Ο Μέσης και ο Μάξης

Για όσους δεν καταλάβατε, αναφέρομαι στον Lionel Messi και στον Rodriguez Maxi, παίχτες της Αργεντινής στο φετινό Μουντιάλ. Ε, μα να μην γράψω κι εγώ ένα μουντιαλικό κείμενο να είμαι στο πνεύμα της εποχής? Απαράδεκτο!

Η αλήθεια είναι ότι γενικά μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα η μουντιαλική περίοδος. Αντιθέτως, όταν δεν μπορώ να βρω τίποτα να δω στην τηλεόραση, βλέπω ποδόσφαιρο, δηλαδή πολύ συχνά. Κάθομαι στην βεράντα με μπαμπά, θείους κι αδερφό, γυρίζουμε την τηλεόραση προς τα έξω, απλώνουμε τις ποδάρες μας στις καρέκλες, βλέπουμε ποδόσφαιρο και τρώμε φρούτα. Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση στις ομάδες (εκτός από την Ελλάδα φυσικά) αλλά γενικά συμφωνήσαμε με τον μπαμπά σε κάθε παιχνίδι που βλέπουμε να υποστηρίζουμε τον αδύνατο. Μόνο προχτές που έπαιζε Πορτογαλλία- Β.Κορέα ήμουν με την Πορτογαλλία αλλά λυπήθηκα πολύ που οι καημένοι οι Κορεάτες έφαγαν 7 ολόκληρα γκολάκια και δεν κατάφεραν να βάλουν έστω ένα για την τιμή των όπλων....! Εντύπωση μου έκανε και το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που επέτρεψε το καθεστώς στην Β. Κορέα να παρακολουθήσει ο κόσμος ολόκληρο ποδοσφαιρικό αγώνα!!! Κρίμα, ξινό τους βγήκε τους καημένους, καλύτερα να μην το έβλεπαν καν.

Βλέπω εγώ ποδόσφαιρο και οι άντρες της παρέας μιλούν για την τεχνική του ενός και το πόσο επιθετικό ήταν το φάουλ του άλλου και εδώ είχε κάρτα και το σύστημα 4-4-2 δεν τους βολεύει σε αυτό το παιχνίδι κτλ κτλ. Καταλαβαίνω διάφορα τεχνικά του ποδοσφαίρου επειδή μ' αρέσει γενικά όταν παρακολουθώ κάτι να κατανοώ ακριβώς τι γίνεται. Τους τα πρήζω φυσικά να μου εξηγήσουν γιατί αυτό ήταν offside και αν στο fair play δικαιούνται να κάνουν αυτό και το άλλο όμως δεν μπορώ να μην βλέπω και αυτά....

.....και να σχολιάζω "Αμάν τι μωρό, ουάο, άααχχχ" με αποτέλεσμα να με αγριοκοιτάζουν οι δίπλα μου!


Υ.Γ. Χτες άκουσα κάτι πολύ έξυπνο. Για όσους άντρες δεν καίγονται ιδιαίτερα για την στρογγυλή θεά, βγείτε έξω, είναι η ευκαιρία σας για καμάκι! Οι περισσότεροι άντρες καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες να μην ξέρουν ούτε τι γίνεται γύρω τους και οι περισσότερες γυναίκες να βγαίνουν μόνες και απηυδισμένες από γκόμενους και συζύγους. Άτε και καλές ψαριές!!!

Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις??

Τελευταία ακούω μια πολύ ωραία διαφήμιση.
Είναι από την Αρχή κατά της διάκρισης και του ρατσισμού και το μήνυμα λέει ότι οι διαφόρες μας κάνουν την διαφορά.
Είναι ραδιοφωνική διαφήμιση, είδα και αρκετές τηλεοπτικές αλλά αυτή μου άρεσε πολύ περισσότερο.
Μια ομάδα ανθρώπων να γελά και να ακούγονται διαφορετικά γέλια. Και να λέει ο εκφωνητής: "Ξεχωρίσατε ποιος είναι ο νέος, ο γέρος, ο μαύρος, ο άσπρος, ο Κύπριος, ο Άγγλος? Όχι, επειδή η χαρά δεν κάνει διακρίσεις! Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις?"

Πολύ μου άρεσε.

Προσπαθώ στην ζωή μου να μην κάνω διακρίσεις, να τους βλέπω όλους με τα ίδια μάτια.
Γι αυτό μου αρέσουν οι αντισυμβατικές φιλίες. "Ελκύομαι" από άτομα μεγαλύτερα, κάνω εύκολη παρέα και με ξένους, μου αρέσουν τα "λίγο τρελλά" άτομα, δεν με ενοχλούν οι ομοφυλόφυλοι (το αντίθετο μάλιστα, με ιντριγκάρει τέτοια σχέση) και γενικά μπορώ να έρθω κοντά με κάθε άτομο που είναι ανοικτό. Μου αρέσουν τέτοιες "σχέσεις" γιατί με κάνουν να νιώθω ότι μαθαίνω κάτι από αυτά τα διαφορετικά άτομα. Κερδίζω γνώση, δημιουργώ ιδιαίτερους δεσμούς που με βοηθούν να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος. Κερδίζω και από τους "ομοίους" μου, κερδίζω και από τους διαφορετικούς!!

Αυτά τα λέω και τα υποστηρίζω πολύ αν και δεν έχω πολλές τέτοιες φιλίες τώρα τελευταία.

Όμως τώρα που ξαναδιαβάζω την πιο πάνω παράγραφο...
Από την στιγμή που στο μυαλό μου, το ανοικτό μυαλό μου, κάνω διαχωρισμό αυτών των ανθρώπων, τους ομαδοποιώ και τους χαρακτηρίζω, δεν είναι σαν να και ήδη κάνω την διάκριση? Μπορεί να είμαι ανοικτή και να κάνω εύκολα παρέα, να συνδέομαι, να εμπιστεύομαι τον κόσμο σχετικά εύκολα....αλλά το γεγονός ότι τους αντιμετωπίζω σαν "διαφορετικούς" δεν αλλάζει. Αποδέχομαι την διαφορετικότητα αλλά την εντοπίζω και την έχω στο μυαλό μου. "Είναι διαφορετικός αλλά δεν πειράζει".
Και το άλλο. Μήπως το κάνω μόνο για μένα? Είπα πιο πάνω ότι μου αρέσουν αυτές οι σχέσεις επειδή κερδίζω πράγματα. Αυτό δεν είναι καθαρός εγωισμός? Δηλαδή αν κάνω παρέα με κάποιον ομοφυλόφυλο είναι για να μάθω πώς σκέφτονται για να ικανοποιηθεί η περιέργεια μου (?). Ρωτώ τον εαυτό μου.

Άτε τωρά νιώθω άσχημα για μένα.

Υ.Γ. Αυτό είναι παράδειγμα το πώς ένα μαζοχιστικό, υπερ-αναλυτικό μυαλό μπορεί να πάρει μια ευχάριστη σκέψη που το έκανε να νιώσει καλά και να την μετατρέψει σε απαισιόδοξη, άσχημη σκέψη.
Σας χαμογελώ για να μην νομίσει κανένας ότι έχω τίποτε άλλο και δεν είμαι καλά!! Απλώς....αθκιασερή! :)))

Σας λέω είμαι καλά

Μια φορά είπα ότι όταν αρχίσω να μην γράφω πολλά πολλά, σημαίνει ότι είμαι καλά. Διότι, ο λόγος που έγραφα ως επί το πλείστον, ήταν για να εκτονώνω νεύρα, στενοχώριες, πικρίες και τα λοιπά κακά που (νόμιζα ότι) έχω.
Ε λοιπόν, δεν έχω τίποτα.
Βαρέθηκα να έχω συνέχεια κάτι να μαραζώνω. Άρα λοιπόν δεν έχω τίποτε. Όλα στο μυαλό μου ήταν. "Φαντασίωση του πόνου" που λέει κι ένας φίλος. Σκέψου, ανάλυσε, ξαναζήσε, θυμήσου, κλάψε, νευρίασε και φτου κι απ την αρχή! Ε λοιπόν δεν έχω τίποτε. Νιώθω πολύ light, σαν να πετώ. Όχι, ερωτευμένη δεν είμαι. Σίγουρα. Ούτε καν κοντά. Ούτε κέρδισε το τζόκερ μου. Αυτό που νιώθω είναι καθαρό συναίσθημα, που στέκει από μόνο του, χωρίς "βοηθήματα". Καθαρίζω σιγά σιγά. Και νιώθω να λάμπω από μέσα μου. Ανακάλυψα ένα μυστικό. Με βοηθούν οι φίλοι. Πολύ. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τη βοήθεια τους.
Επιτέλους ήρθε το καλοκαίρι. Και ο ΗΛΙΟΣ (μου) λάμπει!!
Μουρμούρα όλο τον χειμώνα "πότε θα έρθει το καλοκαίρι" και να το που ήρθε. Δηλαδή τι ήρθε, πέρασε κι ο μισός Ιούνης κιόλας!

Άσχετο:
Σήμερα άκουσα το εξής: Πρόσεχε να μην ερωτευτείς τον δάσκαλο, τον ψυχολόγο ή το αφεντικό σου.
Εσείς τι λέτε?

Μήπως έχεις μπλογκ??

"Μήπως έχεις μπλογκ?"

Αυτή την ερώτηση μου έκανε μια κοπέλα γνωστή μου προχτές, που συνάντησα κάπου τυχαία, στο άσχετο.
Από μέσα μου είπα "όχι, δεν είναι δυνατόν!!"
Δεν γράφω πολλά βιογραφικά στοιχεία και δεν κατηγορώ ποτέ κανέναν γιατί έχω στο μυαλό μου ότι ίσως κάποιος γνωστός μου με διαβάζει. Και δεν είναι ότι έχω κατηγορίες και απλώς δεν τις γράφω εδώ! Το σκέφτηκα λίγο πιο αναλυτικά το θέμα και τελικά κατέληξα ότι αν π.χ. σήμερα μου κάνει κάτι μια φίλη και πάω εγώ και το γράψω στο μπλογκ, το μόνο που θα συμβεί, είναι να μεγαλοποιηθεί το πράγμα στον εγκέφαλο μου για κάτι που είναι πολύ πιο ασήμαντο στην πραγματικότητα. Εξάλλου τα γραπτά μένουν και μπορούν να είναι έντονα και καταστροφικά. Δεν θα ήθελα να πληγώσω κανέναν δικό μου για κανέναν λόγο. Όπως συμβαίνει δηλαδή και με τα άλλα που γράφω. Μεγαλοποιούνται. Το ξανάπα αυτό νομίζω. Όταν γράφω, γράφω λίγο έντονα και βγαίνουν όλα λίγο υπερβολικά, το καταλαβαίνω από τα σχόλια. Υπάρχει μικρή παραπλάνηση στα μπλογκς. Η πραγματικότητα μου γενικά δεν είναι ούτρ επώδυνη ούτε τόσο "έντονη". Στον γραπτό λόγο, προσπαθούμε να περιγράψουμε τα αισθήματα μας και χρησιμοποιούμε δυνατές εικόνες....που στην τελική δείχνουν μια λίγο διαφορετική πραγματικότητα. Νομίζω όσοι μπλόγκερ με γνωρίσατε από κοντά το διαπιστώσατε.

Πίσω λοιπόν στην κοπέλα που με ρώτησε. Είναι πολύ παλιά μου φίλη, από τα χρόνια του σχολείου. Έχει κυριολεκτικά, 10 ολόκληρα χρόνια να συσχετιστούμε πραγματικά και μόνο τώρα τελευταία έτυχε να την δω δυο-τρεις φορές τυχαία από εδώ κι από εκεί. Και αυτό μου έκανε την περισσότερη εντύπωση. Από κάποια πολύ μικρά πράγματα και 1-2 συμπτώσεις συνδύασε και σκέφτηκε ότι είμαι εγώ. Απίστευτο ένστικτο! Και το άλλο που μου είπε όταν την ρώτησα "Καλά, πώς με κατάλαβες από το στυλ που γράφω...?" και μου είπε το απίστευτο "Καλά ρε, δεν σε ξέρω????" Με ήξερε. Πριν 10 χρόνια. Έμεινα η ίδια έφηβη. Ίσως έγινα μόνο λίγο πιο ανοικτή, πιο κοινωνική.

Αυτό που διαπίστωσα, για ακόμα μια φορά, είναι ότι οι ανθρώποι που σε ξέρουν από μικρή ηλικία είναι αυτοί που πραγματικά σε γνωρίζουν. Οι παιδικοί φίλοι είναι οι καλύτεροι. Ποτέ δεν σε απογοητεύουν. Κι αν σε απογοητεύσουν καμιά φορά, δεν τους ξεγράφεις όπως κάνεις με τους καινούριους φίλους, γιατί τα όρια μας είναι διαφορετικά με τους παιδικούς μας φίλους, αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί, όσο και να αλλάξουν, όσο και να αλλάξεις, η βάση είναι πάντα η ίδια. Σε αγαπούν και τους αγαπάς για τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτόν που γνώρισαν στα θρανία και στις αυλές των σχολείων, στις αγωνίες των εξετάσεων και στα βάσανα των καθηγητών, στα πρώτα ερωτικά (και γελοία όταν τα σκέφτεσαι μετά από χρόνια) σκιρτήματα, στις κοπάνες, στην πρώτη νυχτερινή έξοδο, στο πρώτο τσιγάρο, στις μικρές εξομολογήσεις, στην διαδικασία της ανεξαρτηκοποίησης μας από τους γονείς.

Γι αυτό, φίλη μου παλιά, αν με διαβάσεις, θέλω να σου πω ότι δεν με πείραξε που με κατάλαβες, δεν με πείραξε που είδες κάποια γραπτά μου εσώψυχα διότι, όπως μου είπες, ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ.