Άτε, τα 7 μου!!

Άρεσε μου πολλά το παιχνίδι σας, εννά παίξω!
Το λοιπόν...

1. Θωρώ όνειρα-εφιάλτες σχετικά με τον γάμο. Συνέχεια! Όι με την ζωή μου μετά τον γάμο, με την ημέρα του γάμου. Ότι εν εκλείσαμε ανθοπωλείο, ότι βουρούμε να στολίσουμε τραπέζια, εξίχασα να πιάσω βέλος τζιαι εν έχω τίποτε για τα μαλλιά μου κτλ. Στην καθημερινότητα μου...εν τα σκέφτουμαι!

2. Όλοι οι πρώην μου εν παντρεμένοι με μωρά. Πού το ξέρω? Εεε...βάλλω το όνομα τους στο φατσοβιβλίο τζιαι κατασκοπεύκω. Εντάξει, πριν τον άντρα έκαμνα το, τωρά εν προλαβαίνω να ασχοληθώ! Όμως ένιωθα περίεργα τες πρώτες φορές που εθώρουν τες φωτογραφίες!

3. Έχω 4 μέρες καθυστέρηση πάλε. Όι, εν είμαι έγκυος, ανακατώθηκε ο σταθερότατος μου κύκλος τους τελευταίους μήνες. Το περίεργο τούτη την φορά (εν η τρίτη συνεχόμενη καθυστέρηση) εν ότι ενώ στες άλλες φορές είχα τα συνήθη συμπτώματα της περιόδου, ξέρετε τα τζιαι άντρες και γυναίκες, τωρά εν τα έχω! Χαπάρι!

4. Το περασμένο Σάββατο, σε ένα γάμο παλιού συμφοιτητή συνάντησα δυο παλιές συμφοιτήτριες. Όταν με ρώτησαν τα νέα μου και τους τα έλεγα, η μια με άκουγε με τρελλό ενθουσιασμό και ζητούσε περισσότερες λεπτομέρειες για όλα, η άλλη με κοίταζε με το πιο απαθές βλέμμα που μπορείτε να φανταστείτε! Εν επληγώθηκα, ενευρίασα με την αγένεια της! Αν θα πεις "συγχαρητήρια" κόρη μου με μισή καρκιά, μεν το πεις καθόλου καλύττερα!!!

5. Ξέρετε πόσο τον αγαπώ. Αλλά οι στιγμές που νιώθω ότι πελλανίσκω που την ευτυχία, εν την ώρα που τζοιμούμαστε τζιαι γύριζει τζιαι αγκαλιάζει με τζιαι χαϊδεύκει με στον ύπνο του. Εν απίστευτο συναίσθημα...

6. Αγχώνει με το οικονομικό μας μέλλον διότι αγχώνει τον άντρα. Άμαν είσαι αυτοεργοδοτούμενος, σε καιρούς τέθκοιας κρίσης, πελλανίσκεις που το άγχος για το μέλλον. Τζιαι όι μόνο το δικό σου, αλλά τζιαι των παιδκιών σου, τζιαι των γονιών σου. Μεταφέρεται τούτο το άγχος τζιαι πάνω μου.

7. Μόλις εδιαπίστωσα ότι σε τούτο το ποστ μιαν γράφω κυπριακά, μιαν "καλαμαρίστικα" τζιαι μιαν μιξ με τασιή!

Άτε, έγραψα τα λλίο βιαστικά, αν έμεινε κανένας που εν έγραψε τα 7 του ας τα γράψει τωρά! or forever hold his/her peace

Επαγγελματικά ταξίδια και σεξ

Θα έγραφα ένα κείμενο για τις φιλίες μεταξύ των γυναικών κυρίως όταν αλλάζει το status της μιας και από single γίνεται couple.

Όμως μπορεί να περιμένει.

Έχω μια απορία ή μάλλον μια παρατήρηση να κάνω για να μου πείτε αν παρατηρήσατε ποτέ το ίδιο σε παρόμοιες καταστάσεις.

Μια ομάδα ανθρώπων, νεαρών και μεγαλύτερων ηλικιών πάει ταξίδι επαγγελματικό. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν γνωρίζονται μεταξύ τους από πριν.Γνωρίζουν ο ένας τον άλλον στο ταξίδι. Είναι όλη μέρα μαζί, στο πρόγευμα μαζί, στις επαγγελματικές συναντήσεις, στα γεύματα, στα δείπνα. Είπαμε είναι ανάμεικτο γκρουπ. Άντρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών αλλά και διαφόρων επαγγελματικών θέσεων. Οι περισσότεροι παντρεμένοι/ες ή σε κάποια σχέση. Κανένας δεν βλέπει ερωτικά τον άλλον. Ακόμα και αυτοί που γνωρίζονταν από πριν, δεν είχαν ποτέ κάποια βλέψη απέναντι στους συναδέλφους τους. Και όμως, σε τέτοια ταξίδια, όπου μετά τις συναντήσεις και τα επίσημα δείπνα μια μικρή παρέα που σχηματίστηκε στο γκρουπ πάει να πιει και μια μπύρα πριν την επιστροφή στο ξενοδοχείο, υπάρχει ερωτική ατμόσφαιρα στον αέρα. Οι συζητήσεις γυρίζουν στις σχέσεις, στον έρωτα, στο σεξ. Η ατμόσφαιρα γίνεται πονηρή και πικάντικη. Μα γιατί πάντα να πηγαίνει εκεί η συζήτηση? Γιατί πάντα αυτός να είναι ο δρόμος που θα σε οδηγήσει στην οικειότητα? Είναι η ανθρώπινη μας φύση τέτοια?

Σκέφτεσαι μήπως παίζει κάτι εδώ αλλά το αποκλείεις. Βλέπεις ότι το θέμα μένει μόνο στη συζήτηση, στα γέλια και στα πειράγματα. Μετά θα πάμε όλοι πίσω στο ξενοδοχείο, ο καθένας στο δωμάτιο του και την επόμενη μέρα απλά θα βρεθούμε στο πρόγευμα. Και θα χρειαστεί πάλι όλη μέρα, να φτάσει στο βράδυ για να ξαναδημιουργηθεί η οικειότητα της προηγούμενης νύχτας.

Οικειότητα που θα μείνει μόνο στα λόγια, ούτε καν φλερτ. Ή μήπως έχεις λάθος? Μήπως γίνονται διάφορα σε τέτοια επαγγελματικά ταξίδια κι εσύ, αχάπαρη και απονήρευτη, δεν παίρνεις είδηση?

Υ.Γ. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα ότι μάλλον μου πάει (χωρίς να εννοώ ότι μου αρέσει ) το κρύο. Κάνει καλό στο δέρμα και στα μαλλιά μου. Με κάνει να λάμπω.

Το δώρο της Neerie

Χτες το απόγευμα δώσαμε ραντεβού με τη Neerie σε μια καφετέρια για την παράδοση του δώρου που κέρδισα τον διαγωνισμό της πρότασης γάμου.

Θέωρησα πολύ γλυκό εκ μέρους της να μου πάρει αυτά τα δωράκια, έστω και συμβολικά όπως το είπε η ίδια και την ευχαριστώ!! Τα έδειξα στον άντρα μου και του άρεσαν και όταν με ρώτησε πού τα βρήκα, εεε...του τα μάσησα λίγο (τι να κάνω η γυναίκα μπλογκερ?).

Η πρώτη συνάντηση με έναν μπλόγκερ, έστω και του ιδίου φύλου, πάντα είναι για μένα σαν τυφλό ραντεβού. Έφτασα πρώτη κι έκατσα σε έναν καναπέ διαπιστώνοντας ότι υπήρχαν άλλες 4 κοπέλες που κάθονταν μόνες τους! Τι στο καλό, όλες ήρθαν μόνες τους εδώ? Περιμένοντας την Neerie που έπηξε στην κίνηση, κοίταζα τις διάφορες κοπέλες που περπατούσαν μόνες τους στο πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να μαντέψω ποια είναι η Neerie. Πέρασαν διάφορες. Είδα μια, τελικά ήταν ρωσίδα (ανατολικοευρωπαία τελοσπάντων), σκέφτηκα μήπως μου έστειλε την Ιβάνα. Είδα μια άλλη, κρατούσε πολλές τσάντες με ψώνια σκέφτηκα μήπως είναι αυτή η Neerie αλλά το απέρριψα. Είδα και μια άλλη που δεν φαινόταν η φάτσα της αλλά τελικά ήταν κινέζα οπότε κι αυτήν την απέρριψα. Για κάποιο περίεργο λόγο περίμενα την Neerie να εμφανιστεί με δυο κοτσίδες..! Τελικά έφτασε η Neerie. (κοτσίδες-free). Αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε σαν να γνωριζόμαστε, σαν δυο φίλες. Είμαστε φίλες νομίζω. Και μιλώντας και για τις δυο μας, νομίζω ήμαστε σχετικά άνετες μεταξύ μας.

Και μου έδωσε τα δώρα. Ήταν πολύ όμορφη στιγμή, είναι το πρώτο δώρο που πήρα από φίλη μου για την πρόταση γάμου!

Κάτσαμε για καφέ όσο μας το έπετρεπε το πρόγραμμα μας, τα γυμναστήρια κτλ υποχρεώσεις. Καταλήξαμε να μιλούμε για ένα δικό μου πρόβλημα με τις single φίλες μου που με "εγκατέλειψαν". Μου είπε κάποια πράγματα που νομίζω με βοήθησαν να καταλάβω κάποια θέματα. Βέβαια αυτό το θέμα από μόνο του χρήζει μεγάαααλου ποστ! Το οποίο όπως μου φαίνεται θα γραφτεί σύντομα διότι θέλω πολύ την γνώμη όλων σας.

Έχω κι άλλα θέματα να γράψω, διάφορα. Αλλά δεν θέλω σε αυτό το ποστ. Τώρα θέλω μόνο να γράψω για το όμορφο απόγευμα που είχα με μια συμπλόγκερ...

Neerie μου, χάρηκα πολύ που σε γνώρισα και από κοντά και σε ευχαριστώ πολύ για τα δώρα!! Και εννοείται όλους όσους με ψηφίσετε! (ακούγομαι σαν τάλεντ σόου!)

Α, μετά που ήρθα σπίτι....διαπίστωσα ότι ξεχάσαμε να πούμε...τα ονόματά μας!!!!!!

 

Και για του λόγου το αληθές...Σας βάζω τις φωτογραφίες των δώρων. Να σας τις εξηγήσω...Οι καρδιές είναι πατάκια για τα ποτήρια (ήδη χρησιμοποιήθηκαν), οι φιγούρες αγόρι κορίτσι είναι μαγνήτες (είναι ήδη στο ψυγείο), τα αγκαλιασμένα ανθρωπάκια είναι αλατοπίπερο (ήδη τακτοποιήθηκαν) και τέλος το τεράστιο δακτυλίδι....είναι ένα τεράστιο δακτυλίδι!!

 

 

 

Υ.Γ. Τα τραπεζώματα του Σαββάτου δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο ή απρόοπτο, όλα πήγαν καλά. Μου άρεσε το τραγούδι που μας αφιέρωσε η μάμα μου που λέει "Σάλα σάλα μες τη σάλα τα μιλήσαμε, να σε πάρω να με πάρεις συμφωνήσαμε" από την Τσαλιγοπούλου.

Ο διαγωνισμός της Neerie

Γεια σας μπλογκοπαρέα!

Ένα έχω να πω...
Neerie μου, κέρδισα στον διαγωνισμό σου όπως φαίνεται!! Ευχαριστώ αυτούς που με ψήφισαν!

Invictus, She Demon, Μάνα, Διάσπορε, Sike και υπόλοιποι που αυτή τη στιγμή δεν θυμάμαι....καλωσορίστε με στην παρέα σας!!!

Υ.Γ. Για ευνόητους λόγους, δεν μπορώ να σας διηγηθώ πώς έγινε. Ήταν πολύ ρομαντικό, πολύ πρωτότυπο και ήταν εντελώς έκπληξη!!

Δίλημμα

Λοιπόν μπλογκοπαρέα μου!

Έχω ένα δίλημμα. Δηλαδή έχω πολλά όπως τι ρούχα να βάλω το σάββατο που έχω κάτι ιδιαίτερο, πώς να αλλάξω τα μαλλιά μου, τι γυμναστική να αρχίσω κτλ αλλά δεν είναι της παρούσης.

Το δίλημμα μου τώρα που θέλω τη βοήθεια σας είναι για κάτι αερογραμμές που ενδέχεται να ταξιδέψω. Είναι η Aerosvit Airlines, είναι ουκρανικές και είναι οι μόνες που πάνε κατευθείαν στον προορισμό μου. Είναι ένα τρίωρο και κάτι ταξίδι. Το αεροπλάνο είναι Boeing 737 των 189 θέσεων, αν έχει καμιά σημασία. Οι ώρες που θα ταξιδέψω είναι ΟΙ ΒΟΛΙΚΕΣ!!! Θα ταξιδεύω μόνη μου.

Η άλλη μου επιλογή είναι οι Τσέχικες με τις οποίες ταξίδεψα τα Χριστούγεννα και ήταν μια χαρά. Όμως δεν πάνε απευθείας, οι ώρες είναι ξημερώματα, θα έχω τρεις ώρες στάση στον πηγαιμό και 6 στον ερχομό στην Πράγα. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα στην Πράγα που την θυμάμαι κιόλας (να φάω κι ένα λουκάνικο!!) αλλά θα είναι βασικά...ψόφος διότι θα πάω τέλος του Νοέμβρη. Η τιμή είναι η ίδια είτε με τη μια είτε με την άλλη αερογραμμή.

Για την Aerosvit, ρώτησα σε δυο πρακτορεία, το πρώτο μου είπε "χμμμ είσαι σίγουρη ότι θες με αυτή την εταιρεία? Δηλαδή δεν είναι ότι έχει κάτι, μια χαρά πάνε κι έρχονται τα αεροπλάνα τους, αλλά δεν προτιμάς κάποια πιο γνωστή?". Το άλλο μου είπε "Είναι μια χαρά τα αεροπλάνα τους και κάνουν και μεγάλα ταξίδια".

Στο ίντερνετ ψάχνοντας τα reviews μου φαίνεται λίγο....χάλια και τα σχόλια συνήθως είναι για τρομερές καθυστερήσεις πτήσεων.

Όμως και οι επώνυμες τσέχικες, δεν έχουν και τα καλύτερα σχόλια. Βασικά θεωρώ ότι για να μπεις να κάνεις σχόλιο συνήθως θα το κάνεις επειδή είσαι δυσαρεστημένος.

Βασικά θέλω κάποιον που να ταξίδεψε με την Aerosvit να μου πει εντυπώσεις. Επειδή είναι επαγγελματικό ταξίδι και θα έχω ήδη κάποιο άγχος, αν μπω σε παλιοαεροπλάνο θα αγχωθώ χειρότερα. Οι δικοί μου λένε να πάω με τις τσέχικες.

Εσείς τι λέτε?

(Neerie μου σε ευχαριστώ προκαταβολικά και θα περιμένω και το δικό σου feedback)

The Paphos City Catastrophy

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε καμιά καταστροφή της -κατά τ' άλλα αγαπημένης μου- πόλης της Πάφου. Θέλω μόνο να σας πω για τις καταστροφικές μου διακοπές στην Πάφο.

Δυο μέρες ήταν όλες κι όλες. Μετά την Κέρκυρα, κι αφού θα ήμαστε κι οι δυο με άδεια για πολλές μέρες ακόμα, είπαμε να πάμε και δυο μέρες στην Πάφο. Ε μα μετά την Κέρκυρα και διάφορα άλλα έξοδα που μας έτυχαν τους τελευταίους μήνες (στενότατοι γάμοι, εγκυμοσύνες, γιορτές κτλ) και κάποια άλλα προγραμματισμένα (και πάλι γάμοι, γενέθλια και γεννήσεις) είπαμε να το πάμε λίγο οικονομικά στις διήμερες μας διακοπές στην Πάφο. Μπήκαμε λοιπόν στο αξιόπιστο booking.com από το οποίο εγώ έκλεισα πάρα πολλές φορές ξενοδοχεία και στην Κύπρο αλλά και έξω και κλείσαμε σε ένα ξενοδοχείο 65 περίπου ευρώ το βράδυ wanna-be 3 star. Το Agapinor. Έτσι ακριβώς το έγραφε. Οκ, είναι πολύ παλιό, τα χαλιά φθαρμένα, οι κουρτίνες και τα σκεπάσματα αρχαίες. Οκ, ήταν γεμάτο κόσμο από την Ανατολή, όχι της Ευρώπης, την άλλη την Μέση. Τόσο τουρισμό έχουν από αυτές τις χώρες που όλες οι ανακοινώσεις τους ήταν και στα αραβικά. Οκ, ας κυκλοφορώ με το μαγιό και τα κοντοπαντελονάκια ανάμεσα σε μπούρκες και φουστάνια αντρικά (πώς τα λένε δεν ξέρω) και να είμαι μειονότητα με τα ξανθά μου χρώματα. Οκ, ας ανεκτώ τον γερό-Εγγλέζο στην υποδοχή που κάπνιζε μέσα στα μούτρα μας και που μου έταξε διπλό κρεβάτι στο τηλέφωνο και μετά μου είπε δεν έχει. Οκ, είχε κάποια μυρωδιά όλο το ξενοδοχείο, δεν κατάλαβα από πού προερχόταν. Οκ, η πισίνα ήταν μικρή, το μπαλκόνι μας ανύπαρκτο και δεν ήταν και τόσο καθαρά όσο θα έπρεπε. Όλα αυτά να τα αντέξω για την τιμή που πλήρωσα. ΑΛΛΑ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΠΡΟΓΕΥΜΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΟΣΟ ΧΑΛΙΑ?? Μας ήρθε να μπήξουμε τα κλάματα στο πρόγευμα. Οκ, ας μην είχε ποικιλία! ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΣΟ ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΑ? Το ψωμί (σλάις) ήταν τόσο παλιό που αναρωτήθηκα μήπως το βάζουν στο ψυγείο και το βγάζουν κάθε μέρα μέχρι να αναγκαστούν να αγοράσουν άλλο. Το τυρί και το ζαμπόν φαίνονταν από αυτά τα εντελώς βιομηχανοποιημένα που ούτε ο σκύλος μου δεν τα τρώει. Τα μισά δοχεία φαγητού ήταν άδεια. Η μαρμέλαδα είχε ένα περίεργο χρώμα και ήταν σε κάτι τεράστια βάζα χωρίς να φαίνεται όχι μόνο η μάρκα της αλλά ούτε και η γεύση της. Εδώ θυμήθηκα ένα σχόλιο που διάβασα στο booking που κάποιος έλεγε ότι η μαρμελάδα είχε περίεργη γεύση---όντως είχε. Α, σημειώστε ότι η βαθμολογία του στο booking ήταν 7.3, δηλαδή αρκετά καλή. Δεν είχε μικρά κουτάκια με βούτυρο. Είχε κομμένους κύβους βουτύρου τοποθετημένους --υποθέτω με το χέρι αυτού που τους έκοψε -- σε μια πιατέλα, ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΥΜΜΑ. Είπα δεν θα το διακινδυνεύσω με όλα αυτά και έβαλα δημητριακά. Τουλάχιστο αυτά ήταν μέσα σε κάτι γυάλινους σωλήνες, κλειστά. Το γάλα --- μάρκας νομίζω αδιευκρίνιστης --- ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΛΙΑΡΟ? Δεν υπήρχε κάποιος τρόπος να διατηρείται παγωμένο?

Τέλοσπαντων, πολυλόγησα. Αποφασίσαμε να μην φύγουμε και να πάμε στο Elysium που το βλέπαμε φάτσα κάρτα από το μπαλκόνι μας και να πούμε σικκιμέ για τα λεφτά και να κρατήσουμε το ξενοδοχείο μόνο για μπάνιο και ύπνο. Πάμε λοιπόν την πρώτη μέρα, μετά από το φοβερό πρόγευμα, σε μια καφέτερια για το φραπέ μας πριν αράξουμε στις θάλασσες. Το Muse. Ήταν 11 το πρωί και είχε όλα κι όλα δυο τραπέζια μαζί με μας. Δηλαδή άλλο ένα τραπέζι. Τεράστια καφετέρια, σε ένα ύψωμα με θέα όλη την πόλη και τη θάλασσα. Κάτσαμε σε κάτι καναπέδες έξω, στην άκρη του γκρεμού. Παραγγέλνουμε το φραπέ μας κι είχαμε τα χαρτιά μαζί μας κι είπαμε να παίξουμε. Πίσω μας το τραπέζι ήταν μια οικογένεια με 3 παιδιά που το καθένα είχε το δικό του iphone και ipad και έπαιζαν. Όπως παίζαμε έρχεται ένας από τα γκαρσόνια, μη Κύπριος (όχι πώς έχει καμιά σημασία για την ιστορία, απλά για να κάνετε την εικόνα) και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Γ=γκαρσόνι, Ε=Εγώ

Γ: I'm sorry but you are not allowed to play cards in our restaurant

E (με ύφος χαντακωμένο): Why?

Γ: Sorry, this is restaurant policy.

E (αρχίζει αλλάζει σε ύφος αν σηκωστώ θα σε κάμω δυο τόνους ρε σκατορόκωλε): This is a restaurant, not a cafeteria? It's 11 in the morning and we are sitting in the cafeteria area. (Υπήρχαν πιο μέσα κανονικά τραπέζια). I know you are just following orders but why it's not allowed to play cards here?

Γ: Because if it was allowed then everyone would have been playing games here.

Ε: And the problem is....??

Γ: (απλώς με κοιτά και δεν ξέρει τι θα πει)

Ε: I could be sitting here all day playing cards, ordering lots of things from the menu and giving you money.

Γ: (εξακολουθεί απλά να με κοιτά)

Ε: And let me ask you something. We are not allowed to play cards but these people behind us are allowed to play cards on ipad?

Γ: Well....this is...technology!!!!!!!!

Έμεινα εγώ να τον βλέπω και μετά ο άντρας μου που με άφησε να κάνω το παιχνίδι μόνη μου ζήτησε λογαριασμό και φύγαμε.

Σας αφήνω να το σχολιάσετε ελεύθερα. Να πω μόνο ότι το πρόβλημα δεν ήταν η τράπουλα, το χαρτοπαίγνιο δηλαδή (τι να πω ο θανάσης είναι για μεγάλους τζογαδόρους!). Και UNO να ήταν το ίδιο θα τους έκανε. Επίσης να πω, ότι θα καταλάβαινα αν παίζαμε τάβλι και κάναμε φασαρία. Επίσης θα κατανοούσα αν καθόμουν στο εστιατόριο τους και δεν ύπηρχε άλλο τραπέζι ελεύθερο για κάποιους που μπορεί να ήθελαν να φάνε. Αλλά ήταν 11 το πρωί, είχε μόνο άλλο ένα τραπέζι, έκαιγε ρεύμα με τους ανεμιστήρες που ήταν όλοι αναμμένοι και είχε τουλάχιστο 3 υπαλλήλους. Και μας έδιωξε!!!

Και πάμε στο τρίτο κακό που ολοκλήρωσε την καταστροφή μας. Είπαμε να πάμε το βράδυ σε ένα καταπληκτικό Ιαπωνέζικο που είχαμε πάει και το Πάσχα για να φάμε sushi που μας αρέσει πάρα πολύ. Το Sakura. Υπέροχη διακόσμηση, πολυτέλεια, χαμηλός φωτισμός, οι καρέκλες σαν πολυθρόνες, μεγάλη ποικιλία στο μενού, μέχρι και ζεστή πετσετούλα σου φέρνουν. Είναι λίγο πιο ακριβό αλλά είπαμε αφού (τα εξυπνοπούλια) μέναμε σε φτηνό ξενοδοχείο, δεν πειράζει! Ήμαστε σχεδόν νηστικοί όλη τη μέρα διότι πήγαμε για μπάνιο στον Άγιο Γεώργιο στην Πέγεια και φάγαμε μόνο από ένα σάντουιτς από την καντίνα που είχε εκεί. Κοντά δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Ντυθήκαμε με τα ωραία μας, είπα να βαφτώ και λίγο και το κυριότερο φτιάξαμε την όρεξη μας. Μας πήρε περίπου 15 λεπτά να διαλέξουμε τι να πάρουμε. Κι όταν διαλέξαμε και ήρθε η χαριτωμένη σερβιτόρα με την ιαπωνέζικη φορεσιά....μας είπε ότι...ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΟΛΩΜΟΣ!! Ε όχι!!! Αν δεν έχει το ιαπωνέζικο σολωμό, πού πάει αυτός ο κόσμος!?!? Όλα τα πιάτα που διαλέξαμε ήταν με σολωμό, αυτό είναι και το μόνο ψάρι που τρώμε ωμό εξάλλου. Αναγκαστικά αλλάξαμε όλα σχεδόν τα πιάτα. Τους πήρε πάρα πολλή ώρα να τα ετοιμάσουν και μετά τα έφεραν όλα μαζί. Δεν θέλω να το δυσφημίσω, ήταν πραγματικά καλό το φαγητό τους αλλά να μην έχουν σολωμό? Και δεν είχε κόσμο, 3-4 τραπέζια όλα κι όλα!!

Ε και μ' αυτά ολοκληρώθηκε το καταπληκτικό μας παφίτικο διήμερο. Την τελευταία μέρα σηκωθήκαμε από τις 8 πήραμε τα πράγματα μας, πήραμε καφέ και κρουασάν από τα Starbucks και πήγαμε στο Τρόοδος να συναντήσουμε κάτι συγγενοφίλους (=συγγενείς μεν αλλά οι σχέσεις μας είναι πιο φιλικές) οι οποίοι μας έκαναν υπέροχο χωριάτικο πρόγευμα με φρέσκο ψωμί και σπίτισια μαρμελάδα και περάσαμε τη μέρα μας με πολλή δροσιά. Μετά πήγα κι ανέβηκα σε ένα άλογο....αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!!!!! :)))

Υ.Γ. Ξέρει κανείς πού να μείνω τον Σεπτέμβριο που έχω γάμο στο Aphrodite Hills αλλά είναι πολλά τα λεφτά (240 ευρώ) για μισό βράδυ? Έψαξα λίγο στα γύρω χωριά αλλά δεν βρήκα κάτι. Και στο Πισσούρι (το Κολούμπια είναι γεμάτο) έψαξα κι ένας ιδιοκτήτης διαμερισμάτων μου είπε ότι δεν μου το δίνει για μια νύχτα διότι λέει μπορεί να έχει άλλες κρατήσεις για πιο πολλές μέρες. Ασχέτως ότι στην ιστοσελίδα τους δείχνουν διαθέσιμα τα 7 από τα 11 τους διαμερίσματα!!!!

Κέρκυρα Κέρκυρα με το Ποντικονήσι...

Λοιπόν, πήγαμε τελικά στην ωραία Κέρκυρα. Και εκτός από υπέροχα είχαμε και διάφορα ευτράπελα και κάποια άλλα περιστατικά που δεν ξέρω σε ποια κατηγορία κατατάσσονται. Πρώτα από όλα πρέπει να σας πω, εγώ που δεν ξαναπήγα Ιόνιο, ήταν πανέμορφα! Τόσο πράσινο, τόσο κρυστάλλινα νερά δεν έχω ξαναδεί. Και δεν είναι καθόλου μικρό νησί. Μια βδομάδα μας πήρε να το γυρίσουμε σχεδόν όλο. Όμως το είδαμε αναλυτικά, τόσο αναλυτικά δεν το είδε κανένας άλλος τουρίστας. Από την πόλη μέχρι τα χωριουδάκια στα βουνά, τα δάση, τις κρυμμένες παραλίες, τα κάστρα. Τα πάντα. Εννοείται πήγαμε και στα κλασσικά αξιοθέατα, στο Αχίλλειο, στο παλιό φρούριο, στην περιοχή Λιστόν και στην παλιά πόλη, στην Παλαιοκαστρίτσα. Όμως τα άλλα που είδαμε....

Φανταστείτε ένα δάσος στα βουνά από ελαιόδεντρα. Όχι σαν τα δικά μας, θεόρατα, γίγαντες τα λένε. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις ελιές, κατάλοιπα του παρελθόντος μου. Τόσο πυκνά δέντρα που το φως δεν έφτανε στο έδαφος. Πήγαμε και στο πιο ψηλό βουνό, στη μονή Παντοκράτορα. Είδαμε και το τελευταίο ψαροχώρι. Μέχρι και σε παραδοσιακό πανηγύρι πήγαμε.

Είχαμε και κάποια μικροατυχήματα. Βασικά το ένα ήταν ατύχημα, το άλλο ήταν τρέλλα και απερισκεψία του....Μαγκάιβερ που είχα μαζί μου. Τον κανονικό μου άντρα τον άφησα στην Κύπρο και πήρα μαζί μου τον άλλο, τον τρελλό τον εξερευνητή. Το πρώτο ήταν ένα μικροατύχημα, κόλλησε το αυτοκίνητο μας σε ένα μικρό χαντάκι με αγκάθια και δεν άρπαζαν οι τροχοί να βγει. Έπρεπε να έρθει κάποιος να μας τραβήξει από πίσω, μικρό αυτοκινητάκι, θα έβγαινε εύκολα. Ήμαστε σε μια παραλία κοντά σε ένα χωριό. Ανθρώποι να μας τραβήξουν υπήρχαν, σχοινί δεν είχαμε. Απέναντι από την παραλία υπήρχε ένας αστυνομικός σταθμός. Πάμε εκεί, κλειστά. Ακούγονταν από μέσα ομιλίες, κτυπούσαμε, κτυπούσαμε, κανένας! Με πιάνουν έμενα τα νεύρα, βάζω τις φωνές ΑΑΑΣΤΥΝΟΜΙΙΙΙΑΑΑΑΑ!!!!, αμέσως εμφανίστηκε ένας φρεσκοξυρισμένος νεαρός αστυνομικός. Του λέμε το πρόβλημα μας και αν μπορεί να έρθει να μας τραβήξει με ένα από τα τέρατα-πατρόλ οχήματα που είχαν στην αυλή και τι μας λέει? "Δεν μπορούμε γιατί μπορεί να κάνουμε ζημιά στο υπηρεσιακό μας αυτοκίνητο!"." Καλά, του λέω εγώ, μήπως να μας δίνατε κάποιο σχοινί να μας τραβήξει κάποιος άλλος?". Φυσικά είπε ότι δεν είχε και να πάρουμε στις πληροφορίες. Φυσικά δεν ήξερε τηλεφωνικό αριθμό για τις πληροφορίες και φυσικότατα δεν είχε ούτε τηλεφωνικό κατάλογο εκεί! Απορώ πώς άντεξα και δεν άρχισα τις βρισιές. Να σας ζήσει η αστυνομία σας Ελλάδα! Πήγαμε πίσω στο αυτοκίνητο και θα παίρναμε αυτόν που μας το νοίκιασε. Ζημιά δεν υπήρχε, σε μια λακούβα έπεσε, ούτε καν γδαρσίματα. Ξαφνικά περνά ένας μεγάλος κύριος με την ωραία του διπλοκαμπινιά! Τον σταματήσαμε, ήταν βαρκάρης ο άνθρωπος. Μέσα σε ένα λεπτό έδεσε το αυτοκίνητο του στο δικό μας και μας έβγαλε. Πήγε ο δικός μου να τον πληρώσει, δεν δεχόταν με τίποτα και με το ζόρι πήγαμε στο καφενεδάκι εκεί για να του κεράσουμε μια λεμονάδα. Μακάρι να είναι καλά ο άνθρωπος, αυτοί είναι οι Έλληνες!

Το δεύτερο ήταν η πιο μεγάλη απερισκεψία. Καταλήξαμε στο πιο ψηλό βουνό του νησιού να κατεβαίνουμε χωματόδρομο----χωματόδρομο τρόπος του λέγειν, πιο λογικό θα ήταν να τον έλεγα βραχόδρομο τέτοιος που ήταν. Χωρίς τρόπο να επιστρέψουμε πίσω, χωρίς να βλέπουμε σπίτια και χωριά γύρω μας, μόνο την θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα, γκρεμός και αγκάθια, με ένα εντελώς ακατάλληλο αυτοκίνητο που χάριν στις οδηγητικές ικανότητες του Ράμπο μου δεν το διαλύσαμε. Φοβηθήκαμε. Και οι δυο. Τόσο πολύ που κατέβαινα και προχωρούσα με τα πόδια. Κι επειδή ήξερα ότι και αυτός φοβήθηκε, αγχώθηκε, δεν έλεγα τίποτε, δεν μουρμουρούσα. Και εκπλάγηκα με τον εαυτό μου. Ο συνήθης εαυτός μου θα φώναζε και θα κατηγορούσε και θα μουρμουρούσε. Όμως, βλέποντας τον, παρόλο που έφταιγε, ένιωθε τόσο άσχημα που τον λυπόμουν να του μουρμουρώ. Και κάπου εκεί, στη μέση της πλαγιάς του βουνού κατεβήκε κι αυτός από το αυτοκίνητο και ήρθε μπροστά που περπατούσα μόνη μου. Με αγκάλιασε σφικτά και μου είπε συγγνώμη και ότι αυτός φταίει που βρεθήκαμε εκεί και έπρεπε να με ακούσει από την αρχή. Και μετά μου είπε....

"Ξέρω τι περιμένεις από μένα, ξέρω τι περιμένουν όλοι ότι θα γίνει σε αυτό το ταξίδι. Ξέρω ότι θα πάμε πίσω και όλοι θα ρωτούν...Μα δεν ΤΟ έχω και...."

Ένιωσα λίγο ότι τρέμουν τα πόδια μου για κάποιο λόγο. Του είπα..."Δεν έχει σημασία αν ΤΟ έχεις ή όχι, είναι μόνο ένα σύμβολο. Η ουσία είναι να το θέλεις".

Και δεν είπαμε τίποτα άλλο. Και κατεβήκαμε μετά από 2 και κάτι ώρες το βουνό και ευχαριστήσαμε τον Παντοκράτορα που μας βοήθησε!

Το βράδυ πήγαμε στην πόλη για βόλτα και φαγητό. Διάλεξε το ρομαντικότερο εστιατόριο που μπορείτε να φανταστείτε. Φάγαμε θαλασσινές μακαρονάδες, ήπιαμε και κρασάκι. Όλο με κοίταζε και με κοίταζε. Κάποια στιγμή μου πιάνει το χέρι και μου λέει...

"Είσαι ο ομορφότερος, ο ωραιότερος άνθρωπος που γνώρισα, είσαι ο άγγελος μου". Έμεινα εγώ να κοιτάζω σαν βλάκας, νομίζω γέμισαν και τα μάτια μου δάκρυα. Συγκινήθηκα γιατί ενώ μου λέει συχνά ότι με αγαπά, άλλες κουβέντες δεν λέει πολλές. Γενικά δεν μπορεί να εκφραστεί με πολλά λόγια για τα συναισθήματά του. Γι αυτό όταν πει κάτι, μου ακούγεται πολύ μεγάλο, επειδή ξέρω πόσο δυσκολεύεται να μιλήσει. Και μετά είπε...."Το θέλω πολύ, πάρα πολύ. Αλλά δεν είμαι τόσο κλισέ για να το κάνω στις διακοπές, στο ταξίδι, εκεί που το περιμένουν όλοι. Εγώ το έχω σχεδιάσει αλλιώς στο μυαλό μου."

Κόκκαλο εγώ. Παρόλο που το ξέρω ότι θα γίνει, βλέπω ότι εκεί πάνε τα πράγματα και από συναισθηματικής και από πρακτικής πλευράς...το να μου το λέει έτσι απλά....δεν ξέρω, με αναστάτωσε.

Κι εγώ, η πάντα ετοιμόλογη, δεν ήξερα τι να πω. Του είπα λοιπόν ότι αυτή είναι η δική του στιγμή και να την κάνει όπως θέλει αυτός. Και όλοι οι άλλοι που το περιμένουν τώρα στο ταξίδι, ας κουρεύονται. Και οι δικοί μου και οι δικοί του!

Φεύγοντας από το εστιατόριο, περπατήσαμε στα πλακόστρωτα της πόλης, ανάμεσα σε διάφορα μαγαζάκια. Με πήγε στην βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου και μου έδωσε το τελειωτικό κτύπημα.

"Σαν τι δακτυλίδι θα σου άρεσε?"

Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν με πολλούς έρωτες αλλά πιο ήρεμα...

Και....

Αναμένουμε!!!