Ο ένας...
- Υποσχέσου μου ότι θα σταματήσεις να τρέχεις στους δρόμους.
- Όχι....
- Όχι?!?! Γιατί?
- Γιατί εγώ αγάπη μου δεν υπόσχομαι ποτέ τίποτα....
- .................
- Όταν πω ότι θα κάνω κάτι, δεν χρειάζεται να πω "υπόσχομαι" για να κρατήσω τον λόγο μου. Εννοείται.
Και ο άλλος...
- Γιατί το έκανες αυτό???
- ................
- Είπες ότι δεν θα το έκανες!!
- Δεν υποσχέθηκα τίποτε!
ή
- Γιατί το έκανες αυτό?? Υποσχέθηκες ότι δεν θα το έκανες!!
- Υποσχέθηκα, δεν ορκίστηκα!!!
Πόσο μαζόχα μπορεί να είναι μια γυναίκα?? Ε-ΛΕ-ΟΣ.
...............................................................................................................................
Σας το ανακοινώνω (και επίσημα). Ερωτεύομαι. Εξάλλου είναι αδύνατον να το κρύψω.
Φοβάμαι μήπως το γρουσουζέψω.
Κυλά το ποταμάκι από μόνο του. Δυναμώνει όσο πάει. Άρχισε από μια μικρή σταγόνα, τυχαία, ένα βράδυ σε μια βεράντα με μπύρες και παρέα. Τώρα έγινε ποτάμι που ρέει και πάει προς τη θάλασσα. Δεν με πνίγει, με δροσίζει. Καμία σχέση το αρρωστημένο τρελλό πάθος με την γλυκιά γεύση του έρωτα που είναι καθαρός, πεντακάθαρος και χωρίς εμπόδια.
Χωρίς αρρωστημένες ζήλιες.
Χωρίς καταστροφικά πάθη.
Χωρίς τάσεις μαζοχισμού και αυτοκαταστροφής.
Χωρίς πίκρες.
Χωρίς μυστικά.
Χωρίς ενοχές.
Χωρίς αλυσίδες.
Φωτεινό, λαμπερό, πεντακάθαρο συναίσθημα.
Φωτιά που ζεσταίνει χωρίς να με καίει.
Μάτια χαμογελαστά.
Αλήθειες μόνο.
Γλυκιά χημεία.
Θέλω να το μάθει όλος ο κόσμος.
Ένας καλός μου φίλος, αγαπημένος, μου είπε ότι ταιριάζουμε. Ότι βλέπει ανάμεσα μας φωτιά και ηρεμία ταυτόχρονα. Ο ιδανικός συνδυασμός.
Κάποτε νιώθω ότι δεν το αξίζω. Ότι δεν τιμωρήθηκα αρκετά για τα λάθη του παρελθόντος και δεν αξίζω αυτό το όμορφο που μου συμβαίνει τώρα. Δεν αξίζω τόση τύχη.
Φοβάμαι πάλι.