Αναζητείται η Ηλέκτρα που είχε το μπλογκ "One way stream". Κι επειδή πολλοί αναρωτιόμαστε τι απέγινε είπα να γράψω δυο λόγια σύντομα να το "διαφημίσω" μήπως και ξέρει κανένας τι έγινε!
Και δυο άλλες μικρές σκέψεις:
-Ποιο είναι το άκρο άωτο της ατυχίας;;
-Να τρέχεις γιατί άργησες για το κομμωτήριο, να ρίχνει καρεκλοπόδορα και να σκέφτεσαι ότι τα μαλλιά σου χαλούν με το παραμικρό ίχνος υγρασίας...και να βρεις ΟΛΗ την Πρωτομαγιάτικη πορεία μπροστά σου και να μην υπάρχει τρόπος ούτε να προσπεράσεις ούτε να γυρίσεις πίσω!!
(Ξέρω, πολύ pathetic σκέψη για μένα αντί για τα ιδανικά της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ανησυχώ για το μαλλί αντί να κατεβώ να λάβω μέρος στην πορεία...αλλά προς υπεράσπιση μου, συγκινήθηκα κάπως που είδα τόσο κόσμο)
Σήμερα είδα το εξής σκηνικό έξω από εκκλησία όπου (προφανώς) γινόταν γάμος:
Κόσμος, κάμερες, κοπέλες με σανδαλάκια μέσα στις λάσπες (δεν το λέω κοροϊδευτικά---κι εγώ μια από τα ίδια αύριο) και....
Όχι μια, όχι δύο αλλά 5 τεράστιες νταλίκες καλογυαλισμένες, άλλες κόκκινες και άλλες άσπρες στολισμένες με λουλούδια και κόκκινες και άσπρες κορδέλες με τον ίδιο τρόπο που στολίζονται τα (κανονικά) αυτοκίνητα για τους γάμους. Μήπως το άσπρο-κόκκινο χρώμα ήταν εξαιτίας της Πρωτομαγιάς;; Όπως και να έχει ποιος στολίζει νταλίκες στο γάμο του;;; Σόρρυ αλλά ούτε για χιούμορ εν έκαμνε!!
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Κοριτσάκια + αγοράκια = ?
Ήμουν στη δουλειά και βαριέμουν και το μυαλό μου βασανίστηκε από διάφορα ερωτήματα.
Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι μόνο φίλοι;;
Βασικά εγώ πίστευα ότι όντως μπορούν να είναι μόνο φίλοι χωρίς να τρέχει κάτι ερωτικό μεταξύ τους.
Φυσικά εγώ είχα διάφορες έντονες πεποιθήσεις οι οποίες έγιναν σκόνη και θρύψαλα με τα χρόνια!
Τέλοσπαντων. Όσο μεγαλώνω, λιγότερα μαθαίνω. Και αυτό γιατί η προηγούμενη μου γνώση καταργείται και αντικάθισταται με "ναι μεν αλλά / ίσως, ίσως και όχι / υπό κάποιες προϋποθέσεις κτλ". Δηλαδή ό,τι ήξερα για σίγουρο ανατρέπεται.
Ξανά τέλοσπαντων.
Η σημερινή μου "γνώση", και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, είναι ότι όσο μεγαλώνουν τα κοριτσάκια και τα αγοράκια, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να είναι απλώς φιλαράκια. Και αυτό γιατί μεγαλώνοντας, γινόμαστε πιο έμπειροι και όσο πιο πολλές εμπειρίες έχουμε, τόσο περισσότερο το επιδιώκουμε. Το σεξ εννοώ. Επίσης όσο περισσότερο γνωρίζουμε κάποιον/αν τόσο πιο εύκολο είναι να νιώσουμε ότι ταιριάζουμε, διασκεδάζουμε μαζί, εκμυστηρευόμαστε τα μυστικά μας, ανοίγουμε τις καρδιές μας και δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς. Το οποίο πάλι μάλλον πιο εύκολα μας οδηγεί στο να πάψουμε να είμαστε απλώς φίλοι. Παράδειγμα: Ένα κορίτσι έχει δεσμό με κάποιον μαλάκα. Της κάνει την ζωή ποδήλατο, χωρίζουν και τρέχει σ' ένα φίλο για συμπαράσταση. Αυτή κλαίει και οδύρεται, την παίρνει αγκαλιά ο φίλος να την παρηγορήσει. Η σωματική επαφή δημιουργεί την "κατάσταση". Καλά, ίσως είναι λίγο γενικό το παράδειγμα μου, δεν λέω ότι γίνονται τα πάντα από την μια στιγμή στην άλλη. Πάντως είναι πολύ πολύ πιθανόν να γίνουν κάποια στιγμή.
Για να εξηγούμαστε, δεν λέω ότι όταν ένας άντρας και μια γυναίκα είναι φίλοι σημαίνει ότι κάνουν σεξ ή ότι ο ένας από τους δυο είναι ερωτευμένος με τον άλλον!! Αν ήταν έτσι σημαίνει ότι ο αριθμός εραστών μου θα ήταν....μεγάλος μέχρι τώρα :))
Δεν δημιουργούνται κατ' ανάγκη αισθήματα όταν οι δυο "φίλοι" διατηρούν ένα επίπεδο φιλίας. Μπορεί να μιλούν συχνά, να βγαίνουν, να διασκεδάζουν χωρίς να "χαλούν" τη φιλία τους. Τα "προβλήματα" νομίζω δημιουργούνται όταν "παραγνωρίζονται" (μα πόσα εισαγωγικά έβαλα!?). Όταν δηλαδή είναι όλη την ώρα μαζί και αποκτούν την άνεση που έχουν και δυο κορίτσια-φίλες μεταξύ τους δηλαδή κάνουν τα πάντα, δεν ντρέπονται ο ένας τον άλλον, λένε και τα πιο τρελλά μυστικά. Εκεί χαλά η συνταγή της φιλίας και αρχίζουν να προκύπτουν διάφορα που μπορεί να καταλήξουν σε βατερλό ή σε κάτι χειρότερο. (καλά πάντα υπάρχει η πιθανότητα του happy end αλλά είμαι στην πεσσιμιστική περιόδο αυτό το λεπτό που γράφω----μπορεί σε 5 λεπτά να αλλάξω γνώμη και να το γράψω αλλιώς).
Bottom line: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το είδα να συμβαίνει σε πολλούς, το είδα να συμβαίνει και σε μένα. Υπάρχει φιλία υπό προϋποθέσεις. Αλλά για μένα αυτή δεν είναι πραγματική φιλία αφού πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταλλακτεί!
Τι λέτε κι εσείς, "φίλοι" μπλόγκερς;;
Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι μόνο φίλοι;;
Βασικά εγώ πίστευα ότι όντως μπορούν να είναι μόνο φίλοι χωρίς να τρέχει κάτι ερωτικό μεταξύ τους.
Φυσικά εγώ είχα διάφορες έντονες πεποιθήσεις οι οποίες έγιναν σκόνη και θρύψαλα με τα χρόνια!
Τέλοσπαντων. Όσο μεγαλώνω, λιγότερα μαθαίνω. Και αυτό γιατί η προηγούμενη μου γνώση καταργείται και αντικάθισταται με "ναι μεν αλλά / ίσως, ίσως και όχι / υπό κάποιες προϋποθέσεις κτλ". Δηλαδή ό,τι ήξερα για σίγουρο ανατρέπεται.
Ξανά τέλοσπαντων.
Η σημερινή μου "γνώση", και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, είναι ότι όσο μεγαλώνουν τα κοριτσάκια και τα αγοράκια, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να είναι απλώς φιλαράκια. Και αυτό γιατί μεγαλώνοντας, γινόμαστε πιο έμπειροι και όσο πιο πολλές εμπειρίες έχουμε, τόσο περισσότερο το επιδιώκουμε. Το σεξ εννοώ. Επίσης όσο περισσότερο γνωρίζουμε κάποιον/αν τόσο πιο εύκολο είναι να νιώσουμε ότι ταιριάζουμε, διασκεδάζουμε μαζί, εκμυστηρευόμαστε τα μυστικά μας, ανοίγουμε τις καρδιές μας και δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς. Το οποίο πάλι μάλλον πιο εύκολα μας οδηγεί στο να πάψουμε να είμαστε απλώς φίλοι. Παράδειγμα: Ένα κορίτσι έχει δεσμό με κάποιον μαλάκα. Της κάνει την ζωή ποδήλατο, χωρίζουν και τρέχει σ' ένα φίλο για συμπαράσταση. Αυτή κλαίει και οδύρεται, την παίρνει αγκαλιά ο φίλος να την παρηγορήσει. Η σωματική επαφή δημιουργεί την "κατάσταση". Καλά, ίσως είναι λίγο γενικό το παράδειγμα μου, δεν λέω ότι γίνονται τα πάντα από την μια στιγμή στην άλλη. Πάντως είναι πολύ πολύ πιθανόν να γίνουν κάποια στιγμή.
Για να εξηγούμαστε, δεν λέω ότι όταν ένας άντρας και μια γυναίκα είναι φίλοι σημαίνει ότι κάνουν σεξ ή ότι ο ένας από τους δυο είναι ερωτευμένος με τον άλλον!! Αν ήταν έτσι σημαίνει ότι ο αριθμός εραστών μου θα ήταν....μεγάλος μέχρι τώρα :))
Δεν δημιουργούνται κατ' ανάγκη αισθήματα όταν οι δυο "φίλοι" διατηρούν ένα επίπεδο φιλίας. Μπορεί να μιλούν συχνά, να βγαίνουν, να διασκεδάζουν χωρίς να "χαλούν" τη φιλία τους. Τα "προβλήματα" νομίζω δημιουργούνται όταν "παραγνωρίζονται" (μα πόσα εισαγωγικά έβαλα!?). Όταν δηλαδή είναι όλη την ώρα μαζί και αποκτούν την άνεση που έχουν και δυο κορίτσια-φίλες μεταξύ τους δηλαδή κάνουν τα πάντα, δεν ντρέπονται ο ένας τον άλλον, λένε και τα πιο τρελλά μυστικά. Εκεί χαλά η συνταγή της φιλίας και αρχίζουν να προκύπτουν διάφορα που μπορεί να καταλήξουν σε βατερλό ή σε κάτι χειρότερο. (καλά πάντα υπάρχει η πιθανότητα του happy end αλλά είμαι στην πεσσιμιστική περιόδο αυτό το λεπτό που γράφω----μπορεί σε 5 λεπτά να αλλάξω γνώμη και να το γράψω αλλιώς).
Bottom line: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το είδα να συμβαίνει σε πολλούς, το είδα να συμβαίνει και σε μένα. Υπάρχει φιλία υπό προϋποθέσεις. Αλλά για μένα αυτή δεν είναι πραγματική φιλία αφού πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταλλακτεί!
Τι λέτε κι εσείς, "φίλοι" μπλόγκερς;;
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Λάμπω!!
Παρόλο που είπα ότι όταν γράφω είναι επειδή είμαι down...ε, σήμερα νιώθω το αντίθετο!! Πετώ! Και για όλα φταίει ο καιρός. Ξύπνησα το πρωί, φόρεσα φούστα ανοικτόχρωμη καλοκαιρινή χωρίς καλτσόν, κοντομάνικη μπλούζα και ανοικτά άσπρα παππουτσάκια. Άκουσα διάφορα κοπλιμέντα σήμερα και ξέρω είναι επειδή νιώθω ότι λάμπω από μέσα μου (δεν έκανα αλλαγή φάτσας ή κάτι άλλο, η ίδια είμαι). Λάμπωωωωω, σαν τον ήλιο λάμπωωωω σαν διαμάντι λάμπωωω...!
Καλά δεν είναι μόνο λόγω του καιρού. Πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκυρίακο χαλαρώνοντας στις καφετέριες (αλίμονο) με εναλασσόμενη παρέα (εγώ πάντα σταθερή, ρίζωσα!) χωρίς να έχω ούτε υποχρεώσεις ούτε τίποτε. Είδα διάφορους φίλους και παλιούς και καινούριους και κοριτσάκια και αγοράκια. Μια χαρά!! Ευτυχώς έχω και τους φίλους μου...!
Επίσης συμβαίνει και κάτι άλλο που με κάνει χαρούμενη.
Ανυπομονώ για βουτιές στις πισίνες και στις θάλασσες. Τόσο πολύ που έψαξα για το μαγιό μου.
Λοιπόν θέλω να πάω στην Κούβα! Χτες συζητούσα με μια φίλη που πήγε πριν 2-3 χρόνια στην Κούβα και ήταν ακόμα ενθουσιασμένη! Χαλαρός κόσμος, μπαράκια, ωραία μουσική, νέος πολιτισμός. Και ευκαιρία να ξεσκονίσω τα ισπανικά που τα ξέχασα. Σήμερα όλη μέρα στη δουλειά άκουγα κάτι ισπανικά τραγουδάκια που με ξεσήκωσαν. Διάβασα και την βιογραφία του Τσε (άσχετο, δεν ήταν Κουβανός αλλά ο συνειρμός μου ήταν λογικός) που μου την έδωσαν δώρο στο βιβλιοπωλείο, είδα και κάτι φωτογραφίες και ξεσηκώθηκα εντελώς. Το θέμα είναι τι παρέα θα ήθελα μαζί μου στην Κούβα;; Κορίτσια, αγόρια ή σουβλάκια-σιεφταλιά μιξ;
Κουβέντα να γίνεται, η Κούβα δεν παίζει για φέτος, δύσκολο.
Παρόλα αυτά, συνεχίζω να χαίρομαι και να πετώ.
Και να παίζω πελλό. Σε διάφορα και διάφορους.
Καλά δεν είναι μόνο λόγω του καιρού. Πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκυρίακο χαλαρώνοντας στις καφετέριες (αλίμονο) με εναλασσόμενη παρέα (εγώ πάντα σταθερή, ρίζωσα!) χωρίς να έχω ούτε υποχρεώσεις ούτε τίποτε. Είδα διάφορους φίλους και παλιούς και καινούριους και κοριτσάκια και αγοράκια. Μια χαρά!! Ευτυχώς έχω και τους φίλους μου...!
Ανυπομονώ για βουτιές στις πισίνες και στις θάλασσες. Τόσο πολύ που έψαξα για το μαγιό μου.
Λοιπόν θέλω να πάω στην Κούβα! Χτες συζητούσα με μια φίλη που πήγε πριν 2-3 χρόνια στην Κούβα και ήταν ακόμα ενθουσιασμένη! Χαλαρός κόσμος, μπαράκια, ωραία μουσική, νέος πολιτισμός. Και ευκαιρία να ξεσκονίσω τα ισπανικά που τα ξέχασα. Σήμερα όλη μέρα στη δουλειά άκουγα κάτι ισπανικά τραγουδάκια που με ξεσήκωσαν. Διάβασα και την βιογραφία του Τσε (άσχετο, δεν ήταν Κουβανός αλλά ο συνειρμός μου ήταν λογικός) που μου την έδωσαν δώρο στο βιβλιοπωλείο, είδα και κάτι φωτογραφίες και ξεσηκώθηκα εντελώς. Το θέμα είναι τι παρέα θα ήθελα μαζί μου στην Κούβα;; Κορίτσια, αγόρια ή σουβλάκια-σιεφταλιά μιξ;
Κουβέντα να γίνεται, η Κούβα δεν παίζει για φέτος, δύσκολο.
Παρόλα αυτά, συνεχίζω να χαίρομαι και να πετώ.
Και να παίζω πελλό. Σε διάφορα και διάφορους.
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Πόσο πολύ μου αρέσουν τα αυθόρμητα!
Καλημέρα σε όλους!!
Είναι Κυριακή πρωί, έχω να διαβάσω κάτι για τη δουλειά αύριο (τι ευσυνείδητη υπάλληλος, φέρνω και δουλειά στο σπίτι!) αλλά βαριέμαι αφόρητα (πάει περίπατο η ευσυνειδησία!).
Το μυαλό μου είναι αλλού. Το απόγευμα θα πάω ποδόσφαιρο. Ανυπομονώ. Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο, νιώθω τέλεια. Δεν ξέρω, είναι το αίσθημα της αδρεναλίνης, το αίσθημα ότι είμαστε εκεί χιλιάδες άνθρωποι και πανυγηρίζουμε, κλαίμε, νευριάζουμε, τραγουδούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, το αίσθημα της ομαδικότητας. Πάντως νιώθω ελεύθερη.
Πάμε πάρακατω. Ξέρω ότι είπα δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν μπλόγκερ. Θέλω να κατηγορήσω δημόσια τον κύριο Αντίχριστο (και κύριος και αντίχριστος) ότι αυτός ευθύνεται που άλλαξα γνώμη! Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο μάλιστα!! Η παρέα για μένα είχε μια περίεργη γοητεία και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα τόση άνεση λες και πραγματικά γνωριζόμασταν με αυτά τα παιδιά. (παιδιά που παίζουν είμαστε όλοι). Ίσως και στα αλήθεια να γνωριζόμαστε καλύτερα από όσο με γνωρίζουν άλλοι φίλοι από κοντά. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτική, δεν ήθελα να συνδυάζεται ο ένας μου εαυτός με τον άλλον (είμαι διπλή προσωπικότητα μάλλον!). Είναι η άμυνα μου υποθέτω. Να μην ξέρουν οι γύρω μου πώς είμαι από μέσα μου. Κατάλαβα πως αυτό με κάνει να νιώθω κάπως καλύτερα, ξεχνιέμαι. Όμως το μπλογκ λειτουργεί διαφορετικά και αφού άφησα τον εαυτό μου να ανοικτεί και να πει πράγματα που νιώθει στο μπλογκ...γιατί να περιοριστώ;; Ίσως απλώς κερδίσω ορισμένους νέους φίλους που πάντα είναι καλοδεχούμενοι!!
Τέλοσπαντων, τι το αναλύω;; Σημασία έχει ότι περάσαμε πάρα πολύ καλά και θα το επαναλάβουμε ελπίζω! Να είσαι καλά Χρίστο!!
Υ.Γ. Χτες το απόγευμα είπα σ'έναν φίλο "I cant wait for summer, I feel like something good will happen in summer" κι εκείνος μου είπε "Dont wait for summer for something good to happen. It might happen today". Οι γιατροί του δίνουν λίγους μήνες ζωής.
Είναι Κυριακή πρωί, έχω να διαβάσω κάτι για τη δουλειά αύριο (τι ευσυνείδητη υπάλληλος, φέρνω και δουλειά στο σπίτι!) αλλά βαριέμαι αφόρητα (πάει περίπατο η ευσυνειδησία!).
Το μυαλό μου είναι αλλού. Το απόγευμα θα πάω ποδόσφαιρο. Ανυπομονώ. Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο, νιώθω τέλεια. Δεν ξέρω, είναι το αίσθημα της αδρεναλίνης, το αίσθημα ότι είμαστε εκεί χιλιάδες άνθρωποι και πανυγηρίζουμε, κλαίμε, νευριάζουμε, τραγουδούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, το αίσθημα της ομαδικότητας. Πάντως νιώθω ελεύθερη.
Πάμε πάρακατω. Ξέρω ότι είπα δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν μπλόγκερ. Θέλω να κατηγορήσω δημόσια τον κύριο Αντίχριστο (και κύριος και αντίχριστος) ότι αυτός ευθύνεται που άλλαξα γνώμη! Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο μάλιστα!! Η παρέα για μένα είχε μια περίεργη γοητεία και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα τόση άνεση λες και πραγματικά γνωριζόμασταν με αυτά τα παιδιά. (παιδιά που παίζουν είμαστε όλοι). Ίσως και στα αλήθεια να γνωριζόμαστε καλύτερα από όσο με γνωρίζουν άλλοι φίλοι από κοντά. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτική, δεν ήθελα να συνδυάζεται ο ένας μου εαυτός με τον άλλον (είμαι διπλή προσωπικότητα μάλλον!). Είναι η άμυνα μου υποθέτω. Να μην ξέρουν οι γύρω μου πώς είμαι από μέσα μου. Κατάλαβα πως αυτό με κάνει να νιώθω κάπως καλύτερα, ξεχνιέμαι. Όμως το μπλογκ λειτουργεί διαφορετικά και αφού άφησα τον εαυτό μου να ανοικτεί και να πει πράγματα που νιώθει στο μπλογκ...γιατί να περιοριστώ;; Ίσως απλώς κερδίσω ορισμένους νέους φίλους που πάντα είναι καλοδεχούμενοι!!
Τέλοσπαντων, τι το αναλύω;; Σημασία έχει ότι περάσαμε πάρα πολύ καλά και θα το επαναλάβουμε ελπίζω! Να είσαι καλά Χρίστο!!
Υ.Γ. Χτες το απόγευμα είπα σ'έναν φίλο "I cant wait for summer, I feel like something good will happen in summer" κι εκείνος μου είπε "Dont wait for summer for something good to happen. It might happen today". Οι γιατροί του δίνουν λίγους μήνες ζωής.
Σάββατο 3 Απριλίου 2010
An easter story
Φέτος αποφάσισα να νηστέψω την Μεγάλη Βδομάδα. Όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους όσο για αποτοξίνωση και να τηρήσω και το έθιμο. Αποφάσισα να συγκεντρωθώ και να απολαύσω το Πάσχα και να ηρεμήσει η ψυχή μου. Δεν πέτυχε. Για πολλούς και διάφορους λόγους.
Προσπαθούσα όλη τη βδομάδα να μην κάνω κακές σκέψεις και να μην νιώθω κανένα μίσος. Αυτός δεν με άφησε. Τρεις μήνες παλεύω να ξεπεράσω το μίσος. Για μένα, όχι γι αυτόν. Πριν πάλευα να ξεπεράσω την αγάπη και τώρα...! Απλώς δεν θέλω να νιώθω τίποτε.
Μεγάλη Παρασκευή αποφασίσαμε με μια φίλη μου να πάμε στο μοναστήρι του Αγ. Ηρακλειδίου να ακούσουμε την λειτουργία. Οϊμέ!! Εκτός του ότι γινόταν ένας πανικός και δεν είχε χώρο ούτε να σταθείς, μας πέθαναν τα πόδια μας αν και φορούσαμε ίσια, άνετα παππούτσια, πεθάναμε από την ζέστη αν και φορούσα κοντομάνικη μπλούζα (είναι γνωστό ότι ζεσταίνομαι με το παραμικρό) και άρχισαν με δυο σχεδόν ώρες καθυστέρηση από τις άλλες εκκλησίες. Αντέξαμε μιάμιση ώρα. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Δεν καταλαβαίνω τι λένε και ο νους μου πετούσε. Δεν μπορούσα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω τίποτα. Έβλεπα τις καλόγριες, πολλές από αυτές ήταν τόσο νεαρές κι αναρωτιόμουν πώς παίρνει ένα κορίτσι τέτοια απόφαση.
Δεν λέω, είχε μια πολύ...μυστηριακή ατμόσφαιρα μέσα η εκκλησία. Θεοσκότεινα, με τους πολυελαίους με κεριά αντί για λάμπες, όλος ο κόσμος να κρατά αναμένα κεριά, οι φωνές των καλόγριων να ψάλλουν. Όμως να σας πω την αλήθεια, σκιάχτηκα λίγο. Έτσι όπως τις έβλεπα ντυμένες στα ολόμαυρα, να κάνουν μετάνοιες μπροστά από τον επιτάφιο πριν προσκυνήσουν...ανατρίχιαζα. Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες με μυστικές τελετές. Με πονούσε η κοιλιά μου, πεινούσα σαν τρελλή και τα πόδια μου με πέθαναν. Νιώθω αμαρτωλή.
Όταν φύγαμε, βρήκαμε σ'ένα χωριό πιο κάτω την πομπή του Επιταφίου να βγαίνει από την εκκλησία. Παρκάραμε και τους ακολουθήσαμε, είχε και μπάντα με μουσική, έκαναν τον γύρο του χωριού. Έτσι ακούσαμε και λίγο την λειτουργία.
Φεύγοντας, σταματήσαμε στα Macdonalds για veggie burger. Εκεί να δείτε πανικό!! Έφυγε ο κόσμος από τις εκκλησίες και κατέληξε στα φαστφουντάδικα. Κοιλιόδουλοι όλοι μας. Χάλασα και την δίαιτα. Πατάτες δεν έφυγα. Μόνο το μπιφτέκι και την σαλάτα αλλά πάλι...Και δεν χόρτασα κιόλας!! Τέλοσπαντων.
Σήμερα πήγα στην εκκλησία το πρωί. Είναι η αγαπημένη μου εκκλησιαστική μέρα από αυτή τη γιορτή. Την ώρα που πέφτουν τα μαύρα, ψάλλουν "Ανάστα ο Θεός", πετούν δάφνες και κτυπούν τους σκάμνους, συγκινούμαι. Τρέχουν τα μάτια μου. Φέτος τίποτα. Έχουν πρόβλημα οι δακρυικοί μου αδένες.
Άτε να περάσει και το αύριο και το μεθαύριο να πάμε πίσω στις δουλειές μας. Και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το καλοκαίρι!!
Προσπαθούσα όλη τη βδομάδα να μην κάνω κακές σκέψεις και να μην νιώθω κανένα μίσος. Αυτός δεν με άφησε. Τρεις μήνες παλεύω να ξεπεράσω το μίσος. Για μένα, όχι γι αυτόν. Πριν πάλευα να ξεπεράσω την αγάπη και τώρα...! Απλώς δεν θέλω να νιώθω τίποτε.
Μεγάλη Παρασκευή αποφασίσαμε με μια φίλη μου να πάμε στο μοναστήρι του Αγ. Ηρακλειδίου να ακούσουμε την λειτουργία. Οϊμέ!! Εκτός του ότι γινόταν ένας πανικός και δεν είχε χώρο ούτε να σταθείς, μας πέθαναν τα πόδια μας αν και φορούσαμε ίσια, άνετα παππούτσια, πεθάναμε από την ζέστη αν και φορούσα κοντομάνικη μπλούζα (είναι γνωστό ότι ζεσταίνομαι με το παραμικρό) και άρχισαν με δυο σχεδόν ώρες καθυστέρηση από τις άλλες εκκλησίες. Αντέξαμε μιάμιση ώρα. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Δεν καταλαβαίνω τι λένε και ο νους μου πετούσε. Δεν μπορούσα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω τίποτα. Έβλεπα τις καλόγριες, πολλές από αυτές ήταν τόσο νεαρές κι αναρωτιόμουν πώς παίρνει ένα κορίτσι τέτοια απόφαση.
Δεν λέω, είχε μια πολύ...μυστηριακή ατμόσφαιρα μέσα η εκκλησία. Θεοσκότεινα, με τους πολυελαίους με κεριά αντί για λάμπες, όλος ο κόσμος να κρατά αναμένα κεριά, οι φωνές των καλόγριων να ψάλλουν. Όμως να σας πω την αλήθεια, σκιάχτηκα λίγο. Έτσι όπως τις έβλεπα ντυμένες στα ολόμαυρα, να κάνουν μετάνοιες μπροστά από τον επιτάφιο πριν προσκυνήσουν...ανατρίχιαζα. Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες με μυστικές τελετές. Με πονούσε η κοιλιά μου, πεινούσα σαν τρελλή και τα πόδια μου με πέθαναν. Νιώθω αμαρτωλή.
Όταν φύγαμε, βρήκαμε σ'ένα χωριό πιο κάτω την πομπή του Επιταφίου να βγαίνει από την εκκλησία. Παρκάραμε και τους ακολουθήσαμε, είχε και μπάντα με μουσική, έκαναν τον γύρο του χωριού. Έτσι ακούσαμε και λίγο την λειτουργία.
Φεύγοντας, σταματήσαμε στα Macdonalds για veggie burger. Εκεί να δείτε πανικό!! Έφυγε ο κόσμος από τις εκκλησίες και κατέληξε στα φαστφουντάδικα. Κοιλιόδουλοι όλοι μας. Χάλασα και την δίαιτα. Πατάτες δεν έφυγα. Μόνο το μπιφτέκι και την σαλάτα αλλά πάλι...Και δεν χόρτασα κιόλας!! Τέλοσπαντων.
Σήμερα πήγα στην εκκλησία το πρωί. Είναι η αγαπημένη μου εκκλησιαστική μέρα από αυτή τη γιορτή. Την ώρα που πέφτουν τα μαύρα, ψάλλουν "Ανάστα ο Θεός", πετούν δάφνες και κτυπούν τους σκάμνους, συγκινούμαι. Τρέχουν τα μάτια μου. Φέτος τίποτα. Έχουν πρόβλημα οι δακρυικοί μου αδένες.
Άτε να περάσει και το αύριο και το μεθαύριο να πάμε πίσω στις δουλειές μας. Και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το καλοκαίρι!!
Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010
Παντός καιρού και καταστάσεων---ή μήπως να το ξανασκεφτώ;;
Χτες πήγα για καφέ με μια φίλη. Σε μια καφέτερια στη παλιά Λευκωσία. Νωρίτερα ήμουν σε άλλη καφετέρια στη Μακαρίου.
Είμαι άνθρωπος "παντός καιρού" και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι ίσως από τα ελάχιστα προτερήματα που μου αναγνωρίζω. Νομίζω πως είμαι απόλυτα προσαρμόσιμη με κάθε είδους καταστάσεις. Ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στις καφετέριες της παλιάς Λευκωσίας και ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στη Μακαρίου. Εγώ, μπορώ να πάω και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "high class" και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "κουλτουριάρικα". (Οι όροι στα εισαγωγικά είναι σχετικοί αλλά όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ---ελπίζω!). Καλή να είναι η παρέα μόνο! Τρώω και sushi σε high εστιατόριο και οφτό κλέφτικο σε καφενέ χωρκού. Τρώω και στα ξενοδοχεία, τρώω και σάντουιτς που το δρόμο. Φαΐ να είναι...!
Μπορώ να μείνω στο καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, μπορώ να μείνω και σε κάμπινγκ. Και στα δυο θα είμαι ο εαυτός μου! Μπορώ να κυκλοφορώ με γόβες, φορέματα, τέλειο μακιγιάζ και μαλλιά κομμωτηρίου και επίσης με jean baggy style, φανελάκια, αθλητικά και τα μαλλιά μου αλογοουρά. Σαν τα δεκαεξάχρονα.
Στο ραδιόφωνο μου στο αυτοκίνητο μπορώ να ακούσω ξένες ή ελληνικές ποπ επιτυχίες και λαϊκά και ρεμπέτικα και κυπριακά και κλασσική μουσική και λάτιν. Και επίσης με όλα θα διασκεδάσω. Και στις ταβέρνες και στα club (τότε που πήγαινα, τώρα δεν πάω αλλά συνεχίζει να μου αρέσει η μουσική που παίζουν) θα χορέψω και θα διασκεδάσω.
Μου αρέσουν και οι εκδρομές με φίλους και οι εκδρομές με συγγενολόι. Και στα βουνά και στις θάλασσες. Χειμώνα και καλοκαίρι.
Οι άνθρωποι που κάνω παρέα μπορεί να είναι από 15 μέχρι 85, μπορεί να έχουν βγάλει μετά βίας το δημοτικό, μπορεί να έχουν διδακτορικά. Με όλους θα νιώσω το ίδιο άνετα (και αυτοί μαζί μου) και με όλους θα βρω πράγματα να πω. Μπορώ να συζητώ με την ίδια ευκολία φιλοσοφικά θέματα για ώρες και για το τι χρώμα ανταύγειες θα μου ταίριαζαν.
Η τηλεόραση μου μπορεί να είναι από trash tv next top model, πρωινάδικα, sex and the city αλλά και σοβαρές πολιτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ και κουλτούρα. Όπως και τα έργα που θέλω να βλέπω στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Τρελλαίνομαι με χαζοχαρούμενα μιούσικαλ αλλά και με "σκοτεινά" έργα. Στη βιβλιοθήκη μου θα βρείτε βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας, μυστηρίου, ιστορία αλλά και άρλεκιν! Θα τα απολαύσω όλα!
Μπορώ να είμαι και σε τρελλή χαρά και σε τρελλή κατάθλιψη. Καλά, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα μου!
Μπορώ να αγαπήσω μέχρι αηδίας και να μισήσω επίσης μέχρι αηδίας. (Όχι που δεν θα έλεγα κάτι γι αυτό(ν) ).
Μου αρέσουν και οι ξανθοί και οι μελαχρινοί και οι λεπτοί και οι μη-λεπτοί και οι ψηλοί και οι μη-ψηλοί και οι μαλλιάδες και οι φαλακροί και οι πλούσιοι και οι φτωχοί και οι καλοί και οι κακοί...(Μάλλον εύκολη με την κακή έννοια θα σας φανώ τώρα).
I can be anything you want me to be. Μπορώ να είμαι γατούλα ή αγριόγατα. Μπορώ να φαίνομαι ανεξάρτητη και ώριμη γυναίκα, μπορώ να δείχνω και απροστάτευτο, αθώο κοριτσάκι. Μπορώ να δείχνω συντηρητική, μπορώ να δείχνω και απόλυτα προχωρημένη. (Αυτά μάλλον τα μπορούν όλες οι γυναίκες)
Μου αρέσουν και οι άντρες και οι γυναίκες. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ!!!!! Το έγραψα επειδή μου φάνηκε ότι κολλούσε και το αφήνω για να είναι πιο....light το κείμενο!
Συμπέρασμα μετά από δεύτερο διάβασμα του κειμένου:
Τελικά μήπως αντί ευέλικτη και ευπροσάρμοστη είμαι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα;;; Δηλαδή αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει τι θα πω; Μου αρέσουν ΟΛΑ;; Τι σόι προσωπικότητα είναι αυτή;; Τι τρελλή που είμαι, κατάφερα το μοναδικό προτέρημα που θεωρούσα ότι είχα να το σκεφτώ σαν μειονέκτημα!!
Υ.Γ. Άσχετο, πόσο psycho πρέπει να είσαι για να κερδίζει η ομάδα σου και εσύ αντί να χαίρεσαι 100% να έχεις μέσα σου μια απογοήτευση, ένα θυμό που θα χαρούν και άλλοι με αυτή την νίκη;;;
Είμαι άνθρωπος "παντός καιρού" και η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι ίσως από τα ελάχιστα προτερήματα που μου αναγνωρίζω. Νομίζω πως είμαι απόλυτα προσαρμόσιμη με κάθε είδους καταστάσεις. Ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στις καφετέριες της παλιάς Λευκωσίας και ξέρω άτομα που δεν θα πατούσαν ούτε το πόδι τους στη Μακαρίου. Εγώ, μπορώ να πάω και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "high class" και σε αυτά που τα χαρακτηρίζουν "κουλτουριάρικα". (Οι όροι στα εισαγωγικά είναι σχετικοί αλλά όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ---ελπίζω!). Καλή να είναι η παρέα μόνο! Τρώω και sushi σε high εστιατόριο και οφτό κλέφτικο σε καφενέ χωρκού. Τρώω και στα ξενοδοχεία, τρώω και σάντουιτς που το δρόμο. Φαΐ να είναι...!
Μπορώ να μείνω στο καλύτερο ξενοδοχείο της χώρας, μπορώ να μείνω και σε κάμπινγκ. Και στα δυο θα είμαι ο εαυτός μου! Μπορώ να κυκλοφορώ με γόβες, φορέματα, τέλειο μακιγιάζ και μαλλιά κομμωτηρίου και επίσης με jean baggy style, φανελάκια, αθλητικά και τα μαλλιά μου αλογοουρά. Σαν τα δεκαεξάχρονα.
Στο ραδιόφωνο μου στο αυτοκίνητο μπορώ να ακούσω ξένες ή ελληνικές ποπ επιτυχίες και λαϊκά και ρεμπέτικα και κυπριακά και κλασσική μουσική και λάτιν. Και επίσης με όλα θα διασκεδάσω. Και στις ταβέρνες και στα club (τότε που πήγαινα, τώρα δεν πάω αλλά συνεχίζει να μου αρέσει η μουσική που παίζουν) θα χορέψω και θα διασκεδάσω.
Μου αρέσουν και οι εκδρομές με φίλους και οι εκδρομές με συγγενολόι. Και στα βουνά και στις θάλασσες. Χειμώνα και καλοκαίρι.
Οι άνθρωποι που κάνω παρέα μπορεί να είναι από 15 μέχρι 85, μπορεί να έχουν βγάλει μετά βίας το δημοτικό, μπορεί να έχουν διδακτορικά. Με όλους θα νιώσω το ίδιο άνετα (και αυτοί μαζί μου) και με όλους θα βρω πράγματα να πω. Μπορώ να συζητώ με την ίδια ευκολία φιλοσοφικά θέματα για ώρες και για το τι χρώμα ανταύγειες θα μου ταίριαζαν.
Η τηλεόραση μου μπορεί να είναι από trash tv next top model, πρωινάδικα, sex and the city αλλά και σοβαρές πολιτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ και κουλτούρα. Όπως και τα έργα που θέλω να βλέπω στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Τρελλαίνομαι με χαζοχαρούμενα μιούσικαλ αλλά και με "σκοτεινά" έργα. Στη βιβλιοθήκη μου θα βρείτε βιβλία κλασσικής λογοτεχνίας, μυστηρίου, ιστορία αλλά και άρλεκιν! Θα τα απολαύσω όλα!
Μπορώ να είμαι και σε τρελλή χαρά και σε τρελλή κατάθλιψη. Καλά, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα μου!
Μπορώ να αγαπήσω μέχρι αηδίας και να μισήσω επίσης μέχρι αηδίας. (Όχι που δεν θα έλεγα κάτι γι αυτό(ν) ).
Μου αρέσουν και οι ξανθοί και οι μελαχρινοί και οι λεπτοί και οι μη-λεπτοί και οι ψηλοί και οι μη-ψηλοί και οι μαλλιάδες και οι φαλακροί και οι πλούσιοι και οι φτωχοί και οι καλοί και οι κακοί...(Μάλλον εύκολη με την κακή έννοια θα σας φανώ τώρα).
I can be anything you want me to be. Μπορώ να είμαι γατούλα ή αγριόγατα. Μπορώ να φαίνομαι ανεξάρτητη και ώριμη γυναίκα, μπορώ να δείχνω και απροστάτευτο, αθώο κοριτσάκι. Μπορώ να δείχνω συντηρητική, μπορώ να δείχνω και απόλυτα προχωρημένη. (Αυτά μάλλον τα μπορούν όλες οι γυναίκες)
Μου αρέσουν και οι άντρες και οι γυναίκες. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ. ΑΣΤΕΙΟ!!!!! Το έγραψα επειδή μου φάνηκε ότι κολλούσε και το αφήνω για να είναι πιο....light το κείμενο!
Συμπέρασμα μετά από δεύτερο διάβασμα του κειμένου:
Τελικά μήπως αντί ευέλικτη και ευπροσάρμοστη είμαι ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα;;; Δηλαδή αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει τι θα πω; Μου αρέσουν ΟΛΑ;; Τι σόι προσωπικότητα είναι αυτή;; Τι τρελλή που είμαι, κατάφερα το μοναδικό προτέρημα που θεωρούσα ότι είχα να το σκεφτώ σαν μειονέκτημα!!
Υ.Γ. Άσχετο, πόσο psycho πρέπει να είσαι για να κερδίζει η ομάδα σου και εσύ αντί να χαίρεσαι 100% να έχεις μέσα σου μια απογοήτευση, ένα θυμό που θα χαρούν και άλλοι με αυτή την νίκη;;;
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Αχ γιαγιά (εμπνευσμένο από την ανάρτηση της Μάνας!)
Εγώ νιώθω ότι ήμουν από τα τυχερά παιδιά όσον αφορά το συγγενικό μου περιβάλλον γιατί είχα δυο γιαγιάδες υπέροχες (και ένα σωρό άλλους πολύτιμους συγγενείς που μου έδωσαν και μου δίνουν απέραντη αγάπη). Έχασα την μια πριν από λίγα χρόνια δυστυχώς. Και οι παππούδες καλοί είναι αλλά οι γιαγιάδες...κτυπούν ρέστα!!
Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!
Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.
Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)
Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.
Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!
Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!
Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.
Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)
Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.
Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)