Η χαρά της αγοράς επίπλων

Γεια και χαρά σας!!
Χρόνια πολλά σε όλους!!
Πέρασα...υπέροχα. Η Πράγα είναι μια πόλη σαν παραμύθι, οι φωτογραφίες μας είναι σαν card-postal!! Αυτά όμως θα σας τα γράψω άλλη στιγμή που θα έχω περισσότερη ώρα. Ίσως αύριο, μεθαύριο που θα είμαι στη δουλειά και θα πλήττω...Τώρα θέλω τη βοήθεια σας, ειδικά όσοι θα περάσετε παρόμοια με τη δική μου διαδικασία...της μετακόμισης και του εξοπλισμού ενός νέου σπιτιού.
Είναι διαμέρισμα και θα μας φιλοξενήσει για μερικά....χρόνια. Δεν θα είναι η μόνιμη μας κατοικία αφού και οι δυο θέλουμε να κτίσουμε σπίτι. Μα για προσωρινά θέλουμε να μείνουμε κάπου μαζί και μόνοι μας.
Γι αυτό τώρα, θέλω όσοι ξέρετε να μου πείτε για καταστήματα με έπιπλα και πράγματα σπιτιού στη Λευκωσία. Θέλουμε έπιπλα όχι πολύ ακριβά γιατί είπαμε, δεν θα είναι η κατοικία μας για πάντα. Οπότε δεν θέλουμε (ούτε και μπορούμε τώρα) να επενδύσουμε πολλά λεφτά για κάτι που δεν ξέρουμε αν θα ταιριάζει στο "σπίτι μας" μελλοντικά.
Μας αρέσει η μοντέρνα γραμμή αλλά θέλουμε καναπέδες άνετους, να μπορείς να ξαπλώνεις αλλά και να κάθεσαι κανονικά χωρίς να χρειάζεσαι 3 μαξιλάρια πίσω στην πλάτη σου για να ακουμπήσεις πίσω.

Άντε, γράψτε μου όσοι έχετε γνώσεις γι αυτά, όσοι φτιάξατε σπίτι πρόσφατα γιατί είμαστε και οι δυο άσχετοι και ούτε καν πού έχει καταστήματα με έπιπλα δεν ξέρουμε!! Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, θα έχει εκπτώσεις στα έπιπλα αρχές Γενάρη??

Υ.Γ. Όχι, δεν μου έκανε πρόταση γάμου!! Απλώς αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε, να επιβεβαιώσουμε ότι όλα πάνε όσο καλά πήγαιναν μέχρι τώρα....για να δούμε πώς θα προχωρήσουμε...
Και ναι, είναι τεράστιο βήμα και για τους δυο. Και πιθανόν να χρειαστώ ξανά τις γνώσεις σας για την συγκατοίκηση με έναν άντρα αλλά προς το παρόν συντρέχουν τα πρακτικά....να αγοράσουμε κρεβάτι, καναπέ, πιάτα!!

"Σου αφιερώνω το φεγγάρι"

Σου αφιερώνω το αποψινό φεγγάρι. Έτσι μου είπε.

Ένα τεράστιο, πορτοκαλί φεγγάρι απόψε έγινε δικό μου.

Επειδή δεν θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα και να έχω τελευταίο μου κείμενο το προηγούμενο...
Ευχηθείτε μου καλά να περάσω εκεί που θα πάω...
Μακάρι αυτή η παραμυθένια πόλη, όπως την λένε όλοι, να ρίξει την χιονισμένη της χρυσόσκονη πάνω μας.
Καλό μας ταξίδι!

Κι εσείς, φίλοι μου, καλά Χριστούγεννα, να περάσετε όμορφα με τους αγαπημένους σας.
Χρόνια πολλά σε όλους...ειδικά σε αυτούς που γιορτάζουν το όνομα τους.

Υ.Γ. Ευτυχία δεν είναι να τραγουδάς μόνη σου από χαρά. Ευτυχία είναι να ακούς τον άνθρωπο σου να τραγουδά μόνος του, στα κρυφά από χαρά και να ξέρεις ότι εσύ τον έκανες ευτυχισμένο.

Κωλόθεα

Κωλό-Θεα

(trash post following)

Λοιπόν, θα γράψω ένα ποστ του κώλου!

(Πιάνει με ο blogger για την λέξη?)
Όλοι ξέρετε, κι αν δεν ξέρετε μάθετε, ότι πάω Zumba* και στέκομαι συνήθως πίσω γιατί δεν θέλω να με βλέπω στον καθρέφτη, με πιάνουν τα γέλια.
Έτσι, η θέα που έχω πίσω είναι....οι κώλοι των μπροστινών κοπέλων.
Σας ορκίζομαι εγώ το μόνο που θέλω είναι να κάμω την γυμναστική μου και να πάω σπίτι μου.
Μα φταίω που δεν μπορώ να ελέγξω την σκέψη μου?
Έχω τόσα είδη κώλων μπροστά μου, μπορώ να μην σκεφτώ?

Εμένα μου αρέσει να βλέπω στητούς, στρογγυλούς μα όχι υπερβολικά κώλους.
Έχουμε 3-4 τέτοιους. Είναι συνήθως κοπέλες που κάνουν γυμναστική αλλά όχι βάρη και υπερβολές και συνήθως το κορμί τους είναι έτσι εκ φύσεως. Οι τυχερές της παρέας.Συνήθως συνοδεύονται από λεπτό κορμί, με καμπύλη στη μέση, μικρό/μέτριο στήθος και λεπτά πόδια. Επίσης θα έχουν τα πιο γυαλιστά μαλλιά και τα καλύτερα δέρματα. Αυτές συνήθως ντύνονται με κολάν και εφαρμοστές φόρμες στιλάτες και τρέντυ που λέμε (αθλητικές αλλά με στρασάκια). Εναλλακτικά μπορεί να είναι ελαφρώς μακιγιαρισμένες. Κάποιες κουνιούνται απλώς χαριτωμένα και κάποιες ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΟΥΝΙΟΥΝΤΑΙ!!!

Έχουμε επίσης τους άρτια γυμνασμένους κώλους.
Αυτοί συνήθως ανήκουν σε κοπέλες υπερβολικά γυμνασμένες, αυτές που ξημεροβραδιάζονται με βάρη, είναι πέραν του δέοντος στητοί και συνοδεύονται με πόδια τόσο γυμνασμένα που φαίνονται χοντροκαμωμένα. Σημειώστε την απουσία καμπύλης στη μέση (όχι λόγω πάχους βέβαια) και το μικροσκοπικό στήθος. Έχουμε 1-2 τέτοιους. Δεν μου αρέσουν καθόλου και αν ήμουν άντρας δεν θα ήθελα ποτέ τέτοιο είδος γυναίκας. Α, ντύνονται με φοβερά στενά ελαστικά κολάν και κοντές μπλούζες αθλητικού στυλ για να φαίνονται και οι κοιλιακοί. Και επίσης δεν μπορούν να κουνηθούν α λα Σακίρα με τίποτα! Όμως αυτές είναι οι πιο ιδρωμένες στο τέλος γιατί πραγματικά γυμνάζονται με όλη τους την ενέργεια!

Μετά έχουμε τους πλατιούς, πεσμένους κώλους. Αυτοί ανήκουν σε κοπέλες με ανοικτή περιφέρεια που δεν έχουν γυμναστεί ποτέ. Συναντώνται σε γυναίκες κάθε ηλικίας. Συνοδεύονται με ψωμάκια, κοιλίτσες, την απουσία μέσης και μέτρια πόδια. Μεσαία/μεγάλα/τεράστια στήθη. Κάποιες μπορεί να έχουν και λεπτά πόδια παρέα με πλατιούς κώλους. Συνήθως φορούν φορμίτσες και μπλούζες κανονικές. Τέτοιους έχουμε......πολλούς και το χορεύουν όσο πάει!!! Αυτή η κατηγορία ελπίζει στα θαύματα της μιας ώρας Ζούμπα και μετά τρών τα πλευρά τους. (Σε αυτή την κατηγορία άνηκα κι εγώ πριν χάσω 10 κιλά).

Έχουμε επίσης το παράδοξο των εντελώς επίπεδων κώλων (α-κώλων) κοπέλων. Αυτές είναι πάαααρα πολύ λεπτές, τα πόδια τους είναι πάααρα πολύ λεπτά και συχνά στραβά, το στήθος τους ανάλογο. Παρατήρησα ότι συνήθως είναι ψηλές και νομίζεις θα τις πάρει ο άνεμος. Από αυτές έχουμε 2-3. Όσο κι αν κουνιούνται...δεν το έχουν!!

Επίσης εντόπισα δυο τρεις κώλους που ανήκουν σε κοπέλες-μινιατούρες. Αυτοί οι κώλοι είναι κάπως απροσδιόριστοι - δεν τους λες ούτε στρογγυλούς πολύ, ούτε ανύπαρκτους, ούτε πεσμένους, ούτε εντελώς γυμνασμένους. Είναι απλώς μικρά....κωλούθκια συγυρισμένα θα το λέγαμε. Αυτοί οι κώλοι συνοδεύονται από ανάλογα μικρά μέρη και ό,τι ατέλειες κι αν έχουν καμουφλάρονται πολύ καλά με τα ρούχα. Ίσως χωρίς τα ρούχα να είναι λίγο πλαδαροί αλλά δεν έφτασε η φαντασία μου μέχρι εκεί! Τέτοιους έχουμε 4-5.
Τέλος να μην ξεχάσω τους "wannabe-perfect-ass" που είναι μια κατηγορία γυναικών με κώλους πεσμένους/πλαδαρούς/ανύπαρκτους/πλατιούς. Αυτά συνοδεύονται αναλόγως με ψωμάκια, περιφέρειες, υπερβολικά λεπτά ή τροφαντά πόδια. Αλλά δεν το βλέπουν στον καθρέφτη και επιμένουν να ντύνονται όπως την κατηγορία "γυμνασμένοι κώλοι" (βλ.πιο πάνω---μα δεν με παρακολουθείς??). Επίσης κουνιούνται, άλλες το έχουν και άλλες όχι.

Αυτά για το κωλό-ποστ μου. Ειλικρινά απορώ με τον εαυτό μου που τα σκέφτομαι όλα αυτά ενόσω (τάχα) χορο-γυμνάζομαι. Άραγε βλέπει και τον δικό μου κώλο η πισινή? Άραγε εγώ πώς φαίνομαι από πίσω όταν χοροπηδώ πάνω κάτω? Άραγε γιατί σκέφτομαι γυναικείους κώλους???

Έσεις τι κώλους έχετε/σας αρέσουν/βλέπετε γύρω σας?

Υ.Γ. Ειλικρινά ανυπομονώ να δω τι θα βρείτε να σχολιάσετε!!!

*Zumba: Αερόβια άσκηση με απλές χορευτικές κινήσεις λάτιν. Αν την κάνεις με την ένταση που πρέπει, αποδίδει πολύ καλά αλλά το κυριότερο είναι ότι είναι πολύ διασκεδαστική και λόγω κινήσεων και λόγω μουσικής.
http://www.youtube.com/watch?v=8XH-om0iybA&playnext=1&list=PL0F22F90B95DBED6F&index=1 (Εγώ είμαι η ξανθή πίσω που παρατηρεί...κώλους!)

Ευχαριστώ

Θέλω να κάνω απολογισμό έτους. Σαν την τελική έκθεση για τον χρόνο που πέρασε. Όχι βέβαια σαν της Γενικής Ελέγκτριας.

Η δική μου έκθεση είναι διαφορετική.
Τούτη η χρονιά άρκεψε με ένα θάνατο, τον δικό μου. Δηλαδή τον θάνατο του προηγούμενου μου εαυτού και της προηγούμενης μου ζωής.
Έκλαψα, πικράθηκα, απελπίστηκα, θύμωσα, ευχήθηκα κακά πράματα, έβαλα κατάρες! Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και ολοκλήρωσα την καταστροφή που άρχισε 5 μέρες πριν τα περσινά Χριστούγεννα. Έχασα τον εαυτό μου, έγινα κακός άνθρωπος. Σας τα έγραψα, σας τα ξανάγραψα, έβγαλα τα νεύρα και το θυμό μου. Μέχρι που μου έμεινε η λύπη και η πίκρα. Και οι τύψεις.
Κάπου λίγο πριν το μέσο της χρονιάς, και με λίγη βοήθεια, άρχισα να προσπαθώ να ξαναζήσω. Έτσι κι αλλιώς, στην ζωή μου έξω, ζούσα αναγκαστικά αφού δεν είχα άλλη επιλογή. Έπρεπε να αρχίσω να ξαναζώ κι από μέσα μου. Δεν είναι εύκολη υποθεση να βρεις τον χαμένο σου εαυτό. Είχα πολλά σκαμπανευάσματα και δεν ξέρω αν "ανάρρωσα" πλήρως.
Μετά το μέσο της χρονιάς γνώρισα τον άνθρωπο που με έκανε να συνειδητοποιήσω (χωρίς να το ξέρει) ότι μπορώ να ερωτευτώ, να αγαπήσω και να το ζήσω ελεύθερα. Μου πήρε καιρό να σταματήσω να πιστεύω ότι δεν μου αξίζει.
Αυτή τη χρονιά επίσης,αποκαταστάθηκα επαγγελματικά μετά από μια πολύ άσχημη και ταραγμένη χρονιά από άποψη δουλειάς. Πάει κι αυτό!!
Και τέλος, έχασα τα περιττά κιλά που ήθελα τόοοοσο πολύ να χάσω και δεν έχανα. Πείσμωσα και τα έχασα. Άρχισα και γυμναστήριο, δηλαδή χορογυμναστική α λα Σακίρα που είναι η μόνη μορφή γυμναστικής που ακόμα δεν βαρέθηκα. Έκανα και γενικές αναλύσεις και δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα!!

Άρα, συνοψίζοντας θέλω να αποδώσω ευχαριστίες....

Ευχαριστώ Θεέ / Τύχη / Σύμπαν / Οποιοσδήποτε ευθύνεται....

Ευχαριστώ που μου έδωσες τη θέληση και την αυτοσυγκράτηση να ελέγξω τη λαιμαργία μου, να αλλάξω τις διατροφικές μου συνήθειες, να γίνω φίλη με τη ζυγαριά και να κάνω την υγεία μου καλύτερη. Ευχαριστώ γιατί βοήθησες έτσι την αυτοπεποίθηση μου δίνοντας μου την ευκαιρία να φορώ ότι θέλω και να ακούσω όσα κοπλιμέντα δεν άκουσα σε όλη την προηγούμενη μου ζωή. Ευχαριστώ γιατί αγάπησα λίγο περισσότερο την εικόνα του εαυτού μου. Χρειάζεται κι αυτό!

Ευχαριστώ που με βοήθησες και με φώτισες να βρω αυτή τη δουλειά. Εκτός από το εισόδημα και την ασφάλεια της μονιμότητας, είναι μια πολύ καλή δουλειά και το περιβάλλον (σχεδόν όλο) είναι πραγματικά πάρα πολύ ευχάριστο. Ήταν σχεδόν απίστευτο πώς "πέτυχα" αυτή τη δουλειά. Και αυτό πρόσθεσε στην αυτοπεποίθηση μου.

Ευχαριστώ για τους νέους ανθρώπους που γνώρισα. Νέους φίλους, σημαντικούς ανθρώπους, χαρισματικούς, αγαπημένους. Και κόσμο που με αγκαλιάζει και με προστατεύει σαν οικογένεια.

Ευχαριστώ που μου έδωσες το πείσμα και τη δύναμη να ξεφύγω από το παρελθόν μου. Ευχαριστώ που με έκανες να μη γυρίσω πίσω, έστω κι αν κάποιες φορές έστρεψα τα μάτια μου μόνο για να κοιτάξω. Ευχαριστώ που με έκανες να ανακαλύψω ότι παρόλο που ένιωσα τόση πίκρα και αδικία, ένιωσα τύψεις για τα κακά που ευχήθηκα. Ευχαριστώ που με έκανες να σκεφτώ ακόμα και την συγχώρεση. Ευχαριστώ που με βοήθησες να καταλάβω ότι είμαι πιο δυνατή από όσο πίστευα και που δεν με άφησες να καταρρεύσω.
Και τέλος...

Ευχαριστώ, χίλιες φορές, για τον υπέροχο αυτόν άνθρωπο που βρέθηκε στο δρόμο μου τυχαία. Ευχαριστώ που με έκανες να χαλαρώσω και να ερωτευτώ και να νιώσω γνήσια ευτυχία. Ευχαριστώ που τον έφερες στον δρόμο μου γιατί μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό. Ευχαριστώ για αυτόν τον άντρα που με κάνει να νιώθω με αυτόν τον απερίγραπτο τρόπο, σαν να είμαι μόνιμα σε ένα φωτισμένο δωμάτιο που το φως του το γλυκαίνει και το αγκαλιάζει ζεστά. Ευχαριστώ γιατί κυρίως είναι όμορφος από μέσα του και η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη. Τον ευχαριστώ που έκανε και την δική μου καρδιά να γεμίσει αγάπη. Ευχαριστώ που ο άνθρωπος αυτός στέκεται δίπλα μου κι όχι απέναντι μου.

Το έλεγε το ζώδιο μου πέρσι. Αυτή θα είναι η τυχερή μου η χρονιά.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ανυπομονώ να έρθουν τα Χριστούγεννα!!!

Τα δικά μου συν και πλην

Λοιπόν, ποιος είχε πρώτος αυτή την ιδέα και πού το πρωτοδιάβασα? Δεν θυμάμαι αλλά όπως και να έχει, να η λίστα μου με τα συν και πλην του...."μπλογκάρειν"!


Λοιπόν....

Στα δικά μου θετικά πρώτο κατατάσσεται η ψυχοθεραπεία που μου προσφέρει το γράψιμο. Το είπα 100 φορές και όσοι με διάβαζαν από την αρχή, ξέρουν ότι άρχισα να γράφω για να λυτρωθώ από τις σκέψεις που με βασάνιζαν τότε. Έστω κι αν δεν είχα πάντα τις απαντήσεις που ήθελα, και μόνο που έγραφα τις μαύρες σκέψεις μου, έβγαζα την πικρία και τα νεύρα μου, ήταν σαν να ξαλάφρωνα. Και κυρίως διότι έγραφα ανώνυμα με βοηθούσε πολύ.


Σε συνέχεια αυτού, θα έλεγα ότι θετικότατο ήταν ότι διαπίστωσα πως όλοι λίγο πολύ έχουμε τα ίδια προβλήματα, περάσαμε από παρόμοιες καταστάσεις. Και μόνη της αυτή η διαπίστωση αλλά και σε συνδυασμό με τα λόγια παρηγοριάς που ουκ ολίγες φορές μου γράψατε....ήταν σαν να είχα την συμπόνια που χρειαζόμουν! Ακόμη και το να μοιραστώ την χαρά μου με έκανε να νιώθω υπέροχα!


Επίσης στα θετικά βάζω και τις διάφορες γνώσεις που απέκτησα διαβάζοντας διάφορα από τα μπλογκς σας. Λίγο οι έρευνες της Μάνας, λίγο όλα αυτά τα "Όϊ λαομόν" που γράφει ο Ινβίκτους, λίγο τα περί ψυχής του Διάσπορου (να μην σας απαριθμίσω όλους-από όλους κάτι κέρδισα σε γνώσεις)....διευρύνθηκαν οι γνώσεις μου και έκαναν το μυαλό μου να σκεφτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους! Και αυτό έγινε με διασκεδαστικότατο τρόπο και χωρίς καμιά πίεση. Ακόμα κι όταν θέλω να ενημερωθώ για κάτι, μπορώ να βρω τις απαντήσεις στα μπλογκς.


Δεν θα μπορούσα να μην κατατάξω στα θετικά τους 2-3 ανθρώπους που γνώρισα από κοντά και έγιναν φίλοι. Φίλοι πολύτιμοι που θα τους έχω στην καρδιά μου. Όλοι εσείς που γνώρισα προσωπικά αλλά και εσείς που σας νιώθω φίλους χωρίς να σας γνωρίσω από κοντά ξέρετε σκέψεις και βιώματα μου που πολλοί άλλοι στη ζωή μου δεν ξέρουν.


Στα συν αυτής της ιστορίας οπωσδήποτε μπαίνει και η χαρά που μου προσφέρει γενικά το γράψιμο, η δημιουργία. Δεν μπορώ ούτε να ζωγραφίσω, ούτε να τραγουδήσω, ούτε να σκαλίσω αγάλματα. Να γράφω όμως το απολαμβάνω!!


10 συν θα βάλω στην απόλαυση που νιώθω όταν διαβάζω πολλούς από εσάς. Είναι μια μικρή καθημερινή ασχολία να διαβάσω τα μπλογκς σας που με κάνει να ξεκουράζομαι, να γελώ, να συγκινούμαι, να παίρνω ιδέες.



Και τώρα τα αρνητικά....

Δυστυχώς στα μπλογκς δεν είναι αλήθεια ότι μπορείς να πεις τις σκέψεις και την γνώμη σου "ελεύθερα". Οκ, δεν σε κρατά κανένας από το τι να γράψεις αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος/η για το τι θα ακούσεις μετά. Το να γράψεις την γνώμη σου και να σε βρίσουν για μένα είναι κάτι που πολλές φορές με αποτρέπει στο να πω διάφορα ή να θίξω θέματα που έχουν έντονες διαφωνίες. Έχω γνώμη και μάλιστα ισχυρή και με επιχειρήματα. Δεν την λέω όμως στα μπλογκς γιατί δεν αντέχω να με βρίζουν. Και μόνο που διάβαζα αυτά που γράφονταν στης Μάνας την άλλη φορά συγχιζόμουν. Πολλές φορές τρομάξα με τον φανατισμό ορισμένων.


Αρνητικό είναι τελικά το γεγονός ότι άρχισα τελικά να σκέφτομαι τι να γράψω και πώς να το γράψω γιατί με τον καιρό δημιουργήθηκε η εικόνα στο μυαλό μου ότι με ξέρετε και θα με κρίνετε.


Σε συνέχεια του πιο πάνω θα έλεγα ότι στα πλην πρέπει να βάλω την σύγχιση που νιώθω κάθε φορά που θα γράψω κάτι και θα καταλάβω από τα σχόλια ότι αλλιώς ερμηνεύτηκε. Χωρίς να φταίω εγώ (που τα γράφω όπως μου έρχονται τις περισσότερες φορές) και χωρίς να φταίτε εσείς (που δεν είναι δυνατόν να είσαστε στο κεφάλι μου να ξέρετε ακριβώς τι εννοώ) δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Πολλές φορές θα γράψω έναν προβληματισμό μου αυθόρμητα, έντονα, όπως τον νιώθω την στιγμή εκείνη και στο τέλος μπορεί να μεγαλοποιηθεί και να γίνει χειρότερος!!


Αρνητικότατο θεωρώ τον φόβο που έχω (ειδικά τώρα τελευταία) ότι θα ανακαλύψουν αυτό το μπλογκ οι δικοί μου. Δεν θέλω κανένας να πληγωθεί, ειδικά αχρείαστα και αυτός ο φόβος με καλουπώνει αφάνταστα!!


Επίσης....στα πλην βάζω ότι δεν προλάβαινω πολλές φορές να διαβάσω όλα όσα θέλω! Ειδικά τον Ινβίκτους δεν τον προλαβαίνω με ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!!

Τέλος θα σας πω ότι αυτό που γίνεται τον τελευταίο περίπου χρόνο με μένα είναι ότι, ναι μεν ελάττωσα την τηλεόραση που το θεωρώ θετικό αλλά επίσης σταμάτησα να διαβάζω βιβλία! Αυτό είναι θετικό ή αρνητικό? Ή ουδέτερο?

Η ζυγαριά μου γέρνει προς τα θετικά και αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Όταν θα γέρνει προς τα αρνητικά, απλά θα βάλω μια μεγάλη τελεία και δεν θα ασχολούμαι. Και πιστεύω για όλους αυτό θα έπρεπε να ισχύει!

Σκόρπιες σκέψεις

Σκέφτομαι και κάνω τόσα πολλά ταυτόχρονα που δεν προλαβαίνω να γράψω.


Μόλις που προλαβαίνω να σας διαβάσω.

Κι επειδή δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου συγυρισμένες, σε μια σειρά για να γράψω κάτι που να έχει συνοχή, σας τα γράφω όπως μου έρθουν:
1. Φοβάμαι όταν βλέπω ρατσιστές. Λυπήθηκα πραγματικά με αυτά που είδα που έγιναν στη Λάρνακα. Φοβήθηκα που είδα ότι δεν είναι παιδιά των σχολείων που κάνουν καβγάδες αλλά μεγάλοι, νέοι ανθρώποι που πιθανόν να έχουν και μόρφωση. Περισσότερο βέβαια φοβάμαι με αυτούς που χαίρονται με αυτά τα επεισόδια.
2. Ανησυχώ για τους αγράμματους και αδαείς αυτού του τόπου και συγκεκριμένα δημοσιογράφο μεγάλου καναλιού που είπε "Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν συνεισφέρουν τίποτα στο ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων". Να σας στείλω το φύλλο μισθοδοσίας μου?
3. Προβληματίζομαι όταν με ρωτούν κατάμουτρα αν πήρα τη δουλειά μου με μέσο και πόσα είναι ο μισθός μου. Το θεωρώ τεράστια αγένεια αλλά έχω αρχίσει να συνηθίζω.
4. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως όταν κάποιος έχει αντίθετη πολιτική/φιλοσοφική/ποδοσφαιρική/μουσική/γευστική απόψη από μένα, δεν πρόκειται ποτέ να πειστεί με τη λογική των επιχειρημάτων μου. Γι αυτό έπαψα να την λέω σε αυτούς που είναι φανατισμένοι. Ειδικά για κάποιες από αυτές τις κατηγορίες.Το μόνο που βγαίνει είναι να νιώσω άσχημα.
5. Διαπιστώνω ότι μετά από 4 μήνες σχέσης, δεν χορταίνω να τον κοιτάζω, θέλω να είμαι συνέχεια κοντά του και η καρδιά μου φτερουγίζει ακόμα όταν μου λέει ότι με αγαπά. Και μου φαίνεται απίστευτο πως 4 μόνο μήνες πήραν την σχέση μας σε αυτό το επίπεδο χωρίς να το πιέσουμε εμείς. Και ότι τα πάντα είναι αμοιβαία.
6. Λατρεύω τη "ρουτίνα" που καθορίσαμε στη σχέση μας, τις μικρές μας συνήθειες. Η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα. Κάθε Κυριακή πρωί για καφέ στα Starbucks με εφημερίδες και περιοδικά μόνοι μας, χωρίς να λέμε πολλά πολλά, απλά να καθόμαστε παρέα. Όταν περάσουμε κάποιες μέρες με πολλές κοινωνικές εξόδους και υποχρεώσεις, τραβούμε το όριο μας και αποφασίζουμε να περάσουμε και 1-2 μέρες μόνοι μας, ξαπλωμένοι με τις φόρμες μας στο κρεβάτι βλέποντας ταινίες και χαζολογώντας.
7. Νευριάζω που τα όνειρα-εφιάλτες συνεχίζουν. Προχτές έβλεπα ότι ο άλλος μου έγραψε γράμμα ζητώντας μου συγγνώμη. Δεν θέλω τις συγγνώμες του, δεν θέλω να μαθαίνω νέα του, δεν θέλω ούτε να τον δω μπροστά μου.
8. Στενοχωριέμαι που "έχασα" ένα φίλο που βυθίστηκε στα δικά του, στην καθημερινότητα του, στις σκέψεις, στις πράξεις του. Ήταν καινούριος φίλος και μιλούσε στην ψυχή μου και τον ήθελα πιο πολύ στη ζωή μου. Ήταν εκεί στην αλλαγή της ζωής μου και με βοήθησε και επηρέασε πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει. Δεν πιστεύω ότι απομακρύνθηκε επίτηδες ή για κάποιο λόγο που έχει να κάνει μαζί μου. Κι αν μαλλώσαμε μερικές φορές, δεν είναι αυτός ο λόγος. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, μα μου λείπεις.
9. Ανυπομονώ να κάνω απολογισμό της χρονιάς μα είναι νωρίς ακόμα. Για πρώτη χρονιά ο απολογισμός δεν θα είναι "κάθε πέρσι και καλύτερα".
10. Εκπλήσσομαι ευχάριστα που για πρώτη χρονιά στη ζωή μου (μετά το σχολείο που Χριστούγεννα σήμαιναν διακοπές) που ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο άρχιζα την μουρμούρα από νωρίς για το ότι δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα και δεν τα θέλω και μου προκαλούν κατάθλιψη. Ήταν η πίεση που ένιωθα από τους άλλους ότι πρέπει με το ζόρι να νιώθω ευτυχισμένη επειδή είναι Χριστούγεννα!! Φέτος δεν χρειάζομαι πίεση.
11. Τρέμω πως είναι τόση η ευτυχία μου που φοβάμαι μήπως ματιαστώ. Μα δεν μπορώ να την κρύψω ούτε να την αρνηθώ. Νιώθω απίστευτα τυχερή.

Για τη Μαρία

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Χρειάζεται τη βοήθεια μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δε χάνει το χαμόγελο της, δε χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φως για καθημερινή χρήση της
μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητα της.
Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξιδεικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά... Σα να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro'behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη...

Η Μαρία ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για αυτή και την οικογένεια της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς:

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς: CY14007042100000000020162227 -
SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 -
SWIFT NUMBER: HEBACY2N
Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Όσοι θέλετε μπορείτε να αντιγράψετε το κείμενο στο μπλογκ σας ή να το κυκλοφορήσετε διαφορετικά, ούτως ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστή η υπόθεση της Μαρίας και να κινητοποιηθεί όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος!

Βάλτο κι εσύ στο μπλογκ σου!!

Πρωτοδιάβασα για αυτή την κοπέλα στο μπλογκ της Neerie και πήρα το κείμενο από τον Invictus και σας καλώ να το βάλετε κι εσείς στο μπλογκ σας, έστω για 2-3 μέρες. Όσοι περισσότεροι το διαβάσουν, τόσο το καλύτερο. Αν μας διαβάζει και κανένας δημοσιογράφος ακόμα καλύτερα!
Κι όλοι εμείς, ας πιούμε δυο καφέδες λιγότερους αυτό το Σ/Κ και να βάλουμε το αντίτιμο τους σε κάποιον από τους λογαριασμούς πιο κάτω.

Το Μαράκι παλεύει με τον καρκίνο, την Neurobehcet’s disease (μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια) και ένα σωρό άλλες ασθένειες για χρόνια τώρα. Μια ψυχή 25 μόλις ετών που ζητά λίγη ποιότητα στη ζωή της και που δεν σταματάει να ονειρεύεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και η μόνη ελπίδα για το Μαράκι είναι ένα εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο στις ΗΠΑ. Τα έξοδα είναι αβάσταχτα για την οικογένεια της Μαρίας και το κράτος επιμένει σε δαιδαλώδεις γραφειοκρατίες δυσκολεύοντας -την ήδη δύσκολη- κατάσταση.


Έχουν ανοιχθεί τραπεζικοί λογαριασμοί στους οποίους καλούμαστε όσοι θέλουμε και μπορούμε να βοηθήσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας το Μαράκι. Σε τέτοιες περιπτώσεις και η πιο μικρή βοήθεια είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε για λίγο ότι πάνω απ' όλα είμαστε Άνθρωποι κι ας βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ένα συνάνθρωπο μας που παλεύει για τη ζωή. Αυτή που εμείς παίρνουμε ως δεδομένη. Διαδώστε το, μιλήστε σε φίλους και γνωστούς. Ας βοηθήσουμε ΟΛΟΙ μας. Είναι κρίμα κι άδικο. Είναι μόλις 25 ετών...
Λογαριασμοί:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την περίπτωση της Μαρίας όπως τα λέει η ίδια:

Η κατάσταση μου εξελίσσεται γρήγορα. Οι όγκοι στη κοιλιά είναι χειρότερα , μεγαλώνουν και πιθανότατα θα κάνουν μετάσταση στις ωοθήκες που ο γιατρός μας είπε πως σίγουρα τη μια ωοθήκη και τη μισή μήτρα θα τη χάσω αν δεν μου κάνουν ολική υστεροκτομή, στο τέλος.. Ο όγκος στην υπόφυση είναι ένα σπάνιο είδος όγκου που επηρεάζει όλα μου τα αισθητήρια όργανα, ήδη μου κατάστρεψε τα περισσότερα όπως και άρχισε να επηρεάζει την μνήμη μου και έτσι κάτι καρκινικά κύτταρα περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου με σκοπό την καταστροφή μου. Το υγρό του εγκεφάλου είναι τοξικό από το φούσκωμα του όγκου. Η αυτοάνοση μου σπάνια ασθένεια που λέγεται Neurobehcet’s disease μου χτυπά δυνατά και σαρώνει όλα μου τα όργανα. Τώρα δε ζω τη ζωή μου απλώς υπάρχω γιατί πονάω φρικτά και κάποιες στιγμές παρακαλάω να τελειώνει όλη αυτή η κατάσταση με το τέλος μου για να βρω ξεκούραση και ανακούφισει που τόσο πολύ την χρειάζομαι. Καθημερινά είμαι με τις μορφίνες και άλλα πολλά παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, κορτιζόνη συχνά και ανοσοκατασταλτικά.

Τελευταία μου ελπίδα είναι στην Αμερική στη Μayo Clinic όπου εκεί θα υποβληθώ σε διάφορες και επώδυνες εξετάσεις, επεμβάσεις, χημειοθεραπείες δυνατές που πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξει το σώμα μου. Αλλά χρειαζόμαστε χρήματα για να μας δεχτούν, εμείς δεν έχουμε, τρεφόμαστε από τις συντάξεις των παππούδων μου και το δικό μου αναπηρικό βοήθημα. Αν κανονιστούν όλα τα χρήματα και όλα αυτά τα απαραίτητα, το λιγότερο σε ένα μήνα πρέπει να είμαι εκεί για νοσηλεία. Οπότε ανοίξαμε λογαριασμούς όπου πολλοί φίλοι εδώ μέσα και γιατροί μας είπαν να το κάνουμε γιατί δεν πάει άλλο η κατάσταση μου να περιμένει. Θα δημοσιευτεί και το πρόβλημα υγείας μου και σε κανάλια χωρίς εμένα παρόν γιατί δεν έχω δύναμη σωματική μα ούτε και ψυχική.

Εκεί στόχος μας θα είναι η ποιότητα στη ζωή μου και μια σταθερότητα αν μπορέσουν τελικά γιατί πέρασαν χρόνια άδικα χωρίς καμία βοήθεια και ήδη βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη και άσχημη κατάσταση. Αν ζω ποιοτικά δεν με ενδιαφέρει πότε θα έρθει το τέλος, φτάνει που θα ζω τη ζωή μου και δεν θα υπάρχω απλά. Αν δεν έχω ποιότητα δεν τη θέλω τη ζωή μου.. Αρκετά πέρασα και περνώ μέχρι τώρα, μα η δύναμη μου, είναι η μανούλα μου που με κοιτάζει στα μάτια και μου λέει άντεξε άγγελε μου άντεξε και θα βρούμε λύση, πάνω από όλα ο Θεός και εσείς όλοι που με στηρίζετε και με αγαπάτε αληθινά...

Desperate housewife wannabe

Πόσο άγχος μπορεί να κουβαλά ένα πλάσμα?

Τόσο, όσο να μην μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα για νύχτες.
Τόσο, όσο να βλέπει εφιάλτες.
Τόσο, όσο να γεμίσει το στόμα αύθες.
Έχω μπροστά μου ένα πολύ δύσκολο δεκαπενθήμερο.
Επαγγελματικά μιλώντας, μη νομίσετε τίποτε άλλο.
Και άλλο ένα ταξίδι. Άντε, πάλι κοστούμια και φορέματα και παλτά και τακούνια. Νόμιζα θα το απολάμβανα περισσότερο αλλά...!
Άμα θέλω να πάω ταξίδι, πάω και μόνη μου!!!!

Ο άντρας μου λέει να μην αναλώνομαι σε τόσες σκέψεις. Και ότι θα τα καταφέρω μια χαρά!!
Μα εγώ θα αρχίσω να μαλλώνω μόνη μου ενώ περπατώ στο δρόμο.
Να σκεφτείτε, κάνω φανταστικούς καβγάδες την ώρα που κάνω μπάνιο.
Για να τα βγάζω από μέσα μου, όχι για άλλο λόγο!
Τις υπόλοιπες ώρες τις περνώ να αγχώνομαι για αυτές τις μ*λ*κίες.
Το θέμα είναι ότι όταν είμαι σε κατάσταση άγχους, τρελλαίνομαι γενικώς.
Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Αρχίζω να κάνω κάτι και δεν μπορώ να το τελειώσω όπως το θέλω.
Μυξοκλαίω.
Στενοχωριέμαι.
Στο τέλος νευριάζω με τον εαυτό μου.


Είναι τέτοιες μέρες που λέω στον εαυτό μου ότι...
Θέλω να γίνω housewife τώρα!! Κι ας είμαι desperate!!!!

Singles Vs Couples

Εδώ και τρεις μήνες, όπως όλοι ξέρετε, έπαψα να είμαι (δυστυχισμένη) single. Δεν ήμουν δυστυχισμένη επειδή ήμουν single, ήμουν δυστυχισμένη για άλλους λόγους που επίσης ξέρετε όσοι με διαβάζατε από την αρχή. Τέλοσπαντων, αυτό όμως δεν είναι της παρούσης.

Όλα τα διαστήματα στη ζωή μου, όποτε ήμουν single, υπήρξαν πολλές φορές που ένιωσα άσχημα επειδή δεν είχα σύντροφο. Ξέρετε, για να με συνοδεύει στα πάρτυ σε σπίτια φίλων, σε γάμους, στα μπαράκια, να περάσουμε μαζί Χριστούγεννα, να πάμε διακοπές το καλοκαίρι. Το θέμα είναι ότι τις περισσότερες φορές με έκαναν να νιώθω άσχημα οι άλλοι, δεν ήταν κάτι που πήγαζε από μέσα μου επειδή πραγματικά υπήρχαν διαστήματα που εγώ η ίδια ήθελα να είμαι single. Νομίζω το έγραψα μια φορά σ΄ ένα ποστ της Τουλίπας ότι πολλοί αντιμετωπίζουν τους singles σαν καημένους λεπρούς. Ειδικά τα ζευγάρια και οι συγγενείς πολλές φορές απομονώνουν τους "poor single friends". Εγώ ουδέποτε δεν είχα πρόβλημα να βγω ή να πάω σε σπίτια φίλων-ζευγαριών. Προφανώς βέβαια, είχαν εκείνοι. Για να δω μια φίλη μου που ήταν σε σχέση, θα έπρεπε συνήθως να βρεθούμε μόνες μας. Ο σύζυγος/γκόμενος δεν ήταν στα σχέδια μας ποτέ.

Τώρα που είμαι couple, οι φίλοι-ζευγάρια ξαφνικά τρελλαίνονται να θέλουν να με καλέσουν από εδώ κι από εκεί. "Θα είμαστε δυο ζευγάρια, θα περάσουμε πολύ ωραία / Θα μιλά ο άντρας μου με το δικό σου / Θα γνωρίσουμε τον φίλο σου". Ξαφνικά απέκτησα υπόσταση!! Και τι υπόσταση! Ζευγάρι με έναν υπέροχο άντρα που προφανώς είμαστε το τέλειο ζευγάρι και όποιος από το περιβάλλον του ενός γνωρίσει τον άλλον, τον λατρεύει. Η αλήθεια είναι ότι παίρνουμε τα καλύτερα σχόλια ο ένας για τον άλλον.
Άρα όλα καλά θα μου πείτε.
Αμ δε!!!

Τώρα αντιμετωπίζω....αντίστροφη διάκριση!!
Ναι ναι, τώρα με αποφεύγουν οι single φίλοι μου!!!!!!!
Να εξηγηθώ αμέσως.
Βασικά η κολλητή μου και η κολλητή του έγιναν κολλητές. Έτσι γνωριστήκαμε κι εμείς έτσι κι αλλιώς. Αυτές οι δυο, έχουν μια παρέα από αγόρια και κορίτσια, μέσα στην οποία (υποτίθεται) ήμαστε είμαστε  κι εμείς. Με λίγα λόγια, η παρέα μας είναι κοινή. Όλοι αυτοί που αποτελούν την παρέα, είναι singles. Το μόνο ζευγάρι είμαστε εμείς.
Όλοι αυτοί λοιπόν....μας αποφεύγουν και μας απομονώνουν τώρα τελευταία.
Εμείς, όπου μας καλέσουν πάμε γιατί δεν θέλουμε να χαλούμε χατήρια. Βρε θέλετε καφετέριες μέσα, μπαράκια μέσα, μπυραρίες μέσα, παραλίες μέσα, συναυλίες μέσα, σπίτια μέσα. Πουθενά δεν λέμε όχι. Ούτε αυτός, ούτε κι εγώ είμαστε το στυλ που θα κανονίσουμε και θα οργανώσουμε την παρέα. Ούτε πριν γίνουμε ζευγάρι ήμασταν, ούτε τώρα είμαστε και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουμε! Άρα δεν δικαιούνται να παραπονεθούν γι αυτό. Τότε γιατί, ενώ όλοι αυτοί θα βρεθούν σχεδόν κάθε μέρα, σε μας δεν λένε τίποτε? Γιατί μας αποφεύγουν? Κανονίζουν μόνοι τους και μας καλούν ΠΟΛΥ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΙΑ. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου μα δεν είναι, δεν είμαι βλάκας.
Θα μου πείτε ότι νομίζουν ότι θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Μάλιστα, 2-3 φορές που προσπαθήσαμε εμείς να οργανώσουμε κάτι κανένας δεν ακολούθησε. Λες και είμαστε αόρατοι.

Μα εμείς, δεν θέλουμε να είμαστε συνέχεια μόνοι μας και ΠΟΤΕ δεν δείξαμε ότι δεν θέλουμε να βγούμε με την παρέα. Το αντίθετο μάλιστα, πολλές φορές θα επικοινωνήσουμε εμείς με κάποιον από την παρέα και αν μας πουν "είμαστε στον τάδε τόπο, ελάτε" θα πάμε να τους βρούμε. Έστω κι αν μας το πουν τελευταία στιγμή. Όμως από το πρόγραμμα τους βγήκαμε.

Μα γιατί?? Επειδή όταν πάμε κάπου με την παρέα κρατιόμαστε χέρι χέρι, κοιταζόμαστε και αγκαλιαζόμαστε λίγο? Δεν κάνουμε κάτι υπερβολικό ή κάτι που θα έσπαζε τα νεύρα σε κάποιον, αλήθεια, σας ορκίζομαι. Ούτε και όταν είμαστε σε παρέα μιλούμε μόνο μεταξύ μας και δεν δίνουμε σημασία σε κανέναν άλλον. Βέβαια, τώρα τελευταία που μας απομόνωσαν, όποτε βρεθούμε με την παρέα, αυτοί λένε τα δικά τους "προχτές που πήγαμε στον τάδε τόπο" (που εμείς δεν είχαμε ιδέα), τα μυστικά τους έτσι κι εμείς αναγκαστικά δεν έχουμε κάτι να πούμε.
Μα γιατί μας απομονώνουν? Απλώς....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ!! Και θα παραμείνουμε ερωτευμένοι για πολλύ καιρό ακόμα. Χωνέψτε το.
(Θύμωσα τώρα)

Βασικά με πληγώνει λίγο αυτή η κατάσταση. Τώρα έχω τα couples μα έχασα τους singles. Και δυστυχώς οι δεύτεροι είναι περισσότεροι και πιο κοντινοί μου. Δηλαδή είναι είτε η μια κατάσταση είτε η άλλη? Αν γίνονταν όλοι αυτοί couples σας βάζω και στοίχημα ότι θα μας ήθελαν συνέχεια στην παρέα.

Ξαφνικά ούτε οι κολλητοί μας δεν μας ψάχνουν.... :(

Μια πόλη κοστουμαρισμένη

Γύρισα!!
Ήμουν σε μια πόλη ευρωπαϊκή, γεμάτη ανθρώπους από όλη την Ευρώπη μα και από τον υπόλοιπο κόσμο. Πόλη πολυεθνική, σαν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις εξάλλου.

Ήταν αστείο. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους με κοστούμια, γυναίκες με τακούνια και χαρτοφύλακες να περπατούν στους δρόμους, να μπαινοβγαίνουν στο μετρό, να ανεβαίνουν στα πολυώροφα κτίρια. Χιλιάδες κόσμου.

Τώρα τι μάθαμε και τι θα κάνουμε...θα δείξει ο χρόνος.
Προς το παρόν έχω να διαβάσω μπόλικες αναρτήσεις από όλους εσάς.

Κι έχω να γράψω και μια δική μου για κάτι σκέψεις που πρόλαβα να κάνω στα αεροπλάνα και τα βράδια στο ξενοδοχείο για τους singles and couples. Από βδομάδας!!

Καλό σαββατοκυρίακο να έχουμε!!

Ψυχαναγκασμοί

Έχω μια μανία. Καλά, όχι, έχω πολλές μανίες και διαφόρων ειδών.

Σήμερα θα σας μιλήσω για μια συγκεκριμένη που με ενοχλεί πολύ και μου δυσκολεύει τη ζωή.

Αν όλος ο κόσμος μου δεν εγκρίνει αυτό που κάνω, δεν νιώθω καλά. Όταν λέω "ο κόσμος μου" εννοώ τους ανθρώπους που έχουν σημασία για μένα, αυτούς που μετρά η γνώμη τους. Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση, οι ανθρώποι αυτοί είναι πολλοί.
Αυτό συνεπάγεται ότι είναι απολύτως απαραίτητο να τα πηγαίνω καλά με όλο τον κόσμο μου και να μην νιώθω κανέναν δυσαρεστημένο μαζί μου.

Γίνεται? Ε, όχι, δεν γίνεται.

Αν δεν είναι όλοι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με την επιλογή μου, τότε αρχίζει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων.
Πρώτα απ΄ όλα θα στενοχωρηθώ.
Μετά θα αρχίσω να ξανασκέφτομαι την επιλογή μου και θα γεμίσω ανασφάλειες.
Υπάρχουν περιπτώσεις που θα αλλάξω την απόφαση μου και περιπτώσεις που δεν θα την αλλάξω, είτε γιατί δεν μπορώ είτε γιατί δεν θέλω. Ακόμα κι όμως όταν μείνω στην απόφαση μου επειδή έτσι θέλω, θα έχω τις αμφιβολίες μέσα μου που στο τέλος θα με κάνουν να μην μπορώ να απολαύσω αυτό που κάνω. Α λα Κυπριακά, "φκαίνει που τα μάθκια μου". Οπότε μπορεί στην τελική να μετανιώσω για τις επιλογές μου.

Κάνοντας μια αυτο-ψυχανάλυση (αν πήγαινα actually σε ψυχολόγο ήταν να τον πελλάνω με τόσες πολύπλοκες σκέψεις) καταλήγω ότι ο λόγος που ζητώ την έγκριση όλων είναι επειδή είμαι πολύ καλό πλάσμα, χρυσή ψυχή και δεν θέλω να στενοχωρώ κανέναν δικό μου.

Χαχαχαχα ποιον κοροϊδεύω? Όχι εσάς πάντως!
Όχι πως δεν είναι καλή η ψυχή μου ή ότι θέλω να στενοχωρώ τους δικούς μου, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι, ακόμα και μετά τα τόσα που πέρασα, τις εμπειρίες που απέκτησα και τις ατέλειωτες συζητήσεις με τον εαυτό μου, είμαι ανασφαλής και δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τον εαυτό μου.

Από αυτή την διαπίστωση, προκύπτουν άλλες τόσες.
Πρώτα πρώτα, κάθε φορά που έκανα κάτι που οι δικοί μου δεν έγκριναν όλοι, στο τέλος το κατέστρεφα μόνη μου. Ενώ η λογική μου έλεγε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την επιλογή μου, τελικά η καρδιά μου δηλητηριαζόταν μέχρι να αλλάξω την επιλογή.
Επίσης, ανέπτυξα έναν περίεργο μηχανισμό. Όταν έπαιρνα μια απόφαση ή έκανα μια επιλογή που ήξερα ότι δεν θα άρεσε σε όλους, απλώς την κρατούσα κρυφή και δεν το έλεγα πουθενά. Ή την έλεγα σε αυτούς που ένιωθα ότι θα μου έλεγαν "εντάξει, προχώρα". Όσο καιρό δεν το ήξερε κανένας, ήμουν μια χαρά κι ευτυχισμένη με την επιλογή μου. Όταν γινόταν γνωστή και δεν γινόταν αποδεκτή, με χαλούσε. Είχα ένα φίλο μου κάποτε που του εμπιστεύομουν διάφορα μυστικά μου. Μου έλεγε ότι δεν ξαναγνώρισε κορίτσι (ε μικρή ήμουν πριν 5 χρόνια) με τόσα κότσια. Δεν ήταν κότσια, ήταν πράγματα που έκανα χωρίς να τα ξέρει κανένας.
Ενώ νομίζω ότι το να ακούω τις γνώμες των δικών μου είναι για δική μου ωφέλεια. Ότι είναι για να γίνομαι καλύτερη, πιο αντικειμενική, πιο ανοικτή. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι είναι λάθος.
Κάποιοι από τους δικούς μου με "κατηγορούν" για αυτή την συμπεριφορά. Μου λένε ότι δεν πρέπει να επηρεάζομαι τόσο εύκολα, ότι πρέπει να έχω περισσότερη πίστη στη δική μου λογική και ότι τα αφτιά μου πρέπει να γίνουν λίγο.....Υπουργείο Εσωτερικών - Υπουργείο Εξωτερικών / Μπαινάκης - Βγαινάκης / Α λα κυπριακά να βάλλω που το ένα φτι και να φκάλλω που το άλλο.
Μα δεν μπορώ. Ξέρω ότι καταπιέζομαι από αυτή τη....μανία μα δεν μπορώ να ξεφύγω.
Κάθε φορά λέω θα γίνω αναίσθητη και κουφή μα δεν μπορώ. Σικκιμετζίνα.
Ακόμα και ενδόμυχα, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνω.....επηρεάζομαι.

Και ξέρω ότι ήταν δύσκολο να το γράψω και να φαίνομαι αδύναμη, ανασφαλής και άβουλη. Ακόμα και σε σας, τους "διαδικτυακούς φίλους".

Η συνομωσία του σύμπαντος

Όταν έψαχνα για καλή δουλειά και πήγαινα για εξετάσεις και συνεντεύξεις από εδώ κι από εκεί, πολλοί μου έλεγαν ότι "αν το πιστέψω θα το καταφέρω".

Ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα ποτέ να έρθω πρώτη κάπου. Δεν σας το λέω για να παινευτώ, δεν το λέω επειδή νιώθω περήφανη για μένα.
Το λέω για να θίξω ότι εγώ δεν το πίστευα. Ούτε που μου περνούσε από το μυαλό. Το θεωρώ ακόμα τυχαίο και τυχερό.
Όταν ήμουν single και ειδικά την περίοδο που ήμουν δυστυχισμένη single έλεγα ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναερωτευτώ.
Έλεγα επίσης ότι αν βρω κάποιον, θα είναι επειδή συμβιβάστηκα για να έχω συντροφικότητα και αγάπη και ο έρωτας θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα.
Πολλοί μου έλεγαν ότι "αν πιστέψω στην αγάπη, θα την βρω". Ότι μόνο όταν ανοίξω τις πόρτες μου και το πιστέψω πραγματικά θα μου συμβεί.
Όχι, δεν το πίστευα. Και όταν έγινε, το θεώρησα πάλι τυχαίο και τυχερό.

Τελικά νιώθω απλώς τυχερή.
Δεν νιώθω ότι έχω κάποια ευθύνη για αυτά τα καλά που μου συνέβηκαν.
Κατακρίβειαν, νιώθω ότι συνέβηκαν από μόνα τους ενώ δεν τα πίστευα.
Για τη δουλειά, όταν έδωσα εκείνες τις εξετάσεις, ήμουν σίγουρη ότι δεν πέρασα καν, τόσο χάλια έγραψα. Πόσο μάλλον ότι θα ερχόμουν πρώτη.
Δεν φανταζόμουν βέβαια ότι και οι άλλοι πήγαν λίγο περισσότερο χάλια από μένα!

Για τον έρωτα, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, απλώς τον συμπάθησα. Δεν ήξερα ότι μετά οι επόμενες συναντήσεις μας ήταν σκηνοθετημένες από τον ίδιο και καθόλου τυχαίες. Δεν το φανταζόμουν και δεν το πίστευα ότι θα έβρισκα, όχι απλά τον έρωτα, αλλά έναν χρυσό άνθρωπο, όπως τον ονειρεύτηκα. Κατακρίβειαν πίστευα το αντίθετο.

Διάβασα κάποτε εκείνο το βιβλίο, το Secret. Έλεγε πως όταν πιστεύεις κάτι πολύ, τότε θα συμβεί. Όταν ζεις και ενεργείς με την πίστη ότι αυτό που θέλεις θα γίνει πραγματικότητα, τότε θα γίνει. Με κάποιο μαγικό τρόπο, "Το σύμπαν θα συνομωτήσει για να το αποκτήσεις".

Σε ένα μόνο πράγμα πίστεψα ότι θα γίνει. Το πίστεψα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, το ονειρεύτηκα, του έδωσα σάρκα και οστά με την σκέψη μου, ενεργούσα λες και ήδη είχε συμβει. Μα δεν συνέβηκε ποτέ. Και μετά έπρεπε να ξεχάσω. Μα το όχημα της φαντασίας μου είναι πολύ δυνατό. Δυσκολεύτηκα να το ξεπεράσω αν και δεν το ξέχασα. Και όταν κάποτε σκεφτώ τα όσα ονειρεύτηκα τότε, πληγώνομαι.

Τελικά δεν πιστεύω σε αυτά τα πράγματα. Όταν θα συμβεί κάτι, θα συμβεί. Τώρα το πώς θα το αξιοποιήσεις αφότου συμβεί, είναι άλλο θέμα.
Εγώ και στη δουλειά και στον έρωτα, απλώς τα δοκίμασα. Χωρίς πίστη, χωρίς προσδοκίες, χωρίς όνειρα.
Βρήκα την ευκαιρία χωρίς να μου περνά από το μυαλό ότι είναι όντως ευκαιρία.
Άρα κι όλοι εσείς που περιμένετε κάτι να σας συμβεί....Είτε θα συμβεί είτε όχι!
Δεν θα εξαρτηθεί από την πίστη σας σε αυτό για το αν θα σας τύχει.
Δεν εννοώ να μην πιστεύετε σε τίποτα. Για παράδειγμα, αν έχετε μια σχέση και πιστέψετε ότι μπορείτε να την κάνετε να πετύχει, τότε οι πράξεις σας θα την βοηθήσουν να πετύχει. Όμως σε γενικότητες του στυλ "πιστεύω στην αγάπη και επειδή το πιστεύω θα την βρω" και στις συνομωσίες του σύμπαντος δεν πιστεύω.
Τυχερά είναι όλα στη ζωή. Τυχαία και τυχερά.
Αχ να κέρδισα και το τζόκερ!

Ηλίθιος κόσμος στους δρόμους

Σκεφτόμουν (πάλι) αυτό το ποστ της Αουρόρας για την Μελίνα που είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και τελικά έμεινε χωρίς πόδι.


Σκεφτόμουν πόσο ΗΛΙΘΙΑ μπορεί να είμαι εγώ και νευρίασα με τον εαυτό μου.

Να σας εξηγήσω.
Όλοι μπορεί να τρέχουμε στους δρόμους λίγο παραπάνω. Εγώ, όταν δεν είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο, δεν τρέχω ποτέ.

Όταν όμως είμαι μόνη μου.....τρέχω κάποτε. Κι επειδή συνήθως τις πιο σοβαρές αποφάσεις τις πήρα μέσα στο αυτοκίνητο, οδηγώ και σκέφτομαι διάφορα.

Αναλύω, ζυγίζω, μαλλώνω με τον εαυτό μου, κλαίω, γελώ, μιλώ μόνη μου και τέλος παίρνω την απόφαση.

Γι αυτό τελικά συνδέομαι πολύ με τα αυτοκίνητα μου. Άλλοι έχουν "special place" για να σκεφτούν κι εγώ έχω το αυτοκίνητο και τους δρόμους.

Πολλές μέρες κι ακόμα περισσότερες νύχτες τις πέρασα να οδηγώ στους δρόμους της Λευκωσίας, μέσα και έξω από την πόλη και να σκέφτομαι.

Μέσα στο αυτοκίνητο μου έγινα απόλυτα ευτυχισμένη και έγινα απόλυτα δυστυχισμένη. Όλα στο αυτοκίνητο μου έγιναν.

Μια φορά έκανα κάτι και σκέφτηκα μετά πόσο βλάκας μπορεί να είμαι.

Για όσους είναι Λευκωσιάτες θα καταλάβουν το σημείο του δρόμου που θα περιγράψω.

Ερχόμενη από Λευκωσία, προς Αρχάγγελο, εκεί που ανεβαίνετε τη γέφυρα και χωρίζουν οι δυο κατευθύνσεις, προς το roundabout ο δρόμος είναι πολύ στενός (κάγκελα από την μια, τοίχος από την άλλη). Έμπαινα λοιπόν στο δρομάκι που οδηγεί στο roundabout . Και, για αδιευκρίνιστους λόγους, μου ήρθε η παράλογη σκέψη να δω μέχρι ποια ταχύτητα μπορώ να φτάσω πριν το roundabout . Ευτυχώς ήταν Κυριακή μεσημέρι και δεν είχε καθόλου κίνηση. Μπήκα στο δρομάκι ήδη με μεγάλη ταχύτητα και έφτανα κοντά στο τέρμα του δρόμου και πατούσα φρένο αλλά δεν σταματούσε. Δηλαδή σταματούσε αλλά σιγά σιγά. Τέλειωνε ο δρόμος και έβλεπα ότι δεν θα προλάβαινα να σταματήσω. Προς στιγμή σκέφτηκα να τραβήξω χειρόφρενο αλλά ευτυχώς σκέφτηκα ότι έτσι στενός που ήταν ο δρόμος με τοίχο και κάγκελα και από τις δυο πλευρές θα σκοτωνόμουν. Σταμάτησα τελικά. Στη μέση του roundabout. Στη μέση! Αν ερχόταν κάποιος από δεξιά θα του έκοβα τον δρόμο και θα κτυπούσαμε σίγουρα.

Όταν συνέβαιναν όλα αυτά δεν σκεφτόμουν "Παναγία μου θα σκοτωθώ", δεν πέρασε η ζωή μου μπροστά στα μάτια μου. Σκεφτόμουν μόνο πόσο ηλίθια είμαι. Και ότι τώρα που μου πάνε όλα καλά, θα πάω να σκοτωθώ από δική μου βλακεία. Και το χειρότερο, μπορεί να σκότωνα και κάποιον άλλον που δεν θα έφταιγε. Πάντως, αν ποτέ τύχαινε να προκαλέσω εγώ δυστύχημα και να σκοτωθεί κάποιος, από τις τύψεις μου θα πέθαινα σίγουρα μετά.

'Εφτασα στο σπίτι του Μαέστρου και τα αφτιά μου βούιζαν. Μόλις με είδε με ρώτησε τι έχω. Του είπα ότι είμαι το πιο ηλίθιο πλάσμα στον πλανήτη και του εξιστόρησα τα "κατορθώματα" μου. Έβλεπα τα ήρεμα μάτια του που με κοίταζαν με αγάπη και ξανασκέφτηκα ότι είμαι βλάκας. Δεν είπε τίποτα. Είπα από μόνη μου ότι δεν πρόκειται να ξανατρέξω ποτέ στους δρόμους.

Οπότε, σας αφήνω το ελεύθερο να με βρίσετε.
Αλλά υπόσχομαι, δεν θα τρέχω.

Το δικό μου τοπ 10 "Αγαπώ..."

Επειδή μου άρεσε πολύ το παιχνίδι σας λέω να παίξω κι εγώ. Δεν θα συμπεριλάβω ανθρώπους γιατί αυτούς εννοείται ότι έχω πολλούς που αγαπώ. Ευρύτερη οικογένεια, φίλους, τον μαέστρο, τον σκύλο μου. Αυτούς τους λατρεύω!

Σκεφτόμουν βέβαια πόσο δύσκολο είναι να γράψω μόνο 10 πράγματα που αγαπώ.
Για να δούμε...

1. Αγαπώ το καλό φαγητό. Τα θαλασσινά, όλα τα φαγητά της γιαγιάς μου, παγωτό γιαούρτι Pahit Ice με γεύση βατόμουρα, το cheesecake raspberry Starbucks, o χυμός ανάνα της ΚΕΑΝ και όλα τα εξωτικά φρούτα.
2. Αγαπώ τη θάλασσα. Χειμώνα να την βλέπω, καλοκαίρι να κολυμπώ.
3. Αγαπώ τα ταξίδια. Παντού, όπου και να είναι. Βάλτε με σε αεροπλάνα, τρένα και βαπόρια και δεν θέλω τίποτε άλλο! Λάτρεψα ιδιαίτερα την Νέα Υόρκη.
4. Αγαπώ την μουσική. Κάθε είδος, αναλόγως της διάθεσης. Κυρίως τα τραγούδια που μου μιλούν οι στίχοι και οι μελωδίες τους.
5. Αγαπώ τα φιλιά. Ειδικά τα φιλιά που είναι γεμάτα συναίσθημα. (και την συνέχεια τους βέβαια...!)
6. Αγαπώ το/την zumba!!! Τρελλαίνομαι!!!!!
7. Αγαπώ το διάβασμα. Δώσμου βιβλίο και άσε με στον κόσμο μου!
8. Αγαπώ τα έντονα βλέμματα. Αυτά που μιλούν, που δείχνουν την λύπη, την χαρά, την επιθυμία. Χωρίς λόγια.
9. Αγαπώ τις αλλαγές της εποχής. Ξέρετε, εκεί που κουράζεστε από την μια εποχή, αρχίζει να αλλάζει και χαίρεστε την αλλαγή. Πιο πολύ αγαπώ την αλλαγή της άνοιξης.
10. Τι να διαλέξω, τι να διαλέξω για τελευταίο...?
Ααα το βρήκα!!!
Αγαπώ......

Τον Σάκηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!

(Συγγνώμη, έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου!!)

Προβληματισμοί

Πείτε μου λοιπόν αγαπητοί μου μπλογκοφίλοι.

Υπάρχει κατάλληλη χρονική στιγμή για το κάθετι που μας συμβαίνει?

Υπάρχουν χρονικά περιθώρια και όρια και καλούπια?

 

Σας ρωτώ γιατί αυτή η σχέση μου φαίνεται διαφορετική.

Νιώθω ότι βρήκα έναν άντρα από αυτούς που λέμε στην Κύπρο ότι δεν υπάρχουν πια.

Πραγματικά, έχοντας κυρίως τα παραδείγματα των φίλων μου και αντρών και γυναικών, μήπως βρήκα τον τελευταίο? (εδώ τραγουδάμε το άσμα της Κούκα "δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέεεωωω, νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίιιοοο")

 

Αυτόν, που ενώ ο "τύπος" του στα εξωτερικά χαρακτηριστικά υπάρχει στην Κύπρο (νέος, ωραίος, ψηλός, μελαχροινός, με μόρφωση, καλή δουλειά κτλ χαρακτηριστικά που θεωρούμε στα συν), ο χαρακτήρας του είναι.......the marrying kind!!!!!! Και πιστέψτε με, δεν έχουν απομείνει πολλοί τέτοιοι.

Είναι ο τύπος που με γνωρίζει στην οικογένεια του. Είναι ο τύπος που ξέρω πως με σκέφτεται πιο σοβαρά ακόμα και μετά από δυο μήνες σχέσης. 

Είναι ο τύπος που προσπαθεί να με γνωρίσει πραγματικά. Να μάθει τον τρόπο που σκέφτομαι σε κάθε θέμα από οικονομική διαχείριση μέχρι πού μ' αρέσει να βγαίνω.

Και τον βλέπω ότι με μελετά. Συνέχεια, κάθε στιγμή. Και θυμάται, καταγράφει στην μνήμη του τα πάντα. Όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω. Γιάτι το κάνει αυτό? Προσπαθεί να δει αν όντως ταιριάζουμε ή αν είναι απλώς μια φούσκα ο έρωτας μας.

Νιώθω πως δεν είναι φούσκα γιατί κι εγώ το ίδιο κάνω ασυνείδητα. Μα εγώ είμαι γυναίκα και ο γυναικείος νους έτσι δουλεύει, παρατηρεί και εξετάζει και αναλύει όλη την ώρα. Τουλάχιστο ο δικός μου νους έτσι δουλεύει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τον βλέπω ότι προσπαθεί συνεχώς να με κερδίζει και να με διεκδικεί. Χωρίς να μου γίνεται καταπιεστικός. Αν με δει να κατσουφιάζω έστω για μια στιγμή θα με ρωτήσει αν έχω κάτι. Τελειομανής κι απαιτητικός (για τον εαυτό του μόνο!) ανησυχεί μήπως κάνει κάτι λάθος που θα με χαλάσει. Κι αν κάνει κάτι που μετά δει ότι ήταν λάθος, μου ζητά συγγνώμη. Κι εγώ όμως το ίδιο. Είπαμε, γίνομαι καθρέφτης.

 

ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙ.

 

Είναι φορές που κοιταζόμαστε σ έναν καθρέφτη μαζί κι αναρωτιόμαστε πώς φανήκαμε τόσο τυχεροί. Και οι δυο.

 

Νομίζω πως τρέχει αυτή η σχέση μόνη της. Το ξέρουμε ότι τρέχει, το βλέπουμε, αλλά δεν το ελέγχουμε. Τις προάλλες έλεγα κάτι για σπίτια και ενοίκια και μιλούσα για τον εαυτό μου μόνο. Δεν μπορώ ακόμα να πω "εμείς" γιατί, όχι μόνο θα φοβίσω αυτόν, θα φοβίσω κι εμένα. Κι όμως, με έμμεσο τρόπο, μου είπε......κάνε λίγη ακόμα υπομονή (αφού θες να μείνεις μόνη σου) και θα μέινουμε μαζί.

Κάποια άλλη στιγμή είπα εγώ κάτι του στυλ μήπως βιαζόμαστε, και η απάντηση του ήταν "και πότε εμείς οι δυο κάναμε κάτι με αργό ρυθμό?".

Είναι αλήθεια. Το μόνο που είχε κάπως αργό ρυθμό ήταν οι πρώτες μας μέρες, η "αναγνώριση εδάφους". Τα υπόλοιπα.....τρέχουν.

 

Μα δεν είναι μόνο μεταξύ μας αυτή η κατάσταση.

Οι έξω, οι φίλοι και οι οικογένειες που γνωρίσαμε.....μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Μας βλέπουν σαν το τέλειο ζευγάρι, σαν δυο ανθρώπους που απλά βρήκαν το άλλο τους μισό και τώρα όλα τα πράγματα θα γίνουν από μόνα τους.

 

Το γελοίο είναι ότι κανείς από τους δυο μας δεν νιώθει πίεση γι αυτή την κατάσταση. Και σχόλια όπως "πρόσεχε την, είναι πολύ καλή,μην την αφήσεις να σου φύγει" ή "κράτα τον, είναι ονειρεμένος" τα ακούμε συνέχεια, τα προσπερνούμε χωρίς να πιεζόμαστε. Απλώς χαμογελούμε.

Τα σκεφτόμαστε και οι δυο γιατί, κακά τα ψέματα, η γνώμη των δικών μας ανθρώπων μετρά και μας επηρεάζει. Ακόμα κι αν δεν είχαμε την "έγκριση" τους βέβαια, πάλι μαζί θα ήμασταν αλλά όλα είναι τόσο πιο όμορφα όταν νιώθεις ότι ο άνθρωπος σου μπορεί να ταιριάξει και να τον αποδεκτεί το περιβάλλον σου. Και όλοι οι δικοί μας, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια προστατευτική αψίδα από πάνω μας, σαν να είμαστε.....the golden couple! Ίσως τα λέω λίγο ακατανόητα, αλλά έτσι το νιώθω.

 

Η Μάνα (που δεν άντεχε να περιμένει) είπε στο προηγούμενο ποστ ότι όσο μεγαλώνουμε, λιγότερο χρόνο χρειαζόμαστε για να κρίνουμε αν κάποιος μας κάνει. Και αυτό είναι αλήθεια, το πιστεύω κι εγώ.

 

Αλλά μήπως πάλι.....πάμε πολύ γρήγορα???

Μοιραστείτε τη χαρά μου

Ένας μπλογκοφίλος μου είπε ότι από τότε που μπήκα σε αυτή την σχέση, σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.

Είναι αλήθεια.

Μα δεν έχω δράματα να γράψω. Στο δράμα μου, μου έβγαινε τρελλή ώθηση για γράψιμο. Όχι μόνο στο μπλογκ, έγραφα γενικά.

Μεγάλα ήμεηλς, ημερολόγια, φιλοσοφίες και συζητήσεις. Μεγάλη έμπνευση.

Για την χαρά μου τι να σας γράψω? Εκτός του ότι δεν προλαβαίνω. Τελειώνω τη δουλειά, πάω σπίτι, μέχρι να φάω, να ξεκουραστώ λίγο, πάω στις γυμναστικές, μετά τρέχοντας για μπάνιο και καλλωπισμό και βουρ σε καφέδες, εστιατόρια, μπαράκια, σπίτια φίλων ή απλά βόλτες με το αυτοκίνητο. Μέχρι να γυρίσω σπίτι, έχουν φτάσει τα μεσάνυχτα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι μετά βίας να βγάλω ρούχα και να τεζάρω. Αφού να σκεφτείτε τώρα γράφω αυτό το κείμενο στη δουλειά και όταν πάω σπίτι θα το έχω έτοιμο για να το ανεβάσω στο μπλογκ!

 

Να σας γράψω για το πόσο ωραία περνώ? 

Για το πόσο όμορφα νιώθω?

Ότι δεν το πιστεύω ότι βρήκα τέτοιου είδους άντρα?

Ότι είναι τέλειο συναίσθημα να είναι όλα αμοιβαία?

Ότι μπορώ να διασκεδάζω μαζί του, ότι με κάνει να γελώ, ότι κάνουμε χίλια πράγματα μαζί, ότι μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, ότι μου προκαλεί τόσα πολλά αισθήματα?

Ότι μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό?

Ότι με κάνει να θέλω να του δίνω η συμπεριφορά του?

Ότι του δίνω ένα και μου δίνει πίσω δύο?

Ότι με κάνει να βγαίνω πιο όμορφη στις φωτογραφίες?

 

Θα σας γράψω αυτό που του είπα τις προάλλες όταν μιλούσαμε για φιλίες.

Είπε αυτός ότι ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται.

Εγώ είπα ότι πραγματικός φίλος είναι αυτός που είναι κοντά σου στην χαρά σου. Το να πάθεις κάτι και να τρέξουν φίλοι να σε βοηθήσουν, είναι σχετικά απλό.

Στις στενοχώριες και τις κακοτοπιές πολλοί θα σε λυπηθούν και θα τρέξουν κοντά σου να σου συμπαρασταθούν. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Το δύσκολο είναι να χαρούν με τη χαρά σου. Χωρίς να ζηλέψουν με φθόνο. Αυτοί που πραγματικά θα χαρούν με τη χαρά σου είναι αυτοί που είναι πραγματικοί φίλοι.

Εγώ δεν έχω παράπονο από τους δικούς μου. Είναι απίστευτο πόσοι φίλοι μου είπαν "χαίρομαι πάρα πολύ για σένα". Και το καταλαβαίνω ότι το εννοούν πραγματικά. Θα ήθελα πολύ αν με διάβαζαν αυτή την στιγμή να ξέρουν ότι τους αγαπώ όλους πολύ και ότι καταλαβαίνω ότι η χαρά τους είναι γνήσια για μένα.

 

Μοιραστείτε λοιπόν τη χαρά μου μαζί μου. Μια κουβέντα λέει πως όταν μοιραστείς τη λύπη σου, τη διαιρείς κι όταν μοιραστείς τη χαρά σου την πολλαπλασιάζεις. 

Το είπα αυτό πρόσφατα σε έναν αγαπημένο μου φίλο που πριν από μερικούς μήνες μοιραστήκαμε την λύπη μου, με βοήθησε να σπάσω τον βράχο σε μικρές μικρές πετρούλες και να τον πετώ στην θάλασσα όταν εγώ έβλεπα βουνό μπροστά μου. Και τώρα μοιράζεται την χαρά μου.

 

Είναι λίγο μελό το κείμενο τώρα που το ξαναδιαβάζω!!

Ας είναι, τι πειράζει?? 

 

 

Υ.Γ. Coming up next: Πόσο γρήγορα "πρέπει" να προχωρά μια σχέση? Πολλές απορίες και καινούρια πράγματα που θα ήθελα την γνώμη και ειδικά την εμπειρία σας.

Quiz διακοπών

Για πείτε μου...
Πού λέτε να πήγα διακοπές???
Αναγνωρίζει κανείς αυτά τα τοπία?

Αποκάλυψη ΤΩΡΑ

Ο ένας...

 

- Υποσχέσου μου ότι θα σταματήσεις να τρέχεις στους δρόμους.

- Όχι....

- Όχι?!?! Γιατί?

- Γιατί εγώ αγάπη μου δεν υπόσχομαι ποτέ τίποτα....

- .................

- Όταν πω ότι θα κάνω κάτι, δεν χρειάζεται να πω "υπόσχομαι" για να κρατήσω τον λόγο μου. Εννοείται.

 

Και ο άλλος...

 

- Γιατί το έκανες αυτό???

- ................

- Είπες ότι δεν θα το έκανες!!

- Δεν υποσχέθηκα τίποτε!

 

ή

 

- Γιατί το έκανες αυτό?? Υποσχέθηκες ότι δεν θα το έκανες!!

- Υποσχέθηκα, δεν ορκίστηκα!!!

 

Πόσο μαζόχα μπορεί να είναι μια γυναίκα?? Ε-ΛΕ-ΟΣ.

 

...............................................................................................................................

 

Σας το ανακοινώνω (και επίσημα). Ερωτεύομαι. Εξάλλου είναι αδύνατον να το κρύψω.

Φοβάμαι μήπως το γρουσουζέψω.

Κυλά το ποταμάκι από μόνο του. Δυναμώνει όσο πάει. Άρχισε από μια μικρή σταγόνα, τυχαία, ένα βράδυ σε μια βεράντα με μπύρες και παρέα. Τώρα έγινε ποτάμι που ρέει και πάει προς τη θάλασσα. Δεν με πνίγει, με δροσίζει. Καμία σχέση το αρρωστημένο τρελλό πάθος με την γλυκιά γεύση του έρωτα που είναι καθαρός, πεντακάθαρος και χωρίς εμπόδια.

Χωρίς αρρωστημένες ζήλιες.

Χωρίς καταστροφικά πάθη.

Χωρίς τάσεις μαζοχισμού και αυτοκαταστροφής.

Χωρίς πίκρες.

Χωρίς μυστικά.

Χωρίς ενοχές.

Χωρίς αλυσίδες.

 

Φωτεινό, λαμπερό, πεντακάθαρο συναίσθημα. 

Φωτιά που ζεσταίνει χωρίς να με καίει.

Μάτια χαμογελαστά.

Αλήθειες μόνο.

Γλυκιά χημεία.

Θέλω να το μάθει όλος ο κόσμος.

Ένας καλός μου φίλος, αγαπημένος, μου είπε ότι ταιριάζουμε. Ότι βλέπει ανάμεσα μας φωτιά και ηρεμία ταυτόχρονα. Ο ιδανικός συνδυασμός.

 

Κάποτε νιώθω ότι δεν το αξίζω. Ότι δεν τιμωρήθηκα αρκετά για τα λάθη του παρελθόντος και δεν αξίζω αυτό το όμορφο που μου συμβαίνει τώρα. Δεν αξίζω τόση τύχη.

 

Φοβάμαι πάλι.

 

Ο Μαέστρος μου

Με αφορμή το ποστ του Αντίχριστου για δυο ραντεβού που κανόνισε σε δυο φίλες του...θυμήθηκα τα δικά μου!

Εμένα φυσικά δεν ήταν τυφλό ραντεβού, ούτε καν γυαλιά δεν φορούσε. :)

Δεν έμαθα τι αυτοκίνητο έχει και ούτε ενδιαφέρτηκα να μάθω.
Δεν ρώτησα πού δουλεύει και ούτε πόσα βγάζει. Ούτε αυτός εμένα. Έμαθα με τι ασχολείται επειδή μου είπε από μόνος του.
Δεν κοίταξα τι μάρκα ήταν το τζην ή το ρολόι του. Ήμουν πολύ απασχολημένη να κοιτάζω τα χαμογελαστά του μάτια.
Προσφέρθηκα να πληρώσω τον καφέ και δεν με άφησε.
Δεν έμαθα αν έχει ακίνητη περιουσία και αν σκοπεύει κάποτε να παντρευτεί στη ζωή του.
Έμαθα ποια είναι η αγαπημένη γεύση του στο παγωτό. Ανθόγαλα.
Δεν ρώτησα το επίθετο του.
Έμαθα ότι του αρέσει το κολύμπι.
Δεν ρώτησα πότε ήταν η τελευταία του σχέση, πόσο κράτησε και γιατί χώρισαν. Ούτε αυτός εμένα. Καθαρή, νέα αρχή.
Έμαθα ότι τις Κυριακές του αρέσει να ξυπνά πρωί και να κάνει κάτι μέσα στην μέρα του για να μην χάνει το φως του πρωινού της Κυριακής. Ακριβώς όπως κι εγώ.
Δεν με ρώτησε "πού μου αρέσει να βγαίνω". Ρώτησε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας.
Δεν ρώτησα τι ευκαιρίες ανέλιξης έχει το πτυχίο του ούτε πόσα στοίχισαν οι σπουδές στην Αμερική, ούτε με πόσο βαθμό το πήρε. Έμαθα τι του έκανε εντύπωση από τους ανθρώπους που γνώρισε στην χώρα που σπούδασε.
Και έτσι απλά έγιναν όλα. Άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί στην ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Γνώρισα έναν Μαέστρο.


Υ.Γ. Φυσικά οι φίλες μου με ρώτησαν για όλα αυτά που ΔΕΝ έμαθα και δεν είχα απαντήσεις να δώσω. Με ρώτησαν "μα τι στο καλό λέγατε 4 ώρες??" και δεν απάντησα τίποτα. Στον κόσμο μου...

This is me

Ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Και βυθίζομαι....

Και τα λόγια είναι περιττά, μα τελείως περιττά...!!

What women want and my Sunday report (late)

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα μόλις άνοιξα τα ματόκλαδα μου ήταν το μπαλόνι Tweety που μου αγόρασε ο φίλος μου ο Αντίχριστος την Κυριακή το απόγευμα να με καλημερίζει από το ταβάνι . Στην ανάμνηση της κυριακάτικης μας βόλτας χαμογέλασα. Μην νομίζετε ότι ήταν κάτι ρομαντικό όπως με παρέσυρε ο κύριος να νομίζω στην αρχή! χεχεχεχεχε

Το σκηνικό:

Περπατούσαμε χαλαροί τουρίστες στην Λήδρας ο δίμετρος κι η ημίμετρη και χαζομιλούσαμε. Μου λέει λοιπόν ο τρελλός: "Θέλεις να σου αγοράσω ένα μπαλόνι?". Ολόχαρη κι ολόπετη εγώ που τρελαίνομαι με τέτοιες χαριτωμενιές του λέω "Αμέεεε!". Μου αγοράζει λοιπόν τον Tweety, τον δένω στο χέρι να μη μου φύγει...οπότε τον ρωτώ εγώ "Γιατί μου διάλεξες τον Tweety καλέ μου φίλε?". Αρχίζει αυτός να χαχανίζει και στο απορημένο μου βλέμμα τι απαντά??

"Επειδή είναι πουλί με μεγάλο κεφάλι!!!"

Αυτό λοιπόν αγαπητοί μου θέλουν οι γυναίκες. Ένα πουλί με μεγάλο κεφάλι!!

(Ποτέ δεν θα ξανακοιτάξω τον Tweety με τον ίδιο τρόπο!)

 

Με το....πουλί στο χέρι αγοράσαμε παγωτό και πήγαμε να κάτσουμε στα σκαλιά του σχολείου της Φανερωμένης να το φάμε (το παγωτό, όχι το πουλί!) και να αναντάλλαξουμε τα "βάσανα" μας. Αποφασίσαμε ότι αν και θέλουμε να ερωτευτούμε σφόδρα (όχι μεταξύ μας) μάλλον πρέπει να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο. Με ρώτησε ο Αντίχριστος τι ξέρω από το ερωτικό παρελθόν του κυρίου που με γυροφέρνει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τίποτε. Όπως δεν ξέρει ούτε αυτός για μένα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω ούτε να μάθω ούτε να μάθει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν θα κερδίσει η περιέργια.  

Να σας πω ότι σιγοβράζω με αυτή την κατάσταση. Δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες, δεν ξέρω αν απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας του. Με αφήνει λίγο λίγο να βράζω στο ζουμί μου τις τελευταίες μέρες. Που δηλαδή αυτό τραβά ο ανώμαλος οργανισμός μου, το παίδεμα!!!

 

Αμάν!!! Μήπως με διαβάζει?????????

 

Επειδή τα παραπάνω τα έγραψα τη Δευτέρα το πρωί που σκοτωνόμουν στη δουλειά (χιχιχιχιχι)....έχω και συνέχεια, πιο όμορφη, πιο συναρπαστική και πιο.....juicy!!

Αλλά δεν θα τα γράψω με γεγονότα.

Αν με διαβάζει???

Θα το σκεφτώ...!

 

Εδώ θα βρω την λύση μου

 

 

Σας αρέσουν οι φωτογραφίες?

 

Όχι, δεν πήγα ταξίδι σε κάποιο εξωτικό μέρος με δάση και λίμνες.

Πήγα βόλτα στο πάρκο. Της Αθαλάσσας. Στη Λευκωσία.

Είδα κάτι μεγάλες ψαρούκλες που πετάγονταν έξω από το νερό να φάνε τα ψωμάκια που τους έριχναν τα παιδάκια.

Είδα μια ευτυχισμένη χελώνα να κολυμπά και να δροσίζεται.

Είδα μια οικογένεια πάπιες, μικρές και μεγάλες να παίζουν στο νερό.

Είδα πολλά γατάκια, μα πάρα πολλά. Μεγάλα και μωρά.

 

Οι κερασιές είναι από παλιότερη εκδρομή στον Πεδουλά, στα κερασοχώρια.

 

Το lilium είναι από ένα μπουκέτο συμφιλίωσης που μου άφησε ο καταραμένος πάνω στο αυτοκίνητο μου έξω από τη δουλειά μια φορά που ήταν να βγούμε το βράδυ και τελικά αποκοιμήθηκε και με έστησε.

 

Δεν θέλω να γράψω άλλα. Οι φωτογραφίες νομίζω μιλούν από μόνες τους...

Ο Μέσης και ο Μάξης

Για όσους δεν καταλάβατε, αναφέρομαι στον Lionel Messi και στον Rodriguez Maxi, παίχτες της Αργεντινής στο φετινό Μουντιάλ. Ε, μα να μην γράψω κι εγώ ένα μουντιαλικό κείμενο να είμαι στο πνεύμα της εποχής? Απαράδεκτο!

Η αλήθεια είναι ότι γενικά μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα η μουντιαλική περίοδος. Αντιθέτως, όταν δεν μπορώ να βρω τίποτα να δω στην τηλεόραση, βλέπω ποδόσφαιρο, δηλαδή πολύ συχνά. Κάθομαι στην βεράντα με μπαμπά, θείους κι αδερφό, γυρίζουμε την τηλεόραση προς τα έξω, απλώνουμε τις ποδάρες μας στις καρέκλες, βλέπουμε ποδόσφαιρο και τρώμε φρούτα. Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση στις ομάδες (εκτός από την Ελλάδα φυσικά) αλλά γενικά συμφωνήσαμε με τον μπαμπά σε κάθε παιχνίδι που βλέπουμε να υποστηρίζουμε τον αδύνατο. Μόνο προχτές που έπαιζε Πορτογαλλία- Β.Κορέα ήμουν με την Πορτογαλλία αλλά λυπήθηκα πολύ που οι καημένοι οι Κορεάτες έφαγαν 7 ολόκληρα γκολάκια και δεν κατάφεραν να βάλουν έστω ένα για την τιμή των όπλων....! Εντύπωση μου έκανε και το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που επέτρεψε το καθεστώς στην Β. Κορέα να παρακολουθήσει ο κόσμος ολόκληρο ποδοσφαιρικό αγώνα!!! Κρίμα, ξινό τους βγήκε τους καημένους, καλύτερα να μην το έβλεπαν καν.

Βλέπω εγώ ποδόσφαιρο και οι άντρες της παρέας μιλούν για την τεχνική του ενός και το πόσο επιθετικό ήταν το φάουλ του άλλου και εδώ είχε κάρτα και το σύστημα 4-4-2 δεν τους βολεύει σε αυτό το παιχνίδι κτλ κτλ. Καταλαβαίνω διάφορα τεχνικά του ποδοσφαίρου επειδή μ' αρέσει γενικά όταν παρακολουθώ κάτι να κατανοώ ακριβώς τι γίνεται. Τους τα πρήζω φυσικά να μου εξηγήσουν γιατί αυτό ήταν offside και αν στο fair play δικαιούνται να κάνουν αυτό και το άλλο όμως δεν μπορώ να μην βλέπω και αυτά....

.....και να σχολιάζω "Αμάν τι μωρό, ουάο, άααχχχ" με αποτέλεσμα να με αγριοκοιτάζουν οι δίπλα μου!


Υ.Γ. Χτες άκουσα κάτι πολύ έξυπνο. Για όσους άντρες δεν καίγονται ιδιαίτερα για την στρογγυλή θεά, βγείτε έξω, είναι η ευκαιρία σας για καμάκι! Οι περισσότεροι άντρες καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες να μην ξέρουν ούτε τι γίνεται γύρω τους και οι περισσότερες γυναίκες να βγαίνουν μόνες και απηυδισμένες από γκόμενους και συζύγους. Άτε και καλές ψαριές!!!

Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις??

Τελευταία ακούω μια πολύ ωραία διαφήμιση.
Είναι από την Αρχή κατά της διάκρισης και του ρατσισμού και το μήνυμα λέει ότι οι διαφόρες μας κάνουν την διαφορά.
Είναι ραδιοφωνική διαφήμιση, είδα και αρκετές τηλεοπτικές αλλά αυτή μου άρεσε πολύ περισσότερο.
Μια ομάδα ανθρώπων να γελά και να ακούγονται διαφορετικά γέλια. Και να λέει ο εκφωνητής: "Ξεχωρίσατε ποιος είναι ο νέος, ο γέρος, ο μαύρος, ο άσπρος, ο Κύπριος, ο Άγγλος? Όχι, επειδή η χαρά δεν κάνει διακρίσεις! Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις?"

Πολύ μου άρεσε.

Προσπαθώ στην ζωή μου να μην κάνω διακρίσεις, να τους βλέπω όλους με τα ίδια μάτια.
Γι αυτό μου αρέσουν οι αντισυμβατικές φιλίες. "Ελκύομαι" από άτομα μεγαλύτερα, κάνω εύκολη παρέα και με ξένους, μου αρέσουν τα "λίγο τρελλά" άτομα, δεν με ενοχλούν οι ομοφυλόφυλοι (το αντίθετο μάλιστα, με ιντριγκάρει τέτοια σχέση) και γενικά μπορώ να έρθω κοντά με κάθε άτομο που είναι ανοικτό. Μου αρέσουν τέτοιες "σχέσεις" γιατί με κάνουν να νιώθω ότι μαθαίνω κάτι από αυτά τα διαφορετικά άτομα. Κερδίζω γνώση, δημιουργώ ιδιαίτερους δεσμούς που με βοηθούν να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος. Κερδίζω και από τους "ομοίους" μου, κερδίζω και από τους διαφορετικούς!!

Αυτά τα λέω και τα υποστηρίζω πολύ αν και δεν έχω πολλές τέτοιες φιλίες τώρα τελευταία.

Όμως τώρα που ξαναδιαβάζω την πιο πάνω παράγραφο...
Από την στιγμή που στο μυαλό μου, το ανοικτό μυαλό μου, κάνω διαχωρισμό αυτών των ανθρώπων, τους ομαδοποιώ και τους χαρακτηρίζω, δεν είναι σαν να και ήδη κάνω την διάκριση? Μπορεί να είμαι ανοικτή και να κάνω εύκολα παρέα, να συνδέομαι, να εμπιστεύομαι τον κόσμο σχετικά εύκολα....αλλά το γεγονός ότι τους αντιμετωπίζω σαν "διαφορετικούς" δεν αλλάζει. Αποδέχομαι την διαφορετικότητα αλλά την εντοπίζω και την έχω στο μυαλό μου. "Είναι διαφορετικός αλλά δεν πειράζει".
Και το άλλο. Μήπως το κάνω μόνο για μένα? Είπα πιο πάνω ότι μου αρέσουν αυτές οι σχέσεις επειδή κερδίζω πράγματα. Αυτό δεν είναι καθαρός εγωισμός? Δηλαδή αν κάνω παρέα με κάποιον ομοφυλόφυλο είναι για να μάθω πώς σκέφτονται για να ικανοποιηθεί η περιέργεια μου (?). Ρωτώ τον εαυτό μου.

Άτε τωρά νιώθω άσχημα για μένα.

Υ.Γ. Αυτό είναι παράδειγμα το πώς ένα μαζοχιστικό, υπερ-αναλυτικό μυαλό μπορεί να πάρει μια ευχάριστη σκέψη που το έκανε να νιώσει καλά και να την μετατρέψει σε απαισιόδοξη, άσχημη σκέψη.
Σας χαμογελώ για να μην νομίσει κανένας ότι έχω τίποτε άλλο και δεν είμαι καλά!! Απλώς....αθκιασερή! :)))

Σας λέω είμαι καλά

Μια φορά είπα ότι όταν αρχίσω να μην γράφω πολλά πολλά, σημαίνει ότι είμαι καλά. Διότι, ο λόγος που έγραφα ως επί το πλείστον, ήταν για να εκτονώνω νεύρα, στενοχώριες, πικρίες και τα λοιπά κακά που (νόμιζα ότι) έχω.
Ε λοιπόν, δεν έχω τίποτα.
Βαρέθηκα να έχω συνέχεια κάτι να μαραζώνω. Άρα λοιπόν δεν έχω τίποτε. Όλα στο μυαλό μου ήταν. "Φαντασίωση του πόνου" που λέει κι ένας φίλος. Σκέψου, ανάλυσε, ξαναζήσε, θυμήσου, κλάψε, νευρίασε και φτου κι απ την αρχή! Ε λοιπόν δεν έχω τίποτε. Νιώθω πολύ light, σαν να πετώ. Όχι, ερωτευμένη δεν είμαι. Σίγουρα. Ούτε καν κοντά. Ούτε κέρδισε το τζόκερ μου. Αυτό που νιώθω είναι καθαρό συναίσθημα, που στέκει από μόνο του, χωρίς "βοηθήματα". Καθαρίζω σιγά σιγά. Και νιώθω να λάμπω από μέσα μου. Ανακάλυψα ένα μυστικό. Με βοηθούν οι φίλοι. Πολύ. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τη βοήθεια τους.
Επιτέλους ήρθε το καλοκαίρι. Και ο ΗΛΙΟΣ (μου) λάμπει!!
Μουρμούρα όλο τον χειμώνα "πότε θα έρθει το καλοκαίρι" και να το που ήρθε. Δηλαδή τι ήρθε, πέρασε κι ο μισός Ιούνης κιόλας!

Άσχετο:
Σήμερα άκουσα το εξής: Πρόσεχε να μην ερωτευτείς τον δάσκαλο, τον ψυχολόγο ή το αφεντικό σου.
Εσείς τι λέτε?

Μήπως έχεις μπλογκ??

"Μήπως έχεις μπλογκ?"

Αυτή την ερώτηση μου έκανε μια κοπέλα γνωστή μου προχτές, που συνάντησα κάπου τυχαία, στο άσχετο.
Από μέσα μου είπα "όχι, δεν είναι δυνατόν!!"
Δεν γράφω πολλά βιογραφικά στοιχεία και δεν κατηγορώ ποτέ κανέναν γιατί έχω στο μυαλό μου ότι ίσως κάποιος γνωστός μου με διαβάζει. Και δεν είναι ότι έχω κατηγορίες και απλώς δεν τις γράφω εδώ! Το σκέφτηκα λίγο πιο αναλυτικά το θέμα και τελικά κατέληξα ότι αν π.χ. σήμερα μου κάνει κάτι μια φίλη και πάω εγώ και το γράψω στο μπλογκ, το μόνο που θα συμβεί, είναι να μεγαλοποιηθεί το πράγμα στον εγκέφαλο μου για κάτι που είναι πολύ πιο ασήμαντο στην πραγματικότητα. Εξάλλου τα γραπτά μένουν και μπορούν να είναι έντονα και καταστροφικά. Δεν θα ήθελα να πληγώσω κανέναν δικό μου για κανέναν λόγο. Όπως συμβαίνει δηλαδή και με τα άλλα που γράφω. Μεγαλοποιούνται. Το ξανάπα αυτό νομίζω. Όταν γράφω, γράφω λίγο έντονα και βγαίνουν όλα λίγο υπερβολικά, το καταλαβαίνω από τα σχόλια. Υπάρχει μικρή παραπλάνηση στα μπλογκς. Η πραγματικότητα μου γενικά δεν είναι ούτρ επώδυνη ούτε τόσο "έντονη". Στον γραπτό λόγο, προσπαθούμε να περιγράψουμε τα αισθήματα μας και χρησιμοποιούμε δυνατές εικόνες....που στην τελική δείχνουν μια λίγο διαφορετική πραγματικότητα. Νομίζω όσοι μπλόγκερ με γνωρίσατε από κοντά το διαπιστώσατε.

Πίσω λοιπόν στην κοπέλα που με ρώτησε. Είναι πολύ παλιά μου φίλη, από τα χρόνια του σχολείου. Έχει κυριολεκτικά, 10 ολόκληρα χρόνια να συσχετιστούμε πραγματικά και μόνο τώρα τελευταία έτυχε να την δω δυο-τρεις φορές τυχαία από εδώ κι από εκεί. Και αυτό μου έκανε την περισσότερη εντύπωση. Από κάποια πολύ μικρά πράγματα και 1-2 συμπτώσεις συνδύασε και σκέφτηκε ότι είμαι εγώ. Απίστευτο ένστικτο! Και το άλλο που μου είπε όταν την ρώτησα "Καλά, πώς με κατάλαβες από το στυλ που γράφω...?" και μου είπε το απίστευτο "Καλά ρε, δεν σε ξέρω????" Με ήξερε. Πριν 10 χρόνια. Έμεινα η ίδια έφηβη. Ίσως έγινα μόνο λίγο πιο ανοικτή, πιο κοινωνική.

Αυτό που διαπίστωσα, για ακόμα μια φορά, είναι ότι οι ανθρώποι που σε ξέρουν από μικρή ηλικία είναι αυτοί που πραγματικά σε γνωρίζουν. Οι παιδικοί φίλοι είναι οι καλύτεροι. Ποτέ δεν σε απογοητεύουν. Κι αν σε απογοητεύσουν καμιά φορά, δεν τους ξεγράφεις όπως κάνεις με τους καινούριους φίλους, γιατί τα όρια μας είναι διαφορετικά με τους παιδικούς μας φίλους, αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί, όσο και να αλλάξουν, όσο και να αλλάξεις, η βάση είναι πάντα η ίδια. Σε αγαπούν και τους αγαπάς για τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτόν που γνώρισαν στα θρανία και στις αυλές των σχολείων, στις αγωνίες των εξετάσεων και στα βάσανα των καθηγητών, στα πρώτα ερωτικά (και γελοία όταν τα σκέφτεσαι μετά από χρόνια) σκιρτήματα, στις κοπάνες, στην πρώτη νυχτερινή έξοδο, στο πρώτο τσιγάρο, στις μικρές εξομολογήσεις, στην διαδικασία της ανεξαρτηκοποίησης μας από τους γονείς.

Γι αυτό, φίλη μου παλιά, αν με διαβάσεις, θέλω να σου πω ότι δεν με πείραξε που με κατάλαβες, δεν με πείραξε που είδες κάποια γραπτά μου εσώψυχα διότι, όπως μου είπες, ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι!!!

Ναι, πήγα στο γήπεδο πάλι.
Νομίζω δεν θα ξαναπάω ποτέ. Δεν κάνω εγώ για τέτοια. Εγκεφαλικό/καρδιακό με παραμονεύουν!
Με πιάνει τέτοια ταχυπαλμία που νομίζω θα λιποθυμίσω. Τα χέρια μου ιδρώνουν και η 10-6 πίεση μου πιάνει (ακόμα περισσότερο) πάτο. Από το πολύ άγχος ανακατεύεται το στομάχι μου και έχω τάση για εμετό. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Αυτά ακριβώς τα ψυχοσωματικά παθαίνω σε μεγάλες λύπες, σε μεγάλα άγχη και σε τρελλές καταστάσεις. Φυσικά σήμερα αποζημιώθηκα και με το παραπάνω!!
Σήμερα ήμουν μια μουρμούρα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έπαθα ψυχολογικά από τον αγώνα με τον Απόλλωνα που μείναμε αγάλματα στο 92. Μου στείλανε κι ένα ανέκδοτο:
-Γιατί οι πορτοκαλοί έχουν γύψο στο στόμα;;
-Βρέθηκαν λένε στο μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου να κάνουν π...... σε 17.000 αγάλματα!!

Χαχαχαχα γέλασα πάλι και τώρα που το έγραψα. Και την περασμένη βδομάδα γέλασα πολύ με τα ανέκδοτα εις βάρος μας αν και ήμουν κι εγώ ένα από τα αγάλματα. Της Αφροδίτης. Χαχαχαχα γελάω μόνη μου με αυτά που γράφω!!

Φίλοι μπλόγκερς που δεν είστε με την Ομόνοια, μην αρχίσετε να με βρίζετε. Οι καλυτερότεροι μου φίλοι είναι Αποελίστες και δεν έχω τέτοια κολλήματα. Να μην έχετε ούτε εσείς. :)

Υ.Γ. Ξέχασα να πω ότι απόψε, με τα κλειστά μου αφτιά, την φωνή που δεν βγαίνει, την βραχνιασμένη πουρού του αυτοκινήτου (άραγε θα γιάνει ως αυρίο;;) θα κοιμηθώ με την πράσινη μου φανέλα. Την χρειαζόμουν αυτή τη χαρά!!

Ηλέκτρα (one way stream) πού είσαι;;;;;

Αναζητείται η Ηλέκτρα που είχε το μπλογκ "One way stream". Κι επειδή πολλοί αναρωτιόμαστε τι απέγινε είπα να γράψω δυο λόγια σύντομα να το "διαφημίσω" μήπως και ξέρει κανένας τι έγινε!

Και δυο άλλες μικρές σκέψεις:

-Ποιο είναι το άκρο άωτο της ατυχίας;;
-Να τρέχεις γιατί άργησες για το κομμωτήριο, να ρίχνει καρεκλοπόδορα και να σκέφτεσαι ότι τα μαλλιά σου χαλούν με το παραμικρό ίχνος υγρασίας...και να βρεις ΟΛΗ την Πρωτομαγιάτικη πορεία μπροστά σου και να μην υπάρχει τρόπος ούτε να προσπεράσεις ούτε να γυρίσεις πίσω!!
(Ξέρω, πολύ pathetic σκέψη για μένα αντί για τα ιδανικά της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ανησυχώ για το μαλλί αντί να κατεβώ να λάβω μέρος στην πορεία...αλλά προς υπεράσπιση μου, συγκινήθηκα κάπως που είδα τόσο κόσμο)

Σήμερα είδα το εξής σκηνικό έξω από εκκλησία όπου (προφανώς) γινόταν γάμος:
Κόσμος, κάμερες, κοπέλες με σανδαλάκια μέσα στις λάσπες (δεν το λέω κοροϊδευτικά---κι εγώ μια από τα ίδια αύριο) και....
Όχι μια, όχι δύο αλλά 5 τεράστιες νταλίκες καλογυαλισμένες, άλλες κόκκινες και άλλες άσπρες στολισμένες με λουλούδια και κόκκινες και άσπρες κορδέλες με τον ίδιο τρόπο που στολίζονται τα (κανονικά) αυτοκίνητα για τους γάμους. Μήπως το άσπρο-κόκκινο χρώμα ήταν εξαιτίας της Πρωτομαγιάς;; Όπως και να έχει ποιος στολίζει νταλίκες στο γάμο του;;; Σόρρυ αλλά ούτε για χιούμορ εν έκαμνε!!

Κοριτσάκια + αγοράκια = ?

Ήμουν στη δουλειά και βαριέμουν και το μυαλό μου βασανίστηκε από διάφορα ερωτήματα.
Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι μόνο φίλοι;;
Βασικά εγώ πίστευα ότι όντως μπορούν να είναι μόνο φίλοι χωρίς να τρέχει κάτι ερωτικό μεταξύ τους.
Φυσικά εγώ είχα διάφορες έντονες πεποιθήσεις οι οποίες έγιναν σκόνη και θρύψαλα με τα χρόνια!
Τέλοσπαντων. Όσο μεγαλώνω, λιγότερα μαθαίνω. Και αυτό γιατί η προηγούμενη μου γνώση καταργείται και αντικάθισταται με "ναι μεν αλλά / ίσως, ίσως και όχι / υπό κάποιες προϋποθέσεις κτλ". Δηλαδή ό,τι ήξερα για σίγουρο ανατρέπεται.
Ξανά τέλοσπαντων.

Η σημερινή μου "γνώση", και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, είναι ότι όσο μεγαλώνουν τα κοριτσάκια και τα αγοράκια, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να είναι απλώς φιλαράκια. Και αυτό γιατί μεγαλώνοντας, γινόμαστε πιο έμπειροι και όσο πιο πολλές εμπειρίες έχουμε, τόσο περισσότερο το επιδιώκουμε. Το σεξ εννοώ. Επίσης όσο περισσότερο γνωρίζουμε κάποιον/αν τόσο πιο εύκολο είναι να νιώσουμε ότι ταιριάζουμε, διασκεδάζουμε μαζί, εκμυστηρευόμαστε τα μυστικά μας, ανοίγουμε τις καρδιές μας και δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς. Το οποίο πάλι μάλλον πιο εύκολα μας οδηγεί στο να πάψουμε να είμαστε απλώς φίλοι. Παράδειγμα: Ένα κορίτσι έχει δεσμό με κάποιον μαλάκα. Της κάνει την ζωή ποδήλατο, χωρίζουν και τρέχει σ' ένα φίλο για συμπαράσταση. Αυτή κλαίει και οδύρεται, την παίρνει αγκαλιά ο φίλος να την παρηγορήσει. Η σωματική επαφή δημιουργεί την "κατάσταση". Καλά, ίσως είναι λίγο γενικό το παράδειγμα μου, δεν λέω ότι γίνονται τα πάντα από την μια στιγμή στην άλλη. Πάντως είναι πολύ πολύ πιθανόν να γίνουν κάποια στιγμή.

Για να εξηγούμαστε, δεν λέω ότι όταν ένας άντρας και μια γυναίκα είναι φίλοι σημαίνει ότι κάνουν σεξ ή ότι ο ένας από τους δυο είναι ερωτευμένος με τον άλλον!! Αν ήταν έτσι σημαίνει ότι ο αριθμός εραστών μου θα ήταν....μεγάλος μέχρι τώρα :))
Δεν δημιουργούνται κατ' ανάγκη αισθήματα όταν οι δυο "φίλοι" διατηρούν ένα επίπεδο φιλίας. Μπορεί να μιλούν συχνά, να βγαίνουν, να διασκεδάζουν χωρίς να "χαλούν" τη φιλία τους. Τα "προβλήματα" νομίζω δημιουργούνται όταν "παραγνωρίζονται" (μα πόσα εισαγωγικά έβαλα!?). Όταν δηλαδή είναι όλη την ώρα μαζί και αποκτούν την άνεση που έχουν και δυο κορίτσια-φίλες μεταξύ τους δηλαδή κάνουν τα πάντα, δεν ντρέπονται ο ένας τον άλλον, λένε και τα πιο τρελλά μυστικά. Εκεί χαλά η συνταγή της φιλίας και αρχίζουν να προκύπτουν διάφορα που μπορεί να καταλήξουν σε βατερλό ή σε κάτι χειρότερο. (καλά πάντα υπάρχει η πιθανότητα του happy end αλλά είμαι στην πεσσιμιστική περιόδο αυτό το λεπτό που γράφω----μπορεί σε 5 λεπτά να αλλάξω γνώμη και να το γράψω αλλιώς).

Bottom line: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το είδα να συμβαίνει σε πολλούς, το είδα να συμβαίνει και σε μένα. Υπάρχει φιλία υπό προϋποθέσεις. Αλλά για μένα αυτή δεν είναι πραγματική φιλία αφού πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταλλακτεί!

Τι λέτε κι εσείς, "φίλοι" μπλόγκερς;;

Λάμπω!!

Παρόλο που είπα ότι όταν γράφω είναι επειδή είμαι down...ε, σήμερα νιώθω το αντίθετο!! Πετώ! Και για όλα φταίει ο καιρός. Ξύπνησα το πρωί, φόρεσα φούστα ανοικτόχρωμη καλοκαιρινή χωρίς καλτσόν, κοντομάνικη μπλούζα και ανοικτά άσπρα παππουτσάκια. Άκουσα διάφορα κοπλιμέντα σήμερα και ξέρω είναι επειδή νιώθω ότι λάμπω από μέσα μου (δεν έκανα αλλαγή φάτσας ή κάτι άλλο, η ίδια είμαι). Λάμπωωωωω, σαν τον ήλιο λάμπωωωω σαν διαμάντι λάμπωωω...!

Καλά δεν είναι μόνο λόγω του καιρού. Πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκυρίακο χαλαρώνοντας στις καφετέριες (αλίμονο) με εναλασσόμενη παρέα (εγώ πάντα σταθερή, ρίζωσα!) χωρίς να έχω ούτε υποχρεώσεις ούτε τίποτε. Είδα διάφορους φίλους και παλιούς και καινούριους και κοριτσάκια και αγοράκια. Μια χαρά!! Ευτυχώς έχω και τους φίλους μου...!

Επίσης συμβαίνει και κάτι άλλο που με κάνει χαρούμενη.

Ανυπομονώ για βουτιές στις πισίνες και στις θάλασσες. Τόσο πολύ που έψαξα για το μαγιό μου.

Λοιπόν θέλω να πάω στην Κούβα! Χτες συζητούσα με μια φίλη που πήγε πριν 2-3 χρόνια στην Κούβα και ήταν ακόμα ενθουσιασμένη! Χαλαρός κόσμος, μπαράκια, ωραία μουσική, νέος πολιτισμός. Και ευκαιρία να ξεσκονίσω τα ισπανικά που τα ξέχασα. Σήμερα όλη μέρα στη δουλειά άκουγα κάτι ισπανικά τραγουδάκια που με ξεσήκωσαν. Διάβασα και την βιογραφία του Τσε (άσχετο, δεν ήταν Κουβανός αλλά ο συνειρμός μου ήταν λογικός) που μου την έδωσαν δώρο στο βιβλιοπωλείο, είδα και κάτι φωτογραφίες και ξεσηκώθηκα εντελώς. Το θέμα είναι τι παρέα θα ήθελα μαζί μου στην Κούβα;; Κορίτσια, αγόρια ή σουβλάκια-σιεφταλιά μιξ;

Κουβέντα να γίνεται, η Κούβα δεν παίζει για φέτος, δύσκολο.
Παρόλα αυτά, συνεχίζω να χαίρομαι και να πετώ.

Και να παίζω πελλό. Σε διάφορα και διάφορους.

Πόσο πολύ μου αρέσουν τα αυθόρμητα!

Καλημέρα σε όλους!!

Είναι Κυριακή πρωί, έχω να διαβάσω κάτι για τη δουλειά αύριο (τι ευσυνείδητη υπάλληλος, φέρνω και δουλειά στο σπίτι!) αλλά βαριέμαι αφόρητα (πάει περίπατο η ευσυνειδησία!).

Το μυαλό μου είναι αλλού. Το απόγευμα θα πάω ποδόσφαιρο. Ανυπομονώ. Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο, νιώθω τέλεια. Δεν ξέρω, είναι το αίσθημα της αδρεναλίνης, το αίσθημα ότι είμαστε εκεί χιλιάδες άνθρωποι και πανυγηρίζουμε, κλαίμε, νευριάζουμε, τραγουδούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, το αίσθημα της ομαδικότητας. Πάντως νιώθω ελεύθερη.

Πάμε πάρακατω. Ξέρω ότι είπα δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν μπλόγκερ. Θέλω να κατηγορήσω δημόσια τον κύριο Αντίχριστο (και κύριος και αντίχριστος) ότι αυτός ευθύνεται που άλλαξα γνώμη! Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο μάλιστα!! Η παρέα για μένα είχε μια περίεργη γοητεία και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα τόση άνεση λες και πραγματικά γνωριζόμασταν με αυτά τα παιδιά. (παιδιά που παίζουν είμαστε όλοι). Ίσως και στα αλήθεια να γνωριζόμαστε καλύτερα από όσο με γνωρίζουν άλλοι φίλοι από κοντά. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτική, δεν ήθελα να συνδυάζεται ο ένας μου εαυτός με τον άλλον (είμαι διπλή προσωπικότητα μάλλον!). Είναι η άμυνα μου υποθέτω. Να μην ξέρουν οι γύρω μου πώς είμαι από μέσα μου. Κατάλαβα πως αυτό με κάνει να νιώθω κάπως καλύτερα, ξεχνιέμαι. Όμως το μπλογκ λειτουργεί διαφορετικά και αφού άφησα τον εαυτό μου να ανοικτεί και να πει πράγματα που νιώθει στο μπλογκ...γιατί να περιοριστώ;; Ίσως απλώς κερδίσω ορισμένους νέους φίλους που πάντα είναι καλοδεχούμενοι!!

Τέλοσπαντων, τι το αναλύω;; Σημασία έχει ότι περάσαμε πάρα πολύ καλά και θα το επαναλάβουμε ελπίζω! Να είσαι καλά Χρίστο!!

Υ.Γ. Χτες το απόγευμα είπα σ'έναν φίλο "I cant wait for summer, I feel like something good will happen in summer" κι εκείνος μου είπε "Dont wait for summer for something good to happen. It might happen today". Οι γιατροί του δίνουν λίγους μήνες ζωής.

An easter story

Φέτος αποφάσισα να νηστέψω την Μεγάλη Βδομάδα. Όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους όσο για αποτοξίνωση και να τηρήσω και το έθιμο. Αποφάσισα να συγκεντρωθώ και να απολαύσω το Πάσχα και να ηρεμήσει η ψυχή μου. Δεν πέτυχε. Για πολλούς και διάφορους λόγους.

Προσπαθούσα όλη τη βδομάδα να μην κάνω κακές σκέψεις και να μην νιώθω κανένα μίσος. Αυτός δεν με άφησε. Τρεις μήνες παλεύω να ξεπεράσω το μίσος. Για μένα, όχι γι αυτόν. Πριν πάλευα να ξεπεράσω την αγάπη και τώρα...! Απλώς δεν θέλω να νιώθω τίποτε.

Μεγάλη Παρασκευή αποφασίσαμε με μια φίλη μου να πάμε στο μοναστήρι του Αγ. Ηρακλειδίου να ακούσουμε την λειτουργία. Οϊμέ!! Εκτός του ότι γινόταν ένας πανικός και δεν είχε χώρο ούτε να σταθείς, μας πέθαναν τα πόδια μας αν και φορούσαμε ίσια, άνετα παππούτσια, πεθάναμε από την ζέστη αν και φορούσα κοντομάνικη μπλούζα (είναι γνωστό ότι ζεσταίνομαι με το παραμικρό) και άρχισαν με δυο σχεδόν ώρες καθυστέρηση από τις άλλες εκκλησίες. Αντέξαμε μιάμιση ώρα. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Δεν καταλαβαίνω τι λένε και ο νους μου πετούσε. Δεν μπορούσα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω τίποτα. Έβλεπα τις καλόγριες, πολλές από αυτές ήταν τόσο νεαρές κι αναρωτιόμουν πώς παίρνει ένα κορίτσι τέτοια απόφαση.

Δεν λέω, είχε μια πολύ...μυστηριακή ατμόσφαιρα μέσα η εκκλησία. Θεοσκότεινα, με τους πολυελαίους με κεριά αντί για λάμπες, όλος ο κόσμος να κρατά αναμένα κεριά, οι φωνές των καλόγριων να ψάλλουν. Όμως να σας πω την αλήθεια, σκιάχτηκα λίγο. Έτσι όπως τις έβλεπα ντυμένες στα ολόμαυρα, να κάνουν μετάνοιες μπροστά από τον επιτάφιο πριν προσκυνήσουν...ανατρίχιαζα. Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες με μυστικές τελετές. Με πονούσε η κοιλιά μου, πεινούσα σαν τρελλή και τα πόδια μου με πέθαναν. Νιώθω αμαρτωλή.

Όταν φύγαμε, βρήκαμε σ'ένα χωριό πιο κάτω την πομπή του Επιταφίου να βγαίνει από την εκκλησία. Παρκάραμε και τους ακολουθήσαμε, είχε και μπάντα με μουσική, έκαναν τον γύρο του χωριού. Έτσι ακούσαμε και λίγο την λειτουργία.

Φεύγοντας, σταματήσαμε στα Macdonalds για veggie burger. Εκεί να δείτε πανικό!! Έφυγε ο κόσμος από τις εκκλησίες και κατέληξε στα φαστφουντάδικα. Κοιλιόδουλοι όλοι μας. Χάλασα και την δίαιτα. Πατάτες δεν έφυγα. Μόνο το μπιφτέκι και την σαλάτα αλλά πάλι...Και δεν χόρτασα κιόλας!! Τέλοσπαντων.

Σήμερα πήγα στην εκκλησία το πρωί. Είναι η αγαπημένη μου εκκλησιαστική μέρα από αυτή τη γιορτή. Την ώρα που πέφτουν τα μαύρα, ψάλλουν "Ανάστα ο Θεός", πετούν δάφνες και κτυπούν τους σκάμνους, συγκινούμαι. Τρέχουν τα μάτια μου. Φέτος τίποτα. Έχουν πρόβλημα οι δακρυικοί μου αδένες.

Άτε να περάσει και το αύριο και το μεθαύριο να πάμε πίσω στις δουλειές μας. Και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το καλοκαίρι!!

Παντός καιρού και καταστάσεων---ή μήπως να το ξανασκεφτώ;;

Χτες πήγα για καφέ με μια φίλη. Σε μια καφέτερια στη παλιά Λευκωσία. Νωρίτερα ήμουν σε άλλη καφετέρια στη Μακαρίου.
Είμαι άνθρωπος "παντός καιρού" και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι ίσως από τα ελάχιστα προτερήματα που μου αναγνωρίζω. Νομίζω πως είμαι απόλυτα προσαρμόσιμη με κάθε είδους καταστάσεις. Ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στις καφετέριες της παλιάς Λευκωσίας και ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στη Μακαρίου. Εγώ, μπορώ να πάω και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "high class" και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "κουλτουριάρικα". (Οι όροι στα εισαγωγικά είναι σχετικοί αλλά όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ---ελπίζω!). Καλή να είναι η παρέα μόνο! Τρώω και sushi σε high εστιατόριο και οφτό κλέφτικο σε καφενέ χωρκού. Τρώω και στα ξενοδοχεία, τρώω και σάντουιτς που το δρόμο. Φαΐ να είναι...!

Μπορώ να μείνω στο καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, μπορώ να μείνω και σε κάμπινγκ. Και στα δυο θα είμαι ο εαυτός μου! Μπορώ να κυκλοφορώ με γόβες, φορέματα, τέλειο μακιγιάζ και μαλλιά κομμωτηρίου και επίσης με jean baggy style, φανελάκια, αθλητικά και τα μαλλιά μου αλογοουρά. Σαν τα δεκαεξάχρονα.

Στο ραδιόφωνο μου στο αυτοκίνητο μπορώ να ακούσω ξένες ή ελληνικές ποπ επιτυχίες και λαϊκά και ρεμπέτικα και κυπριακά και κλασσική μουσική και λάτιν. Και επίσης με όλα θα διασκεδάσω. Και στις ταβέρνες και στα club (τότε που πήγαινα, τώρα δεν πάω αλλά συνεχίζει να μου αρέσει η μουσική που παίζουν) θα χορέψω και θα διασκεδάσω.
Μου αρέσουν και οι εκδρομές με φίλους και οι εκδρομές με συγγενολόι. Και στα βουνά και στις θάλασσες. Χειμώνα και καλοκαίρι.

Οι άνθρωποι που κάνω παρέα μπορεί να είναι από 15 μέχρι 85, μπορεί να έχουν βγάλει μετά βίας το δημοτικό, μπορεί να έχουν διδακτορικά. Με όλους θα νιώσω το ίδιο άνετα (και αυτοί μαζί μου) και με όλους θα βρω πράγματα να πω. Μπορώ να συζητώ με την ίδια ευκολία φιλοσοφικά θέματα για ώρες και για το τι χρώμα ανταύγειες θα μου ταίριαζαν.

Η τηλεόραση μου μπορεί να είναι από trash tv next top model, πρωινάδικα, sex and the city αλλά και σοβαρές πολιτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ και κουλτούρα. Όπως και τα έργα που θέλω να βλέπω στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Τρελλαίνομαι με χαζοχαρούμενα μιούσικαλ αλλά και με "σκοτεινά" έργα. Στη βιβλιοθήκη μου θα βρείτε βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας, μυστηρίου, ιστορία αλλά και άρλεκιν! Θα τα απολαύσω όλα!

Μπορώ να είμαι και σε τρελλή χαρά και σε τρελλή κατάθλιψη. Καλά, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα μου!

Μπορώ να αγαπήσω μέχρι αηδίας και να μισήσω επίσης μέχρι αηδίας. (Όχι που δεν θα έλεγα κάτι γι αυτό(ν) ).

Μου αρέσουν και οι ξανθοί και οι μελαχρινοί και οι λεπτοί και οι μη-λεπτοί και οι ψηλοί και οι μη-ψηλοί και οι μαλλιάδες και οι φαλακροί και οι πλούσιοι και οι φτωχοί και οι καλοί και οι κακοί...(Μάλλον εύκολη με την κακή έννοια θα σας φανώ τώρα).
I can be anything you want me to be. Μπορώ να είμαι γατούλα ή αγριόγατα. Μπορώ να φαίνομαι ανεξάρτητη και ώριμη γυναίκα, μπορώ να δείχνω και απροστάτευτο, αθώο κοριτσάκι. Μπορώ να δείχνω συντηρητική, μπορώ να δείχνω και απόλυτα προχωρημένη. (Αυτά μάλλον τα μπορούν όλες οι γυναίκες)

Μου αρέσουν και οι άντρες και οι γυναίκες. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ!!!!! Το έγραψα επειδή μου φάνηκε ότι κολλούσε και το αφήνω για να είναι πιο....light το κείμενο!

Συμπέρασμα μετά από δεύτερο διάβασμα του κειμένου:
Τελικά μήπως αντί ευέλικτη και ευπροσάρμοστη είμαι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα;;; Δηλαδή αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει τι θα πω; Μου αρέσουν ΟΛΑ;; Τι σόι προσωπικότητα είναι αυτή;; Τι τρελλή που είμαι, κατάφερα το μοναδικό προτέρημα που θεωρούσα ότι είχα να το σκεφτώ σαν μειονέκτημα!!

Υ.Γ. Άσχετο, πόσο psycho πρέπει να είσαι για να κερδίζει η ομάδα σου και εσύ αντί να χαίρεσαι 100% να έχεις μέσα σου μια απογοήτευση, ένα θυμό που θα χαρούν και άλλοι με αυτή την νίκη;;;