Disclaimer

Προς ΟΛΟΥΣ:

Μην αγγίζετε την κοιλιά μου.

ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ.

Παρακαλώ πολύ όπως.....

ΜΕΝ ΤΖΊΖΕΤΕ ΤΗΝ ΤΖΟΙΛΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Ο μόνος που δικαιούται να αγγίζει την κοιλιά μου εν ο Tn'H (τουλάχιστο μέχρι νεωτέρας). Οι υπόλοιποι συγγενείς και γνωστοί που με είδετε δυο και τρεις φορές ήδη που τότε που σας είπα ότι εγκυμονώ έννεν ανάγκη ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ να χαϊδεύκετε την κοιλιά μου. Τζιαι να σκεφτείτε ότι ακόμα εν εφάνηκε, τι θα γίνει όταν θα έχω πραγματική κοιλιά εγκύου;!;!

Pregnancy glow

Εγκυμοσύνη.
Μια περίοδος μαγική στη ζωή της γυναίκας. Τα μαλλιά γυαλίζουν, το δέρμα λάμπει. Pregnancy glow! Μια υπέροχη φάση στη ζωή του ζευγαριού, γεμάτη αγάπη και ανυπομονησία για το μωράκι που θα γεννηθεί. Μια ανεπανάληπτη.....
*$&@#%^@%@%@$#!@#)

Μα ποιον περιπαίζω;;;

Οι ορμόνες μου είναι άνω κάτω. Κάθουμαι στην τηλεοράση να δω τις συνηθισμένες μου σειρές και κάθε φορά καταλήγω να κλαίω. Με το Criminal Minds και το Say Yes to the Dress!!! Ούλλοι βουρούν με που πίσω να με ταΐσουν σοκολάτες, αγαπημένα φαγητά, λιχουδιές και εν θέλω να τα δω μπροστά μου. Είμαι τριών μηνών, έχασα δυο κιλά από την αρχή και έμεινα στάσιμη. Εν τζιαι ανυπομονώ να βάλω κιλά αλλά τα δυο που έχασα είχα τα περισσεύμα που το καλοκαίρι (όι μόνο τζείνα τα δυο φυσικά) έτσι αντί να φαίνομαι έγκυος, έχω την κοιλιά μιας που φαίνεται ότι πρέπει να κάμει δίαιτα για να επανάλθει στα κιλά της. Ούτε στρογγυλή είναι ούτε τίποτε που να δείχνει εγκυμοσύνη και όχι έξτρα βάρος. Μεν μιλήσω για βυζί και πάθετε την πλάκα σας. Άστε που τους πρώτους δυο μήνες επονούσαν με τόσο που ήταν restricted area. Τζιαι τωρά που είπα restricted area....μεν σας πω για τες υπόλοιπες ορμόνες που επελλάναν κυριολεκτικά τζιαι εν ικανοποιούνται με τίποτε!!

Κατα τ' άλλα μπορώ να πω ότι είμαι καλά. Έχω λλίες αναγούλες και τον έμετο έχω τον στο τσεπάκι μου αλλά νομίζω αρκέψαν και περνούν σιγά σιγά. Ούλλοι προσέχουν με που ήλιο τζιαι που άνεμο (!) και ο Tn'H εν μ αφήνει να ταράξω, να κάμω δουλειές, να κουραστώ. Επίσης....ύπνος!!! Το πόσες ώρες τζοιμούμαι εν απίστευτο. Που η ώρα 8 - 9 ως το πρωί πέφτω σε λήθαργο. Ούλλοι λαλούν μου να τζοιμηθώ τωρά που μπορώ φυσικά! Το μωρό εννοείται εν το νιώθω ακόμα αλλά κάθε φορά που θα πάμε στο γιατρό εν υπέροχο πράμα να το θωρείς να σούζει χεράκια ποδαράκια, 6.5 εκατοστά πλασματούι! Την πρώτη φορά επάθαμε την πλάκα μας, εν απίστευτο ότι τούτο το πλάσμα εν μες την κοιλιά μου!

Όχι, φύλο δεν ξέρουμε ακόμα. Ούλλοι λαλούν θα κάμω κόρη (εν ξέρω που το στηρίζουν), εγώ νομίζω θα κάμω γιο για να τους την σπάσω που κάμνουν προβλέψεις χωρίς λόγο. Αν με ρωτάτε, εν ξέρω τι θέλω, ούτε και ο Tn΄Η νομίζω έχει προτίμηση.

Αυτά αγαπημένοι μπλόγκερς! Φέτος εν εδήλωσα για το σίκρετ σάντα της φιλενάδας μου της Πρας διότι πραγματικά βουρώ τζιαι δεν φτάνω με την παλιοδουλειά. Μόλις που προλαβαίνω να σας δκιαβάσω!

Καλά Χριστούγεννα να έχετε όλοι, να περάσετε όμορφα με τους αγαπημένους σας και να θυμάστε ποια εν τα σημαντικά σε τούτη την ζωή!

Όσο ένα κουμκουάτ

Ξέρετε τι είναι το κουμκουάτ;

Αν δεν ξέρετε, εν τούτο:

Τόσο μου λαλεί το "What to Expect" ότι είναι το μέγεθος του/της αυτή την εβδομάδα. Πιάστε μια ρίγα και μετρήστε 4,5 εκατοστά. Τόσο ακριβώς. Τόσο όμως ώστε να κινεί χέρια πόδια και να κάμνει τούμπες μέσα στην κοιλιά μου.

Επέτειος

Τι γρήγορα που πέρασε ένας χρόνος! Μάνι μάνι εκλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι. Νιώθω τόση πολλή αγάπη που δυσκολεύκουμαι να εκφραστώ, δεν ξέρω με ποια λόγια να περιγράψω τζείνα που νιώθω. Θυμούμαι πόσο χαρούμενη ήμουν τη μέρα του γάμου μας, ούλλες οι φωτογραφίες μας εν γεμάτες χαμόγελα και γέλια και βλέμματα χαρούμενα. Θυμούμαι την μοναδική στιγμή άγχους την στιγμή που έφτανα στην εκκλησία ως το δευτερόλεπτο που εδιασταυρωθήκαν οι μαθκιές μας τζιαι ξαφνικά εν υπήρχε κανένας άλλος εκτός που εμάς τους δυο. Αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες και τα βίντεο, θα σας ορκίζουμουν ότι εν είσιε άλλο κόσμο έξω που την εκκλησία. Τι όμορφα που επήε ούλλη τζείνη η μέρα τζιαι πόσο εδιασκεδάσαμε, εγώ κυρίως εν έφυα που την πίστα.
Τι όμορφα που επέρασε όμως τζιαι ολόκληρος ο χρόνος μαζί του, στο σπιτάκι μας (το προσωρινό ελπίζω) , να μαθαίνουμε κάθε μέρα κάτι καινούριο ο ένας για τον άλλον. Τα μικρά πράματα που κάμνει ο ένας για τον άλλον, πόση αξία έχουν!
Πόσο τυχερή εφάνηκα ακόμα εν το πιστεύκω. Ευχαριστώ το σύμπαν, το Θεό, την τύχη μου για τον άνθρωπο τούτο που εβρέθηκε στη ζωή μου.

Σταματώ γιατί εγίνηκε τέλια μελό το μπλογκ μου!

(είπαμε, καταφέρνω τα καλύτερα στα δράματα αλλά χαλάλι!)

Ανακρίνοντας....τη Λου!!

Μου έλαχε λοιπόν να "ανακρίνω" την Λου!! Την Λουκρεζία ντε! Η οποία με εξέπληξε όταν διάβασα το ποστ της για τους...δονητές!
Απολαύστε την!!

(στις παρενθέσεις τα σχόλια μου!)

1. Επειδή έψαξα στο λινκ που έβαλες στους δονητές για τον "Ρίτσιαρντ" αλλά έσιει πολλούς, ποιος εν ο δικός σου; Επίσης έσιεις τζι άλλα sex toys??


Well….O Richard εν ο δονητήτης μου!!! Ο ροζ (the pinky and the brain – if you know what I mean) =P
Τώρα να σου βάλω λινκ για να δεις...Εν τον εθκιάλεξα. Όπως είπα, μου τον χαρίσαν ΤΖΙΑΙ μου τον ονομάσαν σόου απλά τωρά παιρνώ τη πρώτη μου δονητική σχέση. =P

http://www.superdrug.com/content/ebiz/superdrug/invt/657865/657865_l.jpg


(άλλα sex toys?? Έκαμες ότι εν είδες την ερώτηση;; :Ρ )
2. Ζητάς φιλμ μπάντι...έπιασες καμιά προσφορά που κάποιον/α; Προτιμάς άντρα ή γυναίκα και γιατί;

Για να είμαι ειλικρινής...όι ακόμα. Τίποτε. Κρίμας πάντως. Γουέλ...θα προτιμούσα άντρα για τον λόγο ότι φιλμ μπάντι γυναίκα έχω ήδη 2-3, σόου απλά τωρά λείπει μου μια αντρική κινηματογραφική γνώμη. Όσοι πιστοί προσέλθετε!!!!

Αλλά τζιαι καμιά κοπέλα αν θέλει να κάμουμε cinema-friendship εις βάθους εν θα πω όι! =D

(Άτε με το καλό, εύχομαι σου να έβρεις φιλμ μπάντι και ό,τι ήθελε προκύψει)


3.Πε μας τις τοπ-3 ταινίες που είδες και γιατί σου άρεσαν τόσο ώστε να μπουν στο τοπ 3;

Κάποτε παλιά όταν απαντούσα κάτι friendship-questionnaires είχα γράψει ότι ΤΟΥΝΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΝ ΤΙΣ ΚΑΜΝΕΙΣ ΣΕ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ!....

Όκεϊ, θα το δω πιο χαλαρά το πράμα. Προσωπικά εθκιάλεξα τις «ταινίες της ζωής μου» από την ηλικία των 16, τζιαι ακόμα τις υποστηρίζω. Τοπ 3....Χμμμ δύκολο. Θα σου βάλω Τοπ 5 γιατί εν μπορώ....πλίιιιιιιιιιιιιζζζζζζζζζζζζ....

1) Ο Νονός / The Godfather – την είδα για 1η φορά όταν ήμουν 16, πρώτα άρχισε ο έρωτας με τον Al Pacino, μετά εγοητεύτηκα με τη σκηνοθεσία του Coppola τζιαι στο τέλος είπα φακ δατ – τούτη η ταινία εκφράζει με απόλυτα. Εκ τότε μπορώ να δω ΚΑΙ τις 3 ταινίες σαν το νερούδι (ειδικά οι πρώτες 2 – το κάτι άλλο). Παίζει τζιαι να τις είδα καμιά 50 (τουλάχιστον) τη μια.

2) Επικύνδυνη Ομορφία / Dangerous Beauty – Πάλε ο έρωτας άρχισε κάπου μεταξύ της ηλικίας των 15-16. Τούτη η ταινία με εκφράζει από την άποψη ότι μιλά για μια εποχή που λατρεύω – την Αναγέννηση. Μιλά για τις εταίρες (πόρνες πολυτελείας της εποχής), την ποίηση, την θρησκευτική διαφθορά...την Βενετία. Είναι ότι λατρεύω. Μπορεί κάπως μέτρια στην απόδοση της, αλλά έχει πολλά καλό υποκριτικό επιτελείο.

3) Η Λίστα του Σίντλερ / Schidler’s List - Για μένα προσωπικά, ταινία σταθμός. Ακόμα θυμούμαι την πρώτη φορά που είδα τούντη ταινία, η μασέλλα μου εν έκλειε για 1 εφτομάδα, εσηκωθήκαν ούλες οι τρίσhες μου πάνω – Κινγηματογραφικό αριστούργημα, κατά τη γνώμη μου. Ο Σπίλμπεργκ εκτός του ότι ήταν ο 1ος σκηνοθέτης που εγκαθίδρυσε το σημερινό μας ‘μπλόγκμπάστερ’, σε τούντη ταινία απλά έκαμε θραύση. Φυσικά η δυναμική του είναι τζιαι οι εξαιρετικοί ηθοποιοί του τζιαι η κινηματογράφηση του, αλλά επίσης τζιαι ο ωμός αλλά συνάμα συναισθηματικός τρόπος προσέγγισης του Ολοκαυτόματος σε τούντη ταινία που πάντα με συγκινεί.

4) Αμερικάνικη Ομορφιά / American Beauty – Σχετικά σύγχρονη ταινία. Θα μπορούσα κάλλιστα να διαλέξω με την ίδια άνεση να βάλω σε τούντη θέση ταινίες που τον Κιούμπρικ, τον Χίτσκοκ ή τον Μπέργκμαν, αλλά θκιαλέω την ταινία του Sam Mendes γιατί παρουσιάζει με τόση καυσικότητα τζιαι θεατρικότητα στην οθόνη τον χλευασμό προς το «αμερικάνικο όνειρο» που απλά it’s too good to pass off. Επίσης πλας είναι τζιαι ο εξαιρετικότατος Kevin Spacey που έδωκε ρεσιτάλ ερμηνείας.

5) Η Μεγάλη Απόδραση / The Great Escape – Γενικά είμαι φαν των πολεμικών/αντι-πολεμικών ταινίων. Τούτη by far εν η αγαπημένη μου. Παίζει τζιαι να την είδα 100 φορές – έλυσα ήδη 2 ορίτζιναλ DVDs τούντης ταινίας. Ένα θα σου πω: Steve McQueen – The Cooler King. Ας πούμε beat that!!!! Εν μπορείς, απλά εν μπορείς. Με ένα επίσης τεράστιο μεν καταπληκτικό δε υποκριτικό επιτελείο όπως Richard Attenborough, James Garner, Charles Bronson, Donald Pleasence, James Coburn – ας πούμε για μένα προσωπικά εν κάποιες ταινίες – σαν τούτη – που εν θρύλοι, εν απλά αξεπέραστες. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα (όπως τζιαι η ‘Λίστα του Σίντλερ’), εν απλά μια ταινία που μες το δράμα τζιαι την άθλια ατμόσφαιρα του Δεύτερου Παγκοσμιού Πολέμου, καταφέρνει να σε κάμει να γελάσεις τζιαι να την απολαύσεις.

Αν με άφηνες θα μπορούσα να σου γράφω ακόμα ταινίες για μέρες – εν πολλά δύσκολο ούφου....!!! =(

Άκαρδη ερώτηση....

(Μα εν εκατάλαβα, τζείνοι που καταλάβουν που κινηματογράφο απαγορεύεται να έχουν αγαπημένες ταινίες; Πάντως, σημειώνω τες όσες εν είδα να τες δω το συντομότερο!)

4.Επειδή καταλαβαίνω ότι είσαι πολλά..αρτίστικ άτομο, ποια θα ήταν η ονειρεμένη δουλειά για σένα;

Ονειρεμένη δουλειά......χχχχμμμ....κάποτε έλαλουν της μάδερ μου – πριν 5-6 χρόνια δατ ις – ότι το όνειρο μου θα ήταν να ήμουν Film and Theatre Critic – να θωρώ ή να διαβάζω σενάρια τζιαι θεατρικά έργα τζιαι απλά να κάμνω κριτική. I just love it. Φυσικά για να γίνεις τούτο, πρέπει είτε να δουλέφκεις σε εφημερίδα στο πολιτιστικό κομμάτι της είτε να γίνεις Film or Theatre Historian Professor. Συγκλίνω τζιαι στα θκιο. Εν θα με εχάλαν πάντως να με έκλειες σε μια κινηματογραφική αίθουσα επί μέρες ολόκληρες τζιαι να βλέπω ταινίες τζιαι απλά να σου γράφω reviews. Ήταν να με έβαλες στο natural habitant μου. =p

(Εγώ θα ήθελα να είμαι κριτικός φαγητού...ξέρω, κανένας εν με ερώτησε αλλά γιατί να μεν το πω;)
5.Ποιοι εν οι αγαπημένοι σου μπλόγκερς και γιατί; (2-3 πε μας, όι ούλλους!)

Χχχχμμμμ – Αγαπημένοι μπλόγκερς....
Καταρχάς εν η Πρασινάδα, όι γιατί εν η διοργανώτρια μας σε ούλα, ή επειδή εν εξαιρετικό πλάσμα (προσωπική μου άποψη) τζιαι γενικά κουμαντάρει νάκκο τη μπλογκόσφαιρα. Εν επειδή, η Πρασινάδα ήταν ίσως μπορεί το 2ο μπλογκ που ανακάλυψα πριν 2,5 περίπου χρόνια όταν άρχισα να γράφω εντατικά. Το 1ο της ποστ που εθκιάβασα ήταν όταν ήσhε πάει ένα Σάββατο στο λαπ στο Σικάγο τζιαι έγραφε για το σhιήλο του Άρχοντα.....αααααχχχ δε ολντ ντέις. Γενικά ήταν η 1η μπλόγκερ που ήβρα πραγματικό κονέξιον με το μπλόγκ της γι’ αυτό την βάλω 1η.

Tinkerbell – Running in Heels – Με την Tinkerbell πάλε νιώθω ένα παράξενο κονέξιον. Εν μπορώ να το εξηγήσω. Νιώθω πολλές φορές ότι όσα γράφει εν σάννα τα έγρψα εγώ. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα τζίνα που νιώθει τζιαι περνά. Εν σάννα τζιαι έχουμε καρμική/διαδυκτιακή σχέση. =)

Για 3ο εν ξέρω....Κανονικά θα έβαλα τη Ράνια αλλά έφυε η Ράνια....εξαπόλησε μας.....Ράαααααααανιαααααααααααααααα, γύρισσσεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!! – Fine, be that way…. =P

Οπότε θα βάλω την Ούφ! Τζιαι την Ina. Αρέσκει μου πολλά να τις θκιαβάζω, είτε με τις ιστορίες τους, τα τραγούδια τους, τα συναισθήματα τους, τις ταινίες τους. Γενικά νιώθω ότι ταυτίζουν με πολλά τα 2 τούτα μπλογκς.

Έσσιει τζιαι μπλογκς που θκιαβάζω επί συχνής βάσεως – Μάνα, Μαύρη Γάτα, ο Dreamer, ο TwistedTool, o Invictus ( ΑΚΑΤΑΓΝΟΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!), η συχωρκανή Αχάπαρη, η Κολόνα τζιαι η Γρούτα, τζιαι last (but not the very least) την Βεατρίκη (γιάξ – πάμε πάλι) την Beatrix Kiddo. Τούντα εν τα τοπ μου. Αλλά ξέρεις κάθε τόσο πετάσσετε τζιαι κανένας τζιαινούρκος μπλόγκερ τζιαι ίσως να μπει μες το blogger news feed. =)

(Εγώ πού είμαι;;;;; Αστειεύκουμαι, αφού σπάνια γράφω πλέον έτσι κι αλλιώς. Δκιαβάζω βέβαια πολλούς, πάω που το μπλογκ της Πρας και πιάνω τους ούλλους με τη σειρά!)

6.Συμπλήρωσε :
Αγαπώ να....ταξιδεύω (σωματικά και πνευματικά)
Ονειρο ζωής είναι...γυρίσω 1 ταινία και να σκηνοθετήσω 1 θεατρικό στο Shakespeare’s Globe.
Φακκά μου όταν...μου λαλούν ψέμματα τζιαι ανακαλύφκω το τζιαι ακόμα συνεχίζουν το ίδιο τροπάριο...τζιαμέ αηδιάζω.
Αρέσκει μου η Λεμεσός επειδή...εν η θάλασσα. Μπορεί να μεν έσσhιει τις πιο ωραίες θάλασσες αλλά έσhιει τζίντο κάτι ο αέρας της Λεμεσού.
Εν μπορώ να αντίσταθώ σε...μια περιπέτεια (πνευματική, σωματική, ερωτική, συναισθηματική)
Το καλύτερο δώρο που μου εκάμαν έιναι...Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (Immersion Box Set) – ΑΠΛΑ ΘΕΪΚΟ!!!!
Ο έρωτας της ζωής μου είναι...Η Σύσσι τζιαι η Άριελ (τα 2 σκυλάκια μου)

(Εκτός που τα σκυλάκια;; Άλλοι έρωτες;; Εν δικαιούμαι άλλες ερωτήσεις;;)
7.Εχω την αίσθηση ότι είσαι λίγο μυστηριώδης, γνώρισες ποτέ κάποιον/α μπλόγκερ; Αν ναι ποιους και πώς ήταν η εμπειρία; Αν όχι γιατί; Ποιους θα ήθελες να γνωρίσεις;

Καταρχάς....Μυστηριώδης;;;;;;;;;;;;;;;; Χαχαχαχα....ΜΑ ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;; I’m an open book εγώ!!! =p

Ναι, έτυχε να γνωρίσω μπλόγκερς. Δυο φορές. Εγνώρισα τη Ψηλή και μιαν άλλη μπλόγκερ που δεν μπορώ να αποκαλύψω γιατί μου εζήτησε να μεν το πω. Τζιαι οι θκιο πολλά καλά πλάσματα, τόσο γλυκά όσο φαίνουνται τζιαι στο μπλογκ τους.

Θα ήθελα να γνωρίσω τη Πρασινάδα, τη Μάνα, τη Γρούτα τζιαι τη Κολόνα, τον Dreamer τζιαι τον Twisted Tool. Εν θα με εχάλαν να εγνώριζα τζιαι μπλόγκερς σαν την Beatrix Kiddo or Tinkerbell or Panikos/iLampionis.

Βασικά νομίζω θα ήθελα να συναντήσω κάποιους μπλόγκερς για να απομυθοποιήσω τζίνο που νομίζω μου διεγείρε η φαντασία μου...εν ούλα μες τον νου μας τελικά, τζιαι τα πράματα εν πιο απλά απ’ όσο φαίνουνται. Ακόμα τζιαι οι μπλόγκερς.....εεε Μάνα...τελικά ήντα που φορείς στη δουλειά;;; Ταγιέρ;;;; Γιατί σε ένα ποστ σου ελάλες ότι περπατάς ξυπόλητη μες το γραφείο τζιαι τωρά φαντάζουμαι σε ξυπόλητη με ταγιέρ!!!!! Πόννα έρτεις καμιά Λεμεσό πε μου να κανονίσουμε κανένα μίτινγκ πέρκει σε απομυθοποιήσω επιτέλους!!!! =P   (Η Μάνα παρακαλώ να απαντήσει! Μα μόνο δυο μπλόγκερς εγνώρισες τόσα χρόνια που είσαι στην μπλογκόσφαιρα; Νομίζω την επόμενη φορά να βάλουμε την Πρας να οργανώσει Νοτ-σίκρετ συνάντηση!)   Αγαπημένη Λου, είσιε χάζι η συνέντευξη μας! Αν και είχα μιαν ελπίδα για τίποτε πιο προσωπικό (εκτός που τους δονητές) π.χ. για τον έρωτα της ζωής σου..., ευχαριστήθηκα το!!     

"Expecting..."

Αγαπητοί συγγενείς / φίλοι / συναδέλφοι,

ΔΕ ΒΟΗΘΑ την ψυχική μου κατάσταση, ψυχολογία, γενικότερη διάθεση το να με ρωτάτε κάθε μήνα και με την πρώτη ευκαιρία που θα βρείτε αν είμαι έγκυος επειδή και μόνο είμαι 9 μήνες παντρεμένη. Όταν με το καλό θα είμαι, θα το γράψω στην εφημερίδα/facebook να το μάθετε όλοι!

Το μόνο που πετυχαίνετε είναι να με αγχώνετε.

Με αγάπη
περιοδεύουσα γυνή με νεύρα.                                                                

Βαρκούμαι και τα "5" μου!

Καλημέεεεερααα

Βαρκούμαιιιιιι. Ναι, είμαι δουλειά. Που τη Δευτέρα. Μόνη μου σ ένα άδειο γραφείο. Ούλλη μέρα μπορεί να μεν δω πλάσμα. Ούλλοι οι δικοί μου λείπουν. Οι γονείς, οι θείες (που εμιλούσαμε λλίο στα τηλέφωνα με κουτσομπολίστικη διάθεση), ως τζιαι οι παππούδες εν διακοπές. Τζιαι τα πεθερικά (εχάσαμε τζιαι το φαΐ της πεθεράς γμτ). Ο Tn'H εν σπίτι. Τζιαι εγώ δουλειά. Εννά πάθουν αγκύλωση τα δάκτυλα του που το πολλύ playstation. Φεύκω το πρωί τζιαι κάθεται στον καναπέ με το φραπέ τζιαι το playstation. Επιστρέφω απόγευμα τζιαι βρίσκω τον στην ίδια θέση (στο τρίτο φραπέ)! Το πρωί παρολίγο να φορήσω τη βερμούδα μου τζιαι τες παντοφλούες μου της θάλασσας να έρτω δουλειά. Αλλά είπα να μεν το ρισκάρω, όσες φορές ήρτα όπως τον γύφτο αθθυμήθηκε να με θέλει ο ανώτερος ή ο ανώτατος ή να πρέπει να πάω σε κανένα έκτακτο μήτινγκ. Τωρά θα μου πεις τι θα τύχει 14 Αυγούστου?!?! Αλλά άτε, να μεν το ρισκάρω, ο μ****** ο Μέρφυ συχνά αθθυμάται με τζιαι θέλει να εφαρμόσει τον νόμο του πάνω στην ράσιη μου.

Το λοιπόν, θα παίξω τα "5" μου να ποσκολιστώ.

Αρκεύκω με το φαΐ που εν το φόρτε μου τωρά τελευταία (ούφου).

5 Αγαπημένα φαγιά (με τυχαία σειρά διότι εν μπορώ να αποφασίσω):

1. Λουβί φρέσκο περιποιημένο με την τοματούα του, το ψαρούι του και λλίη φέτα
2. Μακαρόνια όπως μου τα κάμεις - με κιμά (του παπά μου μόνο), με πιπεριές, μανιτάρια, καρμπονάρα, με θαλασσινά, με τρίμα (you get the point).
3. Σούβλα-σουβλί-σουβλάκι αλλά μόνο που του παπά μου διότι το κάρβουνο εν το δυνατό του σημείο. Τζιαι ο ξυλόφουρνος...μιαμ μιαμ το οφτό του τζιαι οι πατάτες του!!
4. Σούσι που τα τελευταία χρόνια επειδή αρέσκει του Tn'H τρώμε τόσο πολλύ που θα φκάλουμε λέπια. Δώσμου σολωμό φρέσκο ωμό (ο ψημένος εν μου πολλοαρέσκει).
5. Οι κεφτέδες της μάνας μου. Ίσως επειδή εν ένα φαΐ που έχω συνδεδεμένο με όμορφες παιδικές αναμνήσεις αλλά σοβαρά κάμνει τους πολλά ωραίους - να θυμηθώ να της πω να μου κάμει σύντομα
6. Μπόνους! Έσιει τζι άλλα φαγιά που εν μπορώ να μεν τα βάλω, άτε ακόμα δκυο μόνο. Τα γεμιστά της γιαγιάς μου, ειδικά τα "κρεμμυδένα" τζιαι τα κουπέπια (σοβαρά νομίζω βάλλει ζάχαρη μες τα φαγιά της) τζιαι....surprise surprise τα κανελλόνια της πεθεράς μου τα οποία καταναλώνει όλο το εξ' αγχιστείας σόι μου μετά μανίας διότι εν τέλεια!!!

Τζιαι τωρά που ετέλειωσα με το αγαπημένο μου σπορ, πάμε πάρακατω τζιαι θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε 5 μόνο.

Τα 5 ωραιότερα μέρη που επήα:
1. Μαλδίβες. Αχ και βαχ, ο επίγειος παράδεισος, έκλαια την μέρα που έφευκα.
2. Νέα Υόρκη. Τις 5 μέρες που επέρασα τζιαμέ επιάστηκε ο λαιμός μου να θωρώ πάνω. Ήμουν με πλάσματα που εζούσαν τζιαμέ τζιαι επήραν με σε τοπούθκια τέλεια.
3. Η Λισαβόνα. Όταν σκέφτουμαι τούτη την πόλη, έρκεται μου μες τον νου ένα άπλετο φως
4. Η Πράγα. Η τέλεια παραμυθούπολη, ήταν τζιαι Χριστούγεννα, ήταν τζιαι το πρώτο μας ταξίδι με τον Tn'H - no need to say more!
5. Ο τόπος μας! Που την Πάφο τζιαι πιο πέρα, προς την Πόλη Χρυσοχούς, τον Ακάμα, η Λάρα, ο Πύργος (τζιαι η διαδρομή προς εκεί) αλλά τζιαι τα υπόλοιπα, τα κρασοχώρκα της Λεμεσού (αν δεν επήετε στο Όμοδος χάνετε), ο Πρωταράς μας για τες παραλίες του που εν η φαντασιώση του κάθε τουρίστα που είμαι σίουρη ότι νιώθει όπως ένιωθα εγώ στες Μαλδίβες.

(Επήα και σε άλλους τόπους - μεν με πείτε χουμισιάρα - αλλά ο μόνος τόπος που παρολίγο να μπει στη λίστα εν η Ελλάδα που την νιώθω οικεία όπως την Κύπρο και την οποία επισκέφτηκα πολλές φορές και εύκολα λαλώ ότι εν μια χώρα που τα συμπεριλαμβάνει ούλλα - τζιαι τοποθεσίες, τζιαι βουνά τζιαι θάλασσες, τζιαι πολιτισμό τζιαι διασκέδαση τζιαι καλό φαΐ)

5 γεύσεις που μου φακκούν:
1. Ζαχαρούχο γάλα, φαρίν λακτέ, παιδικές τροφές και γενικά οτιδήποτε εν σε μορφή χυλού όπως το porridge. Γιαξ και δεαξ κτλ. Ειδικά οι φίλοι μου που έχουν μωρά λαλούν ότι τρώει μια κουταλιά το μωρό τζιαι μια τζείνοι - dont get it!
2. Το σπάναχι. Έκαμα πολλά χρόνια να το φάω και μετά άρκεψα δειλά δειλά να το τρώω υπό μορφή σπανακόπιτας ή σπανακόρυζου για να είναι λλίο undercover....ε μια φορά ήμουν κρυολογημένη τζιαι έφα σπανακόρυζο το οποίο εκατέληξε ούλλο εμετός στην τουαλέτα τζιαι που τότε ούτε να το μυριστώ θέλω! (Εκτός αν το έβρω τηγανιτό με τα αυκά αλλά να είναι λλίο, μιτσί μιτσί και τραγανό).
3. Ο κόλιαντρος και το σέλινο μες την σαλάτα. Εν καταλάβω το λόγο που κάποιος βάλλει κόλιαντρο ή σέλινο μες την σαλάτα!
4. Τα πεζουνούθκια ειδικά βραστά. Οκ, εν έτυχε τζιαι πολλές φορές να τα έβρω μπροστά μου αλλά ειδικά τα πεζούνια νεκατσιώ τα. Τα άλλα πουλλούθκια στα κάρβουνα χλαπακιάζω τα με ευκολία.
5. Τα φρούτα που είναι μαλακτά τζιαι ακκάνεις τα τζιαι τρέχουν τα ζουμιά. Αν δεν έννεν το νεκταρίνι μου σφικτό πέτρα να το ακκάνω τζιαι να τσακρά (αλλά ναν γλυτζί, όι ξινό), εν το απολαμβάνω!

5 αγαπημένα βιβλία:
1. Ο Καπετάν-Μιχάλης του Καζαντζάκη. Εδκιάβασα το στο σχολείο τζιαι μετά εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το.
2. Κοντά στις ράγες της Άλκη Ζέη. Υποτίθεται εν παιδικό βιβλίο αλλά λατρεύω το, εν που τζείνα που εδκιάβασα 10 φορές.
3. Η Γκέισα (εν θυμούμαι συγγραφέα). Συγκλονιστικό βιβλίο αλλά και η ταινία εν επήαιννε πίσω. Έμαθα για μια κουλτούρα που εν είχα ιδέα.
4. Μια τριλογία που νομίζω οι τίτλοι ήταν "Ο μπρούντζινος καβαλάρης", "Τατιάνα και Αλεξάντερ" και "Οι κήποι της Τατιάνας". Μπορεί κατά βάση να είναι love story αλλά επειδή διαδραματίζεται στην πρώην ΕΣΣΔ τον καιρό των πολέμων, είσιε πολλά ιστορικά στοιχεία που μου αρέσκει να διαβάζω.
5. Ποιο να βάλω πέμπτο? Εδκιάβασα πολλά βιβλία στη ζωή μου, που μιτσιά ήμουν με ένα βιβλίο στο χέρι. Θα βάλω τις "Γενιές της Σιωπής", ένα κυπριακό βιβλίο που έγινε σειρά μετά και εσυγκλόνισε με με τες περιγραφές. (Κλάααμααα).
Μπόνους πληροφορία: Φακκά μου ο Κοέλιο. Έδωσα του πολλές ευκαιρίες αλλά εν καταλάβω γιατί έγινε τόσο επιτυχία.

Ππεεε έγραψα μυθιστόρημα! Είδετε, άμαν βαρκούμαι στη δουλειά?? Άτε μια τελευταία λιστούδα με λλίο πειρακτική διάθεση για να γελάσουμε τζιαι λλίο.

5 άντρες που έχω στην αχαλίνωτη φαντασία μου θα ήθελα να έχω ιστορίες μαζί τους: (Tn'H I love you!!!)
1. Σάκης Ρουβάς. Μεν γελάτε, ήμουν πάντα μια αθεράπευτα ερωτοκτυπημένη ρουβίτσα τζιαι εθώρουν τον στα όνειρα μου!
2. Enrique Iglesias (εν με κόφτει αν λαλούν ότι εν γκέι, εν fantasy stories που κάμνω με τον νου μου)
3. Jhonny Depp. Αλλά μόνο αν είναι ντυμένος πιρατής - χαχαχαχα
4.Vin Diesel. Μεν ρωτάτε γιατί, εν καταλάβω το λόγο, ποττέ εν με ετραβήσε τούτο το στυλ στην πραγματική μου ζωή αλλά στη φαντασία μου όποτε τον θωρώ ανάφκουν τα λαμπούθκια μου.
5. Εν μπορώ να έβρω πέμπτο!!
Μπόνους πληροφορία: Ποττέ εν μου αρέσαν οι κλασσικά ωραίοι άντρες του Hollywood όπως τον Μπραντ Πιτ, τον Ντι Κάπριο κτλ)

Άτε, εξεβαρέθηκα λλίο! Πάω να κάμω καμιά δουλειά πέρκει περάσουν γλίορα οι επόμενες 6 ώρες που θα είμαι δαμέ!

Τρία χρόνια

Τρία χρόνια είμαστε μαζί.

«Μα μόνο?» θα πουν κάποιοι σίουρα.

Ε ναι, τρία χρόνια. Αλλά τρία χρόνια γεμάτα όχι μόνο ευτυχισμένες στιγμές αλλά και ένα συνεχές αίσθημα ευτυχίας. Μπορεί να υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω αλλά νιώθω γενικά ευτυχισμένη. Ακόμα και μέσα σε τούτον ούλλον τον χαμό που βιώνουμε σαν κοινωνία αλλά και προσωπικά, ο καθένας με τα δικά του. Προβληματίζουμαι, σκέφτουμαι, νευριάζω, προσπαθώ να έβρω λύσεις. Αλλά η εσωτερική μου ευτυχία εν πραγματικότητα που εν μπορεί να της τζίσει τίποτε. Ίσως επειδή κάποιες παλιότερες συνθήκες εκπαιδεύσαν με τζιαι εκάμαν με να έχω συνειδητοποίηση του τι σημαίνει εσωτερική ευτυχία.   

Για μένα εν τούτη η πραγματική μας επέτειος, όχι η ημερομηνία του γάμου μας. Ο γάμος μας, η υπέροχη τζείνη ημέρα ήταν προκαθορισμένο ότι θα ενιώθαμε χαρά και ευτυχία. Τζιαι όσοι με εδκιαβάζετε που παλιά μπορεί να θυμάστε ένα ποστ που έγραψα για το πρώτο μας ραντεβού. Ένας καφές διάρκειας 4 ωρών. Ήταν τζείνη η απειροελάχιστη στιγμή που ένιωσα αυθόρμητα ότι βυθίζομαι σε μιαν υπέροχη αίσθηση. Ήταν μόνο το preview βέβαια αλλά ήταν η αρκή μας.

Τζιαι τρία χρόνια μετά, δεν παύει να με εκπλήσσει. Εγώ, με τον αυθόρμητο μου χαρακτήρα, που εξωτερικεύω ούλλα μου τα αισθήματα άμαν νιώθω άνετα τζιαι τζείνος, μυστήριος, σιωπηλός, ήρεμος να σιγοτραγουδά

«Λύσ’ τα μαλλιά σου κι άφησέ με

να `ρθω λίγο και να δω

πώς περιγράφει τη μορφή σου

τ’ άσπρο σου το νυχτικό»

Τζιαι εγώ να σταυροκοπιούμαι. Διότι μόνο σύγχρονη, ποπ, ηλεκτρονική μουσική ακούει. Ή έτσι ενόμιζα τζιαι ποττέ εν μου έδειξε κάτι άλλο.

Τζιαι πουμέσα μου να σιαίρουμαι με την τεράστια έκπληξη που μου επροκάλεσε ένα τόσο μικρό γεγονός.

Παρασκευάτικες απορίες

Έσιει μέρες να γράψω οτιδήποτε αν τζιαι δκιαβάζω μπλογκς κάθε μέρα σχεδόν. Επέρασα διάφορα μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα και αγωνίες τες τελευταίες βδομάδες αλλά ελπίζω ότι σιγά σιγά διορθώνονται τα πράματα. Απλώς νιώθω πολλά κουρασμένη ψυχολογικά αλλά και λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας (λείπουν και συνάδελφοι με αποτέλεσμα να πολλυνίσκει η δουλειά ακόμα παραπάνω) και χρειάζομαι διακοπές. Γι αυτό τελικά θα πάμε προς τα παραθαλάσσια το τριήμερο παρόλο που τα λεφτά προσέχουμε τα. Ευτυχώς που έχω έναν άντρα δίπλα μου που καταλαβαίνει (αν και σπάνια δείχνει τι σκέφτεται) πολλά παραπάνω και σκέφτεται με πραγματικά.

Έχω όμως διάφορες απορίες!!!

- Γιατί πάντα όταν θα έρτω γύφτισσα στη δουλειά (μα τα γέρημα εν Παρασκευή - casual Friday έκαμα την μόνη μου) να πετάσσεται κάτι επείγον και να πρέπει να συναντήσω ανώτερους και ανώτατους?
- Γιατί πάντα τα λάθη να γίνονται σε τζείνους που εν οι πιο ιδιότροποι?
- Οι κοπέλες στο ζούμπα που έχουν μαλλιά ως την μέση τους κι αφήνουν τα κάτω εν πεθανίσκουν ώσπου να τελειώσει το μάθημα? Κι εμένα εν μακριά, πιάνω τα κότσο τζιαι ως τζιαι τζιαμέ που ακουμπούν οι άκρες του κότσου προκαλούν μου έξτρα πυρά!
- Ο μιτσής με την τρομπέττα πουκάτω που το σπίτι μου που για κάθε απόγευμα παίζει την (την τρομπέττα ρεεεε) για μισή ώρα εδώ και δυο μήνες πόσο καιρό ακόμα θα του πάρει να μάθει το ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο και το ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο?
- Πόση ατυχία να ενοικιάσαμε ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα για το τριήμερο κι εγώ να απαγορεύεται να μπω στο νερό ως την Τρίτη??
- Ούλλα τζείνα που θωρώ στο TLC Body Bizzare (the tree man, the bubble man, the monkey girl, the 7 limbs boy, ο άντρας με 35cm μόριο!) πόσο σπάνια είναι και πόσο πιθανό είναι το μελλοντικό μου μωρό να έσιει κάτι που τούτα ούλλα? Επίσης γιατί τα παραπάνω συμβαίνουν κυρίως σε χώρες της Άπω Ανατολής?
- Γιατί εξίχασα ούλλες τες άλλες απορίες μου?

Αναπάντητα ερωτήματα τα παραπάνω!

Καλό τριήμερο να έχετε και μακάρι τούτο το τριήμερο εν μας το χαλάσει καμιά τρόικα, κάνενας πολιτικός και καμιά τράπεζα όπως τα προηγούμενα!

Η μοναξιά του δημόσιου υπάλληλου

Έσιει μέρες που ήθελα να γράψω τούτο το κείμενο, πριν το Πάσχα. Φυσικά είμαι σίουρη ότι εν θα μου φκει όπως το εσκέφτουμουν πριν τόσες μέρες διότι πολύ απλά τα αυθόρμητα εν τα θυμούμαστε μετά που θα περάσει τζείνη η στιγμή που μας ήρταν.
Τέλοσπαντων. Εγώ εν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έννεν το ίδιο διότι εν είμαι σε κανένα τεράστιο υπουργείο με 1000 υπαλλήλους αλλά σε ένα μικρό γραφείο τζιαι κάμνω κάτι αρκετά εξειδικευμένο. Έσιει 3 χρόνια που το κάμνω, εν η πιο δύσκολη δουλειά που έκαμα ως τωρά, εδούλεψα και 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε άλλα πράματα όμως διότι τα πτυχία μου δεν ενδιαφέραν κανέναν ιδιώτη. Άρα έχω πιο πολλή πείρα σαν ιδιωτική υπάλληλος παρά στο δημόσιο. Εν τζιαι να πω ψέματα, έσιει φάσεις που η δουλειά εν πιο λλίη τζιαι μέρες που είμαι χαλαρή, έσιει τζιαι περιόδους όμως που η δουλειά εν τελειώνει τζιαι κοινώς "φακκούν τα πόδκια μας στον  κώλο μας". Ακριβώς όπως και όταν ήμουν στον ιδιωτικό τομέα που είχα χαλαρές και εντατικές περιόδους. Ξεφεύγω όμως που το θέμα.
Πριν κάτι μέρες εβρέθηκα τυχαία με κάποια άτομα που τα ξέρει κυρίως ο Tn'H. Εμιλούσαν για τι άλλο, για την κρίση, τζιαι κάποια φάση λαλεί η μια η αντρογεναίκα η άγρια "...που να παν στ ανάθεμα ούλλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι!". Τζιαι φυσικά εγελάσαν συμφωνώντας ούλλοι. Οι υπόλοιποι. Εγώ έμεινα να θωρώ όπως την χαντή. Φυσικά εν εμπήκα στη διαδικασία να εξηγηθώ για τον εαυτό μου για το πώς έπιασα τούτη τη δουλειά και τι απαιτεί η δουλειά μου και πόσο πληρώνομαι διότι εκατάλαβα ότι εν υπάρχει λόγος να δικαιολογούμαι.
Αλλά ενοχλεί με ρε παιδί μου. Ενοχλεί με να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα. Ενοχλεί με να μας βάλλουν ούλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ενοχλεί με να λαλούν ότι ούλλοι οι δημόσιοι επιάσαν την δουλειά τους με το μέσο τζιαι ότι είμαστε ούλλοι κουνόσσιυλλοι. Ενοχλεί με που κάποιοι συντηρούν τον πόλεμο ιδιώτες-δημόσιοι. Ενοχλεί με η γενίκευση.
Για να μεν πέσετε να με φάτε ότι εν κατανοώ την κατάσταση, εν θεωρώ ότι οι μειώσεις που είχαμε εσκοτώσαν μας ούτε ότι εν είμαι τυχερή που έχω τούτη τη δουλειά. Εξάλλου θωρώ τα προβλήματα και τα θέματα των ιδιωτών που πρώτο σιέρι μες το σπίτι μου. Όμως το να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα απλά τζιαι μόνο επειδή είμαι κάπου στο δημόσιο, ενοχλεί με. Ούλλοι μας όταν εγυρεύκαμε δουλειά μας εν εκοιτάζαμε ΚΑΙ με βάση τον μισθό, το ωράριο και τις διευκολύνσεις? Οι ιδιωτικοί επιάσαν μια δουλειά χωρίς να τους κόφτουν τούτα τα πράματα?
Εγνώρισα μια γυναίκα πριν λλίες μέρες και όταν την ερώτησα πού δουλεύκει αντρέπετουν να μου πει ότι εν στην Κεντρική Τράπεζα διότι είπε μου ότι όποιου το πει λαλούν της "εκλέψετε τον κόσμο". Φυσικά εν μια γραμματέας αλλά τούτο εν έσιει σημασία.
Τούτο που αντρεπούμαστε να λαλούμε τι δουλειά κάμνουμε επειδή θα μας πουν σιήλια λόγια ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕ παραπάνω που ούλλα. Τζιαι που μπαίνω στη γωνιά κατά κάποιο τρόπο όταν είμαι σε μια παρέα με μη-δημόσιους υπάλληλους.
Τζιαι όι, εν έχω ορμονικά θέματα σήμερα.

Αυτομμάθκιασμα??

Έσιει κάτι στιγμές που σκέφτουμαι ότι εν μπορεί να μου πηαίννουν ούλλα καλά τζιαι αναπόφευκτα περιμένει με τζιαι κάτι κακό για να διαλυθεί το συννεφούι μου.
Κάποιες στιγμές φοούμαι ότι....αυτομαθκιάζουμαι τζιαι μετά αθθυμούμαι ότι εν πιστεύκω στο αυτομμάθκιασμα!!!
Τζιαι ξέρω ότι στη ζωή μας εν πρέπει να κάμνουμε αυστηρά πλάνα διότι εν ξέρουμε ποττέ τι μας επιφυλάσσει το μέλλον αλλά κάποια πράματα θέλουμεν τα. Τζιαι τζιαμέ που για κάποιους εν δεδομένα τζιαι αυτονόητα, εν σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο τζιαι για εμάς. Ή μπορεί να μεν μας συμβούν καθόλου.

Μεν δώκετε πολλή σημασία, εν οι ορμόνες μου που πελλανίσκουν λόγω των ημερών. Εν εσυνέβηκε τίποτε, εν απλά γενικές σκέψεις.

Η επικίνδυνη ζωή των μπλόγκερς!

Τωρά λοιπόν που εξεμπροστιάστηκα στον Tall n' Handsome τζιαι εν έχω τίποτε να κρύφκουμαι, μπορώ άνετα να γνωρίζω διάφορους μπλόγκερς χωρίς να πρέπει να επινοώ παραμύθκια για το πού τους ξέρω.
Αποφάσισα να ζήσω λλίο επικίνδυνα τζιαι να πάω με την Πρασινάδα στη Λεμεσό να συναντήσουμε την Αχάπαρη και την Γρούτα. Μπαίνουμε λοιπόν στο αυτοκίνητο και ξεκινούμε που τη Λευκωσία για τη Λεμεσό. Μπίρι μπίρι στη διαδρομή, εν εσιωπήσαμε, έχουμε πολλά κοινά με την Πρας (όι όμως το επιστημονιλλίκι δυστυχώς!), είμαστε και οικογενειακοί φίλοι τζιαι εν το εξέραμε, φτάνουμε Λεμεσό τζιαι με τες άψογες οδηγίες της Αχάπαρης εφτάσαμε σπίτι της. Πού να φανταστούμε τι μας επερίμενε? Κτυπούμε το κουδούνι, αννοίει μας η Αχάπαρη ολόχαρη τζιαι πριν καν ρωτήσει ποια είμαι (εν της είπε η Πρας ποιαν ήταν να πάρει μαζί της) τι μας λαλεί??

Ταταραταταρατα

"ΕΚΑΜΑ ΣΑΣ ΓΛΥΚΙΣΜΑ"!!

Αντιλαμβάνεστε τον πανικό που ακολούθησε. Ομολογώ ότι επεράσαν διάφορα που το νου μου που, μεν νευριάσεις αγαπητή Αχάπαρη, εσύ τα έγραψες στο μπλογκ σου, όπως πχ που έψησες τες τρούφες, έκρουσες τα μπισκότα, εκτύπησες στο μίξερ μιαν κρέμα τζιαι έμεινε το γάλα πουπάνω κτλ. Επίσης εσκέφτηκα "παναγία μου εν κάμποση ώρα η διαδρομή για να μας πιάσει κανένα κόψιμο, πού να σταματήσουμε θα είναι τζιαι νύχτα!". Εκοίταξα το κέικ. Ήταν μέσα σε μια στενόμακρη φόρμα τζιαι ήταν λλίο τέλεια καθούμενο. Ομολογώ ότι έπιασεν την λλίος πανικός την Αχάπαρη διότι εν έφκαινε που την φόρμα αλλά όταν ήρτε η Γρούτα ανέλαβε δράση! Άρπαξε το, εποκούππισε το, εφάτζιησε το καλά καλά τζιαι άμαν είδεν ότι εν έφκαινε, έφκαλε το με το μαχαίρι. Που έξω ήταν στερεό, που μέσα ήταν....υγρό! Όι, εν ήταν ωμό, ήταν λάβα κέικ!! Το κέικ που θέλει τέχνη να το κάμεις, που το βάλλουν σε διαγωνισμούς μαγειρικής, που πρέπει να πετύχεις την κατάλληλη θερμοκρασία στο φούρνο και να ψηθεί ακριβώς όσο πρέπει για να μείνει που μέσα υγρό τζιαι πόξω ψημένο. Επέτυχε το καταλάθος είμαι σίουρη η Αχάπαρη! Εντάξει, έμεινε το μισό μες την φόρμα αλλά όσον εκατάφερε η επιδέξεια Γρούτα να ξεκολλήσει ήταν πολλά καλό. Τα μωρά ετιμήσαν το αφού ήταν το μόνο σοκολατένιο ενώ τζείνα που επήραμε εμείς για να δείξουμε τες νοικοκυροσύνες μας μπαίνοντας στο μάτι της Αχάπαρης ήταν άλλου είδους.
Πάντως, ανάμεσα σε γέλια και πειράγματα, ετσακίσαμε τα γλυκίσματα, τωρά εν ξέρω γιατί επροκαλέσαν εφιάλτες της Αχάπαρης, τζιαι επεράσαμε πολλά ωραία αν τζιαι εγώ βασικά επήα ακάλεστη!

Υ.Γ. Παρόλο που ήδη έγινε λόγος σε διάφορα μπλογκς για το γλύκισμα, έθελα να το γράψω όπως το εβίωσα εγώ! Άσε που θεωρώ ότι πλέον εν ντοκουμέντο που θα πρέπει να καταγραφεί στην ιστορία της μπλογκόσφαιρας!

Tall n' handsome

Καλημέρα σας!
Και μετά τον καταιγισμό σχολίων στην προηγούμενη ανάρτηση (πρώτη φορά τόοοσα σχόλια!) και τις απαντήσεις του ψηλού-όμορφου που για να είμαι ειλικρινής εν επερίμενα να ασχοληθεί, νιώθω πολλά απελευθερωμένη ξαφνικά! Και θέλω να σας πω πώς του εκόλλησα το "ψηλός-όμορφος", πέραν που το προφανές, ότι δηλαδή είναι και ψηλός και όμορφος.
Ήθελα να το γράψω και παλιά, όταν επρωτοφκήκε το παρατσούκλι αλλά εσκέφτουμουν ότι κάποιος που τον περίγυρο μου μπορεί να το θυμάται και να αποκαλυφτεί το μπλογκ μου αλλά τωρά που του το εξεφούρνισα εν με κόφτει ποιος άλλος θα το μάθει.
Πριν μερικούς μήνες λοιπόν, μιαν καθημερινή μέρα που ήμαστε και οι δυο δουλειά, εμπήκαν κλέφτες στο σπίτι μας λλίο πριν το μεσημέρι. Σημειώστε ότι η δουλειά του ψηλού-όμορφου (or tall n' handsome) εν πολλά κοντά στο σπίτι. Εμπήκαν λοιπόν οι κλέφτες κι εκάμαν μας το σπίτι άνω κάτω κυριολεκτικά. Ούλλα τα συρτάρια ανοίξαν τα και αναποδογυρίσαν τα στο κρεβάτι ή χαμέ, ως τζιαι που τα ερμάρια πάνω εκατεβάσαν τα δώρα του γάμου, ενεκατώσαν τους ττόρους μας, ανοίξαν τες κατσαρόλες μας, εταράξαν τα έπιπλα κτλ, you get the picture! Φαίνεται εψάχναν ή λεφτά ή κοσμήματα και εν ήβραν τίποτε (διότι λεφτά ξαπόλυτα εν έχουμε σπίτι και τα κοσμήματα μου έτυχε να ξεμείνουν κάπου αλλού ευτυχώς) και εβρίσκαν μόνο κουτιά κοσμηματοπωλείων όφκερα (φαντάζουμαι πόσο τους ετυλίξαν τα νεύρα!). Επιάσαν μας μόνο ενα διακοσμητικό μικρό ασημένιο και κάτι κοσμήματα ψεύτικα και αφήκαν απείρακτα τηλεόραση, λάπτοπ, δώρα του γάμου που είχαν κάποια αξία. Εμπήκαν και στους γείτονες και ευτυχώς εν ήβραν τίποτε, εκλέψαν τους το χρηματοκιβώτιο αλλά έμεινε τους το κουβάλημα διότι εν είσιε τίποτε μέσα!
Εγώ και ο tall n' handsome ήμαστε στη δουλειά αχάπαροι την ώρα που εγίνουνταν τούτα ούλλα. Η γειτόνισσα δίπλα εν μια κοπέλα ξένη που μεινίσκει με τον άντρα της και το μωρό της και εν δουλεύκει και όταν εμπήκαν οι κλέφτες, έλειπε για ψώνια. Εν ήξερει καλά ελληνικά. Επιστρέφει λοιπόν που τα ψώνια της τζιαι θωρεί τες πόρτες των διαμερισμάτων μας παραβιασμένες. Πιάνει την ο πανίκκος πανικός. Τα τηλέφωνα μας εν τα έσιει, θυμάται όμως πού δουλεύκει ο ψηλός-όμορφος. Κατεβαίνει που την πολυκατοικία και βουρά να τον έβρει στη δουλειά. Εν ήταν τζιαμέ όμως. Ε και στην προσπάθεια της να εξηγήσει της υπαλλήλου που ήταν τζιαμέ ποια είναι και τι έγινε, εξίχασε τα ονόματα μας. Απ΄ ότι μου εξιστόρησε μετά η υπάλληλος, ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Υ: Υπάλληλος
ΠΓ: Πανικοβλημένη Γειτόνισσα

(Μπαίνει φουριόζα η ΠΓ στη δουλειά)

Υ: Καλημέρα...?
ΠΓ: Hello, where is...emm that man???
Y: Which man?? Mr X? (λαλεί της για άλλον)
ΠΓ: No, the man working here, who lives in the building near here??
Y: .........................
ΠΓ: The young man who lives with his wife...??
Y: ........................
ΠΓ: The tall and handsome!!!!!
Υ: Aaaa he is out of the office

Μετά εξηγηθήκαν.
Όταν επήα εγώ, αντί να ασχοληθούμε με τη ληστεία (αφού εγλιτώσαν τα αγαπημένα μου πολύτιμα) επειράζαν με ότι ο άντρας μου έχει σουξέ στην πολυκατοικία.
Μα εκατάλαβες? Η κυρία δίπλα να λαλεί τον άντρα μου tall and handsome?!?!
Που τότε θωρώ την με το μισό μου στο ανσανσέρ.
Εφκάλαμεν όνομα!

Και για να μεν βουρήσουν ορισμένοι κακεντρεχείς   να πουν ότι τωρά συνέχεια θα γράφω για τον άντρα μου και ότι άλλη ζωή εν έχω (γούστο μου καπέλο μου αλλά εν θέλω να μου χαλάσει τίποτε τη διάθεση) να σας πω και ένα άλλο συγκλονιστικό νέο.
Όπως είπα πριν κανένα μήνα, εκαταθέσαμε σχέδια σπιτιού για την πολεοδομική άδεια, η οποία επληροφορήσαν μας εχτές ότι....ΕΦΚΗΚΕ! Σε ένα μήνα. Χωρίς φυσικά να πληρώσουμε επίσπευση. Ενώ συνήθως κάμνει 6 μήνες. Αλλά πέτε μου, ποιοι άλλοι πελλοί μάχουνται να κτίσουν σπίτι μες τούτην την κρίση?!?!
Οι Πατάτες Αντιναχτές πρέπει να αλλάξουν το σκετσάκι τους για τις καθυστερήσεις της Πολεοδομίας, πριν εβαρκούνταν να δουλέψουν, τωρά εν έχουν δουλειά να κάμουν!

Πώς του είπα ότι είμαι μπλόγκερ!!

Καλημέρα σας!

Μετά και το ποστ που έκαμε η Πρασινάδα για πιθανούς τρόπους να πούμε στον Αγησίλαο / Πάτροκλο / μπέιμπ κτλ ότι έχουμε μπλογκ, που εμπνεύστηκε που την συζήτηση μουρμούρα  ούλλης της μέρας με μένα...ε είπα του το! Άμαν αποφασίσω να πω κάτι, εν τζιαι κραθκιούμαι!

Σκηνικό:
Ο καθένας απλώνει στον καναπέ του. Εγώ να σκέφτουμαι "ου σικκιμέ, εν με κόφτει, θα του το πω!"

Ε=Εγώ, Ψ-Ο=Ψηλός-όμορφος

Ε: Αγάπη μου?
Ψ-Ο: Ναι?
Ε: Θέλω να σου πω κάτι.
Ψ-Ο: Ωχ..Τιιιι?
Ε: Ξέρεις που μου αρέσκει να εκφράζομαι γράφοντας διάφορα πράματα...
(κοιτάζει με με απορία, πού να ξέρει ο άνθρωπος ότι αρέσκει μου να γράφω, εν τζιαιν με γράμματα που επικοινωνούμε!)
Ψ-Ο: Ναι.....
Ε: Ε ξέρεις αγάπη έχω μπλογκ...
Ψ-Ο: Τι θέλεις, να σου κάμω μπλογκ?
Ε: Όι αγάπη, αφού έχω μπλογκ!
Ψ-Ο: Θέλεις ipad για να γράφεις μπλογκ?
Ε: Όι, εν θέλω τίποτε. Απλώς λαλώ σου, ΕΧΩ ΜΠΛΟΓΚ ΤΖΙΑΙ ΓΡΑΦΩ!!!
Μικρή σιωπή........
Ψ-Ο: Μα που πότε?
Ε: Ου που παλιά, πριν σε γνωρίσω.
Ψ-Ο: Τζιαι γιατί μου το λαλείς τωρά?
Ε: Ξέρω? Έτο έτσι μου ήρτε!
Ψ-Ο: Α, καλά.
Βγαίνει έξω να καπνίσει, μιλά στα τηλέφωνα μισή ώρα τζιαι εγώ σκέφτουμαι "μα εν έσιει καν την περιέργεια να το δει?"
Μετά που λλίο...
Ψ-Ο: Άτε άνοιξε μου το μπλογκ
Ε: (μες την τρελλή χαρά) Έτο!
Ψ-Ο: Joy Tears?? Ήντα πον τούτο το όνομα?
Ε: Τι έσιει?
Ψ-Ο: ..................
Αννοίει το μπλογκ δκιαβάζει την τελευταία μου ανάρτηση. Εγώ κάθομαι πάνω στην τζιεφαλή του και περιμένω με αγωνία σχόλιο.
Ε: Εεεεεε?
Ψ-Ο: Έννα φύεις που πάνω μου? Θέλω να συγκεντρωθώ!
Ε: Ε πόσην ώρα να μεν μιλάς??
Ψ-Ο: Μα εγώ είμαι ο ψηλός-όμορφος? Μάνα μου ρε, έγραψες ότι έκαμνα ούλλες τες δουλειές που ήσουν άρρωστη!!   
Ε: (με θεατρικό ύφος) Θεό σε έκαμα στο μπλογκ! Για να δεις τι γυναίκα έσιεις, κορώνα στην τζιεφαλή μου!
Ψ-Ο: Ναι, σιγάααα!

Ενόμισα τζιαι εγώ ότι τούτον ήταν. Αλλά όι! Έκατσε τζιαι εδκιάβαζε ούλλες τες αναρτήσεις μου, νομίζω έφτασε σχεδόν ως το τέλος! Εγώ εννοείται εν εμπορούσα να κάτσω ένα τόπο, έθελα να ξέρω τα σχόλια του. Ερώταν με διάφορα αλλά εν εσχολίαζε. Αμάν ο Παρθένος τζιαι η σιωπή του!
- Ονόμασες με Μαγκάιβερ στην Κέρκυρα?! Εν κάνει που σε επήρα σε τόπους που ούτε καν οι Κερκυραίοι εν επήαν! (ναι, εκατέβασες με off road που ένα βουνό με γκρεμούς τζιαι αγκάθκια!)
- Μα για ποιο πράμα εμαλλώσαμε δαμε? (Πού να θυμούμαι?!?!)
- Ποια εν η Πρασινάδα τζιαι ο Ινβίκτους?? (Εξηγώ του)

Επέρασε η ώρα τζιαι συνέχεια εμουρμούρουν του "Μα τι δκιαβάζεις και χαμογελάς? Γιατί εν σχολιάζεις τίποτε? Άρεσε σου τζείνο που έγραψα? Τόση συγκέντρωση ούτε για τα κείμενα του Steve Jobs εν έσιεις!"
Απάντησε μόνο για τον Steve Jobs "Χα, ε όι τζιαι έτσι!"

Συνεχίζω απτόητη και αφού επέρασε παραπάνω που μια ώρα...
"Εννα μου γράφεις κκόμεντς?"
"Ναι, καλό, ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΠΡΗΧΤΙΣΣΑ!"

Εποτζοιμήθηκα τζιαι ακόμα εδκιάβαζε. Έβαλε με και στα favorites, άμπα τζιαι χάσει!

Ο φόος φέρνει κόλαση

Οι παλιοί ελαλούσαν το. "Ο φόος φέρνει κόλαση". Επέρασα πολλές που τες προηγούμενες μέρες όπως οι παραπάνω Κυπραίοι (άτε ούλλοι κατακρίβειαν) μπροστά που την τηλεόραση. Ώρες πολλές να θωρώ αξιούριστους πολιτικούς με μαύρες σακούλες κάτω που τα μάθκια τους, δημοσιογράφους να χάνουν τες λέξεις που τες πολλές τες ώρες που μιλούν, οικονομολόγους, ειδικούς, διαφωνίες, σενάρια, σχέδια...Τόσες πολλές ώρες επέρασα μπροστά της που κάποια φάση έπιασα τον εαυτό μου να φαντασιώνεται να την πιάνω τζιαι να την σύρνω που το μπαλκόνι τζιαι να ηδονίζουμαι που τον ήχο της την ώρα που γίνεται κομμάθκια στην άσφαλτο. Επέρασα επίσης, όπως ούλλοι μας, πολλές ώρες να το συζητώ, να προσπαθώ να κατανοήσω οικονομικούς όρους που ποττέ εν με ετραβήσαν, να νευριάζω, να ξητιμάζω, ως τζιαι να βάλλω κατάρες (!) της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Δρακουλέσκου τζαι της παρέας τους. Το κυριότερο, επέρασα πολλές ώρες τρομοκρατίας. Θυμούμαι πώς ένιωσα το περασμένο Σάββατο όταν εξύπνησα που το χάραμα, μόνη μου ακόμα, πριν έρτει ο ψηλός-όμορφος που το ταξίδι τζιαι εδκιάβασα για το κούρεμα. Επειδή εν κατέχω οικονομικά (αν και τα δικά μου ξέρω πολλά καλά να τα διαχειρίζουμαι όπως μου λαλούν ούλλοι - τόσο καλά μάλιστα που ο ψηλός-όμορφος όρισε με την ελέγκτρια των λεφτών όοοοταν θα κτίσουμε) ενόμισα ότι εν εκατάλαβα τζιαι έπιασα κάποιον (τζιαι εξύπνησα τον σαν εν είσιε ιδέα) τζιαι εξήγησε μου τι εν τούτο το κούρεμα. Τζιαι άμαν εκατάλαβα τζιαι έμπηκα σε τούτον τον κυκεώνα της τηλεόρασης, το πρώτο μου αίσθημα ήταν η αγανάκτηση. Εν θα πω ψέμα, στην αρκή εσκέφτηκα το εγωιστικά, "γιατί ρε κουμπάρε να μου πιάσουν τα λεφτά μου, που τζείνα που μου εδώκαν στο γάμο, που τζείνα που εμάζεψα με τη δουλειά μου που ήταν να τα χρησιμοποιήσω για το σπίτι μου? Γιατί να μου κόφκουν την ζωή μου? Πώς θα κάμω μωρό αφού τζιαι τούτο ακόμα επρογραμμάτισα το και με οικονομικά δεδομένα? Εγώ εν έχω εκατομμύρια ούτε έκλεψα ποττέ τίποτε!". Έτσι το εσκέφτηκα τζιαι έτσι το εξέφρασα.

Μετά που εκρύανα που τον θυμό ήρτε ένα πιο τρομερό αίσθημα, ο φόβος. Εν όπως το σκουλούτζι, τρώει σε σιγά σιγά ο φόβος. Γεμώνει τον νου σου τζαι φωσφορίζει όπως την λάμπα τζιαι μόνο τζείνο θωρείς, όπως τες ταπέλες στα παρακμιακά μπαράκια της Αγίας Νάπας που άμαν προσηλώσεις τα μάθκια σου πάνω τους εν μπορείς να δεις τίποτε άλλο γύρω σου. Τούτο το αίσθημα κάμνει σε να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου (ασχέτως ότι νομίζεις ότι φοάσαι για την οικογένεια σου, την πατρίδα σου κτλ, εν για την επίδραση που θα έσιει σε εσένα που φοάσαι ουσιαστικά) τζιαι τελικά αφήνει σε μόνο σου, εν έσιεις πλέον κανέναν. Ο φόβος έννεν ανθρώπινο συναίσθημα καθόλου! Κατακρίβειαν κάμνει να σε ξιχάνεις ότι είσαι άνθρωπος, γίνεσαι κάτι άλλο, ένας αριθμός, ένα σύμβολο, βάλλει σου ταπέλλα "καταναλωτής" , "καταθέτης". Κάμνει σε να σκέφτεσαι απάνθρωπα.

Φόβος για το μέλλον μου, για το μέλλον ούλλων μας. Θα υπάρχουμε αύριο?

Να σας πω κάτι όμως? Εσταμάτησα να φοούμαι. Τούτο τωρά για μένα ετέλειωσε οριστικά. Διότι ανάμεσα σε τούτα ούλλα που εγίναν την εβδομάδα που επέρασε, εγώ έζησα και ένα προσωπικό γεγονός. Μιαν αρρώστια πολλά δύσκολη, την πιο δύσκολη που επέρασα ως τωρά. Με αφόρητους πόνους, μέχρι λιποθυμίας πόνους, που με οδήγησε μιαν νύχτα στες πρώτες βοήθειες, με μιαν φάτσα ολόασπρη, αδύναμη, έναν οργανισμό καταπονημένο όσο δεν πάει. Έπεφτα σε λήθαργο ούλλη μέρα. Μπροστά που την τηλεόραση. Που με οδήγησε να θωρώ εφιάλτες. Έγκλειστη σπίτι για μια βδομάδα σχεδόν με το μόνο πλάσμα που είχα κοντά μου τον άντρα μου. Που με επρόσεχε σαν τα μάθκια του, που με ετάιζε με το κουτάλι, που έκαμνε τες δουλειές ούλλες, που μου εχαΐδευκε την πλάτη μου την ώρα που έκαμνα εμετό, που μου εκράταν το σιέρι την ώρα που μου εβάλλαν ένεση, που έκατσε μες το μπάνιο μαζί μου ώσπου να τελειώσω μήπως τζιαι ζαλιστώ τζιαι πέσω, που μου εφίλαν τα μαλλιά να με ανακουφίσει, που μου έκαμνε τον καραγκιόζη για να δει ένα χαμόγελο. Τζιαι τούτα ούλλα "είδα" τα στην πραγματική τους διάσταση, όι την ώρα που εθώρουν την αγωνία του για μένα μες τα μάθκια του αλλά σήμερα το πρωί που εσηκώστηκα τζιαι επίτελους ήμουν καλά τζιαι εγύρισα, είδα τον τζιαι εχαμογέλασα του τζιαι είδα ούλλο του το πρόσωπο να φωτίζεται τζιαι να λαλεί "έτην ρε, εχαμογέλασε!!".

Τζιαι έτσι απλά ο φόος ο δικός μου εγίνηκε αγάπη.

Διότι τι σημασία έσιει οτιδήποτε στη ζωή μου τωρά αν τούτος ο υπέροχος άνθρωπος, τζιαι τόσοι άλλοι στη ζωή μου, εν υπάρχουν? Αν η αγάπη μας εν υπήρχε τι σημασία θα έσιει οτιδήποτε άλλο? Εγώ ό,τι τζιαι να γίνει, πάλε θα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Εν θα υπάρχω όταν θα πεθάνω τζιαι ακόμα τζιαι τότε πάλε πιστεύκω ότι θα υπάρχω! Αν ο παπάς μου τζιαι τόσοι άλλοι εζήσαν μήνες ολόκληρους σε καταυλισμούς μετά τον πόλεμο όταν εχάσαν τα πάντα τζιαι εν εννοώ μόνο υλικά αγαθά τζιαι επεζήσαν, αν αντέξε ο κόσμος να χάσει τα μωρά του, τα μωρά να χάσουν τους γονιούς τους τζιαι επεζήσαν, θα πάψουμε εμείς να υπάρχουμε αν χαθούν τα χρωματιστά χαρτούθκια τζιαι οι τράπεζες?

Εν είμαι πλέον δέσμια του φόβου, αρνούμαι να είμαι. Τζιαι τούτη η άρνηση μου, μόνο θετική είναι τζιαι αισιόδοξη.

Μεν με πείτε πελλή (ή πείτε με, εν πειράζει) αλλά τουλάχιστο προσπαθήστε τζιαι εσείς. Άλλη λύση εσείς τζιαι εγώ, εν έχουμε.

(Κολόνα μου και φίλε Διάσπορε, ευχαριστώ σας για την έμπνευση με τα αισιόδοξα κείμενα σας!)


 

Η Ευρώπη των λαών

Είμαι πολλά νευριασμένη τζιαι απογοητευμένη.


Όταν ο Schuman και ο Monnet εμιλούσαν για μιαν ενωμένη Ευρώπη σίουρα εν ονειρεύκουνταν μιαν ομάδα χωρών στα βόρεια που μάσιεται να σκοτώσει την άλλην ομάδα χωρών που βρίσκεται στα νότια. Τούτο ήταν μάλλον ο πόλεμος για τζείνους. Τζιαι για εμάς εν πόλεμος τωρά. Απλώς αντί για στρατιωτικές στολές φορούν κοστούμια τζιαι νομίζουν θα μας γονατίσουν γιατί κρατούν τες χρωματιστές κολλούες με τους αριθμούς (που λαλεί τζιαι η Πρασινάδα)!

Πού επήε η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, πού επήαν τα ιδεώδη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας μας? Εβουρήσαν οι κύριοι και οι κυρίες με τα κοστούμια και τα ταγέρ όπως τα όρνια να ρουφήσουν το γαίμα μας.

Μα έκραξεν τους ούλλος ο πλανήτης, εγινήκαμε ξαφνικά ο ομφαλός της γης όπως εγελούσαμε πάντα ότι πολλοί Κυπραίοι ενομίζαν (ή ενομίζαμε) ότι ήμαστε. Τι ειρωνία!

Έννεν το θέμα τα λεφτά, τα αναθεματισμένα τα χρωματιστά χαρτούθκια που ούλλοι εσυνάαμεν, άλλοι λλίο άλλοι πολλά, άλλοι με τους κόπους μας τζιαι άλλοι που τα ήβραν έτοιμα. Στ ανάθεμα τα ριάλλια τους.

Εν το κούρεμα των ονείρων μας που κλαίμε. Τα λεφτά για τους παραπάνω εν ήταν χρωματιστά χαρτούθκια. Εσυμβολίζαν τα όνειρα μας για το μέλλον το δικό μας, των παιδκιών μας.

Εν την καταπάτηση της αξιοπρέπειας μας που κλαίμε. Μα περιμένετε. Γιατί να κλαίμε? Να θυμώσουμε καλλύτερα. Να ξυπνήσουμε που τούτον τον ύπνο τον βαθύ που τζοιμούμαστε χρόνια τωρά, ήσυχοι ότι εν ασφαλισμένες οι καταθέσεις μας στες τράπεζες.

Είμαστε Κυπραίοι. Μπορούμε να αρκέψουμε που την αρκή, να ζήσουμε με λλία τζιαι με πιο λλία. Εμείς εν είμαστε σαν τζείνους. Εμάς έννεν το «σύστημα» που μας διατάσσει. Εμείς θα διατάξουμε το σύστημα.

Μοναξιά

Εν πολλά παράξενο αίσθημα να μένω ξαφνικά μόνη μου. Μόνο για λίγες μέρες αλλά εντούτοις νιώθω έντονα την απουσία του. Νομίζω μόνο έτσι διαπιστώνει κάποιος την αξία των στιγμών. Ξαφνικά θέλω συνέχεια να έχει φασαρία το σπίτι, σαν να και ξαφνικά λείπει μου ο ήχος ηχορύπανση του playstation! Ακόμα και αν απλώς πέφτει ο καθένας μας στο δικό του καναπέ (εμένα ο μεγάλος κι εκείνου ο μικρός!) και παλαβώνουμε στην τηλεόραση χωρίς να μιλούμε για ώρες, έννεν το ίδιο τωρά που πέφτω στον καναπέ μου και στο δικό του εν έσιει κανέναν! Εν έχω ούτε ιδιαίτερες δουλειές να κάμω μες το σπίτι, το κρεβάτι μου το πρωί που σηκώνομαι εν χρειάζεται καν στρώσιμο αφού όπως πέσω κοιμούμαι και πιάνω τον εαυτό μου σχεδόν να εκνευρίζεται που εν τόσο συγυρισμένα τα παπλώματα!Άσε που ξαφνικά έχω 100 ιδέες για το τι να μαγειρέψω ενώ συνήθως εν μου έρκεται τίποτε αλλά φυσικά εν κάθουμαι να μαγειρέψω για εμένα μόνο.

Ξέρω, θα μου πείτε είμαι υπερβολική, λείπει ο άντρας μου για λλίες μέρες και ξαφνικά νιώθω μοναξιά, ενώ έχω και φίλους και οικογένεια γύρω μου. Αλλά έννεν το ίδιο. Ακόμα κι αν κάποτε εκάμναμε ολόκληρη μέρα να βρεθούμε, ήξερα ότι την νύχτα θα έπεφτε ο καθένας στον καναπέ του και θα επαλαβώναμε στην τηλεόραση. Μαζί.

 

"I do" (for a couple of months)

Αυτή την ανάρτηση έσιει καιρό που την σκέφτουμαι τζιαι εν την γράφω. Βασικά επερίμενα να μου περάσει το σοκ για να μπορώ να σκέφτουμαι πιο καθαρά, για να μπορώ να εκφραστώ με τρόπο μη φανατισμένο.
Μεν αγχωθείτε, έννεν για μένα που μιλώ. Εγώ καλά είμαι στο ροζ συννεφάκι μου, αντιμετωπίζω τες μπόρες με λογική τζιαι ως τωρά περνούν τα πράματα ανώδυνα.
Εξακολουθώ βέβαια να απορώ με τες συμπεριφορές που θωρώ τζιαι ακούω γύρω μου.

Έσπασα σας.
Λοιπόν. Η απορία μου εν η εξής: πώς γίνεται δυο πλάσματα που εν αγαπημένα, ερωτευμένα τζιαι αποφασίζουν να παντρευτούν, μόλις παντρευτούν να αποφασίζουν να χωρίσουν???

Άκουσα 2-3 περιπτώσεις τούτο το διάστημα και πιο παλιά άκουσα κι άλλες. Ζευγάρια που εν μαζί για χρόνια, μένουν μαζί, δηλαδή στο ίδιο σπίτι και εν αγαπημένα. Ως ένδειξη της αγάπης τους (έτσι το θωρώ εγώ η αφελής) αποφασίζουν να παντρευτούν. Κάμνουν λοιπόν ένα υπέροχο, πολυτελή γάμο όπως αρμόζει σε κάθε καθωσπρέπει κυπριακή οικογένεια, ποζάρουν πανευτυχείς στες φωτογραφίες τους τζιαι πάμεν εμείς (τα ρίφκια) να τους χαιρετήσουμε, να τους ευχηθούμε και να τους δώσουμε και το δώρο που θα τους βοηθήσει να προχωρήσουν στα επόμενα βήματα της ζωής τους. Χαιρόμαστε κι εμείς με την ευτυχία τους, "μα δε, τζιαι τούτοι εν τόσο χαρούμενοι όσον ήμαστε εμείς τη μέρα του γάμου μας" τζιαι σκεφτούμαστε ότι τελικά έσιει πολλές σχέσεις που εν καλές και υγιείς και προχωρούν (παίρνουν θάρρος οι απανταχού εργένηδες ότι θα έβρουν το άλλο τους μισό). Περνά και λλίος καιρός - μεν φανταστείτε χρόνια, έτο 2-3 μήνες - ρωτάς να μάθεις τι κάμνουν τα πλάσματα τούτα και μαθαίνεις ότι....ταρατατατα εχωρίσαν!!! Πφφφφ εν πολλοπιστεύκεις, μπορεί να μάλλωσε το ζευγάρι για το πού θα παν honeymoon (!) και μπαίνεις να δεις στο μέγα κουτσομπολίστικο φατσοβιβλίο τες φωτογραφίες τους να επιβεβαιώσεις (εσύ η αφελής) ότι εν κακόβουλα κουτσομπολιά τούτα που άκουσες και τελικά διαπιστώνεις ότι....το προφίλ τους δεν γράφει πλέον "married to..", οι φωτογραφίες του κεφιού και του γλεντιού του γάμου εξαφανιστήκαν, όπως επίσης και όλες οι φωτογραφίες που ήταν μαζί και αντικατασταθήκαν που φωτογραφίες του ενός από τους δύο (ή και τους δύο αλλά χωριστά) με την γυναικοπαρέα - αντροπαρέα στα μπουζούκια - χιόνια - καφετέριες κτλ με σχόλια του πόσο τέλεια επεράσαν!

Τζιαι μεινίσκει σου εσένα η απορία όι πώς φτάνουν τούτα τα πλάσματα να χωρίσουν αλλά κυρίως γιατί ρε μαλακοπαιδια αφού εμεινίσκετε μαζί και πριν το γάμο και εθωρούσετε πώς πέρνατε και αν είσαστε καλά, αποφασίσετε να παντρευτείτε, να κάμετε ολόκληρο παναΰρι και λλίους μήνες μετά να χωρίστε? Αφού τα "πρακτικά σημεία" της ζωής σας εν αλλάξαν, δηλαδή εν εμεινίσκετε με τους γονιούς σας πριν το γάμο ενώ μετά εμείνετε μόνοι σας και ξαφνικά επάθετε σοκ, ούτε κοπελλούι επρολάβετε να κάμετε, τα ίδια έξοδα έχετε με πριν, τες ίδιες παρέες και το μόνο που άλλαξε εν ένα δακτυλιδούι στο δεξί σας δάκτυλο (αααν το φορείτε) και ο λογαριασμός της τράπεζας σας που είδε αύξηση χχχχχ ποσό!
Wait!!! Λαλείτε ναν τούτο το θέμα?? Τα λεφτά του γάμου? Εμαλλώσετε για το πώς θα τα αξιοποιήσετε? Εμαλλώσετε γιατί οι συγγενείς του ενός εβάλαν παραπάνω που του άλλου? Σοβαρότατοι λόγοι για διαζύγιο 3 μήνες μετά το γάμο!!!!!

Εν τζιαι κόφτει με. Χωρίστε. Ανθρώποι χωρίζουν καθημερινά. Μα μεν μας περιπαίζετε ότι ήσαστε το πιο ευτυχισμένο ζευγάρι τη μέρα του γάμου σας. Τα προβλήματα τα τόσο σοβαρά που να οδηγούν σε χωρισμό μετά που τόσα χρόνια σχέσης και ένα γάμο εν εδημιουργηθήκαν μέσα σε 3 μήνες.

Το μόνο που κλαίω εν τα φακελλάκια μου. Που επήαν...του κώλου!

Φωτοβολταϊκά

Καλημέρα μπλογκόσφαιρα!

Είμαι στη φάση του προσπαθώ να κτίσω σπίτι (μεν σιαίρεστε, ακόμα ως την κατάθεση της άδειας είμαστε, εγίναν τουλάχιστο τα αρχιτεκτονικά σχέδια) και προσπαθώ να είμαι γενικά ήρεμη με τον ψηλό-όμορφο που ετοιμάζεται να πάει να δκιαλέξει blinds (!) ενώ - επαναλαμβάνω - τωρά έγινε η κατάθεση της πολεοδομικής.
Τελικά με χίλια ζόρια εκαταφέραμε να καταλήξουμε τι θέλουμε επιτέλους να κάμουμε αλλά εν τόσος τεράστιος ο καταιγισμός πληροφοριών για όοολα τα θέματα που αφορούν το κτίσιμο του σπιτιού διότι γίνεται να κτίσουμε σπίτι και να ΜΕΝ ρωτήσουμε τη γνώμη ΟΛΟΥ του κόσμου για τα πάντα? Για τους πελεκάνους, τους ηλεκτρολόγους, τους πογιατζήδες, τα κεραμικά, τα μπάνια, τα έπιπλα, το γρασίδι κτλ. Και ενώ ο ψηλός-όμορφος ασχολείται με θέματα που, κατά τη γνώμη μου πάντα, εκτός του ότι θα μας απασχολήσουν σε μεταγενέστερο στάδιο, οκ, εν καλά να έχεις συστάσεις για τους διάφορους που θα προσλάβουμε αλλά έννεν ανάγκη να ρωτάς ΟΛΟ τον κόσμο (αναπνοή) διότι, έτσι μη-αποφασιστικός που είσαι, θα μας πάρει forever να αποφασίσουμε να διαλέξουμε κάποιον, εγώ είπα να ασχοληθώ με κάτι άλλο.
Φωτοβολταϊκά λοιπόν. Ξέρω ότι έχει πληροφορίες διάφορες στο ίντερνετ, ήβρα κάποια πράματα στο μπλογκ του κ. Θεοπέμπτου, επήαμε και σε κάποιο κατάστημα που πουλά. Ξέρω ότι ο προσανατολισμός του σπιτιού είναι το κυριότερο θέμα και για τούτο είμαστε οκ. Επίσης εν ταράτσα, όχι κεραμίδια. Έννεν τεράστιο σπίτι αλλά ελπίζω πως θα είναι αρκετός ο χώρος της ταράτσας για την τοποθέτηση.
Έχω διάφορες απορίες, εν ξέρω ποιος ξέρει να μου πει. Τζείνο που θα με εβοηθούσε παραπάνω είναι αν κάποιος που σας, έβαλε φωτοβολταϊκά και αν συμφέρει. Δηλαδή αν έσιει κάποιος την εμπειρία από πρώτο χέρι.

Τόσον ήλιο έχουμε, αν μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε γιατί να μεν το κάμουμε??

Εεεε??

Προσπαθώντας να ανακαλύψω κουτσομπολιό για την...Light Blue!

Καλημέρα!
Και...happy Valentines' Day για όσους θέλουν! Ξέρω ότι και καλά τούτο εν αντι-βαλεντινικό ποστ αλλά εν πρέπει να κάμνουμε διακρίσεις για όσους διαλέγουν να "γιορτάζουν" τη μέρα. Μεν ανησυχείτε, εν θα σας γράψω για έρωτες και λουλούδια και καρδούλες, τούτα λαλώ σας τα πολλά συχνά τωρά τελευταία.

Όταν μου έστειλε η αγαπημένη Πρασινάδα το όνομα του μπλόγκερ για να κάμω συνέντευξη, είπα της "μα πάλε άγνωστο άτομο?" Και σε άλλο παιχνίδι που έπαιξα πάλε εν ήξερα την μπλόγκερ. Μετά εσκέφτηκα ότι αφού τούτο το άτομο εν άγνωστο μου και μάλιστα καινούριο στην μπλογκόσφαιρα, ευκαιρία να μάθουμε κουτσομπολιό λλία παραπάνω πράματα! Μα άτε, νομίζω ότι εν θέλει να μας πει πολλά για τα προσωπικά του αυτό το άτομο αλλά πού θα πάει, ούλλοι σιγά σιγά θέλουμε να γράφουμε για τα προσωπικά μας!!

Έκαμα συνέντευξη λοιπόν στην Γαλάζια, στην Light Blue και ιδού η αυτούσια συνέντευξη με σχόλια δικά μου μάλιστα με τα μπλε γράμματα στις παρενθέσεις:

Αγαπητή Γαλάζια
Επειδή είσαι καινούρια στην μπλογκόσφαιρα και δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για σένα, θα ήθελα να σου κάνω διευκρινιστικές ερωτήσεις για να γνωριζόμαστε σιγά σιγά!


Πριν να αρχίσω να απαντώ θα ήθελα να πω ότι είναι κατ’ επιλογή που δεν μοιράζομαι πολλές προσωπικές πληροφορίες γιατί νομίζω θέλω να κρατήσω την ανωνυμία μου (όσο γίνεται φυσικά κάτι έτσι στην αγαπημένη μας Κύπρο). (ουυυ άτε τωρά, μια οικογένεια είμαστε δαμέ!)

1. Γιατί άρχισες να γράφεις μπλογκ?
Τελευταίως λόγω σπουδών έχω αρκετό χρόνο όχι ελεύθερο αλλά χρόνο που είμαι μόνη με τον εαυτό μου και έτσι σκέφτομαι διάφορα. Στο αεροπλάνο, στο τρένο, στα μικρά διαλλείματα από το διάβασμα, στο περίπατο για χαλάρωμα κτλ. Αρχικά ήταν μόνο σκέψεις αλλά σιγά-σιγά άρχισα να τα γράφω σε κόλλες, στο κινητό και τελικά αποφάσισα να τα γράφω σε μπλοκ. Είχα παρακολουθήσει και ένα μάθημα για ψηφιακές τεχνολογίες στο πανεπιστήμιο που δημιουργήσαμε μπλοκ και μου είχε αρέσει η ιδέα. Εκείνο όμως είχε διαφορετική θεματολογία και έτσι αποφάσισα να κάνω ένα προσωπικό μπλοκ που θα μπορώ να γράφω χωρίς περιορισμούς σε θέματα ή γλώσσα. (Εεε πούντα προσωπικά?? Ναι ναι αρέσκει μου λλίο το κουτσομπολιό να διαβάζω για τις ιστορίες των άλλων!)

2. Ποιος/ποια εν ο/η αγαπημένος/η σου μπλογκερ?
Χμ… Μου αρέσουν διάφοροι θα έλεγα, δεν έχω ένα συγκεκριμένο αγαπημένο. Από αυτούς που διαβάζω τακτικά είναι η Πρασινάδα, η Dagger, ο Dreamer, η Γρούτα, η Κολόνα μεταξύ άλλων. Όλοι έχουν κάτι ιδιαίτερο. Άλλοι ο τρόπος που γράφουν, το τι μοιράζονται και τι θέματα αγγίζουν, άλλοι ανοίουν μου την όρεξη συνήθως (βλέπε Κολόνα και τις τούρτες της και Πρασινάδα με τις μαγειρικές της).
(Εγώ πού είμαι?!?!?!)

3. Γιατί διάλεξες να λέγεσαι Light Blue, έχει κάποια ιστορία το όνομα σου?
Βασικά δεν ήξερα τι να βάλω και ενώ ξεκίνησα να κάμνω το μπλοκ εκολλούσα στο όνομα και μετά ξανά από την αρχή. Δεν έχει ιστορία αλλά υπάρχει μια ιδέα. Το γαλάζιο είναι χρώμα που μου αρέσει. Ιδίως όταν βλέπω γαλάζιο ουρανό στην Αγγλία κάμνω παναίρι μόνη μου! Επίσης είναι λέξη που δεν έχει ακριβές μετάφραση στα αγγλικά μπλε = blue, γαλάζιο = blue. Δεν έχει ιδιαίτερη λογική ή φαντασία ξέρω το αλλά στην τελευταία προσπάθεια τούτο μου ήρτε!
(Χμμ εν το εσκέφτηκα ποττέ ότι το γαλάζιο εν έχει ακριβή μετάφραση στα αγγλικά!)

4. Τι ακριβώς σπουδάζεις? (Καλά, δεν είναι ανάγκη να μας πεις ακριβώς τον κλάδο αν δεν θέλεις, αλλά τουλάχιστο μια γενική κατεύθυνση να μην ξέρουμε αν είσαι πχ των θετικών επιστημών?)
Σιου και καλά να έχει αποκάλυψη :p Κάνω διδακτορικό και ασχολούμαι σε γενικές γραμμές στον συνδυασμό μουσικής εκπαίδευσης και τεχνολογίας.
(Ε μα άτε, να μεν έχει ούτε μια τοσοδούλα αποκάλυψη? Πάντως πολλά ενδιαφέρον μου ακούεται το διδακτορικό σου, πε μας και τι είναι! :) )

5. Θα ήθελες να επαναπατριστείς στην Κύπρο σαν την αγαπημένη Πρασινάδα και υπό ποίες συνθήκες?
Θα ήθελα ναι να επιστρέψω στην Κύπρο. Τώρα που είμαι στον τελευταίο χρόνο των σπουδών μου άρχισα να το σκέφτομαι και να εξετάζω τις επιλογές. Παλιά έλεγα ότι όταν τελειώσω θα επιστρέψω στην Κύπρο και ας μην έχω την τέλεια δουλειά κάτι θα βρω να κάνω, δεν με πείραζε αφού όρεξη υπάρχει. Τώρα είναι πολύ πιθανό αν επιστρέψω να είμαι άνεργη το οποίο είναι σενάριο που δεν μου αρέσει καθόλου. Έτσι σκέφτομαι να μείνω να δουλέψω λίγα χρόνια, τονίζω το λίγα, και όταν βρω δουλειά στην Κύπρο να επιστρέψω. Είμαι διατεθειμένη να κάνω αρκετούς συμβιβασμούς προκειμένου να επιστρέψω, εκτός από το να επιστρέψω και να είμαι άνεργη. Μου αρέσουν διάφορα πράγματα στην Αγγλία και το σύστημα της αλλά δεν μπορώ να φανταστώ να μένω για πάντα ή να κάνω οικογένεια εδώ. (Συμφωνούμε απόλυτα στον τρόπο σκέψης!)

6. Πε μας 5 πράγματα που σε χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο που τα θεωρείς προτερήματα και 5 που τα θεωρείς ελαττώματα

Αμάν. Εννά έβρω 5;; Ξεκινώ και βλέπουμε.

1) Είμαι πεισματάρα, γινακσίνα, δεν το βάζω εύκολα κάτω. Το οποίο λειτουργεί και θετικά και αρνητικά κάποτε. Στα επαγγελματικά και στις σπουδές συνήθως θετικά γιατί όταν πω ότι θα καταφέρω κάτι θα το κάνω ακόμα και αν σημαίνει να μείνω ξύπνια μπροστά που το λάπτοπ 36 ώρες για να τελειώσω. Και αν έφτασα ως εδώ είναι λόγω του πείσματος μου. Κάτι παρόμοιο κάνω και στις σχέσεις μου με άλλα άτομα. Δεν αφήνω κάποιον να φύγει εύκολα από τη ζωή μου και το παλεύω μέχρι τέλους με αποτέλεσμα συνήθως να πληγώνομαι. Άρα εδώ λειτουργεί αρνητικά.
2) Αγαπώ βαθιά και δίνω τα πάντα το οποίο είναι επίσης δίκοπο μαχαίρι. Για τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπώ μπορώ να κάνω πραγματικά τα πάντα και δεν θα το σκεφτώ στιγμή.
3) Υπομονετική (νομίζω) Έχω αρκετή υπομονή αλλά όχι σε όλα τα θέματα. Όταν φτάσει όμως η υπομονή μου για ένα θέμα στα όρια της δεν υπάρχει επιστροφή.
4) Είμαι καλή στο να κάνω προγραμματισμούς και να οργανώνω πράγματα. Εν τους τηρώ πάντα αλλά είναι καλοί. Μια έξοδο, ένα ταξίδι, το πρόγραμμα διαβάσματος. Έρχεται σε σύγκρουση τούτο ότι είμαι λίο της τελευταίας ώρας αλλά anw!
5) Επειδή εν βρίσκω άλλο δαμέ έβαλα 6 ελαττώματα!


1) Είμαι σχετικά ντροπαλή. Δεν κάνω γνωριμίες εύκολα. Δεν ξέρω τι να πω. Για να το κάνω πιο σαφές. Πριν χρόνια όταν γνώρισα ένα φίλο για πρώτη φορά σε κοινή παρέα εγώ δεν πολλομιλούσα γιατί ντρεπόμουν. Μετά από καιρό όταν εφιλέψαμε πάρα πολλά είπε μου ότι η πρώτη εντύπωση που είχε για μένα δεν ήταν πολύ καλή γιατί νόμιζε ότι ήμουν σνόμπ, ψιλομούττα και ξιπασμένη και γι’ αυτό δεν πολλομιλούσα. Αλλά μετά άλλαξε ιδέα. Θέλω το χρόνο μου για να νιώσω άνετα με κάποιον και να δείξω τον εαυτό μου και να αρχίσω να μιλώ.
2) Βλέπε το πρώτο πανω Είμαι πεισματάρα, γινακσίνα, δεν το βάζω εύκολα κάτω.
3) Είμαι πάρα πολλά καλή στο προκραστινάιτιον (procrastination). Θα θυμηθώ να κάμω τα πάντα άμα βαρκούμαι να κάμω κάτι π.χ. να διαβάσω. ΑΛΛΑ στο τέλος θα το κάμω!
4) Ευαίσθητη – πληγώνομαι εύκολα. Ίσως επειδή δίνω τα πάντα και πιστεύω στο καλό που έχουν οι άνθρωποι μέσα τους. Δίνω τα πάντα και περιμένω ότι δεν θα είναι μονόπλευρο (δεν περιμένω να κάνουν το ίδιο για να εξηγούμαστε)
5) Κρατώ μέσα μου όσα με πληγώνουν.
6) Μπορώ άμα θυμώσω και δεν ελέγξω τον εαυτό μου να πω πολύ βαρετές κουβέντες. Προσπαθώ πολύ όμως τελευταία να το περιορίσω γιατί δεν μπορείς να πάρεις πίσω τα λόγια όταν ειπωθούν και μετά.

Ουαου!! Έγινε. Ήταν πιο εύκολα τα ελαττώματα! Τραγικό…
(Μα είσαι τίποτε ιχθύς??)

7. Και τέλος μια ερώτηση που με αφορά κι εμένα...τι στο καλό σου αρέσκει στην Αγγλία?? :)
Μου αρέσει η οργάνωση και η τάξη που έχουν σε πολλούς τομείς το οποίο δεν συναντούμε συχνά στην Κύπρο.
Υπάρχουν πολλές επιλογές σε μεταφορικά μέσα. Τα λεωφορεία κάποτε είναι ακριβά αλλά υπάρχουν και άλλες επιλογές. Τρένο, underground, λεωφορεία, τραμ, ταξί/αυτοκίνητο, ποδήλατο. Και το να περπατάς ή να ποδηλατάς δεν είναι περίεργο και είναι και ασφαλές σχετικά. Επίσης εύκολα και φτηνά μπορείς να πας σε άλλη χώρα.
Φτηνότερη αγορά σε σχέση με την Κύπρο και refund!! Αγοράζεις κάτι και άμα τελικά δεν σου αρέσει ή δεν σου κάμνει απλά παίρνεις το πίσω και επιστρέφουν σου τα λεφτά αν δεν θέλεις να πιάσεις κάτι άλλο!
Συμπεριφορά του κόσμου (όχι πάντα). Π.χ. ξέρουν να κρατούν σειρά, αν σε κουντήσουν στον δρόμο θα πουν ένα σόρυ ακόμα και αν δεν το εννοούν ενώ στην Κύπρο εν έχει έτσι λέξη το λεξιλόγιο πολλών
Αξιοκρατία
Το ότι όταν μιλήσεις και διεκδικήσεις κάτι είναι πολύ πιθανό να το καταφέρεις. π.χ. λάθος στην παραγγελία στο φαγητό θα σου το αλλάξουν αν παραπονεθείς, κάπου αδικήθηκες και το αναφέρεις πολύ πιθανό να εισακουστείς. Τούτο το συγκεκριμένο αρέσκει μου πολλά γιατί είναι ένα από το πράγματα που θεωρώ ότι έμαθα να κάμνω στην Αγγλία.
Και κάτι που έχει να κάμει με τις σπουδές μου. Αν έκανα την αντίστοιχη σπουδή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ναι μεν μπορεί να πληρωνόμουν ως ερευνητικός συνεργάτης αλλά στο τέλος η δουλειά μου δεν θα ήταν δουλειά μου. Ενώ τώρα το πρότζεκτ μου είναι καθαρά η δική μου ιδέα και όχι του/της καθηγητή/τριας μου και είναι δική μου ιδιοκτησία. Θα είναι το όνομα μου πάνω στις δημοσιεύσεις. Εγώ παίρνω τις αποφάσεις αλλά και την ευθύνη υπό καθοδήγηση της καθηγήτριας μου φυσικά.

Όμως για να το ισοσταθμίσω το θέμα έχει και πάρα πολλά που δεν μου αρέσουν στην Αγγλία. Επιλέγω να βλέπω τα αρνητικά όσο πιο λίγο γίνεται από τη στιγμή που επέλεξα να έρθω εδώ για σπουδές και πρέπει να ‘επιβιώσω’. Θα δω τα θετικά και θα το απολαύσω όσο πιο πολύ γίνεται.
(μάλλον έπρεπε να ρωτήσω και τι ΔΕΝ σου αρέσει:))

Ελπίζω να σου αρέσουν οι απαντήσεις! Ευχαριστώ για τις ερωτήσεις :)

Λοιπόν, αγαπητή Γαλάζια, ήταν χαρά μου που προσπάθησα να μάθω κάτι κουτσομπολιό για σένα! Καλωσόρισες στην μπλογκόσφαιρα!!!

Και κάτι να κεραστείς μέρα που είναι....

Ο δικός μου Σίκρετ Πίκος Απίκος πού είναι?!?

Χωρίς ανάσα

Θέλω να γράψω ένα κείμενο που θα το δκιαβάσετε χωρίς να προλάβετε να αναπνεύσετε, σαν τζείνα της Ουφ χωρίς τελείες αλλά εν ξέρω αν θα τα καταφέρω διότι νομίζω ότι θέλει χάρισμα κι επίσης σκέφτουμαι αν πρέπει να πω αυτό που θέλω να πω και αν αυτό που θέλω να πω θα φκάλει άγχος το οποίο εν υπάρχει ιδιαίτερα στην πραγματικότητα αλλά αν δεν το μοιραστώ με ένα σωρό αγνώστους εν ξέρω σε ποιον θα το πω, άσε που εσείς είσαστε οι παραπάνω γονιοί κι έχετε την εμπειρία για τούτα που θα πω κι ας είπα πολλές φορές παλιότερα σε διάφορα μπλογκς "άμαν θα βάλετε άσχημες εμπειρίες με τα μωρά σας, βάλλετε κανένα disclaimer να ξέρουμε εμείς οι μη-γονιοί να μεν το δκιαβάζουμε να πανικοβαλλούμαστε άδικα" αλλά οι παραπάνω τον χαβά σας και πε πε άρκεψα και σκέφτουμαι ότι ναι, θέλω μωρό μα όταν εννά έρτει, αν έρτει με το καλό - διότι εν τζιαι τούτο ένα πρόσθετο άγχος με τόσα προβλήματα γυναικολογικά που ακούω τωρά τελευταία στον περίγυρο μου - θα βρεθούμε ξαφνικά δυο πλάσματα άσχετα, ένας τελειομανής και μια αγχώδης σε ένα σπίτι μόνοι μας με ένα πλάσμα 50 εκατοστών το πολλύ, δηλαδή ούτε το διπλάσιο της ρίγας που έχω στο γραφείο μου (ναι τωρά κρατώ τη ρίγα και μετρώ) και θα είναι πλήρως εξαρτημένο που εμάς και θα κλαίει μα εν θα ξέρουμε πάντα γιατί, και πώς θα ξυπνώ την νύχτα κάθε λλίες ώρες να το ταΐζω και αν θα πονώ όταν θα θηλάζω και αν δεν θα θέλω να κάμνω σεξ πλέον τι θα απογίνει η σχέση μου με τον ψηλό-όμορφο αλλά μάλλον για τούτο εν θα χρειάζεται να ανησυχώ διότι εγώ θέλω πιο πολλύ σεξ που τον μέσο άντρα νομίζω  και ώσπου να μεγαλώσει το μωρό για να μπορεί να υπάρχει αλληλεπίδραση (μα πού κάθομαι και τα σκέφτομαι) άραγε θα σπάσουν τα νεύρα μας και παναγία μου εξίχασα πόσο αγχώνουμαι για την γέννα διότι είμαι ηλίθια και μια φορά είδα μια πραγματική γέννα στο youtube, έσιει τόσα χρόνια κι ακόμα εν εξίχασα τις εικόνες και ο άντρας μου που νεκατσιά πολλά εν ξέρω αν θα άντεχε ή μάλλον αν θα το άντεχα εγώ να με δει σε έτσι φάση και ναι, ξέρω ότι παραλογίζομαι μάλλον αλλά έννεν ανάγκη να με κρίνετε αυστηρά, έσιει τόσο καιρό να γράψω αλλά τωρά θέλω να γράψω και να λάβω μέρος και στα παιχνίδκια της Πρασινάδας και της Κολώνας αλλά πολλούς μπλόγκερς ξέρω τους προσωπικά οπότε εν θα είναι φανταστικές οι περιγραφές μου, ου έφυα που το θέμα μου που ήταν η πιθανή, ενδεχόμενη, επιθυμούσα (?) τεκνοποίηση και μάλλον σκέφτουμαι να παραιτήσω το θέμα και να σχεδιάσω το road trip στας Αμερικάς που θέλει ο ψηλός-όμορφος για το καλοκαίρι και μεινίσκω έγκυος....του χρόνου!

Εκατάφερα τα!!