Χτες πήγα για καφέ με μια φίλη. Σε μια καφέτερια στη παλιά Λευκωσία. Νωρίτερα ήμουν σε άλλη καφετέρια στη Μακαρίου.
Είμαι άνθρωπος "παντός καιρού" και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι ίσως από τα ελάχιστα προτερήματα που μου αναγνωρίζω. Νομίζω πως είμαι απόλυτα προσαρμόσιμη με κάθε είδους καταστάσεις. Ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στις καφετέριες της παλιάς Λευκωσίας και ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στη Μακαρίου. Εγώ, μπορώ να πάω και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "high class" και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "κουλτουριάρικα". (Οι όροι στα εισαγωγικά είναι σχετικοί αλλά όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ---ελπίζω!). Καλή να είναι η παρέα μόνο! Τρώω και sushi σε high εστιατόριο και οφτό κλέφτικο σε καφενέ χωρκού. Τρώω και στα ξενοδοχεία, τρώω και σάντουιτς που το δρόμο. Φαΐ να είναι...!
Μπορώ να μείνω στο καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, μπορώ να μείνω και σε κάμπινγκ. Και στα δυο θα είμαι ο εαυτός μου! Μπορώ να κυκλοφορώ με γόβες, φορέματα, τέλειο μακιγιάζ και μαλλιά κομμωτηρίου και επίσης με jean baggy style, φανελάκια, αθλητικά και τα μαλλιά μου αλογοουρά. Σαν τα δεκαεξάχρονα.
Στο ραδιόφωνο μου στο αυτοκίνητο μπορώ να ακούσω ξένες ή ελληνικές ποπ επιτυχίες και λαϊκά και ρεμπέτικα και κυπριακά και κλασσική μουσική και λάτιν. Και επίσης με όλα θα διασκεδάσω. Και στις ταβέρνες και στα club (τότε που πήγαινα, τώρα δεν πάω αλλά συνεχίζει να μου αρέσει η μουσική που παίζουν) θα χορέψω και θα διασκεδάσω.
Μου αρέσουν και οι εκδρομές με φίλους και οι εκδρομές με συγγενολόι. Και στα βουνά και στις θάλασσες. Χειμώνα και καλοκαίρι.
Οι άνθρωποι που κάνω παρέα μπορεί να είναι από 15 μέχρι 85, μπορεί να έχουν βγάλει μετά βίας το δημοτικό, μπορεί να έχουν διδακτορικά. Με όλους θα νιώσω το ίδιο άνετα (και αυτοί μαζί μου) και με όλους θα βρω πράγματα να πω. Μπορώ να συζητώ με την ίδια ευκολία φιλοσοφικά θέματα για ώρες και για το τι χρώμα ανταύγειες θα μου ταίριαζαν.
Η τηλεόραση μου μπορεί να είναι από trash tv next top model, πρωινάδικα, sex and the city αλλά και σοβαρές πολιτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ και κουλτούρα. Όπως και τα έργα που θέλω να βλέπω στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Τρελλαίνομαι με χαζοχαρούμενα μιούσικαλ αλλά και με "σκοτεινά" έργα. Στη βιβλιοθήκη μου θα βρείτε βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας, μυστηρίου, ιστορία αλλά και άρλεκιν! Θα τα απολαύσω όλα!
Μπορώ να είμαι και σε τρελλή χαρά και σε τρελλή κατάθλιψη. Καλά, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα μου!
Μπορώ να αγαπήσω μέχρι αηδίας και να μισήσω επίσης μέχρι αηδίας. (Όχι που δεν θα έλεγα κάτι γι αυτό(ν) ).
Μου αρέσουν και οι ξανθοί και οι μελαχρινοί και οι λεπτοί και οι μη-λεπτοί και οι ψηλοί και οι μη-ψηλοί και οι μαλλιάδες και οι φαλακροί και οι πλούσιοι και οι φτωχοί και οι καλοί και οι κακοί...(Μάλλον εύκολη με την κακή έννοια θα σας φανώ τώρα).
I can be anything you want me to be. Μπορώ να είμαι γατούλα ή αγριόγατα. Μπορώ να φαίνομαι ανεξάρτητη και ώριμη γυναίκα, μπορώ να δείχνω και απροστάτευτο, αθώο κοριτσάκι. Μπορώ να δείχνω συντηρητική, μπορώ να δείχνω και απόλυτα προχωρημένη. (Αυτά μάλλον τα μπορούν όλες οι γυναίκες)
Μου αρέσουν και οι άντρες και οι γυναίκες. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ!!!!! Το έγραψα επειδή μου φάνηκε ότι κολλούσε και το αφήνω για να είναι πιο....light το κείμενο!
Συμπέρασμα μετά από δεύτερο διάβασμα του κειμένου:
Τελικά μήπως αντί ευέλικτη και ευπροσάρμοστη είμαι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα;;; Δηλαδή αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει τι θα πω; Μου αρέσουν ΟΛΑ;; Τι σόι προσωπικότητα είναι αυτή;; Τι τρελλή που είμαι, κατάφερα το μοναδικό προτέρημα που θεωρούσα ότι είχα να το σκεφτώ σαν μειονέκτημα!!
Υ.Γ. Άσχετο, πόσο psycho πρέπει να είσαι για να κερδίζει η ομάδα σου και εσύ αντί να χαίρεσαι 100% να έχεις μέσα σου μια απογοήτευση, ένα θυμό που θα χαρούν και άλλοι με αυτή την νίκη;;;
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Αχ γιαγιά (εμπνευσμένο από την ανάρτηση της Μάνας!)
Εγώ νιώθω ότι ήμουν από τα τυχερά παιδιά όσον αφορά το συγγενικό μου περιβάλλον γιατί είχα δυο γιαγιάδες υπέροχες (και ένα σωρό άλλους πολύτιμους συγγενείς που μου έδωσαν και μου δίνουν απέραντη αγάπη). Έχασα την μια πριν από λίγα χρόνια δυστυχώς. Και οι παππούδες καλοί είναι αλλά οι γιαγιάδες...κτυπούν ρέστα!!
Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!
Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.
Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)
Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.
Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!
Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!
Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.
Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)
Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.
Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Spring is just around the corner...! (εν μέσω βροχών και καταιγίδων)
Έχω έξω από το παράθυρο του δωματίου μου μια λεμονιά. Μας κάνει ωραία, μεγάλα κίτρινα λεμόνια. Έχει και κάτι αγκάθια τεράστια. Η λεμονιά αυτή, όλο τον προηγούμενο χρόνο και το καλοκαίρι ήταν καταπράσινη και είχε κάτι τεράστια υγιή φύλλα. Ήταν τόσο μεγάλα, πράσινα και τόσο πυκνά που με έκρυβαν πλήρως από την βεράντα του γείτονα. Πράγμα πολύ καλό γιατί το καλοκαίρι κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοικτά και τον χειμώνα με τις κουρτίνες ανοικτές. Μου αρέσει το φως.
Μετά το καλοκαίρι, η λεμονιά αρρώστησε. Τα φύλλα της έγιναν κίτρινα και έπεφταν συνέχεια. Και όχι εξαιτίας του φθινοπώρου. Μας είπαν ότι είναι άρρωστη και θα πεθάνει. Λυπήθηκα πολύ που θα έχανα την λεμονιά. Η λεμονιά μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Όχι αυτή η συγκεκριμένη, γενικά οι λεμονιές. Κι αυτό γιατί το σπίτι της γιαγιάς μου έχει γύρω γύρω λεμονιές. Ήταν η αγαπημένη μου κρυψώνα. Πολλές φορές κρυβόμουν στην πίσω αυλή κάτω από τις λεμονιές και έκλαιγα μόνη μου. Μετά από χρόνια κρυβόμουν εκεί και διάβαζα τα γράμματα αγάπης που μου έγραφε η τότε αγάπη μου. (όχι, δεν έζησα σε άλλη εποχή, απλώς ήμασταν δύο πολύ ρομαντικές και ερωτευμένες ψυχές).
Τέλοσπαντων, από τότε που έχασε όλα της τα φύλλα η λεμονιά, χειμώνιασε κιόλας και όταν γυρίζω στο σπίτι είναι πλέον σκοτεινά, δεν άνοιγω πλέον τις κουρτίνες του συγκεκριμένου παραθύρου και δεν βλέπω πια τι γίνεται η λεμονιά (και η κίνηση στην βεράντα του γείτονα).
Σήμερα γύρισα νωρίς στο σπίτι και έξω είχε ακόμα πολύ φως αν και έβρεχε. Ανοίγω τις κουρτίνες και τι να δω;
Η λεμονιά είναι γεμάτη μπουμπούκια και ένα μάλιστα είναι ολάνθιστο. Ένα τεράστιο, όμορφο άσπρο λουλουδάκι.
Η άνοιξη στην ζωή μου!
Μετά το καλοκαίρι, η λεμονιά αρρώστησε. Τα φύλλα της έγιναν κίτρινα και έπεφταν συνέχεια. Και όχι εξαιτίας του φθινοπώρου. Μας είπαν ότι είναι άρρωστη και θα πεθάνει. Λυπήθηκα πολύ που θα έχανα την λεμονιά. Η λεμονιά μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Όχι αυτή η συγκεκριμένη, γενικά οι λεμονιές. Κι αυτό γιατί το σπίτι της γιαγιάς μου έχει γύρω γύρω λεμονιές. Ήταν η αγαπημένη μου κρυψώνα. Πολλές φορές κρυβόμουν στην πίσω αυλή κάτω από τις λεμονιές και έκλαιγα μόνη μου. Μετά από χρόνια κρυβόμουν εκεί και διάβαζα τα γράμματα αγάπης που μου έγραφε η τότε αγάπη μου. (όχι, δεν έζησα σε άλλη εποχή, απλώς ήμασταν δύο πολύ ρομαντικές και ερωτευμένες ψυχές).
Τέλοσπαντων, από τότε που έχασε όλα της τα φύλλα η λεμονιά, χειμώνιασε κιόλας και όταν γυρίζω στο σπίτι είναι πλέον σκοτεινά, δεν άνοιγω πλέον τις κουρτίνες του συγκεκριμένου παραθύρου και δεν βλέπω πια τι γίνεται η λεμονιά (και η κίνηση στην βεράντα του γείτονα).
Σήμερα γύρισα νωρίς στο σπίτι και έξω είχε ακόμα πολύ φως αν και έβρεχε. Ανοίγω τις κουρτίνες και τι να δω;
Η λεμονιά είναι γεμάτη μπουμπούκια και ένα μάλιστα είναι ολάνθιστο. Ένα τεράστιο, όμορφο άσπρο λουλουδάκι.
Η άνοιξη στην ζωή μου!
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
Άντρες: απαντήστε τώρα!!
Πλησιάζει η μέρα του εκείνου του Αγίου...εκείνου του τύπου που επιβάλλει στον κόσμο μας ροζ καρδιές, κόκκινα τριαντάφυλλα, αρκουδάκια και άλλες "ενδείξεις αγάπης". Όχι, αυτό το ποστ δεν θα είναι για τον Άγιο που προκαλεί φρενίτιδα στα ανθοπωλεία, ζαχαροπλαστεία, καταστήματα εσωρούχων, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Αυτός ο Άγιος δεν με αφορά εδώ και χρόνια (όχι επειδή δεν υπήρξα ερωτευμένη ή επειδή δεν μου αρέσουν τα λουλούδια) επειδή μπόρεσα να το εκλογικεύσω (από τις λίγες μου επιτυχίες εκλογίκευσης!) και να μην με επηρεάζει ιδιαίτερα. Μην πω και καθόλου και φανώ υπερβολική.
Τέλοσπαντων, εγώ άλλο θέλω να πω. Απλά αφορμή ήταν ο περιβόητος Άγιος για συζήτηση με δυο καρδιακές φίλες. Η μια παντρεμένη μόλις 2 χρόνια και η άλλη φρεσκοχωρισμένη από μακροχρόνια σχέση. Και οι δύο μου είπαν το εξής παράδοξο. "Ο άντρας/φίλος μου δεν θέλει/ήθελε να κάνουμε σεξ συχνά". Και έπεσα από τα σύννεφα. Γιατί δεν είναι το θέμα ότι οι γυναίκες αυτές δεν τους προκαλούσαν (ωραίες κοπέλες, φροντισμένες, με φαντασία και οι δυο) ούτε ότι αυτοί "αλλού έτρωγαν, αλλού έπιναν κι αλλού το έδιναν". Απλά δεν έχουν το σεξ στις προτεραιότητες τους. Μα να κοιμάσαι με τον άλλον κάθε νύχτα και να μην κάνεις τίποτα για μέρες και βδομάδες;;; Πού πήγε αυτό που λένε ότι οι γυναίκες προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουν τα.....συζυγικά τους καθήκοντα;; ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Οι γυναίκες θέλουν και οι άντρες βαριούνται!!! Παλιά έλεγαν ότι για το σεξ εξυπηρετούσε μόνο τον άντρα (οι ανοργασμικές το έλεγαν υποθέτω) και ότι για την γυναίκα ήταν μόνο αγγαρεία. Κι άμα στις αρχές δεν θέλουν σεξ στα 40, στα 50 τι θα γίνει;; Ο Θεός να μην μου το δείξει!!
Θέλω οι άντρες που με διαβάζουν να μου απαντήσουν. Εσείς ρε παιδιά, βρε αγόρια, δεν θέλετε σεξ κάθε βράδυ ή έστω συχνά;; Εγώ πάντως, και όλες οι γυναίκες που ξέρω, θέλουμε και δεν ντρεπόμαστε να το πούμε! (καλά δεν το λένε όλες στο μπλογκ τους αλλά στον σύντροφο μας και το λέμε και το δείχνουμε). Ξέρετε είναι και θέμα αξιοπρέπειας αυτό. Όταν η γυναίκα δεν νιώθει επιθυμητή και επιδιώκει την επαφή πιο πολύ από τον σύντροφο της, αναποδογυρίζονται οι ισορροπίες...
Και δεν εννοώ να έχετε δίπλα σας γυναίκες που όλη μέρα να τσακώνεστε και το βράδυ να θέλουν και σεξαν και εγώ αν ήμουν άντρας δεν θα επηρεαζόμουν. Εννοώ να έχετε δίπλα σας ωραίες γυναίκες, με πονηρή διάθεση, που σας κάνουν εκπλήξεις με ωραία εσώρουχα, με ρομαντικά σκηνικά, με τρελλά σκηνικά και ότι φανταστείτε. Γιατί δεν το εκμεταλλεύεστε;;
Και τώρα βλέπω στις ειδήσεις...."Ένας στους δυο γάμους διαλύεται στην Κύπρο". Λέτε να φταίει η έλλειψη σεξ από τους άντρες προς τις γυναίκες τους;;;
Τέλοσπαντων, εγώ άλλο θέλω να πω. Απλά αφορμή ήταν ο περιβόητος Άγιος για συζήτηση με δυο καρδιακές φίλες. Η μια παντρεμένη μόλις 2 χρόνια και η άλλη φρεσκοχωρισμένη από μακροχρόνια σχέση. Και οι δύο μου είπαν το εξής παράδοξο. "Ο άντρας/φίλος μου δεν θέλει/ήθελε να κάνουμε σεξ συχνά". Και έπεσα από τα σύννεφα. Γιατί δεν είναι το θέμα ότι οι γυναίκες αυτές δεν τους προκαλούσαν (ωραίες κοπέλες, φροντισμένες, με φαντασία και οι δυο) ούτε ότι αυτοί "αλλού έτρωγαν, αλλού έπιναν κι αλλού το έδιναν". Απλά δεν έχουν το σεξ στις προτεραιότητες τους. Μα να κοιμάσαι με τον άλλον κάθε νύχτα και να μην κάνεις τίποτα για μέρες και βδομάδες;;; Πού πήγε αυτό που λένε ότι οι γυναίκες προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουν τα.....συζυγικά τους καθήκοντα;; ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. Οι γυναίκες θέλουν και οι άντρες βαριούνται!!! Παλιά έλεγαν ότι για το σεξ εξυπηρετούσε μόνο τον άντρα (οι ανοργασμικές το έλεγαν υποθέτω) και ότι για την γυναίκα ήταν μόνο αγγαρεία. Κι άμα στις αρχές δεν θέλουν σεξ στα 40, στα 50 τι θα γίνει;; Ο Θεός να μην μου το δείξει!!
Θέλω οι άντρες που με διαβάζουν να μου απαντήσουν. Εσείς ρε παιδιά, βρε αγόρια, δεν θέλετε σεξ κάθε βράδυ ή έστω συχνά;; Εγώ πάντως, και όλες οι γυναίκες που ξέρω, θέλουμε και δεν ντρεπόμαστε να το πούμε! (καλά δεν το λένε όλες στο μπλογκ τους αλλά στον σύντροφο μας και το λέμε και το δείχνουμε). Ξέρετε είναι και θέμα αξιοπρέπειας αυτό. Όταν η γυναίκα δεν νιώθει επιθυμητή και επιδιώκει την επαφή πιο πολύ από τον σύντροφο της, αναποδογυρίζονται οι ισορροπίες...
Και δεν εννοώ να έχετε δίπλα σας γυναίκες που όλη μέρα να τσακώνεστε και το βράδυ να θέλουν και σεξ
Και τώρα βλέπω στις ειδήσεις...."Ένας στους δυο γάμους διαλύεται στην Κύπρο". Λέτε να φταίει η έλλειψη σεξ από τους άντρες προς τις γυναίκες τους;;;
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός
Όλες οι γυναίκες έχουμε κάποιου είδους πρότυπα για τον άντρα που θέλουμε δίπλα μας.
Εγώ ξεπέρασα εδώ και καιρό τα πρότυπα του είδους "ψηλός, μελαχρινός με καλή δουλειά". Καλά ίσως έχω μια μικρή ροπή προς τους μελαχρινούς ίσως επειδή εγώ είμαι ανοικτόχρωμη και ξανθή αλλά και πάλι ίσως είναι τυχαίο.
Και αρχίζουμε...
Θέλω έναν άντρα να συνεννοούμαστε, να επικοινωνούμε. Εντάξει, αυτό είναι μάλλον γενικό.
Θέλω έναν άντρα να με κάνει να γελώ και να μπορώ να τον κάνω να γελάσει.
Να είναι λίγο τρελλός, λίγο διαφορετικός. Να μην έχει πρόβλημα να μου δείχνει την αγάπη του και να μην τρομάζει όταν του δείχνω εγώ την δική μου. Ναι, είμαι πολύ εκδηλωτική όταν νιώθω άνετα. Να με κρατά από το χέρι παντού και να σταματά στην μέση του δρόμου για να με φιλήσει.(έχω ένα κόλλημα να περπατήσω στην υπέργεια διάβαση πεζών / γέφυρα της CYTA στην Λεωφόρο Λεμεσού και να φιληθώ εκεί πάνω με κάποιον) Να ανοίγει την αγκαλιά του και να με κλείνει μέσα της. Ροζ όνειρα....
Να είναι πιο δυνατός αυτός από μένα. Να μπορώ να του λέω τα προβλήματα μου και να καταλαβαίνει. Και όχι, δεν εννοώ προβλήματα όπως τι ανταύγειες να κάνω στο μαλλί. Να έχει άποψη όμως και να μπορεί να την πει κιόλας.
Να μην με κυνηγά σαν σκυλάκι όλη μέρα. Προτιμώ να με τραβά αυτός από την μύτη παρά εγώ αυτόν. Να με κάνει να ζηλεύω και να με ζηλεύει χωρίς να φτάνουμε σε ακρότητες. Ναι, υπάρχει και "υγιής ζήλια".
Να με φροντίζει με μικρά πράγματα. Ένα μήνυμα το πρωί καλημέρα μπορεί να κάνει μικρά θαύματα! Αν με φροντίζει αυτός 5, εγώ θα τον φροντίζω 10. Δεν με ενοχλούν τα παλιά πρότυπα άντρα που η γυναίκα φρόντιζε τον άντρα. Εξάλλου τι έχει αλλάξει σε αυτό;;; Και τώρα οι γυναίκες φροντίζουν τους άντρες και έχουν επιπλέον και τις καριέρες τους. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε οικογένεια και καριέρα, θα διάλεγα την οικογένεια.
Να τον φοβάμαι λίγο. Ή μάλλον να τον σέβομαι πολύ. Εννοείται να με σέβεται και αυτός αλλά τονίζω ιδιαίτερα ότι πρέπει να μου προκαλεί λίγο το αίσθημα του φόβου. Να κρατά αυτός τα χαλινάρια. Να είναι αυτός κυρίαρχος όλων των παιχνιδιών. Δεν θέλω να είμαι αρχηγός!!
Δεν με νιάζουν ιδιαίτερα τα κοσμήματα και ούτε έχω κόλλημα με επώνυμες τσάντες, παππούτσια και άλλα τέτοια ακριβά δώρα. Γι αυτό να μην πιέζεται για όλα αυτά. Απλά πράγματα, μικρές εκπλήξεις. Αλήθεια!!
Να είναι ταξιδιάρης σαν εμένα. Να του αρέσουν τα ταξίδια, προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα αλλά και οι βόλτες με το αυτοκίνητο. Χίλιες φορές προτιμώ να φάω μια πίτα σουβλάκια Σαββατιάτικα στην πλατεία της Κακοπετρίας με το φουστανάκι και τα σανταλάκια μου το καλοκαίρι, παρά να πάω στο πιο high μπαράκι με τα τακούνια!!
Να είναι ευέλικτος σαν κι έμενα. Από τον καφενέ του χωριού του και το οφτό κλέφτικο, μέχρι το πιο καλό ξενοδοχείο και το sushi. Νιώθω άνετα παντού χωρίς πρόβλημα και χωρίς κόμπλεξ. Να δούμε οποιαδήποτε ταινία στο σινεμά, να πάμε και στο γήπεδο, να πάμε σε πολιτιστικό φεστιβάλ, να καθόμαστε στις καφετέριες με τους φίλους χωρίς να κάνουμε τίποτα. Να μπορεί να ταιριάξει παντού όπως κι εγώ.
Να του αρέσει η θάλασσα. Πολύ πολύ πολύ βασικό. Το καλοκαίρι δεν αντέχω χωρίς θάλασσα αλλά και τον χειμώνα για βόλτα. Και μέρα και νύχτα. Και απόμερες παραλίες και κοσμοπολίτικες. Δεν έχω πρόβλημα!
Δεν με νιάζει τι δουλειά κάνει! Ας είναι χτίστης, σιδεράς, γεωργός, διευθυντής πολυεθνικής. Δεν με νιάζει αν δεν έχει τα πτυχία μου. Να έχει κοινωνική μόρφωση μόνο. Να έχει τρόπους και αυτοπεποίθηση. Να μην με αφήνει να πληρώνω τους καφέδες και τα κινέζικα. Δεν μου αρέσει αυτή η ισότητα!!!
Να μπορεί να οδηγά καλά. Ξέρω, δεν κολλά πουθενά, αλλά έχω αυτή την μάλλον ανυπόστατη πεποίθηση ότι ο άντρας που χειρίζεται καλά το αυτοκίνητο του, ξέρει να χειρίζεται και τα υπόλοιπα!
Κι επειδή η λίστα αυτή όλο και μακραίνει και μου φαίνεται ότι μάλλον δεν θα βρω άντρα ποτέ....συμπληρώστε την εσείς οι γυναίκες και σχολιάστε εσείς οι άντρες. Εγώ μια φορά, τα είπα!!
Άτε, ένα τελευταίο...
Προς Θεού, να μην έχει περισσότερες κρέμες στο μπάνιο από μένα! Δεν αντέχω τους metrosexual άντρες και προτιμώ να έχει και λίγες τρίχες παρά να είναι από αυτούς που είναι σαν....άντε, να μην το πω, να διατηρήσω το επίπεδο του μπλογκ μου!!
Εγώ ξεπέρασα εδώ και καιρό τα πρότυπα του είδους "ψηλός, μελαχρινός με καλή δουλειά". Καλά ίσως έχω μια μικρή ροπή προς τους μελαχρινούς ίσως επειδή εγώ είμαι ανοικτόχρωμη και ξανθή αλλά και πάλι ίσως είναι τυχαίο.
Και αρχίζουμε...
Θέλω έναν άντρα να συνεννοούμαστε, να επικοινωνούμε. Εντάξει, αυτό είναι μάλλον γενικό.
Θέλω έναν άντρα να με κάνει να γελώ και να μπορώ να τον κάνω να γελάσει.
Να είναι λίγο τρελλός, λίγο διαφορετικός. Να μην έχει πρόβλημα να μου δείχνει την αγάπη του και να μην τρομάζει όταν του δείχνω εγώ την δική μου. Ναι, είμαι πολύ εκδηλωτική όταν νιώθω άνετα. Να με κρατά από το χέρι παντού και να σταματά στην μέση του δρόμου για να με φιλήσει.(έχω ένα κόλλημα να περπατήσω στην υπέργεια διάβαση πεζών / γέφυρα της CYTA στην Λεωφόρο Λεμεσού και να φιληθώ εκεί πάνω με κάποιον) Να ανοίγει την αγκαλιά του και να με κλείνει μέσα της. Ροζ όνειρα....
Να είναι πιο δυνατός αυτός από μένα. Να μπορώ να του λέω τα προβλήματα μου και να καταλαβαίνει. Και όχι, δεν εννοώ προβλήματα όπως τι ανταύγειες να κάνω στο μαλλί. Να έχει άποψη όμως και να μπορεί να την πει κιόλας.
Να μην με κυνηγά σαν σκυλάκι όλη μέρα. Προτιμώ να με τραβά αυτός από την μύτη παρά εγώ αυτόν. Να με κάνει να ζηλεύω και να με ζηλεύει χωρίς να φτάνουμε σε ακρότητες. Ναι, υπάρχει και "υγιής ζήλια".
Να με φροντίζει με μικρά πράγματα. Ένα μήνυμα το πρωί καλημέρα μπορεί να κάνει μικρά θαύματα! Αν με φροντίζει αυτός 5, εγώ θα τον φροντίζω 10. Δεν με ενοχλούν τα παλιά πρότυπα άντρα που η γυναίκα φρόντιζε τον άντρα. Εξάλλου τι έχει αλλάξει σε αυτό;;; Και τώρα οι γυναίκες φροντίζουν τους άντρες και έχουν επιπλέον και τις καριέρες τους. Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα σε οικογένεια και καριέρα, θα διάλεγα την οικογένεια.
Να τον φοβάμαι λίγο. Ή μάλλον να τον σέβομαι πολύ. Εννοείται να με σέβεται και αυτός αλλά τονίζω ιδιαίτερα ότι πρέπει να μου προκαλεί λίγο το αίσθημα του φόβου. Να κρατά αυτός τα χαλινάρια. Να είναι αυτός κυρίαρχος όλων των παιχνιδιών. Δεν θέλω να είμαι αρχηγός!!
Δεν με νιάζουν ιδιαίτερα τα κοσμήματα και ούτε έχω κόλλημα με επώνυμες τσάντες, παππούτσια και άλλα τέτοια ακριβά δώρα. Γι αυτό να μην πιέζεται για όλα αυτά. Απλά πράγματα, μικρές εκπλήξεις. Αλήθεια!!
Να είναι ταξιδιάρης σαν εμένα. Να του αρέσουν τα ταξίδια, προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα αλλά και οι βόλτες με το αυτοκίνητο. Χίλιες φορές προτιμώ να φάω μια πίτα σουβλάκια Σαββατιάτικα στην πλατεία της Κακοπετρίας με το φουστανάκι και τα σανταλάκια μου το καλοκαίρι, παρά να πάω στο πιο high μπαράκι με τα τακούνια!!
Να είναι ευέλικτος σαν κι έμενα. Από τον καφενέ του χωριού του και το οφτό κλέφτικο, μέχρι το πιο καλό ξενοδοχείο και το sushi. Νιώθω άνετα παντού χωρίς πρόβλημα και χωρίς κόμπλεξ. Να δούμε οποιαδήποτε ταινία στο σινεμά, να πάμε και στο γήπεδο, να πάμε σε πολιτιστικό φεστιβάλ, να καθόμαστε στις καφετέριες με τους φίλους χωρίς να κάνουμε τίποτα. Να μπορεί να ταιριάξει παντού όπως κι εγώ.
Να του αρέσει η θάλασσα. Πολύ πολύ πολύ βασικό. Το καλοκαίρι δεν αντέχω χωρίς θάλασσα αλλά και τον χειμώνα για βόλτα. Και μέρα και νύχτα. Και απόμερες παραλίες και κοσμοπολίτικες. Δεν έχω πρόβλημα!
Δεν με νιάζει τι δουλειά κάνει! Ας είναι χτίστης, σιδεράς, γεωργός, διευθυντής πολυεθνικής. Δεν με νιάζει αν δεν έχει τα πτυχία μου. Να έχει κοινωνική μόρφωση μόνο. Να έχει τρόπους και αυτοπεποίθηση. Να μην με αφήνει να πληρώνω τους καφέδες και τα κινέζικα. Δεν μου αρέσει αυτή η ισότητα!!!
Να μπορεί να οδηγά καλά. Ξέρω, δεν κολλά πουθενά, αλλά έχω αυτή την μάλλον ανυπόστατη πεποίθηση ότι ο άντρας που χειρίζεται καλά το αυτοκίνητο του, ξέρει να χειρίζεται και τα υπόλοιπα!
Κι επειδή η λίστα αυτή όλο και μακραίνει και μου φαίνεται ότι μάλλον δεν θα βρω άντρα ποτέ....συμπληρώστε την εσείς οι γυναίκες και σχολιάστε εσείς οι άντρες. Εγώ μια φορά, τα είπα!!
Άτε, ένα τελευταίο...
Προς Θεού, να μην έχει περισσότερες κρέμες στο μπάνιο από μένα! Δεν αντέχω τους metrosexual άντρες και προτιμώ να έχει και λίγες τρίχες παρά να είναι από αυτούς που είναι σαν....άντε, να μην το πω, να διατηρήσω το επίπεδο του μπλογκ μου!!
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Ρομαντική Vs Κυνική
Καλημέρα σας!
Χτες πήγα στο γάμο κάποιου από τους παλιότερους μου φίλους. Και τι περίεργο...ο κυνικός μου εαυτός που με κατέβαλε τον τελευταίο καιρό εκτοπίζοντας την απόλυτα ροζ και ρομαντική μου πλευρά....χτες εξαφανίστηκε! Έβλεπα το ζευγάρι, τόσο χαρούμενοι και χαλαροί λες και έκαναν ένα απλό παρτάκι στο σπίτι τους, να περιφέρονται ανάμεσα στον κόσμο, να γελούν και να αγκαλιάζουν τους φίλους και συγγενείς και σκεφτόμουν ότι αυτοί οι δυο ταιριάζουν απόλυτα. Σχεδόν συγκινήθηκα....Ρομαντικό νυφικό, μαλλιά λυτά, ανέμελα, λαμπερά μάτια, χαμόγελα.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ. Πόσα ζευγάρια ξεκινούν έτσι άραγε και μετά από λίγα χρόνια καταλήγουν χίλια κομμάτια, σκόνη και θρύψαλλα; Και πόσα παιδιά την πληρώνουν την νύφη στο τέλος της μέρας; Σήμερα φαίνονται και το πιστεύω πως στα αλήθεια είναι ευτυχισμένοι. Αύριο όμως; Τι γίνεται αν όλα καταρρεύσουν αύριο; Γιατί να καταρρεύσουν;
Μου είπε η φίλη μου ότι "έτσι είναι οι άντρες" και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Μόνο τον εαυτό τους σκέφτονται πώς να ικανοποιήσουν (και ειδικά κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού τους) και ακόμα κι αν λατρεύουν τις γυναίκες τους....δεν θα τους εμποδίσει να κοιτάζουν και άλλες και να φλερτάρουν ή ακόμα χειρότερα....Τώρα θα μου πείτε κι οι γυναίκες αυτό κάνουν. Εγώ όμως δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα φοβάμαι μήπως μου τα κάνει αυτά ο μελλοντικός μου άντρας. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ!!
Πάρα πολύ ωραία! Ο ρομαντικός ροζ εαυτός μου κράτησε στις πρώτες 5 γραμμές της ανάρτησης και έπειτα με εγκατέλειψε ολοκληρωτικά!
Καλή Κυριακή να έχετε όλοι!
Χτες πήγα στο γάμο κάποιου από τους παλιότερους μου φίλους. Και τι περίεργο...ο κυνικός μου εαυτός που με κατέβαλε τον τελευταίο καιρό εκτοπίζοντας την απόλυτα ροζ και ρομαντική μου πλευρά....χτες εξαφανίστηκε! Έβλεπα το ζευγάρι, τόσο χαρούμενοι και χαλαροί λες και έκαναν ένα απλό παρτάκι στο σπίτι τους, να περιφέρονται ανάμεσα στον κόσμο, να γελούν και να αγκαλιάζουν τους φίλους και συγγενείς και σκεφτόμουν ότι αυτοί οι δυο ταιριάζουν απόλυτα. Σχεδόν συγκινήθηκα....Ρομαντικό νυφικό, μαλλιά λυτά, ανέμελα, λαμπερά μάτια, χαμόγελα.
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ. Πόσα ζευγάρια ξεκινούν έτσι άραγε και μετά από λίγα χρόνια καταλήγουν χίλια κομμάτια, σκόνη και θρύψαλλα; Και πόσα παιδιά την πληρώνουν την νύφη στο τέλος της μέρας; Σήμερα φαίνονται και το πιστεύω πως στα αλήθεια είναι ευτυχισμένοι. Αύριο όμως; Τι γίνεται αν όλα καταρρεύσουν αύριο; Γιατί να καταρρεύσουν;
Μου είπε η φίλη μου ότι "έτσι είναι οι άντρες" και δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Μόνο τον εαυτό τους σκέφτονται πώς να ικανοποιήσουν (και ειδικά κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι του εαυτού τους) και ακόμα κι αν λατρεύουν τις γυναίκες τους....δεν θα τους εμποδίσει να κοιτάζουν και άλλες και να φλερτάρουν ή ακόμα χειρότερα....Τώρα θα μου πείτε κι οι γυναίκες αυτό κάνουν. Εγώ όμως δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα φοβάμαι μήπως μου τα κάνει αυτά ο μελλοντικός μου άντρας. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ!!
Πάρα πολύ ωραία! Ο ρομαντικός ροζ εαυτός μου κράτησε στις πρώτες 5 γραμμές της ανάρτησης και έπειτα με εγκατέλειψε ολοκληρωτικά!
Καλή Κυριακή να έχετε όλοι!
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
Εξυπηρέτηση πελατών
Πριν από ένα μήνα πήρα τηλέφωνο σε γνωστή εταιρεία αυτοκινήτων για να πάρω το νέο μου αυτοκινητάκι για service. Μου έκλεισαν ραντεβού μετά από ένα μήνα. Τέλοσπαντων λέω, ας το πάρω εκεί για πρώτη του φορά και μετά θα το πάρω στον μηχανικό μου που παίρνουμε χρόνια τώρα όλα μας τα αυτοκίνητα και μια χαρά ευχαριστημένοι είμαστε. Υπόψιν ότι εγώ ποτέ, μα ποτέ δεν έχω παραπονεθεί για οποιεσδήποτε υπηρεσίες είχα από οπουδήποτε. Άσχετο αν πολλές φορές την έχω πάθει όπως όλοι.
Πάω λοιπόν τη Δευτέρα την νύχτα και παίρνω το αμαξάκι μου στα υποστατικά της εν λόγω εταιρείας που βρίσκεται λίγο έξω από την Λευκωσία. Το παρκάρω, δίνω το κλειδί στον φύλακα και συμπληρώνω και την απαραίτητη χαρτούρα. Μέσα στην χαρτούρα, υπήρχε και ένα κομματάκι που έλεγε "Αν χρειαστεί να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή έξτρα από το σέρβις, θα επικοινωνήσουμε ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ μαζί σας για να σας ενημερώσουμε τόσο για την αλλαγή όσο και για το κόστος". Το πρόσεξα ιδιαίτερα και μπορώ να πω ότι μου άρεσε κιόλας. Έβαλα την πλατιά μου κι έφυγα νιώθοντας πολύ ξεχωριστή (τρομάρα μου!)
Την επόμενη μέρα πρωί πρωί με παίρνει ένας περιχαρής κύριος να με ενημερώσει ότι το αυτοκινητάκι μου μπήκε στο συνεργείο και είναι έτοιμοι να το περιποιηθούν. Μου επαναλαμβάνει την παραπάνω....ρήτρα που υπέγραψα κι εγώ, πιο περιχαρής, του λέω να μου φροντίσουν το μωρό μου και να έχει και μια καλή μέρα. Συνέχισα να νιώθω ξεχωριστή για την μέχρι τώρα επικοινωνία μου με την υψηλών προδιαγραφών εταιρεία. (Άσχετο αν εγώ πήρα το αυτοκίνητο αυτό επειδή μου άρεσε η ΦΑΤΣΑ του και όχι το όνομα του!)
Φτάνει το μεσημεράκι και πάνω που ετοιμαζόμουν να σχολάσω με παίρνει ο προαναφερθής κύριος που μου μιλούσε με το "σεις και με το σας" , στον πληθυντικό και με το κυρία. Κι επειδή εγώ, η ηλίθια, προτιμώ να νιώθει ο συνομιλητής μου άνετα μαζί μου και όχι ότι είναι υπάλληλος μου, του μίλησα χαρωπά και του έκανα και αστείο. Μέχρι που μου είπε το ποσό που έπρεπε να πληρώσω. Ούτε λίγο, ούτε πολύ μου πήραν τον κ.....άντε, να μην το πω!! 400 ευρωπουλάκια (κατακρίβειαν 395 αλλά μου φαίνεται κοροϊδία σαν τις εκπτώσεις των 99.99 ευρώ). Εκεί μου κόπηκε λίγο το γέλιο και ρώτησα λίγες παραπάνω λεπτομέρειες. Μου είπαν ότι έκαναν 3-4 έξτρα πραγματάκια αλλά εγώ επειδή δεν καταλαβαίνω από μηχανικά πράγματα, είπα να τα δω όταν πάω εκεί.
Πάω λοιπόν εκεί, χρυσοπληρώνω, παίρνω το μωρό και το τιμολόγιο και βουρ για τηλέφωνο σε ένα γνωστό μου που δουλεύει στην εν λόγω εταιρεία σε άλλη επαρχία. Μου εξηγεί λοιπόν ότι τα έξτρα πράγματα (κάπου στα 50 ευρώ) δεν δικαιούνταν να μου τα χρεώσουν χώρις πρώτα να με ρωτήσουν για αυτά τα έξτρα που θα έκαναν. Α, υπόψιν ότι υπήρχαν και περίπου 140 ευρώ εργατικά. Και μου έφαγε τα αφτιά να πάρω τηλέφωνο αύριο και να παραπονεθώ και ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ αλλά είναι θέμα αρχής και δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον πελάτη και γιατί με βάζουν να υπογράψω και τα χαρτιά κτλ κτλ.
Παίρνω λοιπόν εγώ σήμερα τηλέφωνο και μιλώ με έναν "υπεύθυνο" και του λέω το ανωτέρω παραμύθι με ΠΑΣΑΝ ευγένια και με τρόπο "συγγνώμη που σας ενοχλώ". Καλά, μου λέει ο ευγενέστατος κύριος, θα το διερευνήσουμε και θα σας πάρουμε. Με ξαναπαίρνει, έχοντας το τιμολόγιο αυτή τη φορά μπροστά του, μου το αναλύει, του τα ξαναλέω δεύτερη φορά και μου ξαναλέει ότι θα με πάρει κάποιος από το συνεργείο. Μέχρι τώρα έχω σπαταλήσει ήδη μισή ώρα στο τηλεφώνο. Το μεσημέρι με παίρνει κάποιος άλλος κύριος και αναγκάζομαι για τρίτη φορά να τα πω. Εξακολουθώ να διατηρώ την έμφυτη ευγένια μου και να του εξηγώ ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ (αν και γιατί να μην είναι θέμα τα 50 ευρώ, τόσα λεφτά τους έχω δώσει!) και είναι απλώς θέμα αρχής για την εξυπηρέτηση και ότι από την στιγμή που με βάζετε και σας υπογράφω και συμπληρώνω την χαρτούρα σας, γιατί δεν τα τηρείτε κτλ κτλ για να πάρω την απάντηση "και τώρα δηλαδή τι θέλετε από εμάς;" και να μένω κόκκαλο. Τι να θέλω άνθρωπε μου, το σώμα σου ή μια πίτα σουβλάκια?? Κι επειδή άκρη δεν έβγαζα και ήμουν και στη δουλειά ακόμα και είχα κλείσει περισσότερο από μίση ώρα στο τηλέφωνο να τον ρωτώ και να με ρωτά τα ίδια και τα ίδια.....του το κλείνω με τρόπο.
Περνά ένα δεκάλεπτο και με ξαναπαίρνει κάποιος άλλος από την εταιρεία! Νόμισα ότι θα εκραγώ. Δεν απάντησα γιατί δεν μπορούσα να με ρωτήσουν ξανά την ιστορία. Πέρασε άλλο ένα δεκάλεπτο και αποφασίζω να πάρω τον πρώτο που μίλησα το πρωί που ήταν ο υπεύθυνος τμήματος. Εξακολουθώ να είμαι ευγενική και να του λέω ότι δεν παίρνω για να καταγγείλω τον υπάλληλο του απλά δεν καταλαβαίνω τι θέλει να του απαντήσω στην ερώτηση τι θέλω από εσάς (έπρεπε να πω τα λεφτά μου πίσω, μια έκπτωση ή νέο αυτοκίνητο ή έναν μαύρο να μου κάμνει αέρα το καλοκαίρι---τώρα που είναι χειμώνας θα βρούμε τι άλλο θα μου κάνει) και ότι θα έπρεπε να υπάρχει κάποια πολιτική από την εταιρεία σε τέτοιες περιπτώσεις και πώς θα κρατήσετε τον πελάτη σας...Και ότι θέλω να κλείσει το θέμα εδώ! (δεν θέλω τίποτε άλλο από την ζωή μου, μόνο μην με ξαναπάρετε τηλέφωνο!)
Κι επειδή κουράστηκα μέχρι να τα γράψω όλα αυτά, να σας πω ότι αυτό που έγινε στο τέλος ήταν να καταλήξουμε να με γλείφει ο τύπος και να μου λέει ότι χαίρεται πολύ που του διαβίβασα το παράπονο μου και ότι αυτό είναι που τους κάνει καλύτερους και είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίζονται με τους πελάτες....και μόνο ότι του έφτιαξα την μέρα δεν μου είπε! Α, μου είπε ότι την επόμενη φορά που θα πάω στο συνεργείο, να πάω να με γνωρίσει προσωπικά και θα με "κανονίσει". Τώρα τι εννοούσε....ούτε ξέρω, ούτε θα μάθω γιατί they can kiss me goodbye!!
Υ.Γ. Αν κανείς από εσάς που με διαβάσει σήμερα είναι κάποιος από τους 3-4 κυρίους που μίλησα σήμερα και χτες....λυπάμαι πολύ που δεν θα με ξαναδείτε!
Πάω λοιπόν τη Δευτέρα την νύχτα και παίρνω το αμαξάκι μου στα υποστατικά της εν λόγω εταιρείας που βρίσκεται λίγο έξω από την Λευκωσία. Το παρκάρω, δίνω το κλειδί στον φύλακα και συμπληρώνω και την απαραίτητη χαρτούρα. Μέσα στην χαρτούρα, υπήρχε και ένα κομματάκι που έλεγε "Αν χρειαστεί να γίνει οποιαδήποτε αλλαγή έξτρα από το σέρβις, θα επικοινωνήσουμε ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ μαζί σας για να σας ενημερώσουμε τόσο για την αλλαγή όσο και για το κόστος". Το πρόσεξα ιδιαίτερα και μπορώ να πω ότι μου άρεσε κιόλας. Έβαλα την πλατιά μου κι έφυγα νιώθοντας πολύ ξεχωριστή (τρομάρα μου!)
Την επόμενη μέρα πρωί πρωί με παίρνει ένας περιχαρής κύριος να με ενημερώσει ότι το αυτοκινητάκι μου μπήκε στο συνεργείο και είναι έτοιμοι να το περιποιηθούν. Μου επαναλαμβάνει την παραπάνω....ρήτρα που υπέγραψα κι εγώ, πιο περιχαρής, του λέω να μου φροντίσουν το μωρό μου και να έχει και μια καλή μέρα. Συνέχισα να νιώθω ξεχωριστή για την μέχρι τώρα επικοινωνία μου με την υψηλών προδιαγραφών εταιρεία. (Άσχετο αν εγώ πήρα το αυτοκίνητο αυτό επειδή μου άρεσε η ΦΑΤΣΑ του και όχι το όνομα του!)
Φτάνει το μεσημεράκι και πάνω που ετοιμαζόμουν να σχολάσω με παίρνει ο προαναφερθής κύριος που μου μιλούσε με το "σεις και με το σας" , στον πληθυντικό και με το κυρία. Κι επειδή εγώ, η ηλίθια, προτιμώ να νιώθει ο συνομιλητής μου άνετα μαζί μου και όχι ότι είναι υπάλληλος μου, του μίλησα χαρωπά και του έκανα και αστείο. Μέχρι που μου είπε το ποσό που έπρεπε να πληρώσω. Ούτε λίγο, ούτε πολύ μου πήραν τον κ.....άντε, να μην το πω!! 400 ευρωπουλάκια (κατακρίβειαν 395 αλλά μου φαίνεται κοροϊδία σαν τις εκπτώσεις των 99.99 ευρώ). Εκεί μου κόπηκε λίγο το γέλιο και ρώτησα λίγες παραπάνω λεπτομέρειες. Μου είπαν ότι έκαναν 3-4 έξτρα πραγματάκια αλλά εγώ επειδή δεν καταλαβαίνω από μηχανικά πράγματα, είπα να τα δω όταν πάω εκεί.
Πάω λοιπόν εκεί, χρυσοπληρώνω, παίρνω το μωρό και το τιμολόγιο και βουρ για τηλέφωνο σε ένα γνωστό μου που δουλεύει στην εν λόγω εταιρεία σε άλλη επαρχία. Μου εξηγεί λοιπόν ότι τα έξτρα πράγματα (κάπου στα 50 ευρώ) δεν δικαιούνταν να μου τα χρεώσουν χώρις πρώτα να με ρωτήσουν για αυτά τα έξτρα που θα έκαναν. Α, υπόψιν ότι υπήρχαν και περίπου 140 ευρώ εργατικά. Και μου έφαγε τα αφτιά να πάρω τηλέφωνο αύριο και να παραπονεθώ και ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ αλλά είναι θέμα αρχής και δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον πελάτη και γιατί με βάζουν να υπογράψω και τα χαρτιά κτλ κτλ.
Παίρνω λοιπόν εγώ σήμερα τηλέφωνο και μιλώ με έναν "υπεύθυνο" και του λέω το ανωτέρω παραμύθι με ΠΑΣΑΝ ευγένια και με τρόπο "συγγνώμη που σας ενοχλώ". Καλά, μου λέει ο ευγενέστατος κύριος, θα το διερευνήσουμε και θα σας πάρουμε. Με ξαναπαίρνει, έχοντας το τιμολόγιο αυτή τη φορά μπροστά του, μου το αναλύει, του τα ξαναλέω δεύτερη φορά και μου ξαναλέει ότι θα με πάρει κάποιος από το συνεργείο. Μέχρι τώρα έχω σπαταλήσει ήδη μισή ώρα στο τηλεφώνο. Το μεσημέρι με παίρνει κάποιος άλλος κύριος και αναγκάζομαι για τρίτη φορά να τα πω. Εξακολουθώ να διατηρώ την έμφυτη ευγένια μου και να του εξηγώ ότι δεν είναι θέμα τα 50 ευρώ (αν και γιατί να μην είναι θέμα τα 50 ευρώ, τόσα λεφτά τους έχω δώσει!) και είναι απλώς θέμα αρχής για την εξυπηρέτηση και ότι από την στιγμή που με βάζετε και σας υπογράφω και συμπληρώνω την χαρτούρα σας, γιατί δεν τα τηρείτε κτλ κτλ για να πάρω την απάντηση "και τώρα δηλαδή τι θέλετε από εμάς;" και να μένω κόκκαλο. Τι να θέλω άνθρωπε μου, το σώμα σου ή μια πίτα σουβλάκια?? Κι επειδή άκρη δεν έβγαζα και ήμουν και στη δουλειά ακόμα και είχα κλείσει περισσότερο από μίση ώρα στο τηλέφωνο να τον ρωτώ και να με ρωτά τα ίδια και τα ίδια.....του το κλείνω με τρόπο.
Περνά ένα δεκάλεπτο και με ξαναπαίρνει κάποιος άλλος από την εταιρεία! Νόμισα ότι θα εκραγώ. Δεν απάντησα γιατί δεν μπορούσα να με ρωτήσουν ξανά την ιστορία. Πέρασε άλλο ένα δεκάλεπτο και αποφασίζω να πάρω τον πρώτο που μίλησα το πρωί που ήταν ο υπεύθυνος τμήματος. Εξακολουθώ να είμαι ευγενική και να του λέω ότι δεν παίρνω για να καταγγείλω τον υπάλληλο του απλά δεν καταλαβαίνω τι θέλει να του απαντήσω στην ερώτηση τι θέλω από εσάς (έπρεπε να πω τα λεφτά μου πίσω, μια έκπτωση ή νέο αυτοκίνητο ή έναν μαύρο να μου κάμνει αέρα το καλοκαίρι---τώρα που είναι χειμώνας θα βρούμε τι άλλο θα μου κάνει) και ότι θα έπρεπε να υπάρχει κάποια πολιτική από την εταιρεία σε τέτοιες περιπτώσεις και πώς θα κρατήσετε τον πελάτη σας...Και ότι θέλω να κλείσει το θέμα εδώ! (δεν θέλω τίποτε άλλο από την ζωή μου, μόνο μην με ξαναπάρετε τηλέφωνο!)
Κι επειδή κουράστηκα μέχρι να τα γράψω όλα αυτά, να σας πω ότι αυτό που έγινε στο τέλος ήταν να καταλήξουμε να με γλείφει ο τύπος και να μου λέει ότι χαίρεται πολύ που του διαβίβασα το παράπονο μου και ότι αυτό είναι που τους κάνει καλύτερους και είναι μια καλή ευκαιρία να γνωρίζονται με τους πελάτες....και μόνο ότι του έφτιαξα την μέρα δεν μου είπε! Α, μου είπε ότι την επόμενη φορά που θα πάω στο συνεργείο, να πάω να με γνωρίσει προσωπικά και θα με "κανονίσει". Τώρα τι εννοούσε....ούτε ξέρω, ούτε θα μάθω γιατί they can kiss me goodbye!!
Υ.Γ. Αν κανείς από εσάς που με διαβάσει σήμερα είναι κάποιος από τους 3-4 κυρίους που μίλησα σήμερα και χτες....λυπάμαι πολύ που δεν θα με ξαναδείτε!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)