Η χαρά της αγοράς επίπλων

Γεια και χαρά σας!!
Χρόνια πολλά σε όλους!!
Πέρασα...υπέροχα. Η Πράγα είναι μια πόλη σαν παραμύθι, οι φωτογραφίες μας είναι σαν card-postal!! Αυτά όμως θα σας τα γράψω άλλη στιγμή που θα έχω περισσότερη ώρα. Ίσως αύριο, μεθαύριο που θα είμαι στη δουλειά και θα πλήττω...Τώρα θέλω τη βοήθεια σας, ειδικά όσοι θα περάσετε παρόμοια με τη δική μου διαδικασία...της μετακόμισης και του εξοπλισμού ενός νέου σπιτιού.
Είναι διαμέρισμα και θα μας φιλοξενήσει για μερικά....χρόνια. Δεν θα είναι η μόνιμη μας κατοικία αφού και οι δυο θέλουμε να κτίσουμε σπίτι. Μα για προσωρινά θέλουμε να μείνουμε κάπου μαζί και μόνοι μας.
Γι αυτό τώρα, θέλω όσοι ξέρετε να μου πείτε για καταστήματα με έπιπλα και πράγματα σπιτιού στη Λευκωσία. Θέλουμε έπιπλα όχι πολύ ακριβά γιατί είπαμε, δεν θα είναι η κατοικία μας για πάντα. Οπότε δεν θέλουμε (ούτε και μπορούμε τώρα) να επενδύσουμε πολλά λεφτά για κάτι που δεν ξέρουμε αν θα ταιριάζει στο "σπίτι μας" μελλοντικά.
Μας αρέσει η μοντέρνα γραμμή αλλά θέλουμε καναπέδες άνετους, να μπορείς να ξαπλώνεις αλλά και να κάθεσαι κανονικά χωρίς να χρειάζεσαι 3 μαξιλάρια πίσω στην πλάτη σου για να ακουμπήσεις πίσω.

Άντε, γράψτε μου όσοι έχετε γνώσεις γι αυτά, όσοι φτιάξατε σπίτι πρόσφατα γιατί είμαστε και οι δυο άσχετοι και ούτε καν πού έχει καταστήματα με έπιπλα δεν ξέρουμε!! Επίσης, αν δεν κάνω λάθος, θα έχει εκπτώσεις στα έπιπλα αρχές Γενάρη??

Υ.Γ. Όχι, δεν μου έκανε πρόταση γάμου!! Απλώς αποφασίσαμε να συγκατοικήσουμε, να επιβεβαιώσουμε ότι όλα πάνε όσο καλά πήγαιναν μέχρι τώρα....για να δούμε πώς θα προχωρήσουμε...
Και ναι, είναι τεράστιο βήμα και για τους δυο. Και πιθανόν να χρειαστώ ξανά τις γνώσεις σας για την συγκατοίκηση με έναν άντρα αλλά προς το παρόν συντρέχουν τα πρακτικά....να αγοράσουμε κρεβάτι, καναπέ, πιάτα!!

"Σου αφιερώνω το φεγγάρι"

Σου αφιερώνω το αποψινό φεγγάρι. Έτσι μου είπε.

Ένα τεράστιο, πορτοκαλί φεγγάρι απόψε έγινε δικό μου.

Επειδή δεν θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα και να έχω τελευταίο μου κείμενο το προηγούμενο...
Ευχηθείτε μου καλά να περάσω εκεί που θα πάω...
Μακάρι αυτή η παραμυθένια πόλη, όπως την λένε όλοι, να ρίξει την χιονισμένη της χρυσόσκονη πάνω μας.
Καλό μας ταξίδι!

Κι εσείς, φίλοι μου, καλά Χριστούγεννα, να περάσετε όμορφα με τους αγαπημένους σας.
Χρόνια πολλά σε όλους...ειδικά σε αυτούς που γιορτάζουν το όνομα τους.

Υ.Γ. Ευτυχία δεν είναι να τραγουδάς μόνη σου από χαρά. Ευτυχία είναι να ακούς τον άνθρωπο σου να τραγουδά μόνος του, στα κρυφά από χαρά και να ξέρεις ότι εσύ τον έκανες ευτυχισμένο.

Κωλόθεα

Κωλό-Θεα

(trash post following)

Λοιπόν, θα γράψω ένα ποστ του κώλου!

(Πιάνει με ο blogger για την λέξη?)
Όλοι ξέρετε, κι αν δεν ξέρετε μάθετε, ότι πάω Zumba* και στέκομαι συνήθως πίσω γιατί δεν θέλω να με βλέπω στον καθρέφτη, με πιάνουν τα γέλια.
Έτσι, η θέα που έχω πίσω είναι....οι κώλοι των μπροστινών κοπέλων.
Σας ορκίζομαι εγώ το μόνο που θέλω είναι να κάμω την γυμναστική μου και να πάω σπίτι μου.
Μα φταίω που δεν μπορώ να ελέγξω την σκέψη μου?
Έχω τόσα είδη κώλων μπροστά μου, μπορώ να μην σκεφτώ?

Εμένα μου αρέσει να βλέπω στητούς, στρογγυλούς μα όχι υπερβολικά κώλους.
Έχουμε 3-4 τέτοιους. Είναι συνήθως κοπέλες που κάνουν γυμναστική αλλά όχι βάρη και υπερβολές και συνήθως το κορμί τους είναι έτσι εκ φύσεως. Οι τυχερές της παρέας.Συνήθως συνοδεύονται από λεπτό κορμί, με καμπύλη στη μέση, μικρό/μέτριο στήθος και λεπτά πόδια. Επίσης θα έχουν τα πιο γυαλιστά μαλλιά και τα καλύτερα δέρματα. Αυτές συνήθως ντύνονται με κολάν και εφαρμοστές φόρμες στιλάτες και τρέντυ που λέμε (αθλητικές αλλά με στρασάκια). Εναλλακτικά μπορεί να είναι ελαφρώς μακιγιαρισμένες. Κάποιες κουνιούνται απλώς χαριτωμένα και κάποιες ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΟΥΝΙΟΥΝΤΑΙ!!!

Έχουμε επίσης τους άρτια γυμνασμένους κώλους.
Αυτοί συνήθως ανήκουν σε κοπέλες υπερβολικά γυμνασμένες, αυτές που ξημεροβραδιάζονται με βάρη, είναι πέραν του δέοντος στητοί και συνοδεύονται με πόδια τόσο γυμνασμένα που φαίνονται χοντροκαμωμένα. Σημειώστε την απουσία καμπύλης στη μέση (όχι λόγω πάχους βέβαια) και το μικροσκοπικό στήθος. Έχουμε 1-2 τέτοιους. Δεν μου αρέσουν καθόλου και αν ήμουν άντρας δεν θα ήθελα ποτέ τέτοιο είδος γυναίκας. Α, ντύνονται με φοβερά στενά ελαστικά κολάν και κοντές μπλούζες αθλητικού στυλ για να φαίνονται και οι κοιλιακοί. Και επίσης δεν μπορούν να κουνηθούν α λα Σακίρα με τίποτα! Όμως αυτές είναι οι πιο ιδρωμένες στο τέλος γιατί πραγματικά γυμνάζονται με όλη τους την ενέργεια!

Μετά έχουμε τους πλατιούς, πεσμένους κώλους. Αυτοί ανήκουν σε κοπέλες με ανοικτή περιφέρεια που δεν έχουν γυμναστεί ποτέ. Συναντώνται σε γυναίκες κάθε ηλικίας. Συνοδεύονται με ψωμάκια, κοιλίτσες, την απουσία μέσης και μέτρια πόδια. Μεσαία/μεγάλα/τεράστια στήθη. Κάποιες μπορεί να έχουν και λεπτά πόδια παρέα με πλατιούς κώλους. Συνήθως φορούν φορμίτσες και μπλούζες κανονικές. Τέτοιους έχουμε......πολλούς και το χορεύουν όσο πάει!!! Αυτή η κατηγορία ελπίζει στα θαύματα της μιας ώρας Ζούμπα και μετά τρών τα πλευρά τους. (Σε αυτή την κατηγορία άνηκα κι εγώ πριν χάσω 10 κιλά).

Έχουμε επίσης το παράδοξο των εντελώς επίπεδων κώλων (α-κώλων) κοπέλων. Αυτές είναι πάαααρα πολύ λεπτές, τα πόδια τους είναι πάααρα πολύ λεπτά και συχνά στραβά, το στήθος τους ανάλογο. Παρατήρησα ότι συνήθως είναι ψηλές και νομίζεις θα τις πάρει ο άνεμος. Από αυτές έχουμε 2-3. Όσο κι αν κουνιούνται...δεν το έχουν!!

Επίσης εντόπισα δυο τρεις κώλους που ανήκουν σε κοπέλες-μινιατούρες. Αυτοί οι κώλοι είναι κάπως απροσδιόριστοι - δεν τους λες ούτε στρογγυλούς πολύ, ούτε ανύπαρκτους, ούτε πεσμένους, ούτε εντελώς γυμνασμένους. Είναι απλώς μικρά....κωλούθκια συγυρισμένα θα το λέγαμε. Αυτοί οι κώλοι συνοδεύονται από ανάλογα μικρά μέρη και ό,τι ατέλειες κι αν έχουν καμουφλάρονται πολύ καλά με τα ρούχα. Ίσως χωρίς τα ρούχα να είναι λίγο πλαδαροί αλλά δεν έφτασε η φαντασία μου μέχρι εκεί! Τέτοιους έχουμε 4-5.
Τέλος να μην ξεχάσω τους "wannabe-perfect-ass" που είναι μια κατηγορία γυναικών με κώλους πεσμένους/πλαδαρούς/ανύπαρκτους/πλατιούς. Αυτά συνοδεύονται αναλόγως με ψωμάκια, περιφέρειες, υπερβολικά λεπτά ή τροφαντά πόδια. Αλλά δεν το βλέπουν στον καθρέφτη και επιμένουν να ντύνονται όπως την κατηγορία "γυμνασμένοι κώλοι" (βλ.πιο πάνω---μα δεν με παρακολουθείς??). Επίσης κουνιούνται, άλλες το έχουν και άλλες όχι.

Αυτά για το κωλό-ποστ μου. Ειλικρινά απορώ με τον εαυτό μου που τα σκέφτομαι όλα αυτά ενόσω (τάχα) χορο-γυμνάζομαι. Άραγε βλέπει και τον δικό μου κώλο η πισινή? Άραγε εγώ πώς φαίνομαι από πίσω όταν χοροπηδώ πάνω κάτω? Άραγε γιατί σκέφτομαι γυναικείους κώλους???

Έσεις τι κώλους έχετε/σας αρέσουν/βλέπετε γύρω σας?

Υ.Γ. Ειλικρινά ανυπομονώ να δω τι θα βρείτε να σχολιάσετε!!!

*Zumba: Αερόβια άσκηση με απλές χορευτικές κινήσεις λάτιν. Αν την κάνεις με την ένταση που πρέπει, αποδίδει πολύ καλά αλλά το κυριότερο είναι ότι είναι πολύ διασκεδαστική και λόγω κινήσεων και λόγω μουσικής.
http://www.youtube.com/watch?v=8XH-om0iybA&playnext=1&list=PL0F22F90B95DBED6F&index=1 (Εγώ είμαι η ξανθή πίσω που παρατηρεί...κώλους!)

Ευχαριστώ

Θέλω να κάνω απολογισμό έτους. Σαν την τελική έκθεση για τον χρόνο που πέρασε. Όχι βέβαια σαν της Γενικής Ελέγκτριας.

Η δική μου έκθεση είναι διαφορετική.
Τούτη η χρονιά άρκεψε με ένα θάνατο, τον δικό μου. Δηλαδή τον θάνατο του προηγούμενου μου εαυτού και της προηγούμενης μου ζωής.
Έκλαψα, πικράθηκα, απελπίστηκα, θύμωσα, ευχήθηκα κακά πράματα, έβαλα κατάρες! Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και ολοκλήρωσα την καταστροφή που άρχισε 5 μέρες πριν τα περσινά Χριστούγεννα. Έχασα τον εαυτό μου, έγινα κακός άνθρωπος. Σας τα έγραψα, σας τα ξανάγραψα, έβγαλα τα νεύρα και το θυμό μου. Μέχρι που μου έμεινε η λύπη και η πίκρα. Και οι τύψεις.
Κάπου λίγο πριν το μέσο της χρονιάς, και με λίγη βοήθεια, άρχισα να προσπαθώ να ξαναζήσω. Έτσι κι αλλιώς, στην ζωή μου έξω, ζούσα αναγκαστικά αφού δεν είχα άλλη επιλογή. Έπρεπε να αρχίσω να ξαναζώ κι από μέσα μου. Δεν είναι εύκολη υποθεση να βρεις τον χαμένο σου εαυτό. Είχα πολλά σκαμπανευάσματα και δεν ξέρω αν "ανάρρωσα" πλήρως.
Μετά το μέσο της χρονιάς γνώρισα τον άνθρωπο που με έκανε να συνειδητοποιήσω (χωρίς να το ξέρει) ότι μπορώ να ερωτευτώ, να αγαπήσω και να το ζήσω ελεύθερα. Μου πήρε καιρό να σταματήσω να πιστεύω ότι δεν μου αξίζει.
Αυτή τη χρονιά επίσης,αποκαταστάθηκα επαγγελματικά μετά από μια πολύ άσχημη και ταραγμένη χρονιά από άποψη δουλειάς. Πάει κι αυτό!!
Και τέλος, έχασα τα περιττά κιλά που ήθελα τόοοοσο πολύ να χάσω και δεν έχανα. Πείσμωσα και τα έχασα. Άρχισα και γυμναστήριο, δηλαδή χορογυμναστική α λα Σακίρα που είναι η μόνη μορφή γυμναστικής που ακόμα δεν βαρέθηκα. Έκανα και γενικές αναλύσεις και δεν θα μπορούσα να είμαι καλύτερα!!

Άρα, συνοψίζοντας θέλω να αποδώσω ευχαριστίες....

Ευχαριστώ Θεέ / Τύχη / Σύμπαν / Οποιοσδήποτε ευθύνεται....

Ευχαριστώ που μου έδωσες τη θέληση και την αυτοσυγκράτηση να ελέγξω τη λαιμαργία μου, να αλλάξω τις διατροφικές μου συνήθειες, να γίνω φίλη με τη ζυγαριά και να κάνω την υγεία μου καλύτερη. Ευχαριστώ γιατί βοήθησες έτσι την αυτοπεποίθηση μου δίνοντας μου την ευκαιρία να φορώ ότι θέλω και να ακούσω όσα κοπλιμέντα δεν άκουσα σε όλη την προηγούμενη μου ζωή. Ευχαριστώ γιατί αγάπησα λίγο περισσότερο την εικόνα του εαυτού μου. Χρειάζεται κι αυτό!

Ευχαριστώ που με βοήθησες και με φώτισες να βρω αυτή τη δουλειά. Εκτός από το εισόδημα και την ασφάλεια της μονιμότητας, είναι μια πολύ καλή δουλειά και το περιβάλλον (σχεδόν όλο) είναι πραγματικά πάρα πολύ ευχάριστο. Ήταν σχεδόν απίστευτο πώς "πέτυχα" αυτή τη δουλειά. Και αυτό πρόσθεσε στην αυτοπεποίθηση μου.

Ευχαριστώ για τους νέους ανθρώπους που γνώρισα. Νέους φίλους, σημαντικούς ανθρώπους, χαρισματικούς, αγαπημένους. Και κόσμο που με αγκαλιάζει και με προστατεύει σαν οικογένεια.

Ευχαριστώ που μου έδωσες το πείσμα και τη δύναμη να ξεφύγω από το παρελθόν μου. Ευχαριστώ που με έκανες να μη γυρίσω πίσω, έστω κι αν κάποιες φορές έστρεψα τα μάτια μου μόνο για να κοιτάξω. Ευχαριστώ που με έκανες να ανακαλύψω ότι παρόλο που ένιωσα τόση πίκρα και αδικία, ένιωσα τύψεις για τα κακά που ευχήθηκα. Ευχαριστώ που με έκανες να σκεφτώ ακόμα και την συγχώρεση. Ευχαριστώ που με βοήθησες να καταλάβω ότι είμαι πιο δυνατή από όσο πίστευα και που δεν με άφησες να καταρρεύσω.
Και τέλος...

Ευχαριστώ, χίλιες φορές, για τον υπέροχο αυτόν άνθρωπο που βρέθηκε στο δρόμο μου τυχαία. Ευχαριστώ που με έκανες να χαλαρώσω και να ερωτευτώ και να νιώσω γνήσια ευτυχία. Ευχαριστώ που τον έφερες στον δρόμο μου γιατί μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό. Ευχαριστώ για αυτόν τον άντρα που με κάνει να νιώθω με αυτόν τον απερίγραπτο τρόπο, σαν να είμαι μόνιμα σε ένα φωτισμένο δωμάτιο που το φως του το γλυκαίνει και το αγκαλιάζει ζεστά. Ευχαριστώ γιατί κυρίως είναι όμορφος από μέσα του και η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη. Τον ευχαριστώ που έκανε και την δική μου καρδιά να γεμίσει αγάπη. Ευχαριστώ που ο άνθρωπος αυτός στέκεται δίπλα μου κι όχι απέναντι μου.

Το έλεγε το ζώδιο μου πέρσι. Αυτή θα είναι η τυχερή μου η χρονιά.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, ανυπομονώ να έρθουν τα Χριστούγεννα!!!

Τα δικά μου συν και πλην

Λοιπόν, ποιος είχε πρώτος αυτή την ιδέα και πού το πρωτοδιάβασα? Δεν θυμάμαι αλλά όπως και να έχει, να η λίστα μου με τα συν και πλην του...."μπλογκάρειν"!


Λοιπόν....

Στα δικά μου θετικά πρώτο κατατάσσεται η ψυχοθεραπεία που μου προσφέρει το γράψιμο. Το είπα 100 φορές και όσοι με διάβαζαν από την αρχή, ξέρουν ότι άρχισα να γράφω για να λυτρωθώ από τις σκέψεις που με βασάνιζαν τότε. Έστω κι αν δεν είχα πάντα τις απαντήσεις που ήθελα, και μόνο που έγραφα τις μαύρες σκέψεις μου, έβγαζα την πικρία και τα νεύρα μου, ήταν σαν να ξαλάφρωνα. Και κυρίως διότι έγραφα ανώνυμα με βοηθούσε πολύ.


Σε συνέχεια αυτού, θα έλεγα ότι θετικότατο ήταν ότι διαπίστωσα πως όλοι λίγο πολύ έχουμε τα ίδια προβλήματα, περάσαμε από παρόμοιες καταστάσεις. Και μόνη της αυτή η διαπίστωση αλλά και σε συνδυασμό με τα λόγια παρηγοριάς που ουκ ολίγες φορές μου γράψατε....ήταν σαν να είχα την συμπόνια που χρειαζόμουν! Ακόμη και το να μοιραστώ την χαρά μου με έκανε να νιώθω υπέροχα!


Επίσης στα θετικά βάζω και τις διάφορες γνώσεις που απέκτησα διαβάζοντας διάφορα από τα μπλογκς σας. Λίγο οι έρευνες της Μάνας, λίγο όλα αυτά τα "Όϊ λαομόν" που γράφει ο Ινβίκτους, λίγο τα περί ψυχής του Διάσπορου (να μην σας απαριθμίσω όλους-από όλους κάτι κέρδισα σε γνώσεις)....διευρύνθηκαν οι γνώσεις μου και έκαναν το μυαλό μου να σκεφτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους! Και αυτό έγινε με διασκεδαστικότατο τρόπο και χωρίς καμιά πίεση. Ακόμα κι όταν θέλω να ενημερωθώ για κάτι, μπορώ να βρω τις απαντήσεις στα μπλογκς.


Δεν θα μπορούσα να μην κατατάξω στα θετικά τους 2-3 ανθρώπους που γνώρισα από κοντά και έγιναν φίλοι. Φίλοι πολύτιμοι που θα τους έχω στην καρδιά μου. Όλοι εσείς που γνώρισα προσωπικά αλλά και εσείς που σας νιώθω φίλους χωρίς να σας γνωρίσω από κοντά ξέρετε σκέψεις και βιώματα μου που πολλοί άλλοι στη ζωή μου δεν ξέρουν.


Στα συν αυτής της ιστορίας οπωσδήποτε μπαίνει και η χαρά που μου προσφέρει γενικά το γράψιμο, η δημιουργία. Δεν μπορώ ούτε να ζωγραφίσω, ούτε να τραγουδήσω, ούτε να σκαλίσω αγάλματα. Να γράφω όμως το απολαμβάνω!!


10 συν θα βάλω στην απόλαυση που νιώθω όταν διαβάζω πολλούς από εσάς. Είναι μια μικρή καθημερινή ασχολία να διαβάσω τα μπλογκς σας που με κάνει να ξεκουράζομαι, να γελώ, να συγκινούμαι, να παίρνω ιδέες.



Και τώρα τα αρνητικά....

Δυστυχώς στα μπλογκς δεν είναι αλήθεια ότι μπορείς να πεις τις σκέψεις και την γνώμη σου "ελεύθερα". Οκ, δεν σε κρατά κανένας από το τι να γράψεις αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος/η για το τι θα ακούσεις μετά. Το να γράψεις την γνώμη σου και να σε βρίσουν για μένα είναι κάτι που πολλές φορές με αποτρέπει στο να πω διάφορα ή να θίξω θέματα που έχουν έντονες διαφωνίες. Έχω γνώμη και μάλιστα ισχυρή και με επιχειρήματα. Δεν την λέω όμως στα μπλογκς γιατί δεν αντέχω να με βρίζουν. Και μόνο που διάβαζα αυτά που γράφονταν στης Μάνας την άλλη φορά συγχιζόμουν. Πολλές φορές τρομάξα με τον φανατισμό ορισμένων.


Αρνητικό είναι τελικά το γεγονός ότι άρχισα τελικά να σκέφτομαι τι να γράψω και πώς να το γράψω γιατί με τον καιρό δημιουργήθηκε η εικόνα στο μυαλό μου ότι με ξέρετε και θα με κρίνετε.


Σε συνέχεια του πιο πάνω θα έλεγα ότι στα πλην πρέπει να βάλω την σύγχιση που νιώθω κάθε φορά που θα γράψω κάτι και θα καταλάβω από τα σχόλια ότι αλλιώς ερμηνεύτηκε. Χωρίς να φταίω εγώ (που τα γράφω όπως μου έρχονται τις περισσότερες φορές) και χωρίς να φταίτε εσείς (που δεν είναι δυνατόν να είσαστε στο κεφάλι μου να ξέρετε ακριβώς τι εννοώ) δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Πολλές φορές θα γράψω έναν προβληματισμό μου αυθόρμητα, έντονα, όπως τον νιώθω την στιγμή εκείνη και στο τέλος μπορεί να μεγαλοποιηθεί και να γίνει χειρότερος!!


Αρνητικότατο θεωρώ τον φόβο που έχω (ειδικά τώρα τελευταία) ότι θα ανακαλύψουν αυτό το μπλογκ οι δικοί μου. Δεν θέλω κανένας να πληγωθεί, ειδικά αχρείαστα και αυτός ο φόβος με καλουπώνει αφάνταστα!!


Επίσης....στα πλην βάζω ότι δεν προλάβαινω πολλές φορές να διαβάσω όλα όσα θέλω! Ειδικά τον Ινβίκτους δεν τον προλαβαίνω με ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!!

Τέλος θα σας πω ότι αυτό που γίνεται τον τελευταίο περίπου χρόνο με μένα είναι ότι, ναι μεν ελάττωσα την τηλεόραση που το θεωρώ θετικό αλλά επίσης σταμάτησα να διαβάζω βιβλία! Αυτό είναι θετικό ή αρνητικό? Ή ουδέτερο?

Η ζυγαριά μου γέρνει προς τα θετικά και αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Όταν θα γέρνει προς τα αρνητικά, απλά θα βάλω μια μεγάλη τελεία και δεν θα ασχολούμαι. Και πιστεύω για όλους αυτό θα έπρεπε να ισχύει!

Σκόρπιες σκέψεις

Σκέφτομαι και κάνω τόσα πολλά ταυτόχρονα που δεν προλαβαίνω να γράψω.


Μόλις που προλαβαίνω να σας διαβάσω.

Κι επειδή δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου συγυρισμένες, σε μια σειρά για να γράψω κάτι που να έχει συνοχή, σας τα γράφω όπως μου έρθουν:
1. Φοβάμαι όταν βλέπω ρατσιστές. Λυπήθηκα πραγματικά με αυτά που είδα που έγιναν στη Λάρνακα. Φοβήθηκα που είδα ότι δεν είναι παιδιά των σχολείων που κάνουν καβγάδες αλλά μεγάλοι, νέοι ανθρώποι που πιθανόν να έχουν και μόρφωση. Περισσότερο βέβαια φοβάμαι με αυτούς που χαίρονται με αυτά τα επεισόδια.
2. Ανησυχώ για τους αγράμματους και αδαείς αυτού του τόπου και συγκεκριμένα δημοσιογράφο μεγάλου καναλιού που είπε "Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν συνεισφέρουν τίποτα στο ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων". Να σας στείλω το φύλλο μισθοδοσίας μου?
3. Προβληματίζομαι όταν με ρωτούν κατάμουτρα αν πήρα τη δουλειά μου με μέσο και πόσα είναι ο μισθός μου. Το θεωρώ τεράστια αγένεια αλλά έχω αρχίσει να συνηθίζω.
4. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως όταν κάποιος έχει αντίθετη πολιτική/φιλοσοφική/ποδοσφαιρική/μουσική/γευστική απόψη από μένα, δεν πρόκειται ποτέ να πειστεί με τη λογική των επιχειρημάτων μου. Γι αυτό έπαψα να την λέω σε αυτούς που είναι φανατισμένοι. Ειδικά για κάποιες από αυτές τις κατηγορίες.Το μόνο που βγαίνει είναι να νιώσω άσχημα.
5. Διαπιστώνω ότι μετά από 4 μήνες σχέσης, δεν χορταίνω να τον κοιτάζω, θέλω να είμαι συνέχεια κοντά του και η καρδιά μου φτερουγίζει ακόμα όταν μου λέει ότι με αγαπά. Και μου φαίνεται απίστευτο πως 4 μόνο μήνες πήραν την σχέση μας σε αυτό το επίπεδο χωρίς να το πιέσουμε εμείς. Και ότι τα πάντα είναι αμοιβαία.
6. Λατρεύω τη "ρουτίνα" που καθορίσαμε στη σχέση μας, τις μικρές μας συνήθειες. Η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα. Κάθε Κυριακή πρωί για καφέ στα Starbucks με εφημερίδες και περιοδικά μόνοι μας, χωρίς να λέμε πολλά πολλά, απλά να καθόμαστε παρέα. Όταν περάσουμε κάποιες μέρες με πολλές κοινωνικές εξόδους και υποχρεώσεις, τραβούμε το όριο μας και αποφασίζουμε να περάσουμε και 1-2 μέρες μόνοι μας, ξαπλωμένοι με τις φόρμες μας στο κρεβάτι βλέποντας ταινίες και χαζολογώντας.
7. Νευριάζω που τα όνειρα-εφιάλτες συνεχίζουν. Προχτές έβλεπα ότι ο άλλος μου έγραψε γράμμα ζητώντας μου συγγνώμη. Δεν θέλω τις συγγνώμες του, δεν θέλω να μαθαίνω νέα του, δεν θέλω ούτε να τον δω μπροστά μου.
8. Στενοχωριέμαι που "έχασα" ένα φίλο που βυθίστηκε στα δικά του, στην καθημερινότητα του, στις σκέψεις, στις πράξεις του. Ήταν καινούριος φίλος και μιλούσε στην ψυχή μου και τον ήθελα πιο πολύ στη ζωή μου. Ήταν εκεί στην αλλαγή της ζωής μου και με βοήθησε και επηρέασε πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει. Δεν πιστεύω ότι απομακρύνθηκε επίτηδες ή για κάποιο λόγο που έχει να κάνει μαζί μου. Κι αν μαλλώσαμε μερικές φορές, δεν είναι αυτός ο λόγος. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, μα μου λείπεις.
9. Ανυπομονώ να κάνω απολογισμό της χρονιάς μα είναι νωρίς ακόμα. Για πρώτη χρονιά ο απολογισμός δεν θα είναι "κάθε πέρσι και καλύτερα".
10. Εκπλήσσομαι ευχάριστα που για πρώτη χρονιά στη ζωή μου (μετά το σχολείο που Χριστούγεννα σήμαιναν διακοπές) που ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο άρχιζα την μουρμούρα από νωρίς για το ότι δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα και δεν τα θέλω και μου προκαλούν κατάθλιψη. Ήταν η πίεση που ένιωθα από τους άλλους ότι πρέπει με το ζόρι να νιώθω ευτυχισμένη επειδή είναι Χριστούγεννα!! Φέτος δεν χρειάζομαι πίεση.
11. Τρέμω πως είναι τόση η ευτυχία μου που φοβάμαι μήπως ματιαστώ. Μα δεν μπορώ να την κρύψω ούτε να την αρνηθώ. Νιώθω απίστευτα τυχερή.

Για τη Μαρία

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Χρειάζεται τη βοήθεια μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δε χάνει το χαμόγελο της, δε χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φως για καθημερινή χρήση της
μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητα της.
Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξιδεικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά... Σα να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro'behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη...

Η Μαρία ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για αυτή και την οικογένεια της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς:

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς: CY14007042100000000020162227 -
SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 -
SWIFT NUMBER: HEBACY2N
Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Όσοι θέλετε μπορείτε να αντιγράψετε το κείμενο στο μπλογκ σας ή να το κυκλοφορήσετε διαφορετικά, ούτως ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστή η υπόθεση της Μαρίας και να κινητοποιηθεί όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος!