Μοιραστείτε τη χαρά μου

Ένας μπλογκοφίλος μου είπε ότι από τότε που μπήκα σε αυτή την σχέση, σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.

Είναι αλήθεια.

Μα δεν έχω δράματα να γράψω. Στο δράμα μου, μου έβγαινε τρελλή ώθηση για γράψιμο. Όχι μόνο στο μπλογκ, έγραφα γενικά.

Μεγάλα ήμεηλς, ημερολόγια, φιλοσοφίες και συζητήσεις. Μεγάλη έμπνευση.

Για την χαρά μου τι να σας γράψω? Εκτός του ότι δεν προλαβαίνω. Τελειώνω τη δουλειά, πάω σπίτι, μέχρι να φάω, να ξεκουραστώ λίγο, πάω στις γυμναστικές, μετά τρέχοντας για μπάνιο και καλλωπισμό και βουρ σε καφέδες, εστιατόρια, μπαράκια, σπίτια φίλων ή απλά βόλτες με το αυτοκίνητο. Μέχρι να γυρίσω σπίτι, έχουν φτάσει τα μεσάνυχτα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι μετά βίας να βγάλω ρούχα και να τεζάρω. Αφού να σκεφτείτε τώρα γράφω αυτό το κείμενο στη δουλειά και όταν πάω σπίτι θα το έχω έτοιμο για να το ανεβάσω στο μπλογκ!

 

Να σας γράψω για το πόσο ωραία περνώ? 

Για το πόσο όμορφα νιώθω?

Ότι δεν το πιστεύω ότι βρήκα τέτοιου είδους άντρα?

Ότι είναι τέλειο συναίσθημα να είναι όλα αμοιβαία?

Ότι μπορώ να διασκεδάζω μαζί του, ότι με κάνει να γελώ, ότι κάνουμε χίλια πράγματα μαζί, ότι μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, ότι μου προκαλεί τόσα πολλά αισθήματα?

Ότι μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό?

Ότι με κάνει να θέλω να του δίνω η συμπεριφορά του?

Ότι του δίνω ένα και μου δίνει πίσω δύο?

Ότι με κάνει να βγαίνω πιο όμορφη στις φωτογραφίες?

 

Θα σας γράψω αυτό που του είπα τις προάλλες όταν μιλούσαμε για φιλίες.

Είπε αυτός ότι ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται.

Εγώ είπα ότι πραγματικός φίλος είναι αυτός που είναι κοντά σου στην χαρά σου. Το να πάθεις κάτι και να τρέξουν φίλοι να σε βοηθήσουν, είναι σχετικά απλό.

Στις στενοχώριες και τις κακοτοπιές πολλοί θα σε λυπηθούν και θα τρέξουν κοντά σου να σου συμπαρασταθούν. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Το δύσκολο είναι να χαρούν με τη χαρά σου. Χωρίς να ζηλέψουν με φθόνο. Αυτοί που πραγματικά θα χαρούν με τη χαρά σου είναι αυτοί που είναι πραγματικοί φίλοι.

Εγώ δεν έχω παράπονο από τους δικούς μου. Είναι απίστευτο πόσοι φίλοι μου είπαν "χαίρομαι πάρα πολύ για σένα". Και το καταλαβαίνω ότι το εννοούν πραγματικά. Θα ήθελα πολύ αν με διάβαζαν αυτή την στιγμή να ξέρουν ότι τους αγαπώ όλους πολύ και ότι καταλαβαίνω ότι η χαρά τους είναι γνήσια για μένα.

 

Μοιραστείτε λοιπόν τη χαρά μου μαζί μου. Μια κουβέντα λέει πως όταν μοιραστείς τη λύπη σου, τη διαιρείς κι όταν μοιραστείς τη χαρά σου την πολλαπλασιάζεις. 

Το είπα αυτό πρόσφατα σε έναν αγαπημένο μου φίλο που πριν από μερικούς μήνες μοιραστήκαμε την λύπη μου, με βοήθησε να σπάσω τον βράχο σε μικρές μικρές πετρούλες και να τον πετώ στην θάλασσα όταν εγώ έβλεπα βουνό μπροστά μου. Και τώρα μοιράζεται την χαρά μου.

 

Είναι λίγο μελό το κείμενο τώρα που το ξαναδιαβάζω!!

Ας είναι, τι πειράζει?? 

 

 

Υ.Γ. Coming up next: Πόσο γρήγορα "πρέπει" να προχωρά μια σχέση? Πολλές απορίες και καινούρια πράγματα που θα ήθελα την γνώμη και ειδικά την εμπειρία σας.

Quiz διακοπών

Για πείτε μου...
Πού λέτε να πήγα διακοπές???
Αναγνωρίζει κανείς αυτά τα τοπία?

Αποκάλυψη ΤΩΡΑ

Ο ένας...

 

- Υποσχέσου μου ότι θα σταματήσεις να τρέχεις στους δρόμους.

- Όχι....

- Όχι?!?! Γιατί?

- Γιατί εγώ αγάπη μου δεν υπόσχομαι ποτέ τίποτα....

- .................

- Όταν πω ότι θα κάνω κάτι, δεν χρειάζεται να πω "υπόσχομαι" για να κρατήσω τον λόγο μου. Εννοείται.

 

Και ο άλλος...

 

- Γιατί το έκανες αυτό???

- ................

- Είπες ότι δεν θα το έκανες!!

- Δεν υποσχέθηκα τίποτε!

 

ή

 

- Γιατί το έκανες αυτό?? Υποσχέθηκες ότι δεν θα το έκανες!!

- Υποσχέθηκα, δεν ορκίστηκα!!!

 

Πόσο μαζόχα μπορεί να είναι μια γυναίκα?? Ε-ΛΕ-ΟΣ.

 

...............................................................................................................................

 

Σας το ανακοινώνω (και επίσημα). Ερωτεύομαι. Εξάλλου είναι αδύνατον να το κρύψω.

Φοβάμαι μήπως το γρουσουζέψω.

Κυλά το ποταμάκι από μόνο του. Δυναμώνει όσο πάει. Άρχισε από μια μικρή σταγόνα, τυχαία, ένα βράδυ σε μια βεράντα με μπύρες και παρέα. Τώρα έγινε ποτάμι που ρέει και πάει προς τη θάλασσα. Δεν με πνίγει, με δροσίζει. Καμία σχέση το αρρωστημένο τρελλό πάθος με την γλυκιά γεύση του έρωτα που είναι καθαρός, πεντακάθαρος και χωρίς εμπόδια.

Χωρίς αρρωστημένες ζήλιες.

Χωρίς καταστροφικά πάθη.

Χωρίς τάσεις μαζοχισμού και αυτοκαταστροφής.

Χωρίς πίκρες.

Χωρίς μυστικά.

Χωρίς ενοχές.

Χωρίς αλυσίδες.

 

Φωτεινό, λαμπερό, πεντακάθαρο συναίσθημα. 

Φωτιά που ζεσταίνει χωρίς να με καίει.

Μάτια χαμογελαστά.

Αλήθειες μόνο.

Γλυκιά χημεία.

Θέλω να το μάθει όλος ο κόσμος.

Ένας καλός μου φίλος, αγαπημένος, μου είπε ότι ταιριάζουμε. Ότι βλέπει ανάμεσα μας φωτιά και ηρεμία ταυτόχρονα. Ο ιδανικός συνδυασμός.

 

Κάποτε νιώθω ότι δεν το αξίζω. Ότι δεν τιμωρήθηκα αρκετά για τα λάθη του παρελθόντος και δεν αξίζω αυτό το όμορφο που μου συμβαίνει τώρα. Δεν αξίζω τόση τύχη.

 

Φοβάμαι πάλι.

 

Ο Μαέστρος μου

Με αφορμή το ποστ του Αντίχριστου για δυο ραντεβού που κανόνισε σε δυο φίλες του...θυμήθηκα τα δικά μου!

Εμένα φυσικά δεν ήταν τυφλό ραντεβού, ούτε καν γυαλιά δεν φορούσε. :)

Δεν έμαθα τι αυτοκίνητο έχει και ούτε ενδιαφέρτηκα να μάθω.
Δεν ρώτησα πού δουλεύει και ούτε πόσα βγάζει. Ούτε αυτός εμένα. Έμαθα με τι ασχολείται επειδή μου είπε από μόνος του.
Δεν κοίταξα τι μάρκα ήταν το τζην ή το ρολόι του. Ήμουν πολύ απασχολημένη να κοιτάζω τα χαμογελαστά του μάτια.
Προσφέρθηκα να πληρώσω τον καφέ και δεν με άφησε.
Δεν έμαθα αν έχει ακίνητη περιουσία και αν σκοπεύει κάποτε να παντρευτεί στη ζωή του.
Έμαθα ποια είναι η αγαπημένη γεύση του στο παγωτό. Ανθόγαλα.
Δεν ρώτησα το επίθετο του.
Έμαθα ότι του αρέσει το κολύμπι.
Δεν ρώτησα πότε ήταν η τελευταία του σχέση, πόσο κράτησε και γιατί χώρισαν. Ούτε αυτός εμένα. Καθαρή, νέα αρχή.
Έμαθα ότι τις Κυριακές του αρέσει να ξυπνά πρωί και να κάνει κάτι μέσα στην μέρα του για να μην χάνει το φως του πρωινού της Κυριακής. Ακριβώς όπως κι εγώ.
Δεν με ρώτησε "πού μου αρέσει να βγαίνω". Ρώτησε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας.
Δεν ρώτησα τι ευκαιρίες ανέλιξης έχει το πτυχίο του ούτε πόσα στοίχισαν οι σπουδές στην Αμερική, ούτε με πόσο βαθμό το πήρε. Έμαθα τι του έκανε εντύπωση από τους ανθρώπους που γνώρισε στην χώρα που σπούδασε.
Και έτσι απλά έγιναν όλα. Άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί στην ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Γνώρισα έναν Μαέστρο.


Υ.Γ. Φυσικά οι φίλες μου με ρώτησαν για όλα αυτά που ΔΕΝ έμαθα και δεν είχα απαντήσεις να δώσω. Με ρώτησαν "μα τι στο καλό λέγατε 4 ώρες??" και δεν απάντησα τίποτα. Στον κόσμο μου...

This is me

Ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Και βυθίζομαι....

Και τα λόγια είναι περιττά, μα τελείως περιττά...!!

What women want and my Sunday report (late)

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα μόλις άνοιξα τα ματόκλαδα μου ήταν το μπαλόνι Tweety που μου αγόρασε ο φίλος μου ο Αντίχριστος την Κυριακή το απόγευμα να με καλημερίζει από το ταβάνι . Στην ανάμνηση της κυριακάτικης μας βόλτας χαμογέλασα. Μην νομίζετε ότι ήταν κάτι ρομαντικό όπως με παρέσυρε ο κύριος να νομίζω στην αρχή! χεχεχεχεχε

Το σκηνικό:

Περπατούσαμε χαλαροί τουρίστες στην Λήδρας ο δίμετρος κι η ημίμετρη και χαζομιλούσαμε. Μου λέει λοιπόν ο τρελλός: "Θέλεις να σου αγοράσω ένα μπαλόνι?". Ολόχαρη κι ολόπετη εγώ που τρελαίνομαι με τέτοιες χαριτωμενιές του λέω "Αμέεεε!". Μου αγοράζει λοιπόν τον Tweety, τον δένω στο χέρι να μη μου φύγει...οπότε τον ρωτώ εγώ "Γιατί μου διάλεξες τον Tweety καλέ μου φίλε?". Αρχίζει αυτός να χαχανίζει και στο απορημένο μου βλέμμα τι απαντά??

"Επειδή είναι πουλί με μεγάλο κεφάλι!!!"

Αυτό λοιπόν αγαπητοί μου θέλουν οι γυναίκες. Ένα πουλί με μεγάλο κεφάλι!!

(Ποτέ δεν θα ξανακοιτάξω τον Tweety με τον ίδιο τρόπο!)

 

Με το....πουλί στο χέρι αγοράσαμε παγωτό και πήγαμε να κάτσουμε στα σκαλιά του σχολείου της Φανερωμένης να το φάμε (το παγωτό, όχι το πουλί!) και να αναντάλλαξουμε τα "βάσανα" μας. Αποφασίσαμε ότι αν και θέλουμε να ερωτευτούμε σφόδρα (όχι μεταξύ μας) μάλλον πρέπει να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο. Με ρώτησε ο Αντίχριστος τι ξέρω από το ερωτικό παρελθόν του κυρίου που με γυροφέρνει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τίποτε. Όπως δεν ξέρει ούτε αυτός για μένα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω ούτε να μάθω ούτε να μάθει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν θα κερδίσει η περιέργια.  

Να σας πω ότι σιγοβράζω με αυτή την κατάσταση. Δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες, δεν ξέρω αν απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας του. Με αφήνει λίγο λίγο να βράζω στο ζουμί μου τις τελευταίες μέρες. Που δηλαδή αυτό τραβά ο ανώμαλος οργανισμός μου, το παίδεμα!!!

 

Αμάν!!! Μήπως με διαβάζει?????????

 

Επειδή τα παραπάνω τα έγραψα τη Δευτέρα το πρωί που σκοτωνόμουν στη δουλειά (χιχιχιχιχι)....έχω και συνέχεια, πιο όμορφη, πιο συναρπαστική και πιο.....juicy!!

Αλλά δεν θα τα γράψω με γεγονότα.

Αν με διαβάζει???

Θα το σκεφτώ...!

 

Εδώ θα βρω την λύση μου

 

 

Σας αρέσουν οι φωτογραφίες?

 

Όχι, δεν πήγα ταξίδι σε κάποιο εξωτικό μέρος με δάση και λίμνες.

Πήγα βόλτα στο πάρκο. Της Αθαλάσσας. Στη Λευκωσία.

Είδα κάτι μεγάλες ψαρούκλες που πετάγονταν έξω από το νερό να φάνε τα ψωμάκια που τους έριχναν τα παιδάκια.

Είδα μια ευτυχισμένη χελώνα να κολυμπά και να δροσίζεται.

Είδα μια οικογένεια πάπιες, μικρές και μεγάλες να παίζουν στο νερό.

Είδα πολλά γατάκια, μα πάρα πολλά. Μεγάλα και μωρά.

 

Οι κερασιές είναι από παλιότερη εκδρομή στον Πεδουλά, στα κερασοχώρια.

 

Το lilium είναι από ένα μπουκέτο συμφιλίωσης που μου άφησε ο καταραμένος πάνω στο αυτοκίνητο μου έξω από τη δουλειά μια φορά που ήταν να βγούμε το βράδυ και τελικά αποκοιμήθηκε και με έστησε.

 

Δεν θέλω να γράψω άλλα. Οι φωτογραφίες νομίζω μιλούν από μόνες τους...