Όλα του γάμου δύσκολα

Είπατε ποτέ τον πόνο σας σε αστυνομικό? Εγώ τον είπα την προηγούμενη βδομάδα σε έναν αστυνομικό που με σταμάτησε για έλεγχο για ποτό. Του είπα την ιστορία του τι έγινε εκείνη την νύχτα, έβγαλα τα νεύρα μου και ξεθύμανα. Ομολογώ ότι ο κύριος με άκουσε με προσοχή, σχεδόν συμμετείχε στο δράμα μου και μετά με έστειλε στο καλό χωρίς να μου κάνει έλεγχο. Δεν μπορώ να γράψω την ιστορία γιατί την ξέρει πολλύς κόσμος άσχετος και δεν θέλω να γίνω (κι άλλο) αναγνωρίσιμη. Πάντως είναι τραγικά αστεία ιστορία και δεν έχει σχέση με τον άντρα.
Τέλοσπαντων, πάμε πάρακατω.

Είχαμε γάμο στενό συγγενικό, δικό του. Και ήταν λες και το τιμώμενο ζευγάρι ήμαστε εγώ και ο άντρας αντί ο γαμπρός κι η νύφη. Δεν ήταν απλώς "και στα δικά σας". Ήταν τόση η ένταση του "άτε, εσείς πότε?" που κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην νευριάσω. Γνώρισα ένα σωρό νέους συγγενείς και φίλους που δεν είχα γνωρίσει μέχρι τώρα. Όλοι σχεδόν με αντιμετώπιζαν σαν την "μέλλουσα νύφη" και όλοι με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω. Δεν εννοώ κάτι κακό, αλλά ήταν λες και είμαι στο κέντρο του κόσμου. Και το σιχαίνομαι φρικτά να είμαι στο κέντρο. Όλοι ήθελαν να με γνωρίσουν, όλοι με φιλούσαν, όλοι μου είπαν ότι εμείς είμαστε οι επόμενοι. Οι δικοί του λένε τα καλύτερα για μένα και οι δικοί μου γι αυτόν. Ναι, ναι, ήταν καλεσμένοι και οι δικοί μου στον γάμο. Περιπλέκονται τα πράγματα και προσπαθούμε να μην αγχωνόμαστε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χόρταινα να τον κοιτάζω. Το κοστούμι, η γραβάτα, έλαμπε. Είναι σαν μια μικρή ηλιακτίδα που ξετρύπωσε και έλαμψε όλος ο κόσμος. Ο νονός του μου είπε ότι του έβγαλα έναν εαυτό που δεν ήξεραν ότι υπήρχε. Έναν λαμπερό άνθρωπο. Μα νιώθω κι εγώ πιο όμορφη δίπλα του. Μας βλέπω στις φωτογραφίες και αυτοθαυμάζομαι και για τους δυο μας (!!!). Ψωνίστηκα (!!!)

Όσοι με ρωτούσαν "εσείς πότε?" απαντούσα αμήχανα "εε σιγά σιγά". Στους στενούς όμως που έχω το θάρρος τους τους έλεγα "τι θέλετε, εγώ θα του κάνω πρόταση γάμου?". Το έλεγα για να με αφήσουν ήσυχη, τα έριχνα πάνω του για να γλιτώσω. Ευτυχώς (οι περισσότεροι) σιωπούσαν όταν έλεγα την ατάκα μου. Ο άντρας θυμώνει αλλά δεν το δείχνει, εκτός στους πολύ πολύ στενούς. Δεν θέλει να με πιέζουν, δεν θέλει να μου μουρμουρούν. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν ξέρω τι θέλω. Αν όλοι μας σπρώχνουν, ίσως το αποφασίσουμε πιο γρήγορα. Αλλά δεν θέλω να αποφασιστεί υπό πίεση. Θέλω να γίνει ρομαντικά, απλά και ήρεμα. Κι ο άντρας αυτό λέει. "Όταν θα νιώσουμε έτοιμοι θα το καταλάβουμε και θα συμβεί". Βέβαια αυτός ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί δεν ισχύει και τόσο. Δεν θα του πω ποτέ "ε άτε, θα παντρευτούμε?" εγώ. Θα μπορούσα να δοκιμάσω με πλάγιους τρόπους αλλά δεν θέλω. Θέλω να έρθει από μόνος του, όπως γίνονταν μέχρι τώρα όλα τα βήματα μας εξάλλου. Με έπιασαν οι ρομαντισμοί....Θέλω να μου το πει στην επέτειο μας, στις διακοπές, σε άσχετη στιγμή. Όπως και όποτε του έρθει μα να είναι ρομαντικό και να με βρει εξ απροόπτου.

Από την άλλη....ακούω κάτι φωνές μέσα μου. Μήπως να περιμένουμε? Μήπως βιαζόμαστε? Είμαι έτοιμη για νέα αλλαγή? Τώρα θα μου πείτε τι αλλαγή θα είναι? Μένουμε ήδη μαζί εδώ και 4 μήνες, τι θα αλλάξει η.....επισημοποίηση? Θα γνωρίσω κι άλλους συγγενείς, θα γνωριστούν μεταξύ τους, θα λένε οι γονείς ότι "αρραβώνιασα την κόρη / το γιο μου". Τι αλλάζει στην ουσία? Τίποτα. Κι όμως νιώθω κάποια μικρή πίεση. Ίσως επειδή δεν θα είχα ιδέα πώς να διοργανώσω ένα γάμο, πώς να κτίσω ένα σπίτι, πώς να γεννήσω παιδιά. Και φοβάμαι ότι θα τσακωνόμαστε για αυτά όπως τότε που διαλέγαμε έπιπλα για το διαμέρισμα. Φανταστείτε! Με αγχώνουν αυτά που δεν έχουν τόση αξία όσο τα άλλα. Είμαι σίγουρη ότι τον αγαπώ, ότι τον θέλω, ότι οι οικογένειες μας είναι καλά και με τους δυο αλλά και μεταξύ τους. Μην μου θυμώσετε....

Και επειδή νιώθω αυτήν την κάποια πίεση, βλέπω και τα ανάλογα όνειρα.

Προψές έβλεπα ότι πήγε ο άντρας και έβαλε ανακοίνωση γάμου μας στην εφημερίδα....χωρίς να μου το πει εμένα, χωρίς να με ρωτήσει! Νευρίασα στον ύπνο μου.

Ψες έβλεπα ότι μου έκανε πρόταση γάμου με ένα δακτυλίδι Α-ΠΑΙ-ΣΙ-Ο. Και ήμουν αναγκασμένη να το φοράω. Και πάλι νευρίασα στον ύπνο μου.

Ακούω...!

Επαντρεύαν ένα γέρο

Ακούσα το ένα πρωί που τους πελλούς του Σούπερ και επέθανα που το γέλιο.
Μετά έκοψε τους το η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης και εν τους άφηκε να το ξαναμεταδόσουν.

Άτε, δοκιμάστε να το τραγουδήσετε!!!
Και καλό μας Σαββατοκυρίακο...!

Χρόνε τρέξε!!

Βλέπω το νησί.
Ποιο νησί??
Τη Σπιναλόγκα!!
Είμαι τυλιγμένη με την κουβέρτα του που μου φαίνεται ότι μυρίζει λίγο κολώνια.
Τρώω την σοκολάτα που μου αγόρασε χτες και του είπα ότι δεν ήταν αυτή που ήθελα.
Μπήκα σπίτι αργά το απόγευμα πια, γιατί φρόντισα να έχω διάφορα να κάνω για να μην έρθω σπίτι νωρίς και με πιάσει η κατάθλιψη. Μα κάποτε έπρεπε να γυρίσω σπίτι.
Και το βρήκα έρημο, σκοτεινό και παγωμένο. Φταίει κι αυτό το ψιλόβροχο όλη μέρα.
Έκανα ένα μπάνιο στα γρήγορα και κάθομαι στον καναπέ με τα μαλλιά ανακατεμένα και αχτένιστα χωρίς να με νοιάζει. Ούτε και την κρέμα σώματος μου που μου έφερε δώρο έβαλα, έτσι δεν μυρίζω καρύδα όπως κάθε βράδυ.
Έφτιαξα φαγητό για έναν. Και τι φαγητό, μακαρόνια. Σκέτα, με τυρί και ριγάνη. Δεν έκανα σάλτσα,βαρέθηκα.
Ούτε δουλειές έκανα. Τα ρούχα στην απλώστρα έχουν στεγνώσει και θέλουν μάζεμα, το κρεβάτι είναι κακοστρωμένο,η ανακύκλωση πρέπει να κατεβεί κάτω στους κάδους.
Ούτε τρεις ώρες δεν πέρασαν από την στιγμή που μπήκα σπίτι.
Όσο σκέφτομαι ότι θα κοιμηθώ σε αυτό το άδειο κρεβάτι ολομόναχη...
Μα ποιος θα με ξυπνήσει όταν αποκοιμηθώ (πράγμα σίγουρο!) για να πάω στο κρεβάτι?
Μήπως να κοιμηθώ στον καναπέ και να μείνω εδώ?
Ποιος θα μου φέρει τα cornflakes μου το πρωί?
Γάλα ευτυχώς θυμήθηκα να αγοράσω. Από το περίπτερο στο τελευταίο στρίψιμο πριν το σπίτι μου. Ασχέτως ότι διέσχισα ολόκληρη την Λευκωσία το απόγευμα.
Την μπουκάλα του νερού μου την άλλαξε χτες το βράδυ. Ευτυχώς.

Δεν το περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο έντονα την απουσία του.

Μου λείπει. Γερμανία πήγε, για ταξίδι επαγγελματικό.
3 τζιαι πόψε...!
Όπως τα αγόρια στον στρατό!!

Η εξήγηση του ονείρου

Προχτές το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι κρατούσα ένα μωρό,βρέφος στα χέρια μου. Ξύπνησα,πήγα δουλειά και πήρα την γιαγιά μου τηλέφωνο. Η....ετυμηγορία ήταν "κορούα μου, θα περάσεις λαχτάρα και θα στενοχωρεθείς". Πριν το μεσημέρι σχεδόν να έρθω σε σύγκρουση με την μαστόρισσα αλλά τελικά τα κατάφερα να μην τσακωθώ. Θεώρησα ότι αυτή ήταν η λαχτάρα...

Έρχομαι σπίτι, βρίσκω τον άντρα μου να ψάχνει τις μαγειρικές του περιβόητου thermomix για να μαγειρέψει αυτός το βράδυ. Είχαμε επέτειο (κάθε μήνα εμείς γιορτάζουμε επέτειο!) και είπαμε να οργανώσουμε ρομαντικό δείπνο.
Πού να ήξερα...

Μετά το μεσημεριανό φαγητό μου είπε ότι θα πήγαινε σε κάτι πελάτες του που τους ξέρω κι εγώ και μου είπε να με πάρει μαζί του για παρέα. Πήγαμε, ήπιαμε και τον καφέ μας, ήταν και ωραία μέρα έξω...Φεύγουμε και ενώ επιστρέφαμε μου λέει πάμε να σε κεράσω ένα φρέσκο χυμό? Πήραμε και τους χυμούς μας, φράουλα-μπανάνα και επιστρέψαμε εγώ στο σπίτι κι αυτός στη δουλειά. Ήταν όλα πολύ ωραία, είχα καλή διάθεση και είπα να πάω γυμναστική. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, σταματώ στο βενζινάδικο, κατεβαίνω, πληρώνω και συνεχίζω το δρόμο μου. Οπότε βλέπω ότι είχα αναπάντητη από τον άντρα μου. Τον παίρνω πίσω...

-Αγάπη με πήρες τηλέφωνο?
-Ναι...πάω στο...Απολλώνειο.
Αυτά τα είπε βήχοντας και ασθμαίνοντας κι εγώ να μην πολυκαταλαβαίνω τι λέει.
-Στο νοσοκομείο??Τι έγινε? Γιατί δεν μπορώ να σε ακούσω καλά?
-Αγάπη δεν αναπνέω...............
Και κλείνει.

Ήμουν κάπου στο κέντρο της Λευκωσίας, με τρομερή κίνηση.
Δεν ξέρω πώς οδήγησα, δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν,δεν ξέρω πόση ώρα έκανα να φτάσω.

Τελικά δεν πήγε στο Απολλώνειο γιατί ήταν πολύ μακριά, μπήκε στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκε ευτυχώς. Τον βρήκα μέσα στους γιατρούς, ιδρωμένο, κατακόκκινο, μη μπορώντας να πάρει ανάσα.
Πρέπει να φαινόμουν τόσο τρομαγμένη που αντί να του κρατώ εγώ το χέρι, κρατούσε αυτός το δικό μου. Με σύστησε και στον γιατρό...."Γιατρέ, από εδώ η......αρραβωνιαστικιά μου." Μέσα στην σύγχυση μου, μου ήρθε γέλιο. Πότε αρραβωνιαστήκαμε και δεν το ξέρω? Μετά μου είπε τι να με ονόμαζε? Η φιλενάδα του?
Μας είπε ο γιατρός ότι ήταν ασθματικό επεισόδιο (ασχέτως αν δεν έχει άσθμα, έχει κάποια αναπνευστική ευαισθησία και το ξανάπαθε παλιότερα όταν εισέπνευσε κάτι που τον πείραξε) και τον κράτησαν μέσα το βράδυ για προληπτικούς λόγους. Του έβαλαν μάσκες και ορούς και τα συναφή.
Ένιωθα σαν να είμαι σε άλλη διάσταση. Μου έδωσαν να συμπληρώσω τα στοιχεία του και δεν ξέρω πώς κατάφερα να θυμηθώ το όνομα του και την ημερομηνία γέννησης. Διαπίστωσα ότι δεν ξέρω το σταθερό τηλέφωνο του πατρικού του, ούτε της δουλειάς, ούτε θυμάμαι τον ταχυδρομικό κώδικα του σπιτιού μας. Πάλι καλά που θυμήθηκα την όδο να λέτε!
Έβαλα και το όνομα μου και όταν τον ρώτησα τι να βάλω στο κουτάκι "συγγένεια με τον ασθενή" , μου είπε με τον πιο φυσικό τρόπο...."αρραβωνιαστικιά". Μην αρχίσετε τα συγχαρητήρια, μέχρι να δούμε δακτυλίδι και κανονική πρόταση, δεν είμαστε τίποτα τέτοιο!
Έκατσα μαζί του ως τα μεσάνυχτα και μετά με ανάγκασε να πάω σπίτι. Δεν ήθελα να φύγω. Έφτασα σε ένα φούρνο, πήρα κάτι να φάω και όταν μπήκα στο αυτοκίνητο αντί να γυρίσω σπίτι, πήγα πίσω στο νοσοκομείο. Γέλασε όταν με είδε να επιστρέφω. Φάγαμε μαζί και μετά με έδιωξε οριστικά. "Πήγαινε να απλώσεις στην κρεβατάρα μας, απόψε είναι όλη δική σου", μου είπε, πρόσθεσε "και χρόνια μας πολλά" και με έδιωξε από το κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ήρθα σπίτι, έρημο, παγωμένο και σκοτεινό. Ξάπλωσα σε μια γωνίτσα του κρεβατιού και υποτίθεται κοιμήθηκα. Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο, ο άντρας μου ήταν μια χαρά. Οι νοσοκόμες μου είπαν ότι πιο ήσυχο και καλοδιάθετο ασθενή δεν είχαν ποτέ! Ήρθαμε σπίτι και εδώ και ώρες, έχω τόση υπερένταση που είναι αδύνατον να κάτσω. Έβαλα τρία πλυντήρια, πήγα το αυτοκίνητο για πλύσιμο, έτριψα την κουζίνα, καθάρισα μπάνιο και τουαλέτα. Τώρα θα πάω να μαγειρέψω. Και απορώ πότε θα τεζάρω.

Και, τόσο απλά, εξηγήθηκε το όνειρο!

Αν το έβρετε

Φακκούν μου οι συγκεντρωτικοί άνθρωποι.
Φακκούν μου τζείνοι που θέλουν να γίνονται τα πάντα με τον δικό τους τρόπο αλλιώς έννεν σωστά.
Φακκούν μου τζείνοι που επιδιώκουν να φαίνονται ότι εν τζείνοι που κάμνουν όλη τη δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που μουρμουρούν συνέχεια ότι οι προϊστάμενοι τους εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν τζιαι μετά οι ίδιοι εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν οι υφιστάμενοι τους.
Φακκούν μου τζείνοι που ποτέ έννεν ευχαριστημένοι με τίποτε.
Φακκούν μου τζείνοι που με βάλλουν να γράφω και να ξαναγράφω μιαν γέρημη επιστολή διορθώνοντας κάθε φορά ένα κόμμα, ένα "και" και άλλα μη ουσιώδη πράματα.
Φακκούν μου τζείνοι που επειδή εν έχουν ζωή μετά τη δουλειά εν σεβούνται τη δική μου.
Φακκούν μου τζείνοι που θωρούν σενάρια συνομωσίας συνέχεια και ψουψουρούν στο τηλέφωνο και πίσω που την πλάτη μου.
Φακκούν μου τζείνοι που έννεν ευχαριστημένοι με τον παχουλότατο μισθό τους τζιαι θέλουν πιο πολλά.
Φακκούν μου τζείνοι που ούλλη μέρα τρων μου τη μέρα μου να χουμίζονται για τα τεράστια έργα τους και να παραπονιούνται για "τις αδικίες" που τους κάμνουν ούλλοι (λόγω συμφερόντων) και μετά να απαιτούν να μείνω πιο άργα για να τελειώσω τις δουλειές που δεν με άφηκαν να προλάβω να κάμω.
Φακκούν μου τζείνοι που τα δικά τους καθήκοντα εν δύσκολα, περίπλοκα και απαιτούν σκέψη ενώ τα δικά μου πάντα εν απλά και 5 λεπτά δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που εν με σέβονται και έρκουνται και μιλούν μου (επανειλημμένα!) ενώ θωρούν ότι μιλώ (για δουλειά) στο τηλέφωνο ή ότι είμαι συγκεντρωμένη σε κάτι ενώ όταν πάω εγώ να τους μιλήσω ΠΟΤΕ δεν ακούν και πρέπει να επαναλαμβάνω σαν μαλάκας την ερώτηση.
Φακκούν μου τζείνοι που δεν δέχονται ποτέ ότι μπορεί κάποιος να έχει μιαν καλύτερη ιδέα ή ότι μπορεί να διαφωνήσεις μαζί τους.
Φακκούν μου τζείνοι που πιάνουν όλα τα μπράβο για τη δουλειά που έκαμες εσύ και εν αννοίουν το στόμα τους να πουν την αλήθεια.

Άτε, αν το έβρετε ποια μου φακκά!!!!

**Update-please help!** It's my party and I'll cry if I want to!! (No, I won't!!)

Λοιπόν αγαπητοί μου!
Μήπως ξέρει κανένας πώς να κάνω jello shots με βότκα ή ρούμι?? Οι οδηγίες που βρίσκω στο ίντερνετ λένε "να αντικαταστήσω την αναλογία του ΚΡΥΟΥ νερού με το ποτό". Όμως το τζέλλυ μον αμί που έχω δεν λέει να βάλω κρύο νερό για να κάνω το τζέλλυ κανονικά. Λέει απλά να διαλύσω το φακελάκι σε 2-3 ποτήρια ζεστό νερό και όταν κρυώσει να το βάλω στο ψυγείο.
Σας ακούω!

My carnival thoughts...

Πείτε μου σας παρακαλώ, εσείς οι γονιοί ιδιαίτερα που σίγουρα επισκέπτεστε τα Jumbo. Τι στο καλό λένε οι δυο καρναβαλίστικες του διαφημίσεις?? Επειδή είμαι σίγουρη ότι η μια λέει "μοιάζουν να είναι όλα πορνό" και η άλλη "φόρεσε τα σέξυ σου απόψε". Μήπως με γελούν τα αφτιά μου?? Ποιος στο καλό σκέφτηκε αυτές τις διαφημίσεις?
Γιατί όταν ο άντρας (μου) έχει να κάνει κάτι το αντιμετωπίζει σαν ΤΟ πρότζεκτ της ζωής του? Για να κάνουμε ένα πάρτυ, θα κάνει ολόκληρη διοργάνωση μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια! Έχει αυτή την μανία να θέλει να είναι όλα τέλεια, ειδικά όσα αφορούν εμένα ή τους υπόλοιπους. Αυτό είναι καλό γιατί δείχνει πόσο πολύ νοιάζεται....αν δεν είχε όμως κι αυτό το άγχος...!!!
Άσχετο 1: Γιατί οι προϊστάμενοι να είναι πάντα τόσο μ@λ@κες??? Και στην περίπτωση μου που είναι και γυναίκα ακόμα χειρότερα!! Χτες μου τέντωσε τόσο πολύ τα νεύρα που έβγαλα έρπη από το κακό μου!! Δεν μπορώ να ακούω άλλο τη φωνή της, απέκτησα αλλεργία! Γράφω εγώ τις επιστολές, τα υπομνήματα, κάνω την κινητοποίηση, κάνω τα τηλέφωνα και παντού βάζει αυτή την υπογραφή της και παντού λέει ότι αυτή τα κάνει.
Άσχετο 2: Πριν από λίγες μέρες πήγα στην Τίνος Πρίνος είναι η Λαχαναγορά και το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο. Σημείωστε πρόκειται για πολύ μικρό χώρο, δεν είναι δα και κανένα αχανές πάρκινγκ που πρέπει να περπατήσεις για να μπεις στην Λαχαναγορά. Έρχεται μια "κυρία" με το ωραίο της αυτοκίνητο και παρκάρει κανονικότατα σε έναν από τους δυο χώρους στάθμευσης που υπήρχαν για ανάπηρους και κατεβαίνει άνετη. Παλάβωσα. Το πάρκινκγ ήταν ακριβώς δίπλα από ΆΔΕΙΑ κανονικά πάρκινγκ. Ειλικρινά νιώθω βλάκας που δεν είπα κάτι αλλά ήταν τόσο παλαβό που έμεινα στήλη άλατος. Έπρεπε να την έβγαζα κι αυτήν φωτογραφία σαν την άλλη του Μάντισονς.
Άσχετο 3. Σχεδόν καθημερινά βλέπω αυτή την εικόνα: Ένα αυτοκίνητο σαράβαλο γεμάτο μουσικά όργανα και ένα αναπηρικό καροτσάκι. Ένας άντρας αχτένιστος και κακοντυμένος μισοξαπλωμένος στις μαξιλάρες του αυτοκινήτου, να παίζει ένα μεγάλο αρμόνιο. Τι πιο περίεργη εικόνα!!!

Έχω μια discoball στο σαλόνι μου. Και φωτορυθμικά. Και μουσική 70ς-80ς. Καλεσμένοι μου είναι η Μαdonna, o Elvis, o Travolta, η Marilyn Monroe, η Cher, rock stars, hippies και άλλοι. Σωστά το καταλάβατε....J&B let's start a party!!

Πολλά ήταν τα φιλμάκια εποχής που λατρέψαμε όταν τα κατεβάσαμε για να ετοιμάσουμε τη μουσική του πάρτυ. Εν τω μεταξύ είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις playlist. Ειδικά σε συνδυασμό με την αγωνία του άντρα να γίνουν όλα τέλεια...Βρες τα τραγούδια (στην αρχή δεν βρίσκαμε, τώρα έχουμε πιο πολλά από όσα πρέπει και πρέπει να αφαιρέσουμε), να έχουν καλή εικόνα γιατί θα δείχνουμε και τα φιλμάκια, να είναι καλός ο ήχος, να φτιαχτούν όλα για να είναι στην ίδια ένταση, να κοπούν περιττές εισαγωγές και κενά και το πιο σημαντικό...η σειρά με την οποία θα μπουν!!

Σας αφιερώνω ένα από τα πολλά που μας χάρισε άφθονο γέλιο!!

Αχ, σε αυτή την εποχή θα ήθελα να ζω!!

Ασύνδετα

Ξέρω ότι δεν γράφω συχνά και ούτε σχολιάζω τα δικά σας. Μα σας διαβάζω τακτικά.

Τι να πω, δεν προλαβαίνω!! Απορώ όλοι εσείς που έχετε οικογένεια, παιδιά, πώς προλαβαίνετε!
Την περασμένη βδομάδα ήρθε ο Αντίχριστος επίσκεψη και έκαμε μου "παρατήρηση" ότι δεν γράφω. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω έμπνευση και μόνο σκόρπιες σκέψεις μπορώ να γράψω. Όπως είπα και του Αντίχριστου, πριν έτρεφε με η δυστυχία μου. Τώρα απλά είμαι ευτυχισμένη.

Τι να σας πω λοιπόν? Για την συγκατοίκηση? Για μένα είναι υπέροχα, εύχομαι το ίδιο και για τον Έρωτα. Μαγειρεύω, κάνω τις δουλειές μου και τίποτε δεν μου φαίνεται αγγαρεία. Όμως με βοηθά τρομερά παρόλο που εγώ σχολάνω μεσημέρι και αυτός απόγευμα. Και δουλειές κάνει (όλες τις δουλειές!) και μαγειρεύει και πλένει πιάτα. Αναγνωρίζω ότι θα δυσκολευόμουν αφάνταστα χωρίς την βοήθεια του. Γενικά είναι υπέροχος άνθρωπος και τώρα που τον γνωρίζω και στην καθημερινότητα μας, τον ερωτεύομαι περισσότερο. Μια φίλη μου είπε ότι μετά τους 3-4 μήνες σχέσης αλλάζουν τα πράγματα και περνά ο ενθουσιασμός. Αύριο, του Αγ. Βαλεντίνου κλείνουμε 7 μήνες και κάθε μέρα νιώθω πιο ερωτευμένη και χαρούμενη.
Δεν έχουμε πραγματικά προβλήματα ούτε σοβαρές διαφωνίες. Χτες μόνο διαφωνήσαμε όταν ο ένας είπε ότι θέλει δυο παιδιά κι ο άλλος τρία! :)))

Αγοράσαμε Thermomix. Και βρήκε ο άντρας παιχνίδι με κουμπάκια και χρονοδιακόπτες και ζυγαριά ακριβείας και όλη μέρα παίζει! Μέχρι και ψωμί φουρνίσαμε. Μου αρέσει που του αρέσει.
Σήμερα πήγαμε εκδρομή μεγάλη παρέα στον Άγιο Θεόδωρο για ψάρι. Το ψάρι δεν μου πολυάρεσε γιατί είπαμε να παραγγείλουμε μεζέδες και όλα ήταν τηγανιτά εκτός από την τσιπούρα στο τέλος. Κι εγώ που γενικά προσέχω την διατροφή μου μου ήρθαν λίγο βαριά για το στομάχι μου. Ήταν παντού καταπράσινα, αγριεμένη θάλασσα, είδαμε υπέροχα τοπία. Μετά πήγαμε βόλτα στις Φοινικούδες στη Λάρνακα και κάτσαμε για καφέ. Στη διαδρομή είδαμε και το υπέροχο πάρκο γλυπτών, το "Πετραίον". Τεράστια, εντυπωσιακά αγάλματα.
Στις Φοινικούδες είδα και τον Invictus από μακριά αλλά ντράπηκα να πάω να του μιλήσω.
Έρχονται τα γενέθλια μου και μετά από μερικά χρόνια, θα κάνω πάρτυ! Αυτή τη φορά στο σπίτι μου με όλους τους φίλους μου. Και...θα είναι μασκέ πάρτυ αφού είναι κοντά στα καρναβάλια. Και όχι απλό μασκέ, είπαμε να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο για να μην δυσκολέψουμε τους καλεσμένους μας και να τους πούμε να ντυθούν κάτι από τις δεκαετίες 70 και 80. Χίππυς, πανκς, αστέρια της ποπ, της ροκ, όλοι κάτι θα βρουν. Ανυπομονώ!!!

Έγραψα ένα σωρό πράγματα ασύνδετα. Πειράζει?