Παντός καιρού και καταστάσεων---ή μήπως να το ξανασκεφτώ;;

Χτες πήγα για καφέ με μια φίλη. Σε μια καφέτερια στη παλιά Λευκωσία. Νωρίτερα ήμουν σε άλλη καφετέρια στη Μακαρίου.
Είμαι άνθρωπος "παντός καιρού" και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι ίσως από τα ελάχιστα προτερήματα που μου αναγνωρίζω. Νομίζω πως είμαι απόλυτα προσαρμόσιμη με κάθε είδους καταστάσεις. Ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στις καφετέριες της παλιάς Λευκωσίας και ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στη Μακαρίου. Εγώ, μπορώ να πάω και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "high class" και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "κουλτουριάρικα". (Οι όροι στα εισαγωγικά είναι σχετικοί αλλά όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ---ελπίζω!). Καλή να είναι η παρέα μόνο! Τρώω και sushi σε high εστιατόριο και οφτό κλέφτικο σε καφενέ χωρκού. Τρώω και στα ξενοδοχεία, τρώω και σάντουιτς που το δρόμο. Φαΐ να είναι...!

Μπορώ να μείνω στο καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, μπορώ να μείνω και σε κάμπινγκ. Και στα δυο θα είμαι ο εαυτός μου! Μπορώ να κυκλοφορώ με γόβες, φορέματα, τέλειο μακιγιάζ και μαλλιά κομμωτηρίου και επίσης με jean baggy style, φανελάκια, αθλητικά και τα μαλλιά μου αλογοουρά. Σαν τα δεκαεξάχρονα.

Στο ραδιόφωνο μου στο αυτοκίνητο μπορώ να ακούσω ξένες ή ελληνικές ποπ επιτυχίες και λαϊκά και ρεμπέτικα και κυπριακά και κλασσική μουσική και λάτιν. Και επίσης με όλα θα διασκεδάσω. Και στις ταβέρνες και στα club (τότε που πήγαινα, τώρα δεν πάω αλλά συνεχίζει να μου αρέσει η μουσική που παίζουν) θα χορέψω και θα διασκεδάσω.
Μου αρέσουν και οι εκδρομές με φίλους και οι εκδρομές με συγγενολόι. Και στα βουνά και στις θάλασσες. Χειμώνα και καλοκαίρι.

Οι άνθρωποι που κάνω παρέα μπορεί να είναι από 15 μέχρι 85, μπορεί να έχουν βγάλει μετά βίας το δημοτικό, μπορεί να έχουν διδακτορικά. Με όλους θα νιώσω το ίδιο άνετα (και αυτοί μαζί μου) και με όλους θα βρω πράγματα να πω. Μπορώ να συζητώ με την ίδια ευκολία φιλοσοφικά θέματα για ώρες και για το τι χρώμα ανταύγειες θα μου ταίριαζαν.

Η τηλεόραση μου μπορεί να είναι από trash tv next top model, πρωινάδικα, sex and the city αλλά και σοβαρές πολιτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ και κουλτούρα. Όπως και τα έργα που θέλω να βλέπω στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Τρελλαίνομαι με χαζοχαρούμενα μιούσικαλ αλλά και με "σκοτεινά" έργα. Στη βιβλιοθήκη μου θα βρείτε βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας, μυστηρίου, ιστορία αλλά και άρλεκιν! Θα τα απολαύσω όλα!

Μπορώ να είμαι και σε τρελλή χαρά και σε τρελλή κατάθλιψη. Καλά, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα μου!

Μπορώ να αγαπήσω μέχρι αηδίας και να μισήσω επίσης μέχρι αηδίας. (Όχι που δεν θα έλεγα κάτι γι αυτό(ν) ).

Μου αρέσουν και οι ξανθοί και οι μελαχρινοί και οι λεπτοί και οι μη-λεπτοί και οι ψηλοί και οι μη-ψηλοί και οι μαλλιάδες και οι φαλακροί και οι πλούσιοι και οι φτωχοί και οι καλοί και οι κακοί...(Μάλλον εύκολη με την κακή έννοια θα σας φανώ τώρα).
I can be anything you want me to be. Μπορώ να είμαι γατούλα ή αγριόγατα. Μπορώ να φαίνομαι ανεξάρτητη και ώριμη γυναίκα, μπορώ να δείχνω και απροστάτευτο, αθώο κοριτσάκι. Μπορώ να δείχνω συντηρητική, μπορώ να δείχνω και απόλυτα προχωρημένη. (Αυτά μάλλον τα μπορούν όλες οι γυναίκες)

Μου αρέσουν και οι άντρες και οι γυναίκες. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ!!!!! Το έγραψα επειδή μου φάνηκε ότι κολλούσε και το αφήνω για να είναι πιο....light το κείμενο!

Συμπέρασμα μετά από δεύτερο διάβασμα του κειμένου:
Τελικά μήπως αντί ευέλικτη και ευπροσάρμοστη είμαι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα;;; Δηλαδή αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει τι θα πω; Μου αρέσουν ΟΛΑ;; Τι σόι προσωπικότητα είναι αυτή;; Τι τρελλή που είμαι, κατάφερα το μοναδικό προτέρημα που θεωρούσα ότι είχα να το σκεφτώ σαν μειονέκτημα!!

Υ.Γ. Άσχετο, πόσο psycho πρέπει να είσαι για να κερδίζει η ομάδα σου και εσύ αντί να χαίρεσαι 100% να έχεις μέσα σου μια απογοήτευση, ένα θυμό που θα χαρούν και άλλοι με αυτή την νίκη;;;

Αχ γιαγιά (εμπνευσμένο από την ανάρτηση της Μάνας!)

Εγώ νιώθω ότι ήμουν από τα τυχερά παιδιά όσον αφορά το συγγενικό μου περιβάλλον γιατί είχα δυο γιαγιάδες υπέροχες (και ένα σωρό άλλους πολύτιμους συγγενείς που μου έδωσαν και μου δίνουν απέραντη αγάπη). Έχασα την μια πριν από λίγα χρόνια δυστυχώς. Και οι παππούδες καλοί είναι αλλά οι γιαγιάδες...κτυπούν ρέστα!!

Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!

Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.

Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)

Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.

Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!