Κωδικός: [secret santa] / Ένα κορίτσι για ΤΗΝ....διάβασε για να μάθεις!

Όταν πήρα το email από την αγαπημένη Πρασινάδα ή το ξωτικό τελοσπάντων που τη βοηθούσε σε όλη αυτή την ιστορία που σκαρώσαμε εμείς οι μπλόγκερς για το σίκρετ σάντα...σκέφτηκα ότι θα δυσκολευτώ.
Μου έτυχε μπλόγκερ που δεν είχα ξαναδιαβάσει και δεν γνώριζα καθόλου. Είπα θα διαβάσω 1-2 κείμενα και θα δω τι θα μου έρθει να γράψω.
Άνοιξα το μπλογκ. Διάβασα το πρώτο κείμενο...μετά το δεύτερο...μετά είπα να διαβάσω και κανένα κείμενο της προηγούμενης χρονιάς...τελικά διάβασα όλο το μπλογκ από την αρχή! Τελικά άρχισα να γράφω και σημειώσεις για όσα διάβαζα!!
Σκέφτηκα να βάλω το μπλογκ στη λίστα με τα ιστολόγια που διαβάζω αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα προδωθώ αν το κάνω τώρα και ας περιμένω μετά τα...αποκαλυπτήρια!
Λοιπόν..το χριστουγεννιάτικο μου δώρο για ένα καινούριο άτομο που "γνώρισα" που έχει ένα εντελώς διαφορετικό μπλογκ και γράφει για ένα κόσμο που είχα την περιέργεια αλλά και το ενδιαφέρον να μάθω είναι...

ταρατατατα

Μόνο για σένα...

Κι επειδή εγώ λάτρεψα και αυτή τη φωτογραφία...

Επίσης, σου στέλνω κι ένα φουτεράκι για ζεστασιά...

                                  Γράφει: "I want to use your thighs as ear puffs"

...και σου εύχομαι καλά Χριστούγεννα, μπόλικη ευτυχία, υγεία και πάνω απ' όλα να έχεις το θάρρος να λες..."I was born this way" κι όλοι γύρω σου να σε δέχονται...exactly the way you are!

*Νομίζω ότι η πρωταγωνίστρια θα καταλάβει αμέσως ότι μιλώ γι αυτήν...ίσως και άλλοι μπλόγκερς το κατάλαβετε...αλλιώς θα το καταλάβετε αν το διαβάσει η πρωταγωνίστρια και γράψει σχόλιο!

Secret blogger Santa (και άλλα)

Το λοιπόν!

Ακούτε με καλά! Ξέρω ότι εν έσιετε την έννοια μου τωρά. Ούλλοι ασχολούνται με το Σίκρετ Σάντα (άτε να κάμουμε τζιαι λλίη διαφήμιση του παιχνιδκιού αφού θα λάβουμε μέρος). Μα άτε, εβρέθηκα στην ανάγκη σας πάλε. Τι να κάμω, εν τζιαι φταίω. Μα ούλλοι λαλούν μου να βιαστώ. Να τελειώνω γλήορα, να παίρνω τες αποφάσεις μου. Να σκεφτώ πρακτικά μα στα γλήορα. Να μεν καρτερώ διότι θα λείψουν. Θα λείψουν τζιαι μετά πού θα τα έβρω? Εν έσιει κανένας να μου δώκει τόσα όσα εννά χρειαστώ. Άρα ό,τι βοήθεια πιάσω εν καλή. Μα εν τζιεν εύκολο. Θωρώ τα λλίο βουνό μπροστά μου. Τζιαι είμαι τζιαι λλίο μόνη μου να πω την αλήθκεια διότι ο άντρας ποσκολιέται με άλλα πράματα. Εντάξει, εντάξει, έσιει δουλειές. Αλλά τζιαι τούτες εν δουλειές που πρέπει να γινούν. Τζιαι άξιππα, όι πελλάρες. Εν έχω χρόνο για άλλο πόνο.

Άτε, διώ σας το θέμα...

Προσφυγικό επίδομα. Δικαιούμαι το τζιαι θέλω το τζιαι σίουρα χρειάζουμαι το. Ποιος που σας το έπιασε τζιαι με τι διαδικασίες?
Τζιαι για να μεν νομίζετε ότι θέλω τα ούλλα εύκολα, έκατσα τζιαι εμελέτησα λλία πράματα.
Έμαθα ότι:
1. Πρέπει να φκάλω δική μου προσφυγική ταυτότητα. Θα το κάμω στο Κέντρο Εξυπηρέτησης του Πολίτη.
2. Πρέπει να βάλω δημοσίευση στην εφημερίδα για τον επικείμενο γάμο διότι εν θα προλάβω να παντρευτώ ως τότε που θα το χρειαστώ. Θα το κάμω το συντομότερο.

Κατά τ' άλλα εν ήβραμε ακόμα σπίτι. Δηλαδή πρέπει να καταλήξουμε ακόμα για το αν θα κτίσουμε, αν θα γοράσουμε κτλ.

Επίσης, δάνειο. Ο Φορέας, ο Οργανισμός, οι Συνεργατικές. Όσοι που σας τα περάσετε, εν χρειάζεστε αναλυτικά τα ονόματα, ξέρετε τι εννοώ!

Άτε, οργιάστε αναπτύξτε ελεύθερα!

American trash tv

Άτε, ήρτε η ώρα να φύει το γενέθλιο ποστ της Αχάπαρης (νομίζω ετίμησα το παραπάνω που όλους τους μπλογκερς! Γράφω σήμερα, Σάββατο νύχτα 7:45! Τι το παράξενο? Ποττέ εν γράφω Σάββατο (τον τελευταίο χρόνο) διότι ποττέ εν είμαι μόνη μου έτσι ώρα. Ποττέ!! Πάντα εν ο άντρας μαζί μου έτσι ώρα ή είμαστε κάπου έξω. Αλλά εν νομίζω να έμεινα ποττέ έτσι ώρα μόνη μου ξανά. Εν λλίο περίεργο τούτο. Λλίο φοϊτσιάρικο.
Δεύτερη μέρα που λείπει και νιώθω λλίο μόνη μου. Στην αρκή είχα κάποιο ενθουσιασμό ότι τάχα θα κάμω πράματα που εν έχω την ευκαιρία να κάμω όταν εν δαμέ. Μα τι πράματα?!?! Επήα σε ένα κατάστημα να δω για τη βάφτιση, επήα στους γονιούς μου για φαΐ, επήα στο Mall όπου εμαζοχίστηκα για περίπου μισή ώρα διότι ήθελα να αγοράσω ένα δώρο και τελικά έφα όντως μισή ώρα μέσα στο Mall αλλά έφα και μισή ώρα ώσπου να μπω στο πάρκινγκ και άλλη μισή ώσπου να φκω. Ξέρω, ξέρω, κανένας λογικός άνθρωπος εν πάει στο Mall Σάββατο μεσημέρι αλλά είπα τάχα "ευκαιρία" τωρά που λείπει ο άντρας. Σαν να και όταν εν δαμέ εν πάω αν θέλω! Τέλοσπαντων. Το απόγευμα επήα και στην έκθεση γάμου, εσυγχίστηκα με τόσα που είδα, επήρα πολλές ιδέες, κι άλλες ιδέες και πιο πολλές ιδέες and you get the picture! Άσε που έφα τόσα πολλά δείγματα κεραστικών, κουφέτων, σοκολατάκια, γαρίδες, κεφτέδες κτλ που νομίζω έπρεπε στο τέλος της έκθεσης να έχουν κι ένα διαιτολόγο! Εψές εποτζοιμήθηκα στον καναπέ ως τις 3:30 το χάραμα διότι εν έθελα να πάω στο κρεβάτι μόνη μου μισιήμου. Μα τι σου είναι η συνήθεια!
Πόψε θα βγω για ποτό με δυο φίλες αλλά μεν φανταστείτε ότι θα πάμε πούποτε να τα σπάσουμε...έτο για ένα ποτό κατά τις 9:30 διότι αν πούμε πιο άργα θα βαρεθούμε να ταράξουμε που το σπίτι ή θα ποτζοιμηθούμε στον καναπέ...εν έχουμε υπόθεση!
Η αλήθκεια εν ότι το μόνο πράμα που εκατάφερα να κάμω τωρά που λείπει τζιαι εν μου αφήνει το τηλεχειριστήριο σχεδόν ποττέ και απλά νευριάζει με που παίζει playstation το οποίο μια μέρα θα σπάσει εντελώς καταλάθος...ήταν να έχω την τηλεόραση ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Να δω ότι μαλακία θέλω!!
Ούφου μα λείπει μου που πέφτει στον δίπλα καναπέ τζιαι νέφκει μου να πάω να πέσω μαζί του τζιαι όπως τα παλαβά άντι να πέσουμε στον μεγάλο καναπέ πέφτουμε στον μικρό επειδή (ενώ εγώ είμαι 1.60 τζιαι τζείνος 1.80) πέφτω έγω στον μεγάλο τζιαι τζείνος στον μικρό για κάποιο περίεργο λόγο.
Ου, εν άλλο το θέμα μου. Ποιο ήταν? Κάτσε να δω τον τίτλο.
Α ναι, η αμερικάνικη τηλεόραση που ήβρα την ευκαιρία να δω τωρά που είμαι μόνη μου.
Μα ενευρίασα πολλά!!!
Outrageous kids partys, Toddlers and Tiaras, Sister Wives...OMG!!!
Μα εν έσιει λογικούς ανθρώπους που αντιδρούν σε τούτα τα εκτρώματα? Μα να δείχνει μανάδες σε παράνοια που κάμνουν γενέθλια των κακομαθημένων κοπελλουθκιών τους που στοιχίζουν παραπάνω που όσα θα μου στοιχίσει ο γάμος? Να φέρνουν χορεύτριες, τσίρκΑ, κάστρα, μεταμφιέσεις κτλ, να ταΐζουν τα μωρά τόνους γλυκά τζιαι τζείνα να παθαίνουν παράνοια. Κύριε ελέησον, έλεος, μα έσιει κόσμο που πετάσσει έτσι απλά τόσα λεφτά? Τζιαι μιλούμε για 5-6 χρονών μωρά! Είδα ένα, έκαμνε του gratuation-from-kindergander party. Απορώ στην αποφοίτηση του που το πανεπιστήμιο τι θα του κάμει?! Εκνευρίστηκα.
Το σιειρότερο όμως εν το Toddlres and Tiaras. Να θωρείς μωρά από 3 ως 10 χρονών να τα ντύνουν καρναβάλια με φουστάνια για καλλιστεία μισιήμου. Τζιαι να ήταν μόνο τούτο...κάμνουν τους τα μαλλιά τους με τα μπικουτί, βάλλουν τους make up, φορούν τους ψεύτικα δόντια, κάμνουν τους spray tan, french manicur!!!!! Μα εν αντιδρούν οργανώσεις για τα παιδιά? Τζιαι να θωρείς, τες μαμάδες κυρίως, να παθαίνουν πανικό άμαν το 6χρόνο τους εν σουστεί όπως της έδειξε η "εκπαιδεύτρια μοντέλων" ή άμαν ξιχάσει να χαμογελάσει όπως πρέπει. Τζιαι να τα υποβάλλουν σε τέτοιο "διαγωνισμό" τζιαι να τα κάμνουν, με αρνητικό τρόπο, ανταγωνιστικά τζιαι τζείνα να μεν θέλουν, να κλαίουν, να τρέχουν τα μάθκια τους που την μάσκαρα, να πονούν που τους ξύζουν τα μαλλιά...Δαμέ εγίναν τα νεύρα μου κουρέλια.
Γιατί το άλλο το Sister Wives? Ένας άντρας μισιήμου να έσιει 3-4 "συζύγους", στην Αμερική, όι στες Αραπιές. Όπου μεινίσκουν ούλλοι μαζί (τζιαι με τα κοπελλούθκια τους) σε ένα σπίτι τζιαι "everything is fine". Άραγε έχουν τζιαι κανόνες για το σεξ? Εταράξαν τα νεύρα μου, εν εμπορούσα να το παρακολουθήσω άλλο μετά που κανένα τέταρτο.
Μετά έκαμα μια προσπάθεια να δω λλίο για μια γυναίκα που έσιει πρόβλημα με το να συνάει πράματα. Δηλαδή, ζει σε ένα σπίτι που εν έσιει ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ τόπο να περπατήσεις/κάτσεις/αναπνεύσεις επειδή εν γεμάτο πράματα. Παλιατσούρες, ολόκληρα βουνά με πράματα στοιβαγμένα παντού. Ένιωσα καταπίεση, ένιωσα να πνίουμαι. Ελυπήθηκα την. Τουλάχιστο τούτη εν κρίμα. Ήταν ανάγκη βέβαια να την κάμουν tv show?
Αυτά. Πότε θα έρτει ο άντρας να δω τίποτε που να μεν ταράσσει το νευρικό μου σύστημα?!?!
Με τούτα ούλλα, πρέπει να πάω να ξεθάψω που τα χειμερινά μου τι θα φορήσω!
Καλό μας Σαββατόβραδο!!

Μα είδετε πώς μου φκαίνουν τα κυπριακά?

Surprise!!!

Happy Birthday! :)

Χορηγοί επικοινωνίας:

Σκάσε ηλίθια!!

Κάποτε εν ακούτε τον εαυτό σας να σας λαλεί "σκάσε κόρη ηλίθια, μεν μιλάς!" αλλά αντί να κάμετε ό,τι σας λαλεί να κάμνετε ακριβώς το αντίθετο?Τζιαι μετά να σας έρκετε να κλαίτε, όι τόσο για την αιτία της συζήτησης /καβγά/διαφωνίας όσο για την απελπισία σας που εν μπορείτε να (υπ)ακούσετε στον ίδιο σας τον εαυτό!
Τζιαι να σκέφτεστε τι βλάκας που είμαι τζιαι τωρά πώς στο καλό να το διορθώσω? Τζιαι το κακό εν ότι ακόμα πιστεύκετε ότι για την αιτία της συζήτησης/καβγά/διαφωνίας έσιετε μεν δίκαιο, έχασετε το δε στην πορεία (όπως πάντα) επειδή εν μπορείτε γ****** να κρατήστε το στόμα σας κλειστό όταν πρέπει ή να έβρετε τα κατάλληλα πράματα να πείτε αντί ούλλα τα λανθασμένα...!
Τούτη η περιόδος, ξέρω έννεν δικαιολογία, μα με την τόση της καθυστέρηση τζιαι τα μη-συμπτώματα της επέλλανε με. Κυριολεκτικά, μεταφορικά κτλ κτλ.

Είμαι βλάκας. Τζιαι λαλώ του εαυτού μου να διατάξει τα μάθκια του να σταματήσουν να τρέχουν μα εν το κάμνει. Έτσι εν η κατάσταση όταν είμαι απογοητευμένη. Όι με τον άλλον, αλλά με τον εαυτό μου. Εν με συγχωρώ ποττέ. Τζιαι ούτε ξιχάννω τα δικά μου.

Είδετε, μια χαρά μου φκαίνουν τα κυπριακά όταν είμαι συκκιρτισμένη τζιαι γράφω αυθόρμητα!!!

Μέσα σε ένα χρόνο

Επειδή εβαρέθηκα να εξηγούμαι στο προηγούμενο ποστ...βάλλω σας ένα άλλο θέμα να με βοηθήσετε!Πώς στο καλό διοργανώνεις ένα γάμο, μια βάφτιση και την αναζήτηση/αγορά/κτίσιμο σπιτιού σε ένα χρόνο?
Ναι, πρέπει να γίνουν όλα μέσα σε ένα ακριβώς χρόνο, εν υπάρχει επιλογή.
Και σε ένα χρόνο με πολλά άλλα πράγματα όπως τουλάχιστο 3 ταξίδια (εκτός διακοπών), έναν άντρα που πνίγεται στη δουλειά και έτσι αδυνατεί να βοηθήσει πραγματικά.
Α, επίσης δουλεύκω, μαγειρεύω, καθαρίζω σπίτι, πάω γυμναστήριο, πάω κολύμπι και ευελπιστώ να κοιμούμαι και λλίο.
Τόσα χρόνια εζούσα μια ζωή στάσιμη, χααααλαρή. Τωρά πρέπει να βουρήσω να τα κάμω ούλλα σε ένα χρόνο.

Α, να χάσω και ακόμα λίγα κιλά διότι έβαλα κάποια πίσω!!

Η υποκρισία του μπλογκ-άρειν (?)

Εσκέφτουμουν κάτι πράματα εχτές δκιαβάζοντας διάφορα μπλογκς τζιαι εσικκίρτησα που λαλούμεν. Γι αυτό γράφω κυπριακά. Άμαν είμαι νευριασμένη εν μπορώ να εκφραστώ στο καλαμαριζείν. Εν τζιαι φταίει μου κανένας, ούτε με ενευρίασε κανένας μπλόγκερ. Έτο εν άσχετες σκέψεις που μου εκατεβήκαν στον νου. Μπορεί ναν που τζείνο το παιχνίδι "7 πράματα που εν ξέρετε για μένα" που μου ήρτε. Μπορεί ναν που ακούω πολλές ιστορίες τωρά τελευταία. Μπορεί τζιαι ναν που την περίοδο που επιτέλους ήρτε μετά που 7 μέρες καθυστέρηση. Εγώ που τάχα ήμουν ρολόι.

Εσκέφτουμουν λοιπόν πόσο υποκρισία μπορεί να κρύφκει έναμπλογκ. Άτε, όι ούλλα, αλλά τα παραπάνω. Εν τζιαι φκάλλω την ουρά μου πόξω εγώ βέβαια. Πρώτη τζιαι καλύττερη εγώ. Γράφουμεν άλλοι λλίο άλλοι πιο πόλλα, άλλοι κάθε μέρα άλλοι μια στο τόσο. Άλλοι γράφουν πράματα που την ζωή τους, την καθημερινότητα τους, τες εμπειρίες τους. Άλλοι αναδημοσιεύκουν πράματα που βρίσκουν στο ίντερνετ για να γελάσουμε ή να παραξενευτούμε. Άλλοι γράφουν τες απόψεις τους γενικά τζιαι αόριστα χωρίς να αναφέρονται στες προσωπικές τους εμπειρίες. Οι παραπάνω γράφουμε τζιαι για τα ερωτικά μας. Γράφουμε, γράφουμε, γράφουμε. Εν αλήθκειες που γράφουμε όμως? Οξά γράφουμε μόνο τζείνα που μας "συμφέρουν"? Τζείνα που θα κάμουν τους άλλους να μας πουν "μάνα μου ρε, τι μαλάκας ο άλλος που σου έκαμε έτσι" ή θα μας συμπονέσουν "ο χρόνος θα τα γιατρέψει ούλλα" ή θα μας πουν μπράβο ή θα μας πουν ότι σιαίρουνται με την ευτυχία μας. Μπορεί να "εκτεθούμε" για τζείνα που γράφουμε αλλά συνήθως μόνο αν θα προκαλέσουμε θαυμασμό. Αν θα εκτεθούμε τζιαι να προκαλέσουμε σίουρη κακή κριτική που ούλλους, εν θα το κάμουμε! Γράφουμε τες απορίες μας, ζητούμε γνώμες, προβληματιζούμαστε ούλλοι μαζί. Για πράματα που έχουν τζιαι τα υπερ τζιαι τα κατά τους, για πράματα που άλλος θα συμφωνήσει, άλλος όι.

Όμως εν τζιαι γράφουμε τα ούλλα έννε? Τα κακά που μπορεί να εκάμαμε εν τα γράφουμε. Τουλάχιστο τα κακά που ούλλοι θα μας κατακρίνουν, εν τα γράφουμε. Μπορεί κάποιος (συνήθως κάποια) να γράψει ότι επήε να έβρει έναν πρώην παρόλο που ξέρει ότι εν πρέπει τζιαι οι υπόλοιποι να της πούμε ότι εν έπρεπε να πάεις αλλά καταλαβαίνουμε σε διότι είσαι ερωτευμένη.

Όμως αν έγραφε κάποιος ότι κάμνει κακά πράματα? (τζιαι επειδή εν εγώ που μιλώ ας το κάμω πρώτο πρόσωπο).

Αν σας έγραφα ότι τα έχω με παντρεμένο? Αν σας έγραφα ότι εχώρισε εξαιτίας μου τζιαι ξαπόλυσε τα κοπελλούθκια του για ναν μαζί μου?

Αν σας έγραφα ότι έκατσα κάποιου στη δουλειά για να πάω ψηλά?

Αν σας έγραφα ότι έχω τα με δυο άντρες ταυτόχρονα τζιαι περιπαίζω τζιαι τους δυο?

Αν σας έγραφα ότι έκαμα τρίο τζιαι άρεσε μου?

Αν σας έγραφα ότι είμαι bisexoual κατακρίβειαν?

Αν σας έγραφα ότι έκλεψα τον άντρα μιας φίλης μου?

Αν σας έγραφα ότι επαραίτησα το μωρό μου?

Αν σας έγραφα ότι εκακοποιήθηκα που κάποιον κάποτε?

Αν σας έγραφα ότι πίνω ψυχοφάρμακα?

Αν σας έγραφα ότι έκαμα ένα έγκλημα που με ανακαλύψαν ποττέ?

Αν σας έγραφα ότι πιάνω φακελλάκια στη δουλειά?

Αν σας τα έγραφα τούτα ούλλα τι θα μου ελαλούσετε? Για κάποια μπορεί να πείτε ότι εν φταίω εγώ ή ότι είμαι κρίμα που μου έτυχε ή ότι εν σεξουαλικές προτιμήσεις. Για τα παραπάνω όμως που έγραψα, εν κακά πράματα που εν κατακριτέα. Που εν θα εβρίσκετε τρόπο να με δικαιολογείσετε. Που μπορεί να με ξητιμάζετε, να με κατακρίνετε. Όπως γίνεται στα μπλογκς που γράφουν για πολιτικά. Για ούλλα τούτα θα ένιωθα στιγματισμένη αν τα έγραφα. Σίουρα κάποιοι που μας εκάμαμε κάτι που τούτα ή άλλα εξίσου "κακά".

Μα εν τζιαι να τα γράψουμε δαμέ! Εν είμαστε ανώνυμοι δαμέ, πούποτε εν είμαστε ανώνυμοι. Τούτο το "joy/rain tears" εν τζιαι προστατεύκει με. Μπορεί κάποιος να έβρει ποια είμαι, μπορεί κάποιος να με αναγνωρίσει που μιαν μικρή λεπτομέρεια. Εν θα γράψει ποττέ κανένας μας πράματα που θα τον κρίνουν οι άλλοι αυστηρά. Που θα πουν ούλλοι ότι εν λάθος τζιαι φταίμε. Μόνο τζείνα που θέλουμε να ξέρουν οι άλλοι. Να μεν εκτεθούμε. Εν αντέχουμε. Έννεν υποκρισία?

Τωρά θα μου πείτε ότι εν τζιαι κάμνεις συμβόλαιο άμαν ανοίξεις ένα μπλογκ να τα γράφεις ΟΥΛΛΑ. Έννεν κανένας αναγκασμένος. Άρα τι εν τούτες οι πελλάρες που έγραψα σήμερα?

Όφφου, που λαλεί τζιαι η Neerie, τούτη η περίοδος κάμνει με τζιαι παραλογίζουμαι!

Please, μεν με κατακρίνετε!!!

Άτε, τα 7 μου!!

Άρεσε μου πολλά το παιχνίδι σας, εννά παίξω!
Το λοιπόν...

1. Θωρώ όνειρα-εφιάλτες σχετικά με τον γάμο. Συνέχεια! Όι με την ζωή μου μετά τον γάμο, με την ημέρα του γάμου. Ότι εν εκλείσαμε ανθοπωλείο, ότι βουρούμε να στολίσουμε τραπέζια, εξίχασα να πιάσω βέλος τζιαι εν έχω τίποτε για τα μαλλιά μου κτλ. Στην καθημερινότητα μου...εν τα σκέφτουμαι!

2. Όλοι οι πρώην μου εν παντρεμένοι με μωρά. Πού το ξέρω? Εεε...βάλλω το όνομα τους στο φατσοβιβλίο τζιαι κατασκοπεύκω. Εντάξει, πριν τον άντρα έκαμνα το, τωρά εν προλαβαίνω να ασχοληθώ! Όμως ένιωθα περίεργα τες πρώτες φορές που εθώρουν τες φωτογραφίες!

3. Έχω 4 μέρες καθυστέρηση πάλε. Όι, εν είμαι έγκυος, ανακατώθηκε ο σταθερότατος μου κύκλος τους τελευταίους μήνες. Το περίεργο τούτη την φορά (εν η τρίτη συνεχόμενη καθυστέρηση) εν ότι ενώ στες άλλες φορές είχα τα συνήθη συμπτώματα της περιόδου, ξέρετε τα τζιαι άντρες και γυναίκες, τωρά εν τα έχω! Χαπάρι!

4. Το περασμένο Σάββατο, σε ένα γάμο παλιού συμφοιτητή συνάντησα δυο παλιές συμφοιτήτριες. Όταν με ρώτησαν τα νέα μου και τους τα έλεγα, η μια με άκουγε με τρελλό ενθουσιασμό και ζητούσε περισσότερες λεπτομέρειες για όλα, η άλλη με κοίταζε με το πιο απαθές βλέμμα που μπορείτε να φανταστείτε! Εν επληγώθηκα, ενευρίασα με την αγένεια της! Αν θα πεις "συγχαρητήρια" κόρη μου με μισή καρκιά, μεν το πεις καθόλου καλύττερα!!!

5. Ξέρετε πόσο τον αγαπώ. Αλλά οι στιγμές που νιώθω ότι πελλανίσκω που την ευτυχία, εν την ώρα που τζοιμούμαστε τζιαι γύριζει τζιαι αγκαλιάζει με τζιαι χαϊδεύκει με στον ύπνο του. Εν απίστευτο συναίσθημα...

6. Αγχώνει με το οικονομικό μας μέλλον διότι αγχώνει τον άντρα. Άμαν είσαι αυτοεργοδοτούμενος, σε καιρούς τέθκοιας κρίσης, πελλανίσκεις που το άγχος για το μέλλον. Τζιαι όι μόνο το δικό σου, αλλά τζιαι των παιδκιών σου, τζιαι των γονιών σου. Μεταφέρεται τούτο το άγχος τζιαι πάνω μου.

7. Μόλις εδιαπίστωσα ότι σε τούτο το ποστ μιαν γράφω κυπριακά, μιαν "καλαμαρίστικα" τζιαι μιαν μιξ με τασιή!

Άτε, έγραψα τα λλίο βιαστικά, αν έμεινε κανένας που εν έγραψε τα 7 του ας τα γράψει τωρά! or forever hold his/her peace

Επαγγελματικά ταξίδια και σεξ

Θα έγραφα ένα κείμενο για τις φιλίες μεταξύ των γυναικών κυρίως όταν αλλάζει το status της μιας και από single γίνεται couple.

Όμως μπορεί να περιμένει.

Έχω μια απορία ή μάλλον μια παρατήρηση να κάνω για να μου πείτε αν παρατηρήσατε ποτέ το ίδιο σε παρόμοιες καταστάσεις.

Μια ομάδα ανθρώπων, νεαρών και μεγαλύτερων ηλικιών πάει ταξίδι επαγγελματικό. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν γνωρίζονται μεταξύ τους από πριν.Γνωρίζουν ο ένας τον άλλον στο ταξίδι. Είναι όλη μέρα μαζί, στο πρόγευμα μαζί, στις επαγγελματικές συναντήσεις, στα γεύματα, στα δείπνα. Είπαμε είναι ανάμεικτο γκρουπ. Άντρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών αλλά και διαφόρων επαγγελματικών θέσεων. Οι περισσότεροι παντρεμένοι/ες ή σε κάποια σχέση. Κανένας δεν βλέπει ερωτικά τον άλλον. Ακόμα και αυτοί που γνωρίζονταν από πριν, δεν είχαν ποτέ κάποια βλέψη απέναντι στους συναδέλφους τους. Και όμως, σε τέτοια ταξίδια, όπου μετά τις συναντήσεις και τα επίσημα δείπνα μια μικρή παρέα που σχηματίστηκε στο γκρουπ πάει να πιει και μια μπύρα πριν την επιστροφή στο ξενοδοχείο, υπάρχει ερωτική ατμόσφαιρα στον αέρα. Οι συζητήσεις γυρίζουν στις σχέσεις, στον έρωτα, στο σεξ. Η ατμόσφαιρα γίνεται πονηρή και πικάντικη. Μα γιατί πάντα να πηγαίνει εκεί η συζήτηση? Γιατί πάντα αυτός να είναι ο δρόμος που θα σε οδηγήσει στην οικειότητα? Είναι η ανθρώπινη μας φύση τέτοια?

Σκέφτεσαι μήπως παίζει κάτι εδώ αλλά το αποκλείεις. Βλέπεις ότι το θέμα μένει μόνο στη συζήτηση, στα γέλια και στα πειράγματα. Μετά θα πάμε όλοι πίσω στο ξενοδοχείο, ο καθένας στο δωμάτιο του και την επόμενη μέρα απλά θα βρεθούμε στο πρόγευμα. Και θα χρειαστεί πάλι όλη μέρα, να φτάσει στο βράδυ για να ξαναδημιουργηθεί η οικειότητα της προηγούμενης νύχτας.

Οικειότητα που θα μείνει μόνο στα λόγια, ούτε καν φλερτ. Ή μήπως έχεις λάθος? Μήπως γίνονται διάφορα σε τέτοια επαγγελματικά ταξίδια κι εσύ, αχάπαρη και απονήρευτη, δεν παίρνεις είδηση?

Υ.Γ. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα ότι μάλλον μου πάει (χωρίς να εννοώ ότι μου αρέσει ) το κρύο. Κάνει καλό στο δέρμα και στα μαλλιά μου. Με κάνει να λάμπω.

Το δώρο της Neerie

Χτες το απόγευμα δώσαμε ραντεβού με τη Neerie σε μια καφετέρια για την παράδοση του δώρου που κέρδισα τον διαγωνισμό της πρότασης γάμου.

Θέωρησα πολύ γλυκό εκ μέρους της να μου πάρει αυτά τα δωράκια, έστω και συμβολικά όπως το είπε η ίδια και την ευχαριστώ!! Τα έδειξα στον άντρα μου και του άρεσαν και όταν με ρώτησε πού τα βρήκα, εεε...του τα μάσησα λίγο (τι να κάνω η γυναίκα μπλογκερ?).

Η πρώτη συνάντηση με έναν μπλόγκερ, έστω και του ιδίου φύλου, πάντα είναι για μένα σαν τυφλό ραντεβού. Έφτασα πρώτη κι έκατσα σε έναν καναπέ διαπιστώνοντας ότι υπήρχαν άλλες 4 κοπέλες που κάθονταν μόνες τους! Τι στο καλό, όλες ήρθαν μόνες τους εδώ? Περιμένοντας την Neerie που έπηξε στην κίνηση, κοίταζα τις διάφορες κοπέλες που περπατούσαν μόνες τους στο πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να μαντέψω ποια είναι η Neerie. Πέρασαν διάφορες. Είδα μια, τελικά ήταν ρωσίδα (ανατολικοευρωπαία τελοσπάντων), σκέφτηκα μήπως μου έστειλε την Ιβάνα. Είδα μια άλλη, κρατούσε πολλές τσάντες με ψώνια σκέφτηκα μήπως είναι αυτή η Neerie αλλά το απέρριψα. Είδα και μια άλλη που δεν φαινόταν η φάτσα της αλλά τελικά ήταν κινέζα οπότε κι αυτήν την απέρριψα. Για κάποιο περίεργο λόγο περίμενα την Neerie να εμφανιστεί με δυο κοτσίδες..! Τελικά έφτασε η Neerie. (κοτσίδες-free). Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σαν να γνωριζόμαστε, σαν δυο φίλες. Είμαστε φίλες νομίζω. Και μιλώντας και για τις δυο μας, νομίζω ήμαστε σχετικά άνετες μεταξύ μας.

Και μου έδωσε τα δώρα. Ήταν πολύ όμορφη στιγμή, είναι το πρώτο δώρο που πήρα από φίλη μου για την πρόταση γάμου!

Κάτσαμε για καφέ όσο μας το έπετρεπε το πρόγραμμα μας, τα γυμναστήρια κτλ υποχρεώσεις. Καταλήξαμε να μιλούμε για ένα δικό μου πρόβλημα με τις single φίλες μου που με "εγκατέλειψαν". Μου είπε κάποια πράγματα που νομίζω με βοήθησαν να καταλάβω κάποια θέματα. Βέβαια αυτό το θέμα από μόνο του χρήζει μεγάαααλου ποστ! Το οποίο όπως μου φαίνεται θα γραφτεί σύντομα διότι θέλω πολύ την γνώμη όλων σας.

Έχω κι άλλα θέματα να γράψω, διάφορα. Αλλά δεν θέλω σε αυτό το ποστ. Τώρα θέλω μόνο να γράψω για το όμορφο απόγευμα που είχα με μια συμπλόγκερ...

Neerie μου, χάρηκα πολύ που σε γνώρισα και από κοντά και σε ευχαριστώ πολύ για τα δώρα!! Και εννοείται όλους όσους με ψηφίσετε! (ακούγομαι σαν τάλεντ σόου!)

Α, μετά που ήρθα σπίτι....διαπίστωσα ότι ξεχάσαμε να πούμε...τα ονόματά μας!!!!!!

 

Και για του λόγου το αληθές...Σας βάζω τις φωτογραφίες των δώρων. Να σας τις εξηγήσω...Οι καρδιές είναι πατάκια για τα ποτήρια (ήδη χρησιμοποιήθηκαν), οι φιγούρες αγόρι κορίτσι είναι μαγνήτες (είναι ήδη στο ψυγείο), τα αγκαλιασμένα ανθρωπάκια είναι αλατοπίπερο (ήδη τακτοποιήθηκαν) και τέλος το τεράστιο δακτυλίδι....είναι ένα τεράστιο δακτυλίδι!!

 

 

 

Υ.Γ. Τα τραπεζώματα του Σαββάτου δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο ή απρόοπτο, όλα πήγαν καλά. Μου άρεσε το τραγούδι που μας αφιέρωσε η μάμα μου που λέει "Σάλα σάλα μες τη σάλα τα μιλήσαμε, να σε πάρω να με πάρεις συμφωνήσαμε" από την Τσαλιγοπούλου.

Ο διαγωνισμός της Neerie

Γεια σας μπλογκοπαρέα!

Ένα έχω να πω...
Neerie μου, κέρδισα στον διαγωνισμό σου όπως φαίνεται!! Ευχαριστώ αυτούς που με ψήφισαν!

Invictus, She Demon, Μάνα, Διάσπορε, Sike και υπόλοιποι που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι....καλωσορίστε με στην παρέα σας!!!

Υ.Γ. Για ευνόητους λόγους, δεν μπορώ να σας διηγηθώ πώς έγινε. Ήταν πολύ ρομαντικό, πολύ πρωτότυπο και ήταν εντελώς έκπληξη!!

Δίλημμα

Λοιπόν μπλογκοπαρέα μου!

Έχω ένα δίλημμα. Δηλαδή έχω πολλά όπως τι ρούχα να βάλω το σάββατο που έχω κάτι ιδιαίτερο, πώς να αλλάξω τα μαλλιά μου, τι γυμναστική να αρχίσω κτλ αλλά δεν είναι της παρούσης.

Το δίλημμα μου τώρα που θέλω τη βοήθεια σας είναι για κάτι αερογραμμές που ενδέχεται να ταξιδέψω. Είναι η Aerosvit Airlines, είναι ουκρανικές και είναι οι μόνες που πάνε κατευθείαν στον προορισμό μου. Είναι ένα τρίωρο και κάτι ταξίδι. Το αεροπλάνο είναι Boeing 737 των 189 θέσεων, αν έχει καμιά σημασία. Οι ώρες που θα ταξιδέψω είναι ΟΙ ΒΟΛΙΚΕΣ!!! Θα ταξιδεύω μόνη μου.

Η άλλη μου επιλογή είναι οι Τσέχικες με τις οποίες ταξίδεψα τα Χριστούγεννα και ήταν μια χαρά. Όμως δεν πάνε απευθείας, οι ώρες είναι ξημερώματα, θα έχω τρεις ώρες στάση στον πηγαιμό και 6 στον ερχομό στην Πράγα. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα στην Πράγα που την θυμάμαι κιόλας (να φάω κι ένα λουκάνικο!!) αλλά θα είναι βασικά...ψόφος διότι θα πάω τέλος του Νοέμβρη. Η τιμή είναι η ίδια είτε με τη μια είτε με την άλλη αερογραμμή.

Για την Aerosvit, ρώτησα σε δυο πρακτορεία, το πρώτο μου είπε "χμμμ είσαι σίγουρη ότι θες με αυτή την εταιρεία? Δηλαδή δεν είναι ότι έχει κάτι, μια χαρά πάνε κι έρχονται τα αεροπλάνα τους, αλλά δεν προτιμάς κάποια πιο γνωστή?". Το άλλο μου είπε "Είναι μια χαρά τα αεροπλάνα τους και κάνουν και μεγάλα ταξίδια".

Στο ίντερνετ ψάχνοντας τα reviews μου φαίνεται λίγο....χάλια και τα σχόλια συνήθως είναι για τρομερές καθυστερήσεις πτήσεων.

Όμως και οι επώνυμες τσέχικες, δεν έχουν και τα καλύτερα σχόλια. Βασικά θεωρώ ότι για να μπεις να κάνεις σχόλιο συνήθως θα το κάνεις επειδή είσαι δυσαρεστημένος.

Βασικά θέλω κάποιον που να ταξίδεψε με την Aerosvit να μου πει εντυπώσεις. Επειδή είναι επαγγελματικό ταξίδι και θα έχω ήδη κάποιο άγχος, αν μπω σε παλιοαεροπλάνο θα αγχωθώ χειρότερα. Οι δικοί μου λένε να πάω με τις τσέχικες.

Εσείς τι λέτε?

(Neerie μου σε ευχαριστώ προκαταβολικά και θα περιμένω και το δικό σου feedback)

The Paphos City Catastrophy

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε καμιά καταστροφή της -κατά τ' άλλα αγαπημένης μου- πόλης της Πάφου. Θέλω μόνο να σας πω για τις καταστροφικές μου διακοπές στην Πάφο.

Δυο μέρες ήταν όλες κι όλες. Μετά την Κέρκυρα, κι αφού θα ήμαστε κι οι δυο με άδεια για πολλές μέρες ακόμα, είπαμε να πάμε και δυο μέρες στην Πάφο. Ε μα μετά την Κέρκυρα και διάφορα άλλα έξοδα που μας έτυχαν τους τελευταίους μήνες (στενότατοι γάμοι, εγκυμοσύνες, γιορτές κτλ) και κάποια άλλα προγραμματισμένα (και πάλι γάμοι, γενέθλια και γεννήσεις) είπαμε να το πάμε λίγο οικονομικά στις διήμερες μας διακοπές στην Πάφο. Μπήκαμε λοιπόν στο αξιόπιστο booking.com από το οποίο εγώ έκλεισα πάρα πολλές φορές ξενοδοχεία και στην Κύπρο αλλά και έξω και κλείσαμε σε ένα ξενοδοχείο 65 περίπου ευρώ το βράδυ wanna-be 3 star. Το Agapinor. Έτσι ακριβώς το έγραφε. Οκ, είναι πολύ παλιό, τα χαλιά φθαρμένα, οι κουρτίνες και τα σκεπάσματα αρχαίες. Οκ, ήταν γεμάτο κόσμο από την Ανατολή, όχι της Ευρώπης, την άλλη την Μέση. Τόσο τουρισμό έχουν από αυτές τις χώρες που όλες οι ανακοινώσεις τους ήταν και στα αραβικά. Οκ, ας κυκλοφορώ με το μαγιό και τα κοντοπαντελονάκια ανάμεσα σε μπούρκες και φουστάνια αντρικά (πώς τα λένε δεν ξέρω) και να είμαι μειονότητα με τα ξανθά μου χρώματα. Οκ, ας ανεκτώ τον γερό-Εγγλέζο στην υποδοχή που κάπνιζε μέσα στα μούτρα μας και που μου έταξε διπλό κρεβάτι στο τηλέφωνο και μετά μου είπε δεν έχει. Οκ, είχε κάποια μυρωδιά όλο το ξενοδοχείο, δεν κατάλαβα από πού προερχόταν. Οκ, η πισίνα ήταν μικρή, το μπαλκόνι μας ανύπαρκτο και δεν ήταν και τόσο καθαρά όσο θα έπρεπε. Όλα αυτά να τα αντέξω για την τιμή που πλήρωσα. ΑΛΛΑ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΠΡΟΓΕΥΜΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΟΣΟ ΧΑΛΙΑ?? Μας ήρθε να μπήξουμε τα κλάματα στο πρόγευμα. Οκ, ας μην είχε ποικιλία! ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΣΟ ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΑ? Το ψωμί (σλάις) ήταν τόσο παλιό που αναρωτήθηκα μήπως το βάζουν στο ψυγείο και το βγάζουν κάθε μέρα μέχρι να αναγκαστούν να αγοράσουν άλλο. Το τυρί και το ζαμπόν φαίνονταν από αυτά τα εντελώς βιομηχανοποιημένα που ούτε ο σκύλος μου δεν τα τρώει. Τα μισά δοχεία φαγητού ήταν άδεια. Η μαρμέλαδα είχε ένα περίεργο χρώμα και ήταν σε κάτι τεράστια βάζα χωρίς να φαίνεται όχι μόνο η μάρκα της αλλά ούτε και η γεύση της. Εδώ θυμήθηκα ένα σχόλιο που διάβασα στο booking που κάποιος έλεγε ότι η μαρμελάδα είχε περίεργη γεύση---όντως είχε. Α, σημειώστε ότι η βαθμολογία του στο booking ήταν 7.3, δηλαδή αρκετά καλή. Δεν είχε μικρά κουτάκια με βούτυρο. Είχε κομμένους κύβους βουτύρου τοποθετημένους --υποθέτω με το χέρι αυτού που τους έκοψε -- σε μια πιατέλα, ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΥΜΜΑ. Είπα δεν θα το διακινδυνεύσω με όλα αυτά και έβαλα δημητριακά. Τουλάχιστο αυτά ήταν μέσα σε κάτι γυάλινους σωλήνες, κλειστά. Το γάλα --- μάρκας νομίζω αδιευκρίνιστης --- ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΛΙΑΡΟ? Δεν υπήρχε κάποιος τρόπος να διατηρείται παγωμένο?

Τέλοσπαντων, πολυλόγησα. Αποφασίσαμε να μην φύγουμε και να πάμε στο Elysium που το βλέπαμε φάτσα κάρτα από το μπαλκόνι μας και να πούμε σικκιμέ για τα λεφτά και να κρατήσουμε το ξενοδοχείο μόνο για μπάνιο και ύπνο. Πάμε λοιπόν την πρώτη μέρα, μετά από το φοβερό πρόγευμα, σε μια καφέτερια για το φραπέ μας πριν αράξουμε στις θάλασσες. Το Muse. Ήταν 11 το πρωί και είχε όλα κι όλα δυο τραπέζια μαζί με μας. Δηλαδή άλλο ένα τραπέζι. Τεράστια καφετέρια, σε ένα ύψωμα με θέα όλη την πόλη και τη θάλασσα. Κάτσαμε σε κάτι καναπέδες έξω, στην άκρη του γκρεμού. Παραγγέλνουμε το φραπέ μας κι είχαμε τα χαρτιά μαζί μας κι είπαμε να παίξουμε. Πίσω μας το τραπέζι ήταν μια οικογένεια με 3 παιδιά που το καθένα είχε το δικό του iphone και ipad και έπαιζαν. Όπως παίζαμε έρχεται ένας από τα γκαρσόνια, μη Κύπριος (όχι πώς έχει καμιά σημασία για την ιστορία, απλά για να κάνετε την εικόνα) και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Γ=γκαρσόνι, Ε=Εγώ

Γ: I'm sorry but you are not allowed to play cards in our restaurant

E (με ύφος χαντακωμένο): Why?

Γ: Sorry, this is restaurant policy.

E (αρχίζει αλλάζει σε ύφος αν σηκωστώ θα σε κάμω δυο τόνους ρε σκατορόκωλε): This is a restaurant, not a cafeteria? It's 11 in the morning and we are sitting in the cafeteria area. (Υπήρχαν πιο μέσα κανονικά τραπέζια). I know you are just following orders but why it's not allowed to play cards here?

Γ: Because if it was allowed then everyone would have been playing games here.

Ε: And the problem is....??

Γ: (απλώς με κοιτά και δεν ξέρει τι θα πει)

Ε: I could be sitting here all day playing cards, ordering lots of things from the menu and giving you money.

Γ: (εξακολουθεί απλά να με κοιτά)

Ε: And let me ask you something. We are not allowed to play cards but these people behind us are allowed to play cards on ipad?

Γ: Well....this is...technology!!!!!!!!

Έμεινα εγώ να τον βλέπω και μετά ο άντρας μου που με άφησε να κάνω το παιχνίδι μόνη μου ζήτησε λογαριασμό και φύγαμε.

Σας αφήνω να το σχολιάσετε ελεύθερα. Να πω μόνο ότι το πρόβλημα δεν ήταν η τράπουλα, το χαρτοπαίγνιο δηλαδή (τι να πω ο θανάσης είναι για μεγάλους τζογαδόρους!). Και UNO να ήταν το ίδιο θα τους έκανε. Επίσης να πω, ότι θα καταλάβαινα αν παίζαμε τάβλι και κάναμε φασαρία. Επίσης θα κατανοούσα αν καθόμουν στο εστιατόριο τους και δεν ύπηρχε άλλο τραπέζι ελεύθερο για κάποιους που μπορεί να ήθελαν να φάνε. Αλλά ήταν 11 το πρωί, είχε μόνο άλλο ένα τραπέζι, έκαιγε ρεύμα με τους ανεμιστήρες που ήταν όλοι αναμμένοι και είχε τουλάχιστο 3 υπαλλήλους. Και μας έδιωξε!!!

Και πάμε στο τρίτο κακό που ολοκλήρωσε την καταστροφή μας. Είπαμε να πάμε το βράδυ σε ένα καταπληκτικό Ιαπωνέζικο που είχαμε πάει και το Πάσχα για να φάμε sushi που μας αρέσει πάρα πολύ. Το Sakura. Υπέροχη διακόσμηση, πολυτέλεια, χαμηλός φωτισμός, οι καρέκλες σαν πολυθρόνες, μεγάλη ποικιλία στο μενού, μέχρι και ζεστή πετσετούλα σου φέρνουν. Είναι λίγο πιο ακριβό αλλά είπαμε αφού (τα εξυπνοπούλια) μέναμε σε φτηνό ξενοδοχείο, δεν πειράζει! Ήμαστε σχεδόν νηστικοί όλη τη μέρα διότι πήγαμε για μπάνιο στον Άγιο Γεώργιο στην Πέγεια και φάγαμε μόνο από ένα σάντουιτς από την καντίνα που είχε εκεί. Κοντά δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Ντυθήκαμε με τα ωραία μας, είπα να βαφτώ και λίγο και το κυριότερο φτιάξαμε την όρεξη μας. Μας πήρε περίπου 15 λεπτά να διαλέξουμε τι να πάρουμε. Κι όταν διαλέξαμε και ήρθε η χαριτωμένη σερβιτόρα με την ιαπωνέζικη φορεσιά....μας είπε ότι...ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΟΛΩΜΟΣ!! Ε όχι!!! Αν δεν έχει το ιαπωνέζικο σολωμό, πού πάει αυτός ο κόσμος!?!? Όλα τα πιάτα που διαλέξαμε ήταν με σολωμό, αυτό είναι και το μόνο ψάρι που τρώμε ωμό εξάλλου. Αναγκαστικά αλλάξαμε όλα σχεδόν τα πιάτα. Τους πήρε πάρα πολλή ώρα να τα ετοιμάσουν και μετά τα έφεραν όλα μαζί. Δεν θέλω να το δυσφημίσω, ήταν πραγματικά καλό το φαγητό τους αλλά να μην έχουν σολωμό? Και δεν είχε κόσμο, 3-4 τραπέζια όλα κι όλα!!

Ε και μ' αυτά ολοκληρώθηκε το καταπληκτικό μας παφίτικο διήμερο. Την τελευταία μέρα σηκωθήκαμε από τις 8 πήραμε τα πράγματα μας, πήραμε καφέ και κρουασάν από τα Starbucks και πήγαμε στο Τρόοδος να συναντήσουμε κάτι συγγενοφίλους (=συγγενείς μεν αλλά οι σχέσεις μας είναι πιο φιλικές) οι οποίοι μας έκαναν υπέροχο χωριάτικο πρόγευμα με φρέσκο ψωμί και σπίτισια μαρμελάδα και περάσαμε τη μέρα μας με πολλή δροσιά. Μετά πήγα κι ανέβηκα σε ένα άλογο....αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!!!!! :)))

Υ.Γ. Ξέρει κανείς πού να μείνω τον Σεπτέμβριο που έχω γάμο στο Aphrodite Hills αλλά είναι πολλά τα λεφτά (240 ευρώ) για μισό βράδυ? Έψαξα λίγο στα γύρω χωριά αλλά δεν βρήκα κάτι. Και στο Πισσούρι (το Κολούμπια είναι γεμάτο) έψαξα κι ένας ιδιοκτήτης διαμερισμάτων μου είπε ότι δεν μου το δίνει για μια νύχτα διότι λέει μπορεί να έχει άλλες κρατήσεις για πιο πολλές μέρες. Ασχέτως ότι στην ιστοσελίδα τους δείχνουν διαθέσιμα τα 7 από τα 11 τους διαμερίσματα!!!!

Κέρκυρα Κέρκυρα με το Ποντικονήσι...

Λοιπόν, πήγαμε τελικά στην ωραία Κέρκυρα. Και εκτός από υπέροχα είχαμε και διάφορα ευτράπελα και κάποια άλλα περιστατικά που δεν ξέρω σε ποια κατηγορία κατατάσσονται. Πρώτα από όλα πρέπει να σας πω, εγώ που δεν ξαναπήγα Ιόνιο, ήταν πανέμορφα! Τόσο πράσινο, τόσο κρυστάλλινα νερά δεν έχω ξαναδεί. Και δεν είναι καθόλου μικρό νησί. Μια βδομάδα μας πήρε να το γυρίσουμε σχεδόν όλο. Όμως το είδαμε αναλυτικά, τόσο αναλυτικά δεν το είδε κανένας άλλος τουρίστας. Από την πόλη μέχρι τα χωριουδάκια στα βουνά, τα δάση, τις κρυμμένες παραλίες, τα κάστρα. Τα πάντα. Εννοείται πήγαμε και στα κλασσικά αξιοθέατα, στο Αχίλλειο, στο παλιό φρούριο, στην περιοχή Λιστόν και στην παλιά πόλη, στην Παλαιοκαστρίτσα. Όμως τα άλλα που είδαμε....

Φανταστείτε ένα δάσος στα βουνά από ελαιόδεντρα. Όχι σαν τα δικά μας, θεόρατα, γίγαντες τα λένε. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις ελιές, κατάλοιπα του παρελθόντος μου. Τόσο πυκνά δέντρα που το φως δεν έφτανε στο έδαφος. Πήγαμε και στο πιο ψηλό βουνό, στη μονή Παντοκράτορα. Είδαμε και το τελευταίο ψαροχώρι. Μέχρι και σε παραδοσιακό πανηγύρι πήγαμε.

Είχαμε και κάποια μικροατυχήματα. Βασικά το ένα ήταν ατύχημα, το άλλο ήταν τρέλλα και απερισκεψία του....Μαγκάιβερ που είχα μαζί μου. Τον κανονικό μου άντρα τον άφησα στην Κύπρο και πήρα μαζί μου τον άλλο, τον τρελλό τον εξερευνητή. Το πρώτο ήταν ένα μικροατύχημα, κόλλησε το αυτοκίνητο μας σε ένα μικρό χαντάκι με αγκάθια και δεν άρπαζαν οι τροχοί να βγει. Έπρεπε να έρθει κάποιος να μας τραβήξει από πίσω, μικρό αυτοκινητάκι, θα έβγαινε εύκολα. Ήμαστε σε μια παραλία κοντά σε ένα χωριό. Ανθρώποι να μας τραβήξουν υπήρχαν, σχοινί δεν είχαμε. Απέναντι από την παραλία υπήρχε ένας αστυνομικός σταθμός. Πάμε εκεί, κλειστά. Ακούγονταν από μέσα ομιλίες, κτυπούσαμε, κτυπούσαμε, κανένας! Με πιάνουν έμενα τα νεύρα, βάζω τις φωνές ΑΑΑΣΤΥΝΟΜΙΙΙΙΑΑΑΑΑ!!!!, αμέσως εμφανίστηκε ένας φρεσκοξυρισμένος νεαρός αστυνομικός. Του λέμε το πρόβλημα μας και αν μπορεί να έρθει να μας τραβήξει με ένα από τα τέρατα-πατρόλ οχήματα που είχαν στην αυλή και τι μας λέει? "Δεν μπορούμε γιατί μπορεί να κάνουμε ζημιά στο υπηρεσιακό μας αυτοκίνητο!"." Καλά, του λέω εγώ, μήπως να μας δίνατε κάποιο σχοινί να μας τραβήξει κάποιος άλλος?". Φυσικά είπε ότι δεν είχε και να πάρουμε στις πληροφορίες. Φυσικά δεν ήξερε τηλεφωνικό αριθμό για τις πληροφορίες και φυσικότατα δεν είχε ούτε τηλεφωνικό κατάλογο εκεί! Απορώ πώς άντεξα και δεν άρχισα τις βρισιές. Να σας ζήσει η αστυνομία σας Ελλάδα! Πήγαμε πίσω στο αυτοκίνητο και θα παίρναμε αυτόν που μας το νοίκιασε. Ζημιά δεν υπήρχε, σε μια λακούβα έπεσε, ούτε καν γδαρσίματα. Ξαφνικά περνά ένας μεγάλος κύριος με την ωραία του διπλοκαμπινιά! Τον σταματήσαμε, ήταν βαρκάρης ο άνθρωπος. Μέσα σε ένα λεπτό έδεσε το αυτοκίνητο του στο δικό μας και μας έβγαλε. Πήγε ο δικός μου να τον πληρώσει, δεν δεχόταν με τίποτα και με το ζόρι πήγαμε στο καφενεδάκι εκεί για να του κεράσουμε μια λεμονάδα. Μακάρι να είναι καλά ο άνθρωπος, αυτοί είναι οι Έλληνες!

Το δεύτερο ήταν η πιο μεγάλη απερισκεψία. Καταλήξαμε στο πιο ψηλό βουνό του νησιού να κατεβαίνουμε χωματόδρομο----χωματόδρομο τρόπος του λέγειν, πιο λογικό θα ήταν να τον έλεγα βραχόδρομο τέτοιος που ήταν. Χωρίς τρόπο να επιστρέψουμε πίσω, χωρίς να βλέπουμε σπίτια και χωριά γύρω μας, μόνο την θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα, γκρεμός και αγκάθια, με ένα εντελώς ακατάλληλο αυτοκίνητο που χάριν στις οδηγητικές ικανότητες του Ράμπο μου δεν το διαλύσαμε. Φοβηθήκαμε. Και οι δυο. Τόσο πολύ που κατέβαινα και προχωρούσα με τα πόδια. Κι επειδή ήξερα ότι και αυτός φοβήθηκε, αγχώθηκε, δεν έλεγα τίποτε, δεν μουρμουρούσα. Και εκπλάγηκα με τον εαυτό μου. Ο συνήθης εαυτός μου θα φώναζε και θα κατηγορούσε και θα μουρμουρούσε. Όμως, βλέποντας τον, παρόλο που έφταιγε, ένιωθε τόσο άσχημα που τον λυπόμουν να του μουρμουρώ. Και κάπου εκεί, στη μέση της πλαγιάς του βουνού κατεβήκε κι αυτός από το αυτοκίνητο και ήρθε μπροστά που περπατούσα μόνη μου. Με αγκάλιασε σφικτά και μου είπε συγγνώμη και ότι αυτός φταίει που βρεθήκαμε εκεί και έπρεπε να με ακούσει από την αρχή. Και μετά μου είπε....

"Ξέρω τι περιμένεις από μένα, ξέρω τι περιμένουν όλοι ότι θα γίνει σε αυτό το ταξίδι. Ξέρω ότι θα πάμε πίσω και όλοι θα ρωτούν...Μα δεν ΤΟ έχω και...."

Ένιωσα λίγο ότι τρέμουν τα πόδια μου για κάποιο λόγο. Του είπα..."Δεν έχει σημασία αν ΤΟ έχεις ή όχι, είναι μόνο ένα σύμβολο. Η ουσία είναι να το θέλεις".

Και δεν είπαμε τίποτα άλλο. Και κατεβήκαμε μετά από 2 και κάτι ώρες το βουνό και ευχαριστήσαμε τον Παντοκράτορα που μας βοήθησε!

Το βράδυ πήγαμε στην πόλη για βόλτα και φαγητό. Διάλεξε το ρομαντικότερο εστιατόριο που μπορείτε να φανταστείτε. Φάγαμε θαλασσινές μακαρονάδες, ήπιαμε και κρασάκι. Όλο με κοίταζε και με κοίταζε. Κάποια στιγμή μου πιάνει το χέρι και μου λέει...

"Είσαι ο ομορφότερος, ο ωραιότερος άνθρωπος που γνώρισα, είσαι ο άγγελος μου". Έμεινα εγώ να κοιτάζω σαν βλάκας, νομίζω γέμισαν και τα μάτια μου δάκρυα. Συγκινήθηκα γιατί ενώ μου λέει συχνά ότι με αγαπά, άλλες κουβέντες δεν λέει πολλές. Γενικά δεν μπορεί να εκφραστεί με πολλά λόγια για τα συναισθήματά του. Γι αυτό όταν πει κάτι, μου ακούγεται πολύ μεγάλο, επειδή ξέρω πόσο δυσκολεύεται να μιλήσει. Και μετά είπε...."Το θέλω πολύ, πάρα πολύ. Αλλά δεν είμαι τόσο κλισέ για να το κάνω στις διακοπές, στο ταξίδι, εκεί που το περιμένουν όλοι. Εγώ το έχω σχεδιάσει αλλιώς στο μυαλό μου."

Κόκκαλο εγώ. Παρόλο που το ξέρω ότι θα γίνει, βλέπω ότι εκεί πάνε τα πράγματα και από συναισθηματικής και από πρακτικής πλευράς...το να μου το λέει έτσι απλά....δεν ξέρω, με αναστάτωσε.

Κι εγώ, η πάντα ετοιμόλογη, δεν ήξερα τι να πω. Του είπα λοιπόν ότι αυτή είναι η δική του στιγμή και να την κάνει όπως θέλει αυτός. Και όλοι οι άλλοι που το περιμένουν τώρα στο ταξίδι, ας κουρεύονται. Και οι δικοί μου και οι δικοί του!

Φεύγοντας από το εστιατόριο, περπατήσαμε στα πλακόστρωτα της πόλης, ανάμεσα σε διάφορα μαγαζάκια. Με πήγε στην βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου και μου έδωσε το τελειωτικό κτύπημα.

"Σαν τι δακτυλίδι θα σου άρεσε?"

Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν με πολλούς έρωτες αλλά πιο ήρεμα...

Και....

Αναμένουμε!!!

Αριθμοί

(Εμπνευσμένο από το γενέθλιο ποστ του Ινβίκτους)

1 βδομάδα πέρσι στην Πάφο ήταν αρκετή για να διαπιστώσουμε ότι είμαστε τρελλά ερωτευμένοι

2 παιδιά θέλει να κάνουμε

3 βδομάδες του πήρε να καταφέρει να με ξανασυναντήσει μετά που με γνώρισε

4 υπέροχες μέρες περάσαμε τα Χριστούγεννα στην Πράγα

5 μήνες αφότου άρχισε η σχέση μας, αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε

6 Αυγούστου πέρσι ήταν μια από τις πιο υπέροχες μέρες της ζωής μου

7 νύχτες θα περάσουμε στην Κέρκυρα το καλοκαίρι

8ος είναι ο μήνας των γενεθλίων του

9 μέρες μετά την "τυχαία" συνάντηση που κανόνισε ανταλλάξαμε το πρώτο μας φιλί

10 μέρες χρειάστηκαν για να εξοπλίσουμε και να επιπλώσουμε το διαμέρισμα μας

11 μέρες χρειάστηκα για να γράψω αυτό το ποστ!!!

12 μήνες σχέσης κλείνουμε σήμερα....

Άτε και....καλό (καλύτερο) μας καλοκαίρι.

Το Σάββατο "σαλπάρουμε"!!

Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε για τις 14 Ιουλίου και ήταν να αναρτηθεί τότε αλλά με τόσα που γίνονταν και γράφονταν δεν ήθελα να το ανεβάσω. Επίσης σαλπάραμε, πήγαμε και ήδη γυρίσαμε...κι έχω πολλά να σας πω και να σας γράψω...τις επόμενες μέρες. Γι αυτά που είδα κι αυτά που πέρασα.

Η πεταλούδα

Καθαρίζω το ντουλάπι της κουζίνας μου με τα όσπρια, τους ξηρούς καρπούς και τα ρύζια. Έπρεπε να τα βγάλω όλα από το ντουλάπι και να το αφήσω ανοικτό όλο το βράδυ να αεριστεί. Αναθεματισμένη "πεταλούδα"! Πρέπει να δω πώς θα την εξολοθρεύσω. Καμιά ιδέα κανείς? Πέταξα πολλά πράγματα, ακόμα και σακούλια σφραγισμένα, που δεν έχουν ανοικτεί ακόμα. Κρίμα να πετάς πράγματα έτσι απλά.
Καθαρίζω το ντουλάπι και στάζει το μέτωπο μου από τον ιδρώτα. Είμαστε βλέπετε στον πάνω όροφο και όλη μέρα βράζουν οι τοίχοι και τα ταβάνια. Έσβησα όλες τις πρίζες που δεν τις χρειάζομαι, τα φώτα και φυσικά τον κλιματισμό. Χτες είχαμε τον κλιματισμό αναμμένο 7-8 ώρες. Σήμερα ούτε κατά διάνοια να τον ανάψουμε. Και στη δουλειά σβήσαμε κλιματισμό και φώτα. Χωρίς να μας πει κανένας, από μόνοι μας. Φανταστείτε άλλα καλοκαίρια με όλους τους ηλεκτροπαραγωγικούς σταθμούς να δουλεύουν κανονικά και είχαμε διακοπές ρεύματος. Πόσο μάλλον σήμερα με το μισό ρεύμα. Ξέρω δεν είναι και τίποτα σπουδαίο αλλά κάτι είναι.
Καθαρίζω το ντουλάπι και ακούω ειδήσεις. Πάω κι έρχομαι στο σαλόνι και βλέπω τις εικόνες που όλη μέρα "άκουγα" από το ραδιόφωνο. Ανακατεύεται ο ιδρώτας με δάκρυα και το στομάχι μου μαζί. Και εξακολουθούν να πετάγονται "πεταλούδες" από το ντουλάπι.

A journey through fairyland

Εν το πιστεύκω!! Μα εν το πιστεύκω!! Μετά που χρόνια αναζήτησης κατά καιρούς στο ίντερνετ τελικά ήβρα την!! Τούτην την ταινία που σας βάλλω λινκ, τζιαι είμαι τόσον ενθουσιασμένη που εν μπορώ να μεν γράψω στην κυπριακή, εφάμεν τους τόπους να την έβρουμε εγώ τζιαι ο αδερφός μου. Εν μια παιδική ταινία που την εθωρούσαμε σε βιντεοκασέττα αρκές του 90 υποθέτω τζιαι ήταν η αγαπημένη μας. Εγυρεύκαμεν την πολλά χρόνια αλλά ούτε τίτλο εξέραμε ούτε κανένα άλλο στοιχείο. Το μόνο που εθυμούμουν ήταν ότι είσιε πολλή κλασσική μουσική τζιαι τζιαμέ εβασίζετουν η υπόθεση. Μετά εθυμήθηκα ότι είσιε κάτι να κάμει με ένα αγόρι σε ένα θερμοκήπιο. Τι στο καλό έπαιζε το αγόρι? Βιολί? Φλάουτο? Τελικά ήταν όμποε! Που αναζήτηση σε αναζήτηση, από σελίδα σε σελίδα ανακάλυψα τζιαι άλλους που την εγυρεύκαν....ανά το παγκόσμιο. Ε, από λινκ σε λινκ ήβρα την!! Δκιαβάζοντας τα σχόλια στο youtube είδα ότι έσιει τζιαι άλλους που την εγυρεύκαν.
Βάλλω σας το λινκ στα ιαπωνέζικα, εν το πρώτο μέρος. Εν ήβρα με υπότιτλους. Εν έσιει τζιαι πολλή σημασία τι λαλούν, εν η μουσική, οι εικόνες που μιλούν που μόνες τους.
Νιώθω τζιαι λλίο χαζή αλλά εν ξέρω γιατί, εν σαν να τζιαι εν πολλά σημαντική τούτη η ταινία για μένα, φανταστείτε ότι έσιει τόσα χρόνια τζιαι άκουα τες μουσικές μες τα αφτιά μου τζιαι εθώρουν τες εικόνες που θα δείτε αν ανοίξετε το λινκ. Αν είχα μουσικές γνώσεις θα έξερα ποιους εν η κλασσική μουσική που ντύνει την ταινία.
Σοβαρά, αν την έβρω με υπότιτλους θα την γοράσω. Αν μπορεί κανένας να με βοηθήσει, θα τον ευχαριστώ!!

http://www.youtube.com/watch?v=ltUgIZ2G_ug&feature=related

Δείτε λλίο τζιαι πείτε μου αν σας θυμίζει τζιαι εσάς κάτι!

Highlights

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε σε μνημόσυνο. Δεν έφτανε η λειτουργία, έπρεπε να ακούσουμε και κήρυγμα όχι από τον παπά, από τον άλλον, πώς τον λένε? Ανάμεσα σε άλλα, είπε, απευθυνόμενος στους γονείς, ότι η σημερινή νεολαία κυλιέται στην αμαρτία, εννοώντας το σεξ εκτός γάμου. Στο σημείο αυτό, έσκυψε ο αδερφός μου στο αφτί μου και μου είπε "για σένα λέει!" και σχεδόν να μην μπορέσουμε να συγκρατηθούμε από τα γέλια. Μετά είπε ότι κυλιόμαστε στην αμαρτία επειδή ξενυχτάμε στα κέντρα διασκέδασης. Σε αυτή τη φάση, ανταπέδωσα εγώ στον αδερφό μου διότι ως γνωστό, εγώ δεν σώνω για να ξενυκτώ πλέον! Είπε ο Χριστός ότι είναι αμαρτία η διασκέδαση? Ο Χριστός δεν έκανε το νερό κρασί σε ένα γάμο? Ή μόνο σε γάμους επιτρέπεται το ποτό κι η διασκέδαση? Ή μήπως τότε το κρασί δεν τους μεθούσε? Από πού κι ως πού είναι αμαρτία να ξενυχτάς και να διασκεδάζεις? Είπε ο Χριστός ότι πρέπει να κοιμόμαστε νωρίς? Κύριε ελέησον!!!

Τις προάλλες τσακώθηκα με τον άντρα μου. Τώρα θα μου πείτε σιγά, όλα τα ζευγάρια τσακώνονται. Εννοείται, τσακωθήκαμε ξανά αλλά προχτές ήταν πιο γερός καβγάς. Και όχι τόσο η αιτία ή η αφορμή αλλά ο τρόπος αντίδρασης του. Είχε λίγο δίκαιο και το έχασε όλο όταν έκαμνε όπως τον πελλό που τα νεύρα. Το θέμα είναι ότι ενώ εγώ είμαι αυτή που αρπάζει φωτιά πολύ εύκολα και δεν συγκρατιέται και αυτός υποτίθεται ο ήρεμος....οι ρόλοι αντιστράφηκαν με εμένα να προσπαθώ να τον ηρεμήσω κι αυτόν να....κάμνει όπως τον πελλό. Όταν είδε ότι έχασε το παιχνίδι, ήρθε να μου ζητήσει συγγνώμη αλλά ήταν πλέον πολύ αργά για μένα αφού πυροδότησε τον θυμό μου. Όμως συγκρατήθηκα. Αποφάσισα ότι πρέπει να τραβήξω μια γραμμή για να καταλάβει πού είναι το όριο μου. Πολύ ήρεμα του είπα ότι δεν ανέχομαι να κάμνει όπως τον πελλό και ότι όσο δίκαιο και να είχε έπεσε στην παγίδα της έκρηξης που πάντα με κατηγορεί ότι πέφτω εγώ και χάνω το δίκαιο μου. Κατάλαβε ότι πέρασε το όριο μου και ενώ τον έχω μαθημένο να μην του χαλώ χατήρι, δεν είμαι δεδομένη. Ίσως να ήμουν λίγο σκληρή αλλά ήθελα να εννοεί την συγγνώμη του κι όχι να το πει για να σιωπήσω. Με ρώτησε αν άλλαξε η εικόνα που είχα γι αυτόν και του είπα ότι μια στιγμή δεν είναι αρκετή για να αλλάξει ολόκληρη η καλή εικόνα που έχω. Με ρώτησε αν με κάνει ευτυχισμένη και του είπα ναι. Κατάλαβα ότι κατάλαβε. Και μέσα από αυτόν τον καβγά, αναγνώρισα την αξία του να παραμένεις ψύχραιμος (για πρώτη φορά στη ζωή μου).

Θέλω να του κάνω ένα δώρο για την επέτειο μας την ερχόμενη βδομάδα. Με τη βοήθεια μιας φίλης που κατέχει, έχω στα χέρια μου ένα κολάζ (πώς το λένε στα ελληνικά?) διαφόρων φωτογραφίων μας όλης της χρονιάς που μας πέρασε. Δυστυχώς, πήγα σήμερα και ρώτησα έναν φωτογράφο και του έδειξα τις αυθεντικές φωτογραφίες μια μια και μου είπε ότι επειδή είχαν πολύ χαμηλό resolution από την αρχή (κάποιες είναι από κινητό, άλλες από μη επαγγελματικές κάμερες) δεν μπορούν να μεγαλώσουν πολύ και να γίνουν πχ σε μέγεθος Α3 ή μεγαλύτερο. Άρα πάει αυτή η ιδέα....! :(

Καμιά ιδέα κανείς? Και μην μου πείτε να πάμε μαζί για μασσάζ ή σπα (τα βαριέμαι) ούτε και για ξενοδοχείο δίοτι φεύγουμε διακοπές δυο μέρες μετά από την επέτειο.

Κατά τ άλλα, θα πνίγομαι στη δουλειά μέχρι και την τελευταία μέρα πριν τις διακοπές!!!

Τρελλός έρωτας

Αντιλαμβάνομαι ότι μετά από 11 και κάτι μήνες είμαι ακόμα το ίδιο ερωτευμένη επειδή....
Δεν νιώθω ακόμα την ανάγκη "να περάσω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου"....
Αντιθέτως, όποτε έχω την επιλογή, θέλω να είμαι μαζί του, συνέχεια, και τις 24 ώρες της μέρας.
Αυτό, πρώτη φορά μου συνέβηκε!

Την Κυριακή που μας έρχεται, σαν ένα χρόνο πριν γνωριστήκαμε. Τυχαία, σ εκείνη τη βεράντα της κοινής μας φίλης. Η μοναδική άδεια θέση ήταν δίπλα του κι εγώ που δεν ήξερα κανέναν, καθόμουν εκεί ντροπαλή και αμίλητη μέχρι που άρχισε να μου μιλά. Και του πήρε 3 βδομάδες να καταφέρει να κανονίσει, χωρίς εγώ να πάρω μυρωδιά, να ξαναβγούμε με τις δυο κοινές μας φίλες. Τον άλλο μήνα συμπληρώνεται ένας χρόνος από το πρώτο πραγματικό μας ραντεβού, θυμάμαι που σας το είχα περιγράψει. Ήταν ένας καφές που κράτησε 4 ώρες και ήμαστε δυο πλάσματα που δεν χορταίναμε να κοιταζόμαστε.

Τον κοιτάζω προφίλ στον διπλανό καναπέ τώρα και διαπιστώνω ότι δεν χόρτασα ακόμα. Ούτε κατά διάνοια!!

My newsletter

Απηύδησα με τις εκλογές!! "Τους είδατε τους ξέρετε" (κι εσάς σας είδαμε, σας ξέρουμε!), "Νέα γυναίκα, με άποψη" (Νέα?! ΝΕΑ?!), "Δύναμη για τον λαό" (Τον ποιον??), "Ανατροπή" (...και πέναλτυ στην γκόμενα απέναντι..!) , "Μαζί κάνουμε τη διαφορά" (μόνος έχεις όμως τα λεφτα!), "Η πολιτική είναι αλλιώς" (ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς!), "Η Θέκλα θέλει σε μαζί της στη βουλή" (εννά μοιραζόμαστε και τον μισθό της?) κτλ κτλ καταλάβατε! Να έρθει η Κυριακή να ησυχάσουμε!


Γέλασα με κοπέλα μέσης ηλικίας - ταμία υπεραγοράς που με έβαλε να της εξηγήσω τι κάνουν οι πατοί από σιλικόνη που αγόρασα για κάτι ψηλά παππούτσια που έχω για να μου πει ότι πήρε κι αυτή ψηλά παππούτσια και μάλιστα κυρίες κύριοι ΜΑΡΚΑΣ!!

Συγκινήθηκα όταν καλή μου φίλη μου είπε ότι μου χρωστά εμένα τη δουλειά που βρήκε και αποκαταστάθηκε πλέον επαγγελματικά επειδή αν δεν της διάβαζα και δεν την έπριζα για τις εξετάσεις δεν θα τα κατάφερνε ποτέ τόσο καλά! Βεβαίως, αν δεν έκοβε το μυαλό της, δεν θα έγραφε τόσο καλά αλλά όπως και να έχει, με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα!

Εκνευρίστηκα όταν κάναμε κράτηση στα Πιατάκια στη Λεμεσό και την επόμενη μέρα μας είπαν ότι έκαναν λάθος και δεν είχαν τραπέζι. Ούτε για την επόμενη βδομάδα! Όμως...

Ενθουσιάστηκα τόσο με το φαΐ όσο και με τον χώρο του μπαρ-εστιατορίου Draught στη Λεμεσό. Το σουφλέ άσπρης σοκολάτας ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ! (όμως δεν μπορείς να το φας ολόκληρο)

Εκπλάγηκα ευχάριστα όταν πήγα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα 3d puzzle δωράκι για τον άντρα μου (που έχει μανία) και όταν πήγα σπίτι είχε αγοράσει ακριβώς το ίδιο ενώ είχε περίπου 10 διαφορετικά σχέδια. Μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον....

Χαλιέμαι απίστευτα όταν με βάζουν να διοργανώσω κάτι και κανένας δεν είναι σίγουρος αν θα έρθει και όλοι θα μου πούνε "αύριο" ενώ πρέπει να κάνω κράτηση....σήμερα! Μια έκδρομη για φαγητό στα βουνά τους είπα να πάμε, όχι τον γύρο του κόσμου!

Ανυπομονώ για τους Πιρατές της Καραϊβικής 4. Είδα το 1, 2 και 3 τις προηγούμενες μέρες και είναι η πρώτη ταινία που επιτέλους χώνεψα και μισοερωτεύτηκα τον Johny. Yo ho...!

Θέλω οπωσδήποτε να κλείσω τις διακοπές μου το συντομότερο. Ελληνικό νησί, ρομαντζάδες, ωραία τοπία, θάλασσα και καλό φαγητό!

Πρέπει να θυμηθώ να πάρω επιτέλους το παλτό μου από το καθαριστήριο!

Τρελλαίνομαι (και με τρέλλανε ο άντρας μου) με αυτό το τραγούδι...

Όλα του μπλογκ δύσκολα!

Λοιπόν,


Επειδή τόσο χαμό στα σχόλια έχω να δω από τότε που έγραφα τον πόνο μου για τον καταραμένο...
Κι επειδή όλους τα σχόλια τα βρίσκω ουσιαστικά και χρήζουν σχολιασμού...
Είπα να γράψω νέο ποστ.

Πρώτα απ΄ όλα, εγώ κανένα άγχος δεν έχω για το πότε θα παντρευτούμε, πότε θα μου κάνει πρόταση γάμου. Ξέρω ότι το έχει στο μυαλό του, όπως το έχω κι εγώ και ότι θα γίνει κάποια στιγμή. Ξέρω επίσης ότι δεν θέλει να πάει πολύ μακριά αυτή η βαλίτσα. Και αυτό όχι επειδή θέλει αμάν αμάν να βάλει κοστούμι, εγώ νυφικό (που μου αρέσει δηλαδή η ιδέα και θα είμαι μια χαρούμενη νύφη) και να στέκουμε τρεις ώρες να κάνουμε χειραψίες και να λέμε ευχαριστώ. Μάλλον επειδή είναι μια "υποχρέωση" που θέλουμε να την κάνουμε για να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Να κάνουμε παιδάκια. Και μην αρχίσετε ότι παιδιά μπορείς να κάνεις και χωρίς να παντρευτείς γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν με ενοχλεί γενικά η ιδέα του γάμου και δεν είμαι κατά του γάμου. Ούτε πιστεύω ότι όλοι οι παντρεμένοι κακοπερνούν ή ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Έχω το παράδειγμα των γονιών μου εξάλλου! Ο έρωτας μπορεί να πεθάνει και χωρίς το χαρτί του γάμου και την βέρα στο δάκτυλο. Αυτό που ζω τώρα είναι περίπου σαν γάμος χωρίς όμως τα παιδιά. Το θέμα είναι ότι εγώ ανυπομονώ να κάνω παιδί και μακάρι δηλαδή με τόσα που ακούμε σήμερα να μπορέσω να κάνω ένα παιδάκι. Τι να πω, ξύπνησε το μητρικό μου ένστικτο. Κι αφού η ιδέα του γάμου δεν με ενοχλεί γιατί να μην παντρευτώ πρώτα και μετά να κάνω και το παιδάκι μου αφού θέλω να τα κάνω με αυτή τη σειρά?

Ξέρω ότι και ο άντρας ΜΟΥ σκέφτεται το ίδιο. (Δεν έβαζα το ΜΟΥ γιατί ήθελα να μιλήσω για γάμο κι επειδή δυο παντρεμένοι λένε "ο άντρας ΜΟΥ" ήθελα να κάνω κάποιο διαχωρισμό. Είναι ο άντρας ΜΟΥ στην σκέψη μου όπως ήταν και πριν).

Με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να οργανώσω ένα γάμο αλλά περισσότερο με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να βρω/να κτίσω/να σχεδιάσω ένα σπίτι. Και αυτό πρέπει να γίνει όταν θα αποκτήσουμε μωρό γιατί δεν θα μείνω πάντα σε ένα διαμέρισμα. Δεν το θέλω εξάλλου. Με αγχώνει όπως με αγχώνει κάθε φορά ένα νέο πρόγραμμα στη δουλειά, ένα επαγγελματικό ταξίδι σε άγνωστο προορισμό, η παρουσίαση μπροστά από άτομα που δεν γνωρίζω. Με αγχώνει κάτι που είναι άγνωστο και επειδή έχω έναν άντρα που είναι υπερβολικά οργανωμένος αλλά τελειομανής και με αγχώνει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Και δεν θέλω να τα κάνει όλα μόνος του γιατί θέλω να συμμετέχω αλλά χωρίς το άγχος.

Καλώς ή κακώς γνώρισα την οικογένεια του καλά και αυτός τη δική μου γιατί είμαστε πολύ κοντά και κάνουμε παρέα με τους μικρούς της οικογένειας. Σε όλα τα τραπέζια πάμε μαζί, στους γονείς μου πάμε μαζί, στους γάμους πάμε μαζί. Ο γάμος που είχαμε δεν ήταν απλώς ένας γάμος για μένα, είναι τόσο κοντά μου αυτά τα άτομα που τα νιώθω σχεδόν σαν οικογένεια μου. Είμαστε ακριβώς σαν παντρεμένοι.

Ο άντρας μου με αγαπά. Κι εγώ τον αγαπώ. Και θέλω να έχω μια όμορφη ιστορία να σκέφτομαι για το πώς παντρευτήκαμε. Πώς μου έκανε την πρόταση, πώς εκπλάγηκα, πώς το οργανώσε, πώς δέκτηκα. Δεν θέλω να κάνω εγώ την πρόταση, δεν θέλω να γίνει πλάγια. ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Το στερήθηκα πολύ το παράμυθι με τον πρώην καταραμένο, έχασα τον ρομαντισμό και την ροζ μου πλευρά. Και τώρα την θέλω πίσω.

Και δεν θέλω τίποτα να γίνει επειδή μας πιέζουν οι έξω. Εγώ έχω ένα μεγάλο κακό. Δεν αντέχω την πίεση ακόμα κι αν φαινομενικά δεν με επηρεάζει. Και όταν με πιέσουν να κάνω κάτι (έστω κι αν θα το έκανα έτσι κι αλλιώς) με πιάνει η βίδα και δεν θέλω να το κάνω. Δεν θέλω να με ρωτούν, δεν θέλω να ρωτούν τον άντρα μου, δεν θέλω να μας μουρμουρούν. Ξέρω ότι έτσι είναι οι συγγενείς, έτσι είναι οι Κυπραίοι, ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο. Δεν θέλω να απαντώ με αγένεια (διότι άμα θυμώσω δεν συγκρατούμαι) διότι δεν θέλω να χαλάσω τις σχέσεις μας.

Θέλω όμως να γίνει όπως το έχω στο μυαλό μου. Και να είναι για όλους έκπληξη. Δεν θέλω να κάνω καμιά συζήτηση ούτε με τον άντρα μου ούτε με τους συγγενείς. Και ο λόγος που τα ρίχνω πάνω του όταν με ρωτούν είναι επειδή εκείνος είναι πιο ικανός από μένα να τους αντιμετωπίσει. Κι όταν θυμώνει δεν τον πιάνει η βίδα όπως με πιάνει εμένα.

Δεν θέλω να θέσω χρονοδιαγράμματα. Ξέρω τι θέλει χωρίς να το έχουμε συζητήσει το θέμα καθεαυτό.

Αν μου έλεγε σήμερα να παντρευτούμε θα του έλεγα ναι.

(Τα έγραψα λίγο ανακατεμένα αλλά ελπίζω να βγάλετε νόημα όσοι το διαβάσετε!)

Όλα του γάμου δύσκολα

Είπατε ποτέ τον πόνο σας σε αστυνομικό? Εγώ τον είπα την προηγούμενη βδομάδα σε έναν αστυνομικό που με σταμάτησε για έλεγχο για ποτό. Του είπα την ιστορία του τι έγινε εκείνη την νύχτα, έβγαλα τα νεύρα μου και ξεθύμανα. Ομολογώ ότι ο κύριος με άκουσε με προσοχή, σχεδόν συμμετείχε στο δράμα μου και μετά με έστειλε στο καλό χωρίς να μου κάνει έλεγχο. Δεν μπορώ να γράψω την ιστορία γιατί την ξέρει πολλύς κόσμος άσχετος και δεν θέλω να γίνω (κι άλλο) αναγνωρίσιμη. Πάντως είναι τραγικά αστεία ιστορία και δεν έχει σχέση με τον άντρα.
Τέλοσπαντων, πάμε πάρακατω.

Είχαμε γάμο στενό συγγενικό, δικό του. Και ήταν λες και το τιμώμενο ζευγάρι ήμαστε εγώ και ο άντρας αντί ο γαμπρός κι η νύφη. Δεν ήταν απλώς "και στα δικά σας". Ήταν τόση η ένταση του "άτε, εσείς πότε?" που κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην νευριάσω. Γνώρισα ένα σωρό νέους συγγενείς και φίλους που δεν είχα γνωρίσει μέχρι τώρα. Όλοι σχεδόν με αντιμετώπιζαν σαν την "μέλλουσα νύφη" και όλοι με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω. Δεν εννοώ κάτι κακό, αλλά ήταν λες και είμαι στο κέντρο του κόσμου. Και το σιχαίνομαι φρικτά να είμαι στο κέντρο. Όλοι ήθελαν να με γνωρίσουν, όλοι με φιλούσαν, όλοι μου είπαν ότι εμείς είμαστε οι επόμενοι. Οι δικοί του λένε τα καλύτερα για μένα και οι δικοί μου γι αυτόν. Ναι, ναι, ήταν καλεσμένοι και οι δικοί μου στον γάμο. Περιπλέκονται τα πράγματα και προσπαθούμε να μην αγχωνόμαστε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χόρταινα να τον κοιτάζω. Το κοστούμι, η γραβάτα, έλαμπε. Είναι σαν μια μικρή ηλιακτίδα που ξετρύπωσε και έλαμψε όλος ο κόσμος. Ο νονός του μου είπε ότι του έβγαλα έναν εαυτό που δεν ήξεραν ότι υπήρχε. Έναν λαμπερό άνθρωπο. Μα νιώθω κι εγώ πιο όμορφη δίπλα του. Μας βλέπω στις φωτογραφίες και αυτοθαυμάζομαι και για τους δυο μας (!!!). Ψωνίστηκα (!!!)

Όσοι με ρωτούσαν "εσείς πότε?" απαντούσα αμήχανα "εε σιγά σιγά". Στους στενούς όμως που έχω το θάρρος τους τους έλεγα "τι θέλετε, εγώ θα του κάνω πρόταση γάμου?". Το έλεγα για να με αφήσουν ήσυχη, τα έριχνα πάνω του για να γλιτώσω. Ευτυχώς (οι περισσότεροι) σιωπούσαν όταν έλεγα την ατάκα μου. Ο άντρας θυμώνει αλλά δεν το δείχνει, εκτός στους πολύ πολύ στενούς. Δεν θέλει να με πιέζουν, δεν θέλει να μου μουρμουρούν. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν ξέρω τι θέλω. Αν όλοι μας σπρώχνουν, ίσως το αποφασίσουμε πιο γρήγορα. Αλλά δεν θέλω να αποφασιστεί υπό πίεση. Θέλω να γίνει ρομαντικά, απλά και ήρεμα. Κι ο άντρας αυτό λέει. "Όταν θα νιώσουμε έτοιμοι θα το καταλάβουμε και θα συμβεί". Βέβαια αυτός ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί δεν ισχύει και τόσο. Δεν θα του πω ποτέ "ε άτε, θα παντρευτούμε?" εγώ. Θα μπορούσα να δοκιμάσω με πλάγιους τρόπους αλλά δεν θέλω. Θέλω να έρθει από μόνος του, όπως γίνονταν μέχρι τώρα όλα τα βήματα μας εξάλλου. Με έπιασαν οι ρομαντισμοί....Θέλω να μου το πει στην επέτειο μας, στις διακοπές, σε άσχετη στιγμή. Όπως και όποτε του έρθει μα να είναι ρομαντικό και να με βρει εξ απροόπτου.

Από την άλλη....ακούω κάτι φωνές μέσα μου. Μήπως να περιμένουμε? Μήπως βιαζόμαστε? Είμαι έτοιμη για νέα αλλαγή? Τώρα θα μου πείτε τι αλλαγή θα είναι? Μένουμε ήδη μαζί εδώ και 4 μήνες, τι θα αλλάξει η.....επισημοποίηση? Θα γνωρίσω κι άλλους συγγενείς, θα γνωριστούν μεταξύ τους, θα λένε οι γονείς ότι "αρραβώνιασα την κόρη / το γιο μου". Τι αλλάζει στην ουσία? Τίποτα. Κι όμως νιώθω κάποια μικρή πίεση. Ίσως επειδή δεν θα είχα ιδέα πώς να διοργανώσω ένα γάμο, πώς να κτίσω ένα σπίτι, πώς να γεννήσω παιδιά. Και φοβάμαι ότι θα τσακωνόμαστε για αυτά όπως τότε που διαλέγαμε έπιπλα για το διαμέρισμα. Φανταστείτε! Με αγχώνουν αυτά που δεν έχουν τόση αξία όσο τα άλλα. Είμαι σίγουρη ότι τον αγαπώ, ότι τον θέλω, ότι οι οικογένειες μας είναι καλά και με τους δυο αλλά και μεταξύ τους. Μην μου θυμώσετε....

Και επειδή νιώθω αυτήν την κάποια πίεση, βλέπω και τα ανάλογα όνειρα.

Προψές έβλεπα ότι πήγε ο άντρας και έβαλε ανακοίνωση γάμου μας στην εφημερίδα....χωρίς να μου το πει εμένα, χωρίς να με ρωτήσει! Νευρίασα στον ύπνο μου.

Ψες έβλεπα ότι μου έκανε πρόταση γάμου με ένα δακτυλίδι Α-ΠΑΙ-ΣΙ-Ο. Και ήμουν αναγκασμένη να το φοράω. Και πάλι νευρίασα στον ύπνο μου.

Ακούω...!

Επαντρεύαν ένα γέρο

Ακούσα το ένα πρωί που τους πελλούς του Σούπερ και επέθανα που το γέλιο.
Μετά έκοψε τους το η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης και εν τους άφηκε να το ξαναμεταδόσουν.

Άτε, δοκιμάστε να το τραγουδήσετε!!!
Και καλό μας Σαββατοκυρίακο...!

Χρόνε τρέξε!!

Βλέπω το νησί.
Ποιο νησί??
Τη Σπιναλόγκα!!
Είμαι τυλιγμένη με την κουβέρτα του που μου φαίνεται ότι μυρίζει λίγο κολώνια.
Τρώω την σοκολάτα που μου αγόρασε χτες και του είπα ότι δεν ήταν αυτή που ήθελα.
Μπήκα σπίτι αργά το απόγευμα πια, γιατί φρόντισα να έχω διάφορα να κάνω για να μην έρθω σπίτι νωρίς και με πιάσει η κατάθλιψη. Μα κάποτε έπρεπε να γυρίσω σπίτι.
Και το βρήκα έρημο, σκοτεινό και παγωμένο. Φταίει κι αυτό το ψιλόβροχο όλη μέρα.
Έκανα ένα μπάνιο στα γρήγορα και κάθομαι στον καναπέ με τα μαλλιά ανακατεμένα και αχτένιστα χωρίς να με νοιάζει. Ούτε και την κρέμα σώματος μου που μου έφερε δώρο έβαλα, έτσι δεν μυρίζω καρύδα όπως κάθε βράδυ.
Έφτιαξα φαγητό για έναν. Και τι φαγητό, μακαρόνια. Σκέτα, με τυρί και ριγάνη. Δεν έκανα σάλτσα,βαρέθηκα.
Ούτε δουλειές έκανα. Τα ρούχα στην απλώστρα έχουν στεγνώσει και θέλουν μάζεμα, το κρεβάτι είναι κακοστρωμένο,η ανακύκλωση πρέπει να κατεβεί κάτω στους κάδους.
Ούτε τρεις ώρες δεν πέρασαν από την στιγμή που μπήκα σπίτι.
Όσο σκέφτομαι ότι θα κοιμηθώ σε αυτό το άδειο κρεβάτι ολομόναχη...
Μα ποιος θα με ξυπνήσει όταν αποκοιμηθώ (πράγμα σίγουρο!) για να πάω στο κρεβάτι?
Μήπως να κοιμηθώ στον καναπέ και να μείνω εδώ?
Ποιος θα μου φέρει τα cornflakes μου το πρωί?
Γάλα ευτυχώς θυμήθηκα να αγοράσω. Από το περίπτερο στο τελευταίο στρίψιμο πριν το σπίτι μου. Ασχέτως ότι διέσχισα ολόκληρη την Λευκωσία το απόγευμα.
Την μπουκάλα του νερού μου την άλλαξε χτες το βράδυ. Ευτυχώς.

Δεν το περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο έντονα την απουσία του.

Μου λείπει. Γερμανία πήγε, για ταξίδι επαγγελματικό.
3 τζιαι πόψε...!
Όπως τα αγόρια στον στρατό!!

Η εξήγηση του ονείρου

Προχτές το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι κρατούσα ένα μωρό,βρέφος στα χέρια μου. Ξύπνησα,πήγα δουλειά και πήρα την γιαγιά μου τηλέφωνο. Η....ετυμηγορία ήταν "κορούα μου, θα περάσεις λαχτάρα και θα στενοχωρεθείς". Πριν το μεσημέρι σχεδόν να έρθω σε σύγκρουση με την μαστόρισσα αλλά τελικά τα κατάφερα να μην τσακωθώ. Θεώρησα ότι αυτή ήταν η λαχτάρα...

Έρχομαι σπίτι, βρίσκω τον άντρα μου να ψάχνει τις μαγειρικές του περιβόητου thermomix για να μαγειρέψει αυτός το βράδυ. Είχαμε επέτειο (κάθε μήνα εμείς γιορτάζουμε επέτειο!) και είπαμε να οργανώσουμε ρομαντικό δείπνο.
Πού να ήξερα...

Μετά το μεσημεριανό φαγητό μου είπε ότι θα πήγαινε σε κάτι πελάτες του που τους ξέρω κι εγώ και μου είπε να με πάρει μαζί του για παρέα. Πήγαμε, ήπιαμε και τον καφέ μας, ήταν και ωραία μέρα έξω...Φεύγουμε και ενώ επιστρέφαμε μου λέει πάμε να σε κεράσω ένα φρέσκο χυμό? Πήραμε και τους χυμούς μας, φράουλα-μπανάνα και επιστρέψαμε εγώ στο σπίτι κι αυτός στη δουλειά. Ήταν όλα πολύ ωραία, είχα καλή διάθεση και είπα να πάω γυμναστική. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, σταματώ στο βενζινάδικο, κατεβαίνω, πληρώνω και συνεχίζω το δρόμο μου. Οπότε βλέπω ότι είχα αναπάντητη από τον άντρα μου. Τον παίρνω πίσω...

-Αγάπη με πήρες τηλέφωνο?
-Ναι...πάω στο...Απολλώνειο.
Αυτά τα είπε βήχοντας και ασθμαίνοντας κι εγώ να μην πολυκαταλαβαίνω τι λέει.
-Στο νοσοκομείο??Τι έγινε? Γιατί δεν μπορώ να σε ακούσω καλά?
-Αγάπη δεν αναπνέω...............
Και κλείνει.

Ήμουν κάπου στο κέντρο της Λευκωσίας, με τρομερή κίνηση.
Δεν ξέρω πώς οδήγησα, δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν,δεν ξέρω πόση ώρα έκανα να φτάσω.

Τελικά δεν πήγε στο Απολλώνειο γιατί ήταν πολύ μακριά, μπήκε στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκε ευτυχώς. Τον βρήκα μέσα στους γιατρούς, ιδρωμένο, κατακόκκινο, μη μπορώντας να πάρει ανάσα.
Πρέπει να φαινόμουν τόσο τρομαγμένη που αντί να του κρατώ εγώ το χέρι, κρατούσε αυτός το δικό μου. Με σύστησε και στον γιατρό...."Γιατρέ, από εδώ η......αρραβωνιαστικιά μου." Μέσα στην σύγχυση μου, μου ήρθε γέλιο. Πότε αρραβωνιαστήκαμε και δεν το ξέρω? Μετά μου είπε τι να με ονόμαζε? Η φιλενάδα του?
Μας είπε ο γιατρός ότι ήταν ασθματικό επεισόδιο (ασχέτως αν δεν έχει άσθμα, έχει κάποια αναπνευστική ευαισθησία και το ξανάπαθε παλιότερα όταν εισέπνευσε κάτι που τον πείραξε) και τον κράτησαν μέσα το βράδυ για προληπτικούς λόγους. Του έβαλαν μάσκες και ορούς και τα συναφή.
Ένιωθα σαν να είμαι σε άλλη διάσταση. Μου έδωσαν να συμπληρώσω τα στοιχεία του και δεν ξέρω πώς κατάφερα να θυμηθώ το όνομα του και την ημερομηνία γέννησης. Διαπίστωσα ότι δεν ξέρω το σταθερό τηλέφωνο του πατρικού του, ούτε της δουλειάς, ούτε θυμάμαι τον ταχυδρομικό κώδικα του σπιτιού μας. Πάλι καλά που θυμήθηκα την όδο να λέτε!
Έβαλα και το όνομα μου και όταν τον ρώτησα τι να βάλω στο κουτάκι "συγγένεια με τον ασθενή" , μου είπε με τον πιο φυσικό τρόπο...."αρραβωνιαστικιά". Μην αρχίσετε τα συγχαρητήρια, μέχρι να δούμε δακτυλίδι και κανονική πρόταση, δεν είμαστε τίποτα τέτοιο!
Έκατσα μαζί του ως τα μεσάνυχτα και μετά με ανάγκασε να πάω σπίτι. Δεν ήθελα να φύγω. Έφτασα σε ένα φούρνο, πήρα κάτι να φάω και όταν μπήκα στο αυτοκίνητο αντί να γυρίσω σπίτι, πήγα πίσω στο νοσοκομείο. Γέλασε όταν με είδε να επιστρέφω. Φάγαμε μαζί και μετά με έδιωξε οριστικά. "Πήγαινε να απλώσεις στην κρεβατάρα μας, απόψε είναι όλη δική σου", μου είπε, πρόσθεσε "και χρόνια μας πολλά" και με έδιωξε από το κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ήρθα σπίτι, έρημο, παγωμένο και σκοτεινό. Ξάπλωσα σε μια γωνίτσα του κρεβατιού και υποτίθεται κοιμήθηκα. Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο, ο άντρας μου ήταν μια χαρά. Οι νοσοκόμες μου είπαν ότι πιο ήσυχο και καλοδιάθετο ασθενή δεν είχαν ποτέ! Ήρθαμε σπίτι και εδώ και ώρες, έχω τόση υπερένταση που είναι αδύνατον να κάτσω. Έβαλα τρία πλυντήρια, πήγα το αυτοκίνητο για πλύσιμο, έτριψα την κουζίνα, καθάρισα μπάνιο και τουαλέτα. Τώρα θα πάω να μαγειρέψω. Και απορώ πότε θα τεζάρω.

Και, τόσο απλά, εξηγήθηκε το όνειρο!

Αν το έβρετε

Φακκούν μου οι συγκεντρωτικοί άνθρωποι.
Φακκούν μου τζείνοι που θέλουν να γίνονται τα πάντα με τον δικό τους τρόπο αλλιώς έννεν σωστά.
Φακκούν μου τζείνοι που επιδιώκουν να φαίνονται ότι εν τζείνοι που κάμνουν όλη τη δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που μουρμουρούν συνέχεια ότι οι προϊστάμενοι τους εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν τζιαι μετά οι ίδιοι εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν οι υφιστάμενοι τους.
Φακκούν μου τζείνοι που ποτέ έννεν ευχαριστημένοι με τίποτε.
Φακκούν μου τζείνοι που με βάλλουν να γράφω και να ξαναγράφω μιαν γέρημη επιστολή διορθώνοντας κάθε φορά ένα κόμμα, ένα "και" και άλλα μη ουσιώδη πράματα.
Φακκούν μου τζείνοι που επειδή εν έχουν ζωή μετά τη δουλειά εν σεβούνται τη δική μου.
Φακκούν μου τζείνοι που θωρούν σενάρια συνομωσίας συνέχεια και ψουψουρούν στο τηλέφωνο και πίσω που την πλάτη μου.
Φακκούν μου τζείνοι που έννεν ευχαριστημένοι με τον παχουλότατο μισθό τους τζιαι θέλουν πιο πολλά.
Φακκούν μου τζείνοι που ούλλη μέρα τρων μου τη μέρα μου να χουμίζονται για τα τεράστια έργα τους και να παραπονιούνται για "τις αδικίες" που τους κάμνουν ούλλοι (λόγω συμφερόντων) και μετά να απαιτούν να μείνω πιο άργα για να τελειώσω τις δουλειές που δεν με άφηκαν να προλάβω να κάμω.
Φακκούν μου τζείνοι που τα δικά τους καθήκοντα εν δύσκολα, περίπλοκα και απαιτούν σκέψη ενώ τα δικά μου πάντα εν απλά και 5 λεπτά δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που εν με σέβονται και έρκουνται και μιλούν μου (επανειλημμένα!) ενώ θωρούν ότι μιλώ (για δουλειά) στο τηλέφωνο ή ότι είμαι συγκεντρωμένη σε κάτι ενώ όταν πάω εγώ να τους μιλήσω ΠΟΤΕ δεν ακούν και πρέπει να επαναλαμβάνω σαν μαλάκας την ερώτηση.
Φακκούν μου τζείνοι που δεν δέχονται ποτέ ότι μπορεί κάποιος να έχει μιαν καλύτερη ιδέα ή ότι μπορεί να διαφωνήσεις μαζί τους.
Φακκούν μου τζείνοι που πιάνουν όλα τα μπράβο για τη δουλειά που έκαμες εσύ και εν αννοίουν το στόμα τους να πουν την αλήθεια.

Άτε, αν το έβρετε ποια μου φακκά!!!!

**Update-please help!** It's my party and I'll cry if I want to!! (No, I won't!!)

Λοιπόν αγαπητοί μου!
Μήπως ξέρει κανένας πώς να κάνω jello shots με βότκα ή ρούμι?? Οι οδηγίες που βρίσκω στο ίντερνετ λένε "να αντικαταστήσω την αναλογία του ΚΡΥΟΥ νερού με το ποτό". Όμως το τζέλλυ μον αμί που έχω δεν λέει να βάλω κρύο νερό για να κάνω το τζέλλυ κανονικά. Λέει απλά να διαλύσω το φακελάκι σε 2-3 ποτήρια ζεστό νερό και όταν κρυώσει να το βάλω στο ψυγείο.
Σας ακούω!

My carnival thoughts...

Πείτε μου σας παρακαλώ, εσείς οι γονιοί ιδιαίτερα που σίγουρα επισκέπτεστε τα Jumbo. Τι στο καλό λένε οι δυο καρναβαλίστικες του διαφημίσεις?? Επειδή είμαι σίγουρη ότι η μια λέει "μοιάζουν να είναι όλα πορνό" και η άλλη "φόρεσε τα σέξυ σου απόψε". Μήπως με γελούν τα αφτιά μου?? Ποιος στο καλό σκέφτηκε αυτές τις διαφημίσεις?
Γιατί όταν ο άντρας (μου) έχει να κάνει κάτι το αντιμετωπίζει σαν ΤΟ πρότζεκτ της ζωής του? Για να κάνουμε ένα πάρτυ, θα κάνει ολόκληρη διοργάνωση μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια! Έχει αυτή την μανία να θέλει να είναι όλα τέλεια, ειδικά όσα αφορούν εμένα ή τους υπόλοιπους. Αυτό είναι καλό γιατί δείχνει πόσο πολύ νοιάζεται....αν δεν είχε όμως κι αυτό το άγχος...!!!
Άσχετο 1: Γιατί οι προϊστάμενοι να είναι πάντα τόσο μ@λ@κες??? Και στην περίπτωση μου που είναι και γυναίκα ακόμα χειρότερα!! Χτες μου τέντωσε τόσο πολύ τα νεύρα που έβγαλα έρπη από το κακό μου!! Δεν μπορώ να ακούω άλλο τη φωνή της, απέκτησα αλλεργία! Γράφω εγώ τις επιστολές, τα υπομνήματα, κάνω την κινητοποίηση, κάνω τα τηλέφωνα και παντού βάζει αυτή την υπογραφή της και παντού λέει ότι αυτή τα κάνει.
Άσχετο 2: Πριν από λίγες μέρες πήγα στην Τίνος Πρίνος είναι η Λαχαναγορά και το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο. Σημείωστε πρόκειται για πολύ μικρό χώρο, δεν είναι δα και κανένα αχανές πάρκινγκ που πρέπει να περπατήσεις για να μπεις στην Λαχαναγορά. Έρχεται μια "κυρία" με το ωραίο της αυτοκίνητο και παρκάρει κανονικότατα σε έναν από τους δυο χώρους στάθμευσης που υπήρχαν για ανάπηρους και κατεβαίνει άνετη. Παλάβωσα. Το πάρκινκγ ήταν ακριβώς δίπλα από ΆΔΕΙΑ κανονικά πάρκινγκ. Ειλικρινά νιώθω βλάκας που δεν είπα κάτι αλλά ήταν τόσο παλαβό που έμεινα στήλη άλατος. Έπρεπε να την έβγαζα κι αυτήν φωτογραφία σαν την άλλη του Μάντισονς.
Άσχετο 3. Σχεδόν καθημερινά βλέπω αυτή την εικόνα: Ένα αυτοκίνητο σαράβαλο γεμάτο μουσικά όργανα και ένα αναπηρικό καροτσάκι. Ένας άντρας αχτένιστος και κακοντυμένος μισοξαπλωμένος στις μαξιλάρες του αυτοκινήτου, να παίζει ένα μεγάλο αρμόνιο. Τι πιο περίεργη εικόνα!!!

Έχω μια discoball στο σαλόνι μου. Και φωτορυθμικά. Και μουσική 70ς-80ς. Καλεσμένοι μου είναι η Μαdonna, o Elvis, o Travolta, η Marilyn Monroe, η Cher, rock stars, hippies και άλλοι. Σωστά το καταλάβατε....J&B let's start a party!!

Πολλά ήταν τα φιλμάκια εποχής που λατρέψαμε όταν τα κατεβάσαμε για να ετοιμάσουμε τη μουσική του πάρτυ. Εν τω μεταξύ είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις playlist. Ειδικά σε συνδυασμό με την αγωνία του άντρα να γίνουν όλα τέλεια...Βρες τα τραγούδια (στην αρχή δεν βρίσκαμε, τώρα έχουμε πιο πολλά από όσα πρέπει και πρέπει να αφαιρέσουμε), να έχουν καλή εικόνα γιατί θα δείχνουμε και τα φιλμάκια, να είναι καλός ο ήχος, να φτιαχτούν όλα για να είναι στην ίδια ένταση, να κοπούν περιττές εισαγωγές και κενά και το πιο σημαντικό...η σειρά με την οποία θα μπουν!!

Σας αφιερώνω ένα από τα πολλά που μας χάρισε άφθονο γέλιο!!

Αχ, σε αυτή την εποχή θα ήθελα να ζω!!

Ασύνδετα

Ξέρω ότι δεν γράφω συχνά και ούτε σχολιάζω τα δικά σας. Μα σας διαβάζω τακτικά.

Τι να πω, δεν προλαβαίνω!! Απορώ όλοι εσείς που έχετε οικογένεια, παιδιά, πώς προλαβαίνετε!
Την περασμένη βδομάδα ήρθε ο Αντίχριστος επίσκεψη και έκαμε μου "παρατήρηση" ότι δεν γράφω. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω έμπνευση και μόνο σκόρπιες σκέψεις μπορώ να γράψω. Όπως είπα και του Αντίχριστου, πριν έτρεφε με η δυστυχία μου. Τώρα απλά είμαι ευτυχισμένη.

Τι να σας πω λοιπόν? Για την συγκατοίκηση? Για μένα είναι υπέροχα, εύχομαι το ίδιο και για τον Έρωτα. Μαγειρεύω, κάνω τις δουλειές μου και τίποτε δεν μου φαίνεται αγγαρεία. Όμως με βοηθά τρομερά παρόλο που εγώ σχολάνω μεσημέρι και αυτός απόγευμα. Και δουλειές κάνει (όλες τις δουλειές!) και μαγειρεύει και πλένει πιάτα. Αναγνωρίζω ότι θα δυσκολευόμουν αφάνταστα χωρίς την βοήθεια του. Γενικά είναι υπέροχος άνθρωπος και τώρα που τον γνωρίζω και στην καθημερινότητα μας, τον ερωτεύομαι περισσότερο. Μια φίλη μου είπε ότι μετά τους 3-4 μήνες σχέσης αλλάζουν τα πράγματα και περνά ο ενθουσιασμός. Αύριο, του Αγ. Βαλεντίνου κλείνουμε 7 μήνες και κάθε μέρα νιώθω πιο ερωτευμένη και χαρούμενη.
Δεν έχουμε πραγματικά προβλήματα ούτε σοβαρές διαφωνίες. Χτες μόνο διαφωνήσαμε όταν ο ένας είπε ότι θέλει δυο παιδιά κι ο άλλος τρία! :)))

Αγοράσαμε Thermomix. Και βρήκε ο άντρας παιχνίδι με κουμπάκια και χρονοδιακόπτες και ζυγαριά ακριβείας και όλη μέρα παίζει! Μέχρι και ψωμί φουρνίσαμε. Μου αρέσει που του αρέσει.
Σήμερα πήγαμε εκδρομή μεγάλη παρέα στον Άγιο Θεόδωρο για ψάρι. Το ψάρι δεν μου πολυάρεσε γιατί είπαμε να παραγγείλουμε μεζέδες και όλα ήταν τηγανιτά εκτός από την τσιπούρα στο τέλος. Κι εγώ που γενικά προσέχω την διατροφή μου μου ήρθαν λίγο βαριά για το στομάχι μου. Ήταν παντού καταπράσινα, αγριεμένη θάλασσα, είδαμε υπέροχα τοπία. Μετά πήγαμε βόλτα στις Φοινικούδες στη Λάρνακα και κάτσαμε για καφέ. Στη διαδρομή είδαμε και το υπέροχο πάρκο γλυπτών, το "Πετραίον". Τεράστια, εντυπωσιακά αγάλματα.
Στις Φοινικούδες είδα και τον Invictus από μακριά αλλά ντράπηκα να πάω να του μιλήσω.
Έρχονται τα γενέθλια μου και μετά από μερικά χρόνια, θα κάνω πάρτυ! Αυτή τη φορά στο σπίτι μου με όλους τους φίλους μου. Και...θα είναι μασκέ πάρτυ αφού είναι κοντά στα καρναβάλια. Και όχι απλό μασκέ, είπαμε να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο για να μην δυσκολέψουμε τους καλεσμένους μας και να τους πούμε να ντυθούν κάτι από τις δεκαετίες 70 και 80. Χίππυς, πανκς, αστέρια της ποπ, της ροκ, όλοι κάτι θα βρουν. Ανυπομονώ!!!

Έγραψα ένα σωρό πράγματα ασύνδετα. Πειράζει?

Υπομονηηηηηηή

Καλημέρα σας!
Είναι σχεδόν 11 το πρωί και είμαι ολομόναχη. Απλώνω στον καναπέ πίνοντας τον καφέ μου, με την αιώνια θέα τα πεύκα και βλέπω μαγειρική στην τηλεόραση. Είναι η πρώτη φορά στο νέο μας σπίτι που κοιμηθήκα μέχρι τις 10 το πρωί. Το χρειαζόμουν. Πέρα από την τηλεόραση, είναι απόλυτη ησυχία. Σε αντίθεση με χτες το βράδυ.
Έγραψα λοιπόν στην προηγούμενη ανάρτηση ότι γίναμε γονείς. Θα σας πω σήμερα πως ήταν η εμπειρία μου με ένα παιδάκι στο σπίτι μας.
Ήρθαν χτες το βράδυ ένα ζευγάρι φίλων μας με το τρίχρονο αγοράκι τους. Μα τι παιδί!! Τρεις ώρες ήταν εδώ, ούτε δευτερόλεπτο δεν έκατσε!!!! Έτρεχε τόσο πολύ πάνω κάτω που ίδρωσε. Και εννοείται τα έπιπλα μας δεν είναι καθόλου childproof. Γυάλινο τραπεζάκι με αιχμηρές γωνιές, χαλί που γλυστρά, αναμένα κεριά, μεγάλα ποτήρια γυάλινα κτλ. Δεν σιώπησε λεπτό, δεν άκουγε τι του λέγαμε, δεν έκατσε ούτε ένα δευτερόλεπτο. Οι γονείς του μου είπαν ότι είναι "σχετικά φρόνιμος απόψε" και ότι στο δικό του περιβάλλον είναι πολύ πιο ζωηρός. Αυτό το παιδί ήταν υπερκινητικό από βρέφος.
Εγώ πάντως κουράστηκα και μόνο που τον έβλεπα. Ο άντρας μου, φύσει πιο υπομονετικός, θεώρησε ότι "έτσι εν τα μωρά ρε αγάπη". Η φίλη μου είπε όταν μείνω έγκυος να μην τρώω σοκολάτες.

Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι μια στείρωση δεν είναι τελικά και τόσο κακή ιδέα!! 

Να μας ζήσει!!

Εγινήκαμε γονιοί.

Ενός υπέροχου, πούρεκκου, 10χρονου αγοριού που την Κένυα.

Μέσω του Sophia Foundation for Children. Πολλά εύκολα και πολλά απλά.

Όποιος θέλει παραπάνω πληροφορίες, ας επικοινωνήσει μαζί μου.

Με μόνο 20 ευρώ τον μήνα καλύφκουνται κάποια που τα πιο βασικά του έξοδα, το φαΐ του. 

Το όνομά του είναι Εμμανουήλ που σημαίνει "ο Θεός είναι μαζί μας", έννεν ωραίο?

Να μας ζήσει!

 

Κάμε το κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ.

20 ευρώ εν τρεις καφέδες τον μήνα. Σιγά το πράμα.

Το μίνιμουμ που τρώμε εμείς έξω σε μια μέρα, εν το φαΐ του για ένα μήνα.

 

Δεν σας το γράφω για να παινευτώ ή να μου πείτε μπράβο.

Γράφω σας το επειδή, πραγματικά 20 ευρώ τον μήνα εν λεφτά που τρώμε και στο περίπτερο.

Κι επειδή πιστεύκω ότι ανθρώποι που εκφράζονται γράφοντας, εν ευαίσθητοι.

Γράφω σας το επειδή εν πολλά απλό να το κάμετε κι εσείς.

 

Εν νομίζετε?

 

Υ.Γ. Θα ήθελα να βάλω και τη φωτογραφία του μα δεν ξέρω αν είναι σωστό.

Εκαταφέραμεν τα!

Γράφω σας στα κλεφτά.
Εκαταφέραμεν τα και εμετακομίσαμε επιτέλους. Σήμερα. Τωρά. Πρώτη μας νύχτα δαμέ. Σε τούτο το νέο διαμέρισμα που επιπλώσαμε, που εξοπλίσαμε μόνοι μας. Ενώνοντας τα γούστα μας και κάμνοντας διάφορους συμβιβασμούς. Εκαταφέραμεν τα. Μα είμαστε δυο πτώματα. Δύσκολο πολλά να μεταφέρεις ρούχα και προσωπικά αντικείμενα σε μια μέρα.
Τωρά γράφω σας στα κλεφτά. Απλώσαμε κι οι δυο στους καναπέδες και περιμένουμε το φαΐ μας. Ούτε ώρα είχαμε μα ούτε και τις πρώτες ύλες για να μαγειρέψουμε σήμερα. Αύριο τα ψώνια μας. Άτε, άλλο κουβάλημα, άλλο συγύρισμα. Ούφου πιον.
Θώρω τον που πέφτει δαμέ δίπλα μου, πάνω στους καινούριους μας κανάπεδες και σκέφτουμαι. Τι γίνεται τωρά, τούτο εν το σπίτι μου, το σπίτι μας? Εν το νιώθω ακόμα, νιώθω σαν να είμαι φιλοξενούμενη. Να μεν λερώσω, να μεν σπάσω, να μεν περπατήσω ξυπόλητη χαμέ.
Θώρω τον που πέφτει δαμέ μπροστά μου και σκέφτομαι ότι θέλω να...
Αστειεύκουμαι. Είμαι τόσο πτώμα που το μόνο που μπορώ να σκεφτώ εν το κρεβάτι μας.
Θωρώ τον και σκέφτομαι ότι αύριο κλείνουμε έξι μήνες.
Τζιαι δείτε μας.
Νέφκει μου να πάω να πέσω μαζί του στον ίδιο καναπέ.
Πάω.

Ρεκόρ

Πείτε μου ποιοι άλλοι κατάφεραν να εξοπλίσουν ολόκληρο σπίτι μέσα σε 10 μέρες. Με 4000 ευρώ.
Και εννοώ τα πάντα! Εκτός κύριες ηλεκτρικές συσκευές που τις είχαμε ήδη. Μας έδωσαν βέβαια και οι δικοί μας πολλά πράγματα ειδικά για την κουζίνα μας. Μα έπρεπε φυσικά να πλυθούν, να κουβαληθούν και να τακτοποιηθούν.

Σε 10 μέρες λοιπόν...
Βρήκαμε καναπέδες. Ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν συμφωνούσαμε, δεν μας άρεσαν, είχαν τρελλές τιμές. Κάναμε μεγάλη έρευνα αγοράς. Είδαμε καναπέδες των 300 ευρώ και καναπέδες των 3000. Τους θέλαμε και ετοιμοπαράδοτους. Ήταν δύσκολο. Καταλήξαμε τελικά στο ΙΚΕΑ και πήραμε καναπέδες αρκετά ακριβούς σε σύγκριση με τους υπόλοιπους που είδαμε εκεί, μα ήταν μια μέση τιμή για τα υπόλοιπα καταστήματα. Τους ερωτεύτηκα γιατί είναι υπέροχοι.
Τραπεζάκι βρήκαμε από το At Home. Είναι υπέροχο, γυαλί και συρτάρι μαζί.
Κρεβάτι, κομοδίνα και αυτά από το ΙΚΕΑ. Ευτυχώς έχω έναν άντρα που πιάνουν καλά τα χέρια του.
Γενικά το ΙΚΕΑ μας βόλεψε πάρα πολύ και στα μικροέπιπλα. Μέχρι και τραπεζάκι για το λάπτοπ μου βρήκαμε όπως το ήθελα και φωτιστικά δαπέδου και οροφής και αμπαζούρ.
Πήγα και στο La Maison που πολλοί από εσάς μου προτείνατε. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, με βόλεψε αφάνταστα!! Βρήκα και πιάτα και ποτήρια και ένα σωρό για την κουζίνα μου. Μέχρι και υπέροχα μαξιλάρια για τους καναπέδες μας.
Πήραμε και χαλί. Κόκκινο από τον Κόκκινο. :)
Για quilt, quilt covers, μαξιλάρια πήγαμε στο Marks and Spencer και Victoria's House. Βρήκαμε υπέροχα πράγματα και φτιάξαμε το πιο καταπληκτικό υπνοδωμάτιο κόκκινο με λίγο μαύρο. Σε προκαλεί να ξαπλώσεις το κρεβάτι μας.

Αγοράσαμε τα πάντα. Όλα επιλεγμένα με προσοχή και σε τίποτα δεν είπαμε "οκ είναι καλούτσικο, ας το πάρουμε". Μόνο αυτά που μας ενθουσίαζαν.

Κουράστηκα πάρα πολύ. 10 μέρες να βλέπουμε καταστήματα σε όλη τη Λευκωσία, να διαλέγουμε, να μετρούμε τον χώρο, να κουβαλούμε, να καθαρίζουμε, να τακτοποιούμε, να μην προλαβαίνουμε να φάμε, να οργανώνουμε τη μέρα μέχρι το δευτερόλεπτο. Μα είμαστε κατενθουσιασμένοι.
Μετά από μια Κυριακή που πέρασα να συγυρίζω, να καθαρίζω και να στήνω έπιπλα...
Η αποθέωση ήρθε όταν ξαπλώσαμε παρέα στον ίδιο καναπέ πίνοντας το τζίντζερ τσάι μου, τρώγοντας home made cookies με τα φώτα σβηστά και αναμένο μόνο ένα φωτιστικό αμπαζούρ και είδαμε την λάμψη ο ένας στα μάτια του άλλου. Άξιζε το τρέξιμο και τον κόπο και την κούραση.
Το κουκλίστικο σπιτάκι μας. Που φτιάξαμε μαζί.

Την άλλη βδομάδα μετακόμιζουμε τα ρούχα μας και τα προσωπικά μας αντικείμενα. Μπαίνει και η τηλεόραση και τέλος!!

Μοναδικό μου παράπονο...Ενώ πολλοί δικοί μας ενδιαφέρθηκαν πολύ, ήρθαν να δουν το σπίτι μας, πρόσφεραν τη βοήθειά τους και γενικώς ήταν εκεί....οι δυο πιο κοντινοί μας άνθρωποι (η δική μου και η δική του) δεν ήρθαν. Ούτε ρώτησαν αν χρειαζόμαστε βοήθεια σε τίποτα.

Αλλά δεν θέλω να έχω αυτό σαν τελευταία μου σκέψη.
Είμαι χαρούμενη που (σχεδόν) τελειώσαμε.
Ανυπομονώ για την συνέχεια...

Η μαγική πόλη

Καλή χρονιά σε όλους σας! Μακάρι αυτή να είναι η καλύτερη χρονιά για όλους μας γεμάτη χαρές, λίγες λύπες και κυρίως υγεία.

Από ότι βλέπω, όλοι είσαστε απασχολημένοι και δεν έχω και πολλά να διαβάσω. Ευτυχώς δηλαδή γιατί με όλα όσα τρέχω να κάνω τις τελευταίες μέρες (να εξοπλίσω ένα ολόκληρο διαμέρισμα, να καθαρίσω, να μετακομίσω, να τρέξω από τραπέζι σε τραπέζι, να δω φίλους που είχα να δω καιρό κτλ κτλ), δεν προλαβαίνω καν να ανάψω τον υπολογιστή.

Θέλω να σας πω πώς πέρασα στην Πράγα.
Σκέφτομαι να μην σας γράψω πολλά πράγματα και να αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους.

Κρίμα μόνο που δεν μπορώ να βάλω και φωτογραφίες με τον έρωτα, έχουμε μερικές καταπληκτικές.
Θα σας πω μόνο ότι πέρασα Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΑ και συστήνω την πόλη αυτή ανεπιφύλακτα!!!
Κι επειδή λίγο χιούμορ δεν βλάφτει...

10 διαπιστώσεις μιας Κύπριας:

1. Εγώ δεν μπορώ να ισορροπήσω με τακούνια μέσα στο σπίτι μου, γιατί νόμιζα ότι θα μπορούσα να περπατήσω στο χιόνι που όταν παγώσει γίνεται σαν πίστα ice skating?? Σοβαρά, εκτός του ότι έκανα πέντε μίλια δέκα ώρες για να πάμε από εδώ μέχρι εκεί, αν δεν με άρπαζε 3-4 φορές η αγάπη μου θα έκανα θεαματικές  πτώσεις φιγούρες. Άρα τακούνια και λεπτεπίλεπτα παππουτσάκια....απαγορευμένα!

2. Όταν είσαι σε τέτοιο περιβάλλον στους -10 (τη μέρα) δεν σε νοιάζει πλέον αν οι καφέ σου μπότες δεν ταιριάζουν με τα υπόλοιπα σου ρούχα!!

3. Στο κρύο πεινάς συνέχεια. Μα συνέχεια. Τρώγαμε τεράστιο πρόγευμα, μεσημεριανό, βραδυνό και διάφορα ενδιάμεσα. Φάγαμε υπέροχες ψαρόσουπες.

4. Όσοι πάτε Πράγα, ειδικά Χριστούγεννα, μην παραλείψετε να φάτε λουκάνικα από τις υπαίθριες αγορές. Μην μετρήσετε την χοληστερόλη σας. Τέλεια λουκάνικα, στο στυλ των δικών μας των χωριάτικων (όχι αυτά τα βιομηχανοποιημένα) αλλά πιο πικάντικα. Στο δίνουν σε χάρτινο δισκάκι με μια φέτα μαύρο ψωμί και μουστάρδα. Μμμμμμ!!!

5. Όσο καλά και να ντυθείς, το κρύο μπορεί να τρυπώσει. Πάγωναν μέχρι και οι κόρες των ματιών μας. Όμως προσοχή. Όσο κρύο είναι έξω άλλη τόση ζέστη είναι μέσα. Γι αυτό καλύτερα με ρούχα που βγαίνουν από πάνω παρά εσωτερικές μπλούζες και θερμαντικές. Υπολογίστε επίσης την ώρα που χρειάζεται να ντυθείτε. 10 λεπτά για όλες τις στρώσεις ρούχων (παλτό,γάντια,σκούφο,κασκόλ) και άλλα τόσα για να τα βγάλεις. Καλύτερα τα παπούτσια να είναι ένα νούμερο μεγαλύτερα για να χωρούν οι χοντρές κάλτσες και οι ενισχύσεις.

6. Οι πωλητές, τα γκαρσόνια και οι υπαλλήλοι στο ξενοδοχείο ήταν εξαιρετικά ευγενικοί και χαμογελαστοί. Σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο. Μας έκανε εντύπωση.

7. Αγοράστε οπωσδήποτε ρώσικο καπέλο, ερωτεύτηκα το δικό μου και το φορούσα συνέχεια. Βέβαια δεν θα το φορέσω ποτέ κάπου αλλού. Η αγάπη μου έλεγε ότι αν μείνω με το καπέλο στο αεροδρόμιο θα μας σταματήσουν στο τελωνείο και θα μου ζητούν βίζα. ΄

8. Το δέρμα μου, το σκατοδέρμα μου που είναι πάντα λιπαρό, στην Πράγα ήταν μονίμως απαλό, λαμπερό, τσιτωμένο και χωρίς λιπαρότητα. Και τα μαλλιά μου επίσης. Ούτε λιπαρότητα, ούτε υγρασία τα έπιανε. Αντιθέτως μόλις άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου στη Λάρνακα χάλασαν. Το κρύο μου πάει και μου κάνει!!!

9. Ούτε κατά διάνοια να κρυολογήσουμε. Ούτε η μύτη μου έκλεινε όπως κλείνει συνήθως. Αντιθέτως, εδώ και 5 μέρες που είμαι στην Κύπρο νιώθω ήδη μπουκωμένη. Επαναλαμβάνω, εκείνος ο καιρός μου πάει!!!

10. Όσοι θα πάτε, δείτε τα όλα! Τα παλάτια, τις πλατείες, το torture museum, το sex museum, περπατήστε στη γέφυρα του Καρόλου. Δεν χρειάζονται ούτε μετρό, ούτε λεωφορεία. Η Όπερα είναι το πιο υπέροχο κτίριο που είδα ποτέ. Και το μπαλέτο (Η λίμνη των Κύκνων) αν και κράτησε 2.5 ώρες με ενθουσίασε. Πραγματικές μπαλαρίνες, αέρινες και υπέροχες.

Ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Ήταν μαγικά, παραμυθένια και γεμάτα έρωτα. Εύχομαι να περάσατε κι εσείς το ίδιο όμορφα. 

Υ.Γ.1 Και τώρα πίσω στη γη. Ένας αγαπημένος φίλος μου είπε πως όταν ένας άντρας και μια γυναίκα αποφασίζουν να εξοπλίσουν ένα σπίτι, δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή διαλέγει η γυναίκα τα πάντα και ο άντρας δεν ανακατεύεται, ή μαλλώνουν διαλέγοντας τα μαζί. Μαντέψτε τι κάνουμε εμείς!!
(βαθιές ανάσες, τεχνικές χαλάρωσης, σταυροπόδι στο πάτωμα κάνοντας οοομμμμ)

Υ.Γ.2 Χτες το βράδυ, μετά τα φαγητά και τις διασκεδάσεις, πήγαμε στο διαμέρισμα μας για να κοιμηθούμε για πρώτη φορά εκεί. Ένα άδειο διαμέρισμα, μη κατοικήσιμο ακόμα με το μόνο έπιπλο που χρειαζόμασταν. Το κρεβάτι μας.

Υ.Γ.3 Πρώτη φορά στη ζωή μου που αλλάζει χρονιά και δεν με πιάνει μελαγχολία, δεν γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μου και δεν λέω το σλόγκαν..."κάθε πέρσι και καλύτερα". Πρώτη φορά που ένιωσα ευτυχισμένη αυτή την εποχή.

Και τώρα οι φωτογραφίες!!