Βάλτο κι εσύ στο μπλογκ σου!!

Πρωτοδιάβασα για αυτή την κοπέλα στο μπλογκ της Neerie και πήρα το κείμενο από τον Invictus και σας καλώ να το βάλετε κι εσείς στο μπλογκ σας, έστω για 2-3 μέρες. Όσοι περισσότεροι το διαβάσουν, τόσο το καλύτερο. Αν μας διαβάζει και κανένας δημοσιογράφος ακόμα καλύτερα!
Κι όλοι εμείς, ας πιούμε δυο καφέδες λιγότερους αυτό το Σ/Κ και να βάλουμε το αντίτιμο τους σε κάποιον από τους λογαριασμούς πιο κάτω.

Το Μαράκι παλεύει με τον καρκίνο, την Neurobehcet’s disease (μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια) και ένα σωρό άλλες ασθένειες για χρόνια τώρα. Μια ψυχή 25 μόλις ετών που ζητά λίγη ποιότητα στη ζωή της και που δεν σταματάει να ονειρεύεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και η μόνη ελπίδα για το Μαράκι είναι ένα εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο στις ΗΠΑ. Τα έξοδα είναι αβάσταχτα για την οικογένεια της Μαρίας και το κράτος επιμένει σε δαιδαλώδεις γραφειοκρατίες δυσκολεύοντας -την ήδη δύσκολη- κατάσταση.


Έχουν ανοιχθεί τραπεζικοί λογαριασμοί στους οποίους καλούμαστε όσοι θέλουμε και μπορούμε να βοηθήσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας το Μαράκι. Σε τέτοιες περιπτώσεις και η πιο μικρή βοήθεια είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε για λίγο ότι πάνω απ' όλα είμαστε Άνθρωποι κι ας βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ένα συνάνθρωπο μας που παλεύει για τη ζωή. Αυτή που εμείς παίρνουμε ως δεδομένη. Διαδώστε το, μιλήστε σε φίλους και γνωστούς. Ας βοηθήσουμε ΟΛΟΙ μας. Είναι κρίμα κι άδικο. Είναι μόλις 25 ετών...
Λογαριασμοί:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την περίπτωση της Μαρίας όπως τα λέει η ίδια:

Η κατάσταση μου εξελίσσεται γρήγορα. Οι όγκοι στη κοιλιά είναι χειρότερα , μεγαλώνουν και πιθανότατα θα κάνουν μετάσταση στις ωοθήκες που ο γιατρός μας είπε πως σίγουρα τη μια ωοθήκη και τη μισή μήτρα θα τη χάσω αν δεν μου κάνουν ολική υστεροκτομή, στο τέλος.. Ο όγκος στην υπόφυση είναι ένα σπάνιο είδος όγκου που επηρεάζει όλα μου τα αισθητήρια όργανα, ήδη μου κατάστρεψε τα περισσότερα όπως και άρχισε να επηρεάζει την μνήμη μου και έτσι κάτι καρκινικά κύτταρα περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου με σκοπό την καταστροφή μου. Το υγρό του εγκεφάλου είναι τοξικό από το φούσκωμα του όγκου. Η αυτοάνοση μου σπάνια ασθένεια που λέγεται Neurobehcet’s disease μου χτυπά δυνατά και σαρώνει όλα μου τα όργανα. Τώρα δε ζω τη ζωή μου απλώς υπάρχω γιατί πονάω φρικτά και κάποιες στιγμές παρακαλάω να τελειώνει όλη αυτή η κατάσταση με το τέλος μου για να βρω ξεκούραση και ανακούφισει που τόσο πολύ την χρειάζομαι. Καθημερινά είμαι με τις μορφίνες και άλλα πολλά παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, κορτιζόνη συχνά και ανοσοκατασταλτικά.

Τελευταία μου ελπίδα είναι στην Αμερική στη Μayo Clinic όπου εκεί θα υποβληθώ σε διάφορες και επώδυνες εξετάσεις, επεμβάσεις, χημειοθεραπείες δυνατές που πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξει το σώμα μου. Αλλά χρειαζόμαστε χρήματα για να μας δεχτούν, εμείς δεν έχουμε, τρεφόμαστε από τις συντάξεις των παππούδων μου και το δικό μου αναπηρικό βοήθημα. Αν κανονιστούν όλα τα χρήματα και όλα αυτά τα απαραίτητα, το λιγότερο σε ένα μήνα πρέπει να είμαι εκεί για νοσηλεία. Οπότε ανοίξαμε λογαριασμούς όπου πολλοί φίλοι εδώ μέσα και γιατροί μας είπαν να το κάνουμε γιατί δεν πάει άλλο η κατάσταση μου να περιμένει. Θα δημοσιευτεί και το πρόβλημα υγείας μου και σε κανάλια χωρίς εμένα παρόν γιατί δεν έχω δύναμη σωματική μα ούτε και ψυχική.

Εκεί στόχος μας θα είναι η ποιότητα στη ζωή μου και μια σταθερότητα αν μπορέσουν τελικά γιατί πέρασαν χρόνια άδικα χωρίς καμία βοήθεια και ήδη βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη και άσχημη κατάσταση. Αν ζω ποιοτικά δεν με ενδιαφέρει πότε θα έρθει το τέλος, φτάνει που θα ζω τη ζωή μου και δεν θα υπάρχω απλά. Αν δεν έχω ποιότητα δεν τη θέλω τη ζωή μου.. Αρκετά πέρασα και περνώ μέχρι τώρα, μα η δύναμη μου, είναι η μανούλα μου που με κοιτάζει στα μάτια και μου λέει άντεξε άγγελε μου άντεξε και θα βρούμε λύση, πάνω από όλα ο Θεός και εσείς όλοι που με στηρίζετε και με αγαπάτε αληθινά...

Desperate housewife wannabe

Πόσο άγχος μπορεί να κουβαλά ένα πλάσμα?

Τόσο, όσο να μην μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα για νύχτες.
Τόσο, όσο να βλέπει εφιάλτες.
Τόσο, όσο να γεμίσει το στόμα αύθες.
Έχω μπροστά μου ένα πολύ δύσκολο δεκαπενθήμερο.
Επαγγελματικά μιλώντας, μη νομίσετε τίποτε άλλο.
Και άλλο ένα ταξίδι. Άντε, πάλι κοστούμια και φορέματα και παλτά και τακούνια. Νόμιζα θα το απολάμβανα περισσότερο αλλά...!
Άμα θέλω να πάω ταξίδι, πάω και μόνη μου!!!!

Ο άντρας μου λέει να μην αναλώνομαι σε τόσες σκέψεις. Και ότι θα τα καταφέρω μια χαρά!!
Μα εγώ θα αρχίσω να μαλλώνω μόνη μου ενώ περπατώ στο δρόμο.
Να σκεφτείτε, κάνω φανταστικούς καβγάδες την ώρα που κάνω μπάνιο.
Για να τα βγάζω από μέσα μου, όχι για άλλο λόγο!
Τις υπόλοιπες ώρες τις περνώ να αγχώνομαι για αυτές τις μ*λ*κίες.
Το θέμα είναι ότι όταν είμαι σε κατάσταση άγχους, τρελλαίνομαι γενικώς.
Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Αρχίζω να κάνω κάτι και δεν μπορώ να το τελειώσω όπως το θέλω.
Μυξοκλαίω.
Στενοχωριέμαι.
Στο τέλος νευριάζω με τον εαυτό μου.


Είναι τέτοιες μέρες που λέω στον εαυτό μου ότι...
Θέλω να γίνω housewife τώρα!! Κι ας είμαι desperate!!!!

Singles Vs Couples

Εδώ και τρεις μήνες, όπως όλοι ξέρετε, έπαψα να είμαι (δυστυχισμένη) single. Δεν ήμουν δυστυχισμένη επειδή ήμουν single, ήμουν δυστυχισμένη για άλλους λόγους που επίσης ξέρετε όσοι με διαβάζατε από την αρχή. Τέλοσπαντων, αυτό όμως δεν είναι της παρούσης.

Όλα τα διαστήματα στη ζωή μου, όποτε ήμουν single, υπήρξαν πολλές φορές που ένιωσα άσχημα επειδή δεν είχα σύντροφο. Ξέρετε, για να με συνοδεύει στα πάρτυ σε σπίτια φίλων, σε γάμους, στα μπαράκια, να περάσουμε μαζί Χριστούγεννα, να πάμε διακοπές το καλοκαίρι. Το θέμα είναι ότι τις περισσότερες φορές με έκαναν να νιώθω άσχημα οι άλλοι, δεν ήταν κάτι που πήγαζε από μέσα μου επειδή πραγματικά υπήρχαν διαστήματα που εγώ η ίδια ήθελα να είμαι single. Νομίζω το έγραψα μια φορά σ΄ ένα ποστ της Τουλίπας ότι πολλοί αντιμετωπίζουν τους singles σαν καημένους λεπρούς. Ειδικά τα ζευγάρια και οι συγγενείς πολλές φορές απομονώνουν τους "poor single friends". Εγώ ουδέποτε δεν είχα πρόβλημα να βγω ή να πάω σε σπίτια φίλων-ζευγαριών. Προφανώς βέβαια, είχαν εκείνοι. Για να δω μια φίλη μου που ήταν σε σχέση, θα έπρεπε συνήθως να βρεθούμε μόνες μας. Ο σύζυγος/γκόμενος δεν ήταν στα σχέδια μας ποτέ.

Τώρα που είμαι couple, οι φίλοι-ζευγάρια ξαφνικά τρελλαίνονται να θέλουν να με καλέσουν από εδώ κι από εκεί. "Θα είμαστε δυο ζευγάρια, θα περάσουμε πολύ ωραία / Θα μιλά ο άντρας μου με το δικό σου / Θα γνωρίσουμε τον φίλο σου". Ξαφνικά απέκτησα υπόσταση!! Και τι υπόσταση! Ζευγάρι με έναν υπέροχο άντρα που προφανώς είμαστε το τέλειο ζευγάρι και όποιος από το περιβάλλον του ενός γνωρίσει τον άλλον, τον λατρεύει. Η αλήθεια είναι ότι παίρνουμε τα καλύτερα σχόλια ο ένας για τον άλλον.
Άρα όλα καλά θα μου πείτε.
Αμ δε!!!

Τώρα αντιμετωπίζω....αντίστροφη διάκριση!!
Ναι ναι, τώρα με αποφεύγουν οι single φίλοι μου!!!!!!!
Να εξηγηθώ αμέσως.
Βασικά η κολλητή μου και η κολλητή του έγιναν κολλητές. Έτσι γνωριστήκαμε κι εμείς έτσι κι αλλιώς. Αυτές οι δυο, έχουν μια παρέα από αγόρια και κορίτσια, μέσα στην οποία (υποτίθεται) ήμαστε είμαστε  κι εμείς. Με λίγα λόγια, η παρέα μας είναι κοινή. Όλοι αυτοί που αποτελούν την παρέα, είναι singles. Το μόνο ζευγάρι είμαστε εμείς.
Όλοι αυτοί λοιπόν....μας αποφεύγουν και μας απομονώνουν τώρα τελευταία.
Εμείς, όπου μας καλέσουν πάμε γιατί δεν θέλουμε να χαλούμε χατήρια. Βρε θέλετε καφετέριες μέσα, μπαράκια μέσα, μπυραρίες μέσα, παραλίες μέσα, συναυλίες μέσα, σπίτια μέσα. Πουθενά δεν λέμε όχι. Ούτε αυτός, ούτε κι εγώ είμαστε το στυλ που θα κανονίσουμε και θα οργανώσουμε την παρέα. Ούτε πριν γίνουμε ζευγάρι ήμασταν, ούτε τώρα είμαστε και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουμε! Άρα δεν δικαιούνται να παραπονεθούν γι αυτό. Τότε γιατί, ενώ όλοι αυτοί θα βρεθούν σχεδόν κάθε μέρα, σε μας δεν λένε τίποτε? Γιατί μας αποφεύγουν? Κανονίζουν μόνοι τους και μας καλούν ΠΟΛΥ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΙΑ. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου μα δεν είναι, δεν είμαι βλάκας.
Θα μου πείτε ότι νομίζουν ότι θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Μάλιστα, 2-3 φορές που προσπαθήσαμε εμείς να οργανώσουμε κάτι κανένας δεν ακολούθησε. Λες και είμαστε αόρατοι.

Μα εμείς, δεν θέλουμε να είμαστε συνέχεια μόνοι μας και ΠΟΤΕ δεν δείξαμε ότι δεν θέλουμε να βγούμε με την παρέα. Το αντίθετο μάλιστα, πολλές φορές θα επικοινωνήσουμε εμείς με κάποιον από την παρέα και αν μας πουν "είμαστε στον τάδε τόπο, ελάτε" θα πάμε να τους βρούμε. Έστω κι αν μας το πουν τελευταία στιγμή. Όμως από το πρόγραμμα τους βγήκαμε.

Μα γιατί?? Επειδή όταν πάμε κάπου με την παρέα κρατιόμαστε χέρι χέρι, κοιταζόμαστε και αγκαλιαζόμαστε λίγο? Δεν κάνουμε κάτι υπερβολικό ή κάτι που θα έσπαζε τα νεύρα σε κάποιον, αλήθεια, σας ορκίζομαι. Ούτε και όταν είμαστε σε παρέα μιλούμε μόνο μεταξύ μας και δεν δίνουμε σημασία σε κανέναν άλλον. Βέβαια, τώρα τελευταία που μας απομόνωσαν, όποτε βρεθούμε με την παρέα, αυτοί λένε τα δικά τους "προχτές που πήγαμε στον τάδε τόπο" (που εμείς δεν είχαμε ιδέα), τα μυστικά τους έτσι κι εμείς αναγκαστικά δεν έχουμε κάτι να πούμε.
Μα γιατί μας απομονώνουν? Απλώς....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ!! Και θα παραμείνουμε ερωτευμένοι για πολλύ καιρό ακόμα. Χωνέψτε το.
(Θύμωσα τώρα)

Βασικά με πληγώνει λίγο αυτή η κατάσταση. Τώρα έχω τα couples μα έχασα τους singles. Και δυστυχώς οι δεύτεροι είναι περισσότεροι και πιο κοντινοί μου. Δηλαδή είναι είτε η μια κατάσταση είτε η άλλη? Αν γίνονταν όλοι αυτοί couples σας βάζω και στοίχημα ότι θα μας ήθελαν συνέχεια στην παρέα.

Ξαφνικά ούτε οι κολλητοί μας δεν μας ψάχνουν.... :(

Μια πόλη κοστουμαρισμένη

Γύρισα!!
Ήμουν σε μια πόλη ευρωπαϊκή, γεμάτη ανθρώπους από όλη την Ευρώπη μα και από τον υπόλοιπο κόσμο. Πόλη πολυεθνική, σαν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις εξάλλου.

Ήταν αστείο. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους με κοστούμια, γυναίκες με τακούνια και χαρτοφύλακες να περπατούν στους δρόμους, να μπαινοβγαίνουν στο μετρό, να ανεβαίνουν στα πολυώροφα κτίρια. Χιλιάδες κόσμου.

Τώρα τι μάθαμε και τι θα κάνουμε...θα δείξει ο χρόνος.
Προς το παρόν έχω να διαβάσω μπόλικες αναρτήσεις από όλους εσάς.

Κι έχω να γράψω και μια δική μου για κάτι σκέψεις που πρόλαβα να κάνω στα αεροπλάνα και τα βράδια στο ξενοδοχείο για τους singles and couples. Από βδομάδας!!

Καλό σαββατοκυρίακο να έχουμε!!

Ψυχαναγκασμοί

Έχω μια μανία. Καλά, όχι, έχω πολλές μανίες και διαφόρων ειδών.

Σήμερα θα σας μιλήσω για μια συγκεκριμένη που με ενοχλεί πολύ και μου δυσκολεύει τη ζωή.

Αν όλος ο κόσμος μου δεν εγκρίνει αυτό που κάνω, δεν νιώθω καλά. Όταν λέω "ο κόσμος μου" εννοώ τους ανθρώπους που έχουν σημασία για μένα, αυτούς που μετρά η γνώμη τους. Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση, οι ανθρώποι αυτοί είναι πολλοί.
Αυτό συνεπάγεται ότι είναι απολύτως απαραίτητο να τα πηγαίνω καλά με όλο τον κόσμο μου και να μην νιώθω κανέναν δυσαρεστημένο μαζί μου.

Γίνεται? Ε, όχι, δεν γίνεται.

Αν δεν είναι όλοι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με την επιλογή μου, τότε αρχίζει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων.
Πρώτα απ΄ όλα θα στενοχωρηθώ.
Μετά θα αρχίσω να ξανασκέφτομαι την επιλογή μου και θα γεμίσω ανασφάλειες.
Υπάρχουν περιπτώσεις που θα αλλάξω την απόφαση μου και περιπτώσεις που δεν θα την αλλάξω, είτε γιατί δεν μπορώ είτε γιατί δεν θέλω. Ακόμα κι όμως όταν μείνω στην απόφαση μου επειδή έτσι θέλω, θα έχω τις αμφιβολίες μέσα μου που στο τέλος θα με κάνουν να μην μπορώ να απολαύσω αυτό που κάνω. Α λα Κυπριακά, "φκαίνει που τα μάθκια μου". Οπότε μπορεί στην τελική να μετανιώσω για τις επιλογές μου.

Κάνοντας μια αυτο-ψυχανάλυση (αν πήγαινα actually σε ψυχολόγο ήταν να τον πελλάνω με τόσες πολύπλοκες σκέψεις) καταλήγω ότι ο λόγος που ζητώ την έγκριση όλων είναι επειδή είμαι πολύ καλό πλάσμα, χρυσή ψυχή και δεν θέλω να στενοχωρώ κανέναν δικό μου.

Χαχαχαχα ποιον κοροϊδεύω? Όχι εσάς πάντως!
Όχι πως δεν είναι καλή η ψυχή μου ή ότι θέλω να στενοχωρώ τους δικούς μου, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι, ακόμα και μετά τα τόσα που πέρασα, τις εμπειρίες που απέκτησα και τις ατέλειωτες συζητήσεις με τον εαυτό μου, είμαι ανασφαλής και δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τον εαυτό μου.

Από αυτή την διαπίστωση, προκύπτουν άλλες τόσες.
Πρώτα πρώτα, κάθε φορά που έκανα κάτι που οι δικοί μου δεν έγκριναν όλοι, στο τέλος το κατέστρεφα μόνη μου. Ενώ η λογική μου έλεγε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την επιλογή μου, τελικά η καρδιά μου δηλητηριαζόταν μέχρι να αλλάξω την επιλογή.
Επίσης, ανέπτυξα έναν περίεργο μηχανισμό. Όταν έπαιρνα μια απόφαση ή έκανα μια επιλογή που ήξερα ότι δεν θα άρεσε σε όλους, απλώς την κρατούσα κρυφή και δεν το έλεγα πουθενά. Ή την έλεγα σε αυτούς που ένιωθα ότι θα μου έλεγαν "εντάξει, προχώρα". Όσο καιρό δεν το ήξερε κανένας, ήμουν μια χαρά κι ευτυχισμένη με την επιλογή μου. Όταν γινόταν γνωστή και δεν γινόταν αποδεκτή, με χαλούσε. Είχα ένα φίλο μου κάποτε που του εμπιστεύομουν διάφορα μυστικά μου. Μου έλεγε ότι δεν ξαναγνώρισε κορίτσι (ε μικρή ήμουν πριν 5 χρόνια) με τόσα κότσια. Δεν ήταν κότσια, ήταν πράγματα που έκανα χωρίς να τα ξέρει κανένας.
Ενώ νομίζω ότι το να ακούω τις γνώμες των δικών μου είναι για δική μου ωφέλεια. Ότι είναι για να γίνομαι καλύτερη, πιο αντικειμενική, πιο ανοικτή. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι είναι λάθος.
Κάποιοι από τους δικούς μου με "κατηγορούν" για αυτή την συμπεριφορά. Μου λένε ότι δεν πρέπει να επηρεάζομαι τόσο εύκολα, ότι πρέπει να έχω περισσότερη πίστη στη δική μου λογική και ότι τα αφτιά μου πρέπει να γίνουν λίγο.....Υπουργείο Εσωτερικών - Υπουργείο Εξωτερικών / Μπαινάκης - Βγαινάκης / Α λα κυπριακά να βάλλω που το ένα φτι και να φκάλλω που το άλλο.
Μα δεν μπορώ. Ξέρω ότι καταπιέζομαι από αυτή τη....μανία μα δεν μπορώ να ξεφύγω.
Κάθε φορά λέω θα γίνω αναίσθητη και κουφή μα δεν μπορώ. Σικκιμετζίνα.
Ακόμα και ενδόμυχα, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνω.....επηρεάζομαι.

Και ξέρω ότι ήταν δύσκολο να το γράψω και να φαίνομαι αδύναμη, ανασφαλής και άβουλη. Ακόμα και σε σας, τους "διαδικτυακούς φίλους".

Η συνομωσία του σύμπαντος

Όταν έψαχνα για καλή δουλειά και πήγαινα για εξετάσεις και συνεντεύξεις από εδώ κι από εκεί, πολλοί μου έλεγαν ότι "αν το πιστέψω θα το καταφέρω".

Ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα ποτέ να έρθω πρώτη κάπου. Δεν σας το λέω για να παινευτώ, δεν το λέω επειδή νιώθω περήφανη για μένα.
Το λέω για να θίξω ότι εγώ δεν το πίστευα. Ούτε που μου περνούσε από το μυαλό. Το θεωρώ ακόμα τυχαίο και τυχερό.
Όταν ήμουν single και ειδικά την περίοδο που ήμουν δυστυχισμένη single έλεγα ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναερωτευτώ.
Έλεγα επίσης ότι αν βρω κάποιον, θα είναι επειδή συμβιβάστηκα για να έχω συντροφικότητα και αγάπη και ο έρωτας θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα.
Πολλοί μου έλεγαν ότι "αν πιστέψω στην αγάπη, θα την βρω". Ότι μόνο όταν ανοίξω τις πόρτες μου και το πιστέψω πραγματικά θα μου συμβεί.
Όχι, δεν το πίστευα. Και όταν έγινε, το θεώρησα πάλι τυχαίο και τυχερό.

Τελικά νιώθω απλώς τυχερή.
Δεν νιώθω ότι έχω κάποια ευθύνη για αυτά τα καλά που μου συνέβηκαν.
Κατακρίβειαν, νιώθω ότι συνέβηκαν από μόνα τους ενώ δεν τα πίστευα.
Για τη δουλειά, όταν έδωσα εκείνες τις εξετάσεις, ήμουν σίγουρη ότι δεν πέρασα καν, τόσο χάλια έγραψα. Πόσο μάλλον ότι θα ερχόμουν πρώτη.
Δεν φανταζόμουν βέβαια ότι και οι άλλοι πήγαν λίγο περισσότερο χάλια από μένα!

Για τον έρωτα, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, απλώς τον συμπάθησα. Δεν ήξερα ότι μετά οι επόμενες συναντήσεις μας ήταν σκηνοθετημένες από τον ίδιο και καθόλου τυχαίες. Δεν το φανταζόμουν και δεν το πίστευα ότι θα έβρισκα, όχι απλά τον έρωτα, αλλά έναν χρυσό άνθρωπο, όπως τον ονειρεύτηκα. Κατακρίβειαν πίστευα το αντίθετο.

Διάβασα κάποτε εκείνο το βιβλίο, το Secret. Έλεγε πως όταν πιστεύεις κάτι πολύ, τότε θα συμβεί. Όταν ζεις και ενεργείς με την πίστη ότι αυτό που θέλεις θα γίνει πραγματικότητα, τότε θα γίνει. Με κάποιο μαγικό τρόπο, "Το σύμπαν θα συνομωτήσει για να το αποκτήσεις".

Σε ένα μόνο πράγμα πίστεψα ότι θα γίνει. Το πίστεψα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, το ονειρεύτηκα, του έδωσα σάρκα και οστά με την σκέψη μου, ενεργούσα λες και ήδη είχε συμβει. Μα δεν συνέβηκε ποτέ. Και μετά έπρεπε να ξεχάσω. Μα το όχημα της φαντασίας μου είναι πολύ δυνατό. Δυσκολεύτηκα να το ξεπεράσω αν και δεν το ξέχασα. Και όταν κάποτε σκεφτώ τα όσα ονειρεύτηκα τότε, πληγώνομαι.

Τελικά δεν πιστεύω σε αυτά τα πράγματα. Όταν θα συμβεί κάτι, θα συμβεί. Τώρα το πώς θα το αξιοποιήσεις αφότου συμβεί, είναι άλλο θέμα.
Εγώ και στη δουλειά και στον έρωτα, απλώς τα δοκίμασα. Χωρίς πίστη, χωρίς προσδοκίες, χωρίς όνειρα.
Βρήκα την ευκαιρία χωρίς να μου περνά από το μυαλό ότι είναι όντως ευκαιρία.
Άρα κι όλοι εσείς που περιμένετε κάτι να σας συμβεί....Είτε θα συμβεί είτε όχι!
Δεν θα εξαρτηθεί από την πίστη σας σε αυτό για το αν θα σας τύχει.
Δεν εννοώ να μην πιστεύετε σε τίποτα. Για παράδειγμα, αν έχετε μια σχέση και πιστέψετε ότι μπορείτε να την κάνετε να πετύχει, τότε οι πράξεις σας θα την βοηθήσουν να πετύχει. Όμως σε γενικότητες του στυλ "πιστεύω στην αγάπη και επειδή το πιστεύω θα την βρω" και στις συνομωσίες του σύμπαντος δεν πιστεύω.
Τυχερά είναι όλα στη ζωή. Τυχαία και τυχερά.
Αχ να κέρδισα και το τζόκερ!

Ηλίθιος κόσμος στους δρόμους

Σκεφτόμουν (πάλι) αυτό το ποστ της Αουρόρας για την Μελίνα που είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και τελικά έμεινε χωρίς πόδι.


Σκεφτόμουν πόσο ΗΛΙΘΙΑ μπορεί να είμαι εγώ και νευρίασα με τον εαυτό μου.

Να σας εξηγήσω.
Όλοι μπορεί να τρέχουμε στους δρόμους λίγο παραπάνω. Εγώ, όταν δεν είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο, δεν τρέχω ποτέ.

Όταν όμως είμαι μόνη μου.....τρέχω κάποτε. Κι επειδή συνήθως τις πιο σοβαρές αποφάσεις τις πήρα μέσα στο αυτοκίνητο, οδηγώ και σκέφτομαι διάφορα.

Αναλύω, ζυγίζω, μαλλώνω με τον εαυτό μου, κλαίω, γελώ, μιλώ μόνη μου και τέλος παίρνω την απόφαση.

Γι αυτό τελικά συνδέομαι πολύ με τα αυτοκίνητα μου. Άλλοι έχουν "special place" για να σκεφτούν κι εγώ έχω το αυτοκίνητο και τους δρόμους.

Πολλές μέρες κι ακόμα περισσότερες νύχτες τις πέρασα να οδηγώ στους δρόμους της Λευκωσίας, μέσα και έξω από την πόλη και να σκέφτομαι.

Μέσα στο αυτοκίνητο μου έγινα απόλυτα ευτυχισμένη και έγινα απόλυτα δυστυχισμένη. Όλα στο αυτοκίνητο μου έγιναν.

Μια φορά έκανα κάτι και σκέφτηκα μετά πόσο βλάκας μπορεί να είμαι.

Για όσους είναι Λευκωσιάτες θα καταλάβουν το σημείο του δρόμου που θα περιγράψω.

Ερχόμενη από Λευκωσία, προς Αρχάγγελο, εκεί που ανεβαίνετε τη γέφυρα και χωρίζουν οι δυο κατευθύνσεις, προς το roundabout ο δρόμος είναι πολύ στενός (κάγκελα από την μια, τοίχος από την άλλη). Έμπαινα λοιπόν στο δρομάκι που οδηγεί στο roundabout . Και, για αδιευκρίνιστους λόγους, μου ήρθε η παράλογη σκέψη να δω μέχρι ποια ταχύτητα μπορώ να φτάσω πριν το roundabout . Ευτυχώς ήταν Κυριακή μεσημέρι και δεν είχε καθόλου κίνηση. Μπήκα στο δρομάκι ήδη με μεγάλη ταχύτητα και έφτανα κοντά στο τέρμα του δρόμου και πατούσα φρένο αλλά δεν σταματούσε. Δηλαδή σταματούσε αλλά σιγά σιγά. Τέλειωνε ο δρόμος και έβλεπα ότι δεν θα προλάβαινα να σταματήσω. Προς στιγμή σκέφτηκα να τραβήξω χειρόφρενο αλλά ευτυχώς σκέφτηκα ότι έτσι στενός που ήταν ο δρόμος με τοίχο και κάγκελα και από τις δυο πλευρές θα σκοτωνόμουν. Σταμάτησα τελικά. Στη μέση του roundabout. Στη μέση! Αν ερχόταν κάποιος από δεξιά θα του έκοβα τον δρόμο και θα κτυπούσαμε σίγουρα.

Όταν συνέβαιναν όλα αυτά δεν σκεφτόμουν "Παναγία μου θα σκοτωθώ", δεν πέρασε η ζωή μου μπροστά στα μάτια μου. Σκεφτόμουν μόνο πόσο ηλίθια είμαι. Και ότι τώρα που μου πάνε όλα καλά, θα πάω να σκοτωθώ από δική μου βλακεία. Και το χειρότερο, μπορεί να σκότωνα και κάποιον άλλον που δεν θα έφταιγε. Πάντως, αν ποτέ τύχαινε να προκαλέσω εγώ δυστύχημα και να σκοτωθεί κάποιος, από τις τύψεις μου θα πέθαινα σίγουρα μετά.

'Εφτασα στο σπίτι του Μαέστρου και τα αφτιά μου βούιζαν. Μόλις με είδε με ρώτησε τι έχω. Του είπα ότι είμαι το πιο ηλίθιο πλάσμα στον πλανήτη και του εξιστόρησα τα "κατορθώματα" μου. Έβλεπα τα ήρεμα μάτια του που με κοίταζαν με αγάπη και ξανασκέφτηκα ότι είμαι βλάκας. Δεν είπε τίποτα. Είπα από μόνη μου ότι δεν πρόκειται να ξανατρέξω ποτέ στους δρόμους.

Οπότε, σας αφήνω το ελεύθερο να με βρίσετε.
Αλλά υπόσχομαι, δεν θα τρέχω.