Spring is just around the corner...! (εν μέσω βροχών και καταιγίδων)

Έχω έξω από το παράθυρο του δωματίου μου μια λεμονιά. Μας κάνει ωραία, μεγάλα κίτρινα λεμόνια. Έχει και κάτι αγκάθια τεράστια. Η λεμονιά αυτή, όλο τον προηγούμενο χρόνο και το καλοκαίρι ήταν καταπράσινη και είχε κάτι τεράστια υγιή φύλλα. Ήταν τόσο μεγάλα, πράσινα και τόσο πυκνά που με έκρυβαν πλήρως από την βεράντα του γείτονα. Πράγμα πολύ καλό γιατί το καλοκαίρι κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοικτά και τον χειμώνα με τις κουρτίνες ανοικτές. Μου αρέσει το φως.

Μετά  το καλοκαίρι, η λεμονιά αρρώστησε. Τα φύλλα της έγιναν κίτρινα και έπεφταν συνέχεια. Και όχι εξαιτίας του φθινοπώρου. Μας είπαν ότι είναι άρρωστη και θα πεθάνει. Λυπήθηκα πολύ που θα έχανα την λεμονιά. Η λεμονιά μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Όχι αυτή η συγκεκριμένη, γενικά οι λεμονιές. Κι αυτό γιατί το σπίτι της γιαγιάς μου έχει γύρω γύρω λεμονιές. Ήταν η αγαπημένη μου κρυψώνα. Πολλές φορές κρυβόμουν στην πίσω αυλή κάτω από τις λεμονιές και έκλαιγα μόνη μου. Μετά από χρόνια κρυβόμουν εκεί και διάβαζα τα γράμματα αγάπης που μου έγραφε η τότε αγάπη μου. (όχι, δεν έζησα σε άλλη εποχή, απλώς ήμασταν δύο πολύ ρομαντικές και ερωτευμένες ψυχές).

Τέλοσπαντων, από τότε που έχασε όλα της τα φύλλα η λεμονιά, χειμώνιασε κιόλας και όταν γυρίζω στο σπίτι είναι πλέον σκοτεινά, δεν άνοιγω πλέον τις κουρτίνες του συγκεκριμένου παραθύρου και δεν βλέπω πια τι γίνεται η λεμονιά (και η κίνηση στην βεράντα του γείτονα).

Σήμερα γύρισα νωρίς στο σπίτι και έξω είχε ακόμα πολύ φως αν και έβρεχε. Ανοίγω τις κουρτίνες και τι να δω;
Η λεμονιά είναι γεμάτη μπουμπούκια και ένα μάλιστα είναι ολάνθιστο. Ένα τεράστιο, όμορφο άσπρο λουλουδάκι.

Η άνοιξη στην ζωή μου!

Άντρες: απαντήστε τώρα!!

Πλησιάζει η μέρα του εκείνου του Αγίου...εκείνου του τύπου που επιβάλλει στον κόσμο μας ροζ καρδιές, κόκκινα τριαντάφυλλα, αρκουδάκια και άλλες "ενδείξεις αγάπης". Όχι, αυτό το ποστ δεν θα είναι για τον Άγιο που προκαλεί φρενίτιδα στα ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, καταστήματα εσωρούχων, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Αυτός ο Άγιος δεν με αφορά εδώ και χρόνια (όχι επειδή δεν υπήρξα ερωτευμένη ή επειδή δεν μου αρέσουν τα λουλούδια) επειδή μπόρεσα να το εκλογικεύσω (από τις λίγες μου επιτυχίες εκλογίκευσης!) και να μην με επηρεάζει ιδιαίτερα. Μην πω και καθόλου και φανώ υπερβολική.

Τέλοσπαντων, εγώ άλλο θέλω να πω. Απλά αφορμή ήταν ο περιβόητος Άγιος για συζήτηση  με δυο καρδιακές φίλες. Η μια παντρεμένη μόλις 2 χρόνια και η άλλη φρεσκοχωρισμένη από μακροχρόνια σχέση. Και οι δύο μου είπαν το εξής παράδοξο. "Ο άντρας/φίλος μου δεν θέλει/ήθελε να κάνουμε σεξ συχνά". Και έπεσα από τα σύννεφα. Γιατί δεν είναι το θέμα ότι οι γυναίκες αυτές δεν τους προκαλούσαν (ωραίες κοπέλες, φροντισμένες, με φαντασία και οι δυο) ούτε ότι αυτοί "αλλού έτρωγαν, αλλού έπιναν κι αλλού το έδιναν".  Απλά δεν έχουν το σεξ στις προτεραιότητες τους. Μα να κοιμάσαι με τον άλλον κάθε νύχτα και να μην κάνεις τίποτα για μέρες και βδομάδες;;; Πού πήγε αυτό που λένε ότι οι γυναίκες προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουν τα.....συζυγικά τους καθήκοντα;; ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Οι γυναίκες θέλουν και οι άντρες βαριούνται!!! Παλιά έλεγαν ότι για το σεξ εξυπηρετούσε μόνο τον άντρα (οι ανοργασμικές το έλεγαν υποθέτω) και ότι για την γυναίκα ήταν μόνο αγγαρεία. Κι άμα στις αρχές δεν θέλουν σεξ στα 40, στα 50 τι θα γίνει;; Ο Θεός να μην μου το δείξει!!

Θέλω οι άντρες που με διαβάζουν να μου απαντήσουν. Εσείς ρε παιδιά, βρε αγόρια, δεν θέλετε σεξ κάθε βράδυ ή έστω συχνά;; Εγώ πάντως, και όλες οι γυναίκες που ξέρω, θέλουμε και δεν ντρεπόμαστε να το πούμε! (καλά δεν το λένε όλες στο μπλογκ τους αλλά στον σύντροφο μας και το λέμε και το δείχνουμε). Ξέρετε είναι και θέμα αξιοπρέπειας αυτό. Όταν η γυναίκα δεν νιώθει επιθυμητή και επιδιώκει την επαφή πιο πολύ από τον σύντροφο της, αναποδογυρίζονται οι ισορροπίες...
Και δεν εννοώ να έχετε δίπλα σας γυναίκες που όλη μέρα να τσακώνεστε και το βράδυ να θέλουν και σεξ αν και εγώ αν ήμουν άντρας δεν θα επηρεαζόμουν. Εννοώ να έχετε δίπλα σας ωραίες γυναίκες, με πονηρή διάθεση, που σας κάνουν εκπλήξεις με ωραία εσώρουχα, με ρομαντικά σκηνικά, με τρελλά σκηνικά και ότι φανταστείτε. Γιατί δεν το εκμεταλλεύεστε;;

Και τώρα βλέπω στις ειδήσεις...."Ένας στους δυο γάμους διαλύεται στην Κύπρο". Λέτε να φταίει η έλλειψη σεξ από τους άντρες προς τις γυναίκες τους;;;

Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός

Όλες οι γυναίκες έχουμε κάποιου είδους πρότυπα για τον άντρα που θέλουμε δίπλα μας.
Εγώ ξεπέρασα εδώ και καιρό τα πρότυπα του είδους "ψηλός, μελαχρινός με καλή δουλειά". Καλά ίσως έχω μια μικρή ροπή προς τους μελαχρινούς ίσως επειδή εγώ είμαι ανοικτόχρωμη και ξανθή αλλά και πάλι ίσως είναι τυχαίο.

Και αρχίζουμε...
Θέλω έναν άντρα να συνεννοούμαστε, να επικοινωνούμε. Εντάξει, αυτό είναι μάλλον γενικό.
Θέλω έναν άντρα να με κάνει να γελώ και να μπορώ να τον κάνω να γελάσει.
Να είναι λίγο τρελλός, λίγο διαφορετικός. Να μην έχει πρόβλημα να μου δείχνει την αγάπη του και να μην τρομάζει όταν του δείχνω εγώ την δική μου. Ναι, είμαι πολύ εκδηλωτική όταν νιώθω άνετα. Να με κρατά από το χέρι παντού και να σταματά  στην μέση του δρόμου για να με φιλήσει.(έχω ένα κόλλημα να περπατήσω στην υπέργεια διάβαση πεζών / γέφυρα της CYTA στην Λεωφόρο Λεμεσού και να φιληθώ εκεί πάνω με κάποιον) Να ανοίγει την αγκαλιά του και να με κλείνει μέσα της. Ροζ όνειρα....
Να είναι πιο δυνατός αυτός από μένα. Να μπορώ να του λέω τα προβλήματα μου και να καταλαβαίνει. Και όχι, δεν εννοώ προβλήματα όπως τι ανταύγειες να κάνω στο μαλλί. Να έχει άποψη όμως  και να μπορεί να την πει κιόλας.
Να μην με κυνηγά σαν σκυλάκι όλη μέρα. Προτιμώ να με τραβά αυτός από την μύτη παρά εγώ αυτόν. Να με κάνει να ζηλεύω και να με ζηλεύει χωρίς να φτάνουμε σε ακρότητες. Ναι, υπάρχει και "υγιής ζήλια".
Να με φροντίζει με μικρά πράγματα. Ένα μήνυμα το πρωί καλημέρα μπορεί να κάνει μικρά θαύματα! Αν με φροντίζει αυτός 5, εγώ θα τον φροντίζω 10. Δεν με ενοχλούν τα παλιά πρότυπα άντρα που η γυναίκα φρόντιζε τον  άντρα. Εξάλλου τι έχει αλλάξει σε αυτό;;; Και τώρα οι γυναίκες φροντίζουν τους άντρες και έχουν επιπλέον και τις καριέρες τους. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε οικογένεια και καριέρα, θα διάλεγα την οικογένεια.
Να τον φοβάμαι λίγο. Ή μάλλον να τον σέβομαι πολύ. Εννοείται να με σέβεται και αυτός αλλά τονίζω ιδιαίτερα ότι πρέπει να μου προκαλεί λίγο το αίσθημα του φόβου. Να κρατά αυτός τα χαλινάρια. Να είναι αυτός κυρίαρχος όλων των παιχνιδιών. Δεν θέλω να είμαι αρχηγός!!
Δεν με νιάζουν ιδιαίτερα τα κοσμήματα και ούτε έχω κόλλημα με επώνυμες τσάντες, παππούτσια και άλλα τέτοια ακριβά δώρα. Γι αυτό να μην πιέζεται για όλα αυτά. Απλά πράγματα, μικρές εκπλήξεις. Αλήθεια!!
Να είναι ταξιδιάρης σαν εμένα. Να του αρέσουν τα ταξίδια, προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα αλλά και οι βόλτες με το αυτοκίνητο. Χίλιες φορές προτιμώ να φάω μια πίτα σουβλάκια Σαββατιάτικα στην πλατεία της Κακοπετρίας με το φουστανάκι και τα σανταλάκια μου το καλοκαίρι, παρά να πάω στο πιο high μπαράκι με τα τακούνια!!
Να είναι ευέλικτος σαν κι έμενα. Από τον καφενέ του χωριού του και το οφτό κλέφτικο, μέχρι το πιο καλό ξενοδοχείο και το sushi. Νιώθω άνετα παντού χωρίς πρόβλημα και χωρίς κόμπλεξ. Να δούμε οποιαδήποτε ταινία στο σινεμά, να πάμε και στο γήπεδο, να πάμε σε πολιτιστικό φεστιβάλ, να καθόμαστε στις καφετέριες  με τους φίλους χωρίς να κάνουμε τίποτα. Να μπορεί να ταιριάξει παντού όπως κι εγώ.
Να του αρέσει η θάλασσα. Πολύ πολύ πολύ βασικό. Το καλοκαίρι δεν αντέχω χωρίς θάλασσα αλλά και τον χειμώνα για βόλτα. Και μέρα και νύχτα. Και απόμερες παραλίες και κοσμοπολίτικες. Δεν έχω πρόβλημα!
Δεν με νιάζει τι δουλειά κάνει! Ας είναι χτίστης, σιδεράς, γεωργός, διευθυντής πολυεθνικής. Δεν με νιάζει αν δεν έχει τα πτυχία μου. Να έχει κοινωνική μόρφωση μόνο. Να έχει τρόπους και αυτοπεποίθηση. Να μην με αφήνει να πληρώνω τους καφέδες και τα κινέζικα. Δεν μου αρέσει αυτή η ισότητα!!!
Να μπορεί να οδηγά καλά. Ξέρω, δεν κολλά πουθενά, αλλά έχω αυτή την μάλλον ανυπόστατη πεποίθηση ότι ο άντρας που χειρίζεται καλά το αυτοκίνητο του, ξέρει να χειρίζεται και τα υπόλοιπα!

Κι επειδή η λίστα αυτή όλο και μακραίνει και μου φαίνεται ότι μάλλον δεν θα βρω άντρα ποτέ....συμπληρώστε την εσείς οι γυναίκες και σχολιάστε εσείς οι άντρες. Εγώ μια φορά, τα είπα!!

Άτε, ένα τελευταίο...
Προς Θεού, να μην έχει περισσότερες κρέμες στο μπάνιο από μένα! Δεν αντέχω τους metrosexual άντρες και προτιμώ να έχει και λίγες τρίχες παρά να είναι από αυτούς που είναι σαν....άντε, να μην το πω, να διατηρήσω το επίπεδο του μπλογκ μου!!

Ρομαντική Vs Κυνική

Καλημέρα σας!
Χτες πήγα στο γάμο κάποιου από τους παλιότερους μου φίλους. Και τι περίεργο...ο κυνικός μου εαυτός που με κατέβαλε τον τελευταίο καιρό εκτοπίζοντας την απόλυτα ροζ και ρομαντική μου πλευρά....χτες εξαφανίστηκε! Έβλεπα το ζευγάρι, τόσο χαρούμενοι και χαλαροί λες και έκαναν ένα απλό παρτάκι στο σπίτι τους, να περιφέρονται ανάμεσα στον κόσμο, να γελούν και να αγκαλιάζουν τους φίλους και συγγενείς και σκεφτόμουν ότι αυτοί οι δυο ταιριάζουν απόλυτα. Σχεδόν συγκινήθηκα....Ρομαντικό νυφικό, μαλλιά λυτά, ανέμελα, λαμπερά μάτια, χαμόγελα.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ. Πόσα ζευγάρια ξεκινούν έτσι άραγε και μετά από λίγα χρόνια καταλήγουν χίλια κομμάτια, σκόνη και θρύψαλλα; Και πόσα παιδιά την πληρώνουν την νύφη στο τέλος της μέρας; Σήμερα φαίνονται και το πιστεύω πως στα αλήθεια είναι ευτυχισμένοι. Αύριο όμως; Τι γίνεται αν όλα καταρρεύσουν αύριο; Γιατί να καταρρεύσουν;

Μου είπε η φίλη μου ότι "έτσι είναι οι άντρες" και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Μόνο τον εαυτό τους σκέφτονται πώς να ικανοποιήσουν (και ειδικά κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού τους) και ακόμα κι αν λατρεύουν τις γυναίκες τους....δεν θα τους εμποδίσει να κοιτάζουν και άλλες και να φλερτάρουν ή ακόμα χειρότερα....Τώρα θα μου πείτε κι οι γυναίκες αυτό κάνουν. Εγώ όμως δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα φοβάμαι μήπως μου τα κάνει αυτά ο μελλοντικός μου άντρας. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ!!

Πάρα πολύ ωραία! Ο ρομαντικός ροζ εαυτός μου κράτησε στις πρώτες 5 γραμμές της ανάρτησης και έπειτα με εγκατέλειψε ολοκληρωτικά!

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι!

Εξυπηρέτηση πελατών

Πριν από ένα μήνα πήρα τηλέφωνο σε γνωστή εταιρεία αυτοκινήτων για να πάρω το νέο μου αυτοκινητάκι για service. Μου έκλεισαν ραντεβού μετά από ένα μήνα. Τέλοσπαντων λέω, ας το πάρω εκεί για πρώτη του φορά και μετά θα το πάρω στον μηχανικό μου που παίρνουμε χρόνια τώρα όλα μας τα αυτοκίνητα και μια χαρά ευχαριστημένοι είμαστε. Υπόψιν ότι εγώ ποτέ, μα ποτέ δεν έχω παραπονεθεί για οποιεσδήποτε υπηρεσίες είχα από οπουδήποτε. Άσχετο αν πολλές φορές την έχω πάθει όπως όλοι.

Πάω λοιπόν τη Δευτέρα την νύχτα και παίρνω το αμαξάκι μου στα υποστατικά της εν λόγω εταιρείας που βρίσκεται λίγο έξω από την Λευκωσία. Το παρκάρω, δίνω το κλειδί στον φύλακα και συμπληρώνω και την απαραίτητη χαρτούρα. Μέσα στην χαρτούρα, υπήρχε και ένα κομματάκι που έλεγε "Αν χρειαστεί να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή έξτρα από το σέρβις, θα επικοινωνήσουμε ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ μαζί σας για να σας ενημερώσουμε τόσο για την αλλαγή όσο και για το κόστος". Το πρόσεξα ιδιαίτερα και μπορώ να πω ότι μου άρεσε κιόλας. Έβαλα την πλατιά μου κι έφυγα νιώθοντας πολύ ξεχωριστή (τρομάρα μου!)

Την επόμενη μέρα πρωί πρωί με παίρνει ένας περιχαρής κύριος να με ενημερώσει ότι το αυτοκινητάκι μου μπήκε στο συνεργείο και είναι έτοιμοι να το περιποιηθούν. Μου επαναλαμβάνει την παραπάνω....ρήτρα που υπέγραψα κι εγώ, πιο περιχαρής, του λέω να μου φροντίσουν το μωρό μου και να έχει και μια καλή μέρα. Συνέχισα να νιώθω ξεχωριστή για την μέχρι τώρα επικοινωνία μου με την υψηλών προδιαγραφών εταιρεία. (Άσχετο αν εγώ πήρα το αυτοκίνητο αυτό επειδή μου άρεσε η ΦΑΤΣΑ του και όχι το όνομα του!)

Φτάνει το μεσημεράκι και πάνω που ετοιμαζόμουν να σχολάσω με παίρνει ο προαναφερθής κύριος που μου μιλούσε με το "σεις και με το σας" ,  στον πληθυντικό και με το κυρία. Κι επειδή εγώ, η ηλίθια, προτιμώ να νιώθει ο συνομιλητής μου άνετα μαζί μου και όχι ότι είναι υπάλληλος μου, του μίλησα χαρωπά και του έκανα και αστείο. Μέχρι που μου είπε το ποσό που έπρεπε να πληρώσω. Ούτε λίγο, ούτε πολύ μου πήραν τον κ.....άντε, να μην το πω!! 400 ευρωπουλάκια (κατακρίβειαν 395 αλλά μου φαίνεται κοροϊδία σαν τις εκπτώσεις των 99.99 ευρώ). Εκεί μου κόπηκε λίγο το γέλιο και ρώτησα λίγες παραπάνω λεπτομέρειες. Μου είπαν ότι έκαναν 3-4 έξτρα πραγματάκια αλλά εγώ επειδή δεν καταλαβαίνω από μηχανικά πράγματα, είπα να τα δω όταν πάω εκεί.

Πάω λοιπόν εκεί, χρυσοπληρώνω, παίρνω το μωρό και το τιμολόγιο και βουρ για τηλέφωνο σε ένα γνωστό μου που δουλεύει στην εν λόγω εταιρεία σε άλλη επαρχία. Μου εξηγεί λοιπόν ότι τα έξτρα πράγματα (κάπου στα 50 ευρώ) δεν δικαιούνταν να μου τα χρεώσουν χώρις πρώτα να με ρωτήσουν για αυτά τα έξτρα που θα έκαναν. Α, υπόψιν ότι υπήρχαν και περίπου 140 ευρώ εργατικά. Και μου έφαγε τα αφτιά να πάρω τηλέφωνο αύριο και να παραπονεθώ και ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ αλλά είναι θέμα αρχής και δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον πελάτη και γιατί με βάζουν να υπογράψω και τα χαρτιά κτλ κτλ.

Παίρνω λοιπόν εγώ σήμερα τηλέφωνο και μιλώ με έναν "υπεύθυνο" και του λέω το ανωτέρω παραμύθι με ΠΑΣΑΝ ευγένια και με τρόπο "συγγνώμη που σας ενοχλώ". Καλά, μου λέει ο ευγενέστατος κύριος, θα το διερευνήσουμε και θα σας πάρουμε. Με ξαναπαίρνει, έχοντας το τιμολόγιο αυτή τη φορά μπροστά του, μου το αναλύει, του τα ξαναλέω δεύτερη φορά και μου ξαναλέει ότι θα με πάρει κάποιος από το συνεργείο. Μέχρι τώρα έχω σπαταλήσει ήδη μισή ώρα στο τηλεφώνο. Το μεσημέρι με παίρνει κάποιος άλλος κύριος και αναγκάζομαι για τρίτη φορά να τα πω. Εξακολουθώ να διατηρώ την έμφυτη ευγένια μου και να του εξηγώ ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ (αν και γιατί να μην είναι θέμα τα 50 ευρώ, τόσα λεφτά τους έχω δώσει!) και είναι απλώς θέμα αρχής για την εξυπηρέτηση και ότι από την στιγμή που με βάζετε και σας υπογράφω και συμπληρώνω την χαρτούρα σας, γιατί δεν τα τηρείτε κτλ κτλ για να πάρω την απάντηση  "και τώρα δηλαδή τι θέλετε από εμάς;" και να μένω κόκκαλο. Τι να θέλω άνθρωπε μου, το σώμα σου ή μια πίτα σουβλάκια?? Κι επειδή άκρη δεν έβγαζα και ήμουν και στη δουλειά ακόμα και είχα κλείσει περισσότερο από μίση ώρα στο τηλέφωνο να τον ρωτώ και να με ρωτά τα ίδια και τα ίδια.....του το κλείνω με τρόπο.

Περνά ένα δεκάλεπτο και με ξαναπαίρνει κάποιος άλλος από την εταιρεία! Νόμισα ότι θα εκραγώ. Δεν απάντησα γιατί δεν μπορούσα να με ρωτήσουν ξανά την ιστορία. Πέρασε άλλο ένα δεκάλεπτο και αποφασίζω να πάρω τον πρώτο που μίλησα το πρωί που ήταν ο υπεύθυνος τμήματος. Εξακολουθώ να είμαι ευγενική και να του λέω ότι δεν παίρνω για να καταγγείλω τον υπάλληλο του απλά δεν καταλαβαίνω τι θέλει να του απαντήσω στην ερώτηση τι θέλω από εσάς (έπρεπε να πω τα λεφτά μου πίσω, μια έκπτωση ή νέο αυτοκίνητο ή έναν μαύρο να μου κάμνει αέρα το καλοκαίρι---τώρα που είναι χειμώνας θα βρούμε τι άλλο θα μου κάνει) και ότι θα έπρεπε να υπάρχει κάποια πολιτική από την εταιρεία σε τέτοιες περιπτώσεις και πώς θα κρατήσετε τον πελάτη σας...Και ότι θέλω να κλείσει το θέμα εδώ! (δεν θέλω τίποτε άλλο από την ζωή μου, μόνο μην με ξαναπάρετε τηλέφωνο!)

Κι επειδή κουράστηκα μέχρι να τα γράψω όλα αυτά, να σας πω ότι αυτό που έγινε στο τέλος ήταν να καταλήξουμε να με γλείφει ο τύπος και να μου λέει ότι χαίρεται πολύ που του διαβίβασα το παράπονο μου και ότι αυτό είναι που τους κάνει καλύτερους και είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίζονται με τους πελάτες....και μόνο ότι του έφτιαξα την μέρα δεν μου είπε! Α, μου είπε ότι την επόμενη φορά που θα πάω στο συνεργείο, να πάω να με γνωρίσει προσωπικά και θα με "κανονίσει". Τώρα τι εννοούσε....ούτε ξέρω, ούτε θα μάθω γιατί they can kiss me goodbye!!

Υ.Γ. Αν κανείς από εσάς που με διαβάσει σήμερα είναι κάποιος από τους 3-4 κυρίους που μίλησα σήμερα και χτες....λυπάμαι πολύ που δεν θα με ξαναδείτε!