Τα δικά μου συν και πλην

Λοιπόν, ποιος είχε πρώτος αυτή την ιδέα και πού το πρωτοδιάβασα? Δεν θυμάμαι αλλά όπως και να έχει, να η λίστα μου με τα συν και πλην του...."μπλογκάρειν"!


Λοιπόν....

Στα δικά μου θετικά πρώτο κατατάσσεται η ψυχοθεραπεία που μου προσφέρει το γράψιμο. Το είπα 100 φορές και όσοι με διάβαζαν από την αρχή, ξέρουν ότι άρχισα να γράφω για να λυτρωθώ από τις σκέψεις που με βασάνιζαν τότε. Έστω κι αν δεν είχα πάντα τις απαντήσεις που ήθελα, και μόνο που έγραφα τις μαύρες σκέψεις μου, έβγαζα την πικρία και τα νεύρα μου, ήταν σαν να ξαλάφρωνα. Και κυρίως διότι έγραφα ανώνυμα με βοηθούσε πολύ.


Σε συνέχεια αυτού, θα έλεγα ότι θετικότατο ήταν ότι διαπίστωσα πως όλοι λίγο πολύ έχουμε τα ίδια προβλήματα, περάσαμε από παρόμοιες καταστάσεις. Και μόνη της αυτή η διαπίστωση αλλά και σε συνδυασμό με τα λόγια παρηγοριάς που ουκ ολίγες φορές μου γράψατε....ήταν σαν να είχα την συμπόνια που χρειαζόμουν! Ακόμη και το να μοιραστώ την χαρά μου με έκανε να νιώθω υπέροχα!


Επίσης στα θετικά βάζω και τις διάφορες γνώσεις που απέκτησα διαβάζοντας διάφορα από τα μπλογκς σας. Λίγο οι έρευνες της Μάνας, λίγο όλα αυτά τα "Όϊ λαομόν" που γράφει ο Ινβίκτους, λίγο τα περί ψυχής του Διάσπορου (να μην σας απαριθμίσω όλους-από όλους κάτι κέρδισα σε γνώσεις)....διευρύνθηκαν οι γνώσεις μου και έκαναν το μυαλό μου να σκεφτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους! Και αυτό έγινε με διασκεδαστικότατο τρόπο και χωρίς καμιά πίεση. Ακόμα κι όταν θέλω να ενημερωθώ για κάτι, μπορώ να βρω τις απαντήσεις στα μπλογκς.


Δεν θα μπορούσα να μην κατατάξω στα θετικά τους 2-3 ανθρώπους που γνώρισα από κοντά και έγιναν φίλοι. Φίλοι πολύτιμοι που θα τους έχω στην καρδιά μου. Όλοι εσείς που γνώρισα προσωπικά αλλά και εσείς που σας νιώθω φίλους χωρίς να σας γνωρίσω από κοντά ξέρετε σκέψεις και βιώματα μου που πολλοί άλλοι στη ζωή μου δεν ξέρουν.


Στα συν αυτής της ιστορίας οπωσδήποτε μπαίνει και η χαρά που μου προσφέρει γενικά το γράψιμο, η δημιουργία. Δεν μπορώ ούτε να ζωγραφίσω, ούτε να τραγουδήσω, ούτε να σκαλίσω αγάλματα. Να γράφω όμως το απολαμβάνω!!


10 συν θα βάλω στην απόλαυση που νιώθω όταν διαβάζω πολλούς από εσάς. Είναι μια μικρή καθημερινή ασχολία να διαβάσω τα μπλογκς σας που με κάνει να ξεκουράζομαι, να γελώ, να συγκινούμαι, να παίρνω ιδέες.



Και τώρα τα αρνητικά....

Δυστυχώς στα μπλογκς δεν είναι αλήθεια ότι μπορείς να πεις τις σκέψεις και την γνώμη σου "ελεύθερα". Οκ, δεν σε κρατά κανένας από το τι να γράψεις αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος/η για το τι θα ακούσεις μετά. Το να γράψεις την γνώμη σου και να σε βρίσουν για μένα είναι κάτι που πολλές φορές με αποτρέπει στο να πω διάφορα ή να θίξω θέματα που έχουν έντονες διαφωνίες. Έχω γνώμη και μάλιστα ισχυρή και με επιχειρήματα. Δεν την λέω όμως στα μπλογκς γιατί δεν αντέχω να με βρίζουν. Και μόνο που διάβαζα αυτά που γράφονταν στης Μάνας την άλλη φορά συγχιζόμουν. Πολλές φορές τρομάξα με τον φανατισμό ορισμένων.


Αρνητικό είναι τελικά το γεγονός ότι άρχισα τελικά να σκέφτομαι τι να γράψω και πώς να το γράψω γιατί με τον καιρό δημιουργήθηκε η εικόνα στο μυαλό μου ότι με ξέρετε και θα με κρίνετε.


Σε συνέχεια του πιο πάνω θα έλεγα ότι στα πλην πρέπει να βάλω την σύγχιση που νιώθω κάθε φορά που θα γράψω κάτι και θα καταλάβω από τα σχόλια ότι αλλιώς ερμηνεύτηκε. Χωρίς να φταίω εγώ (που τα γράφω όπως μου έρχονται τις περισσότερες φορές) και χωρίς να φταίτε εσείς (που δεν είναι δυνατόν να είσαστε στο κεφάλι μου να ξέρετε ακριβώς τι εννοώ) δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Πολλές φορές θα γράψω έναν προβληματισμό μου αυθόρμητα, έντονα, όπως τον νιώθω την στιγμή εκείνη και στο τέλος μπορεί να μεγαλοποιηθεί και να γίνει χειρότερος!!


Αρνητικότατο θεωρώ τον φόβο που έχω (ειδικά τώρα τελευταία) ότι θα ανακαλύψουν αυτό το μπλογκ οι δικοί μου. Δεν θέλω κανένας να πληγωθεί, ειδικά αχρείαστα και αυτός ο φόβος με καλουπώνει αφάνταστα!!


Επίσης....στα πλην βάζω ότι δεν προλάβαινω πολλές φορές να διαβάσω όλα όσα θέλω! Ειδικά τον Ινβίκτους δεν τον προλαβαίνω με ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!!

Τέλος θα σας πω ότι αυτό που γίνεται τον τελευταίο περίπου χρόνο με μένα είναι ότι, ναι μεν ελάττωσα την τηλεόραση που το θεωρώ θετικό αλλά επίσης σταμάτησα να διαβάζω βιβλία! Αυτό είναι θετικό ή αρνητικό? Ή ουδέτερο?

Η ζυγαριά μου γέρνει προς τα θετικά και αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Όταν θα γέρνει προς τα αρνητικά, απλά θα βάλω μια μεγάλη τελεία και δεν θα ασχολούμαι. Και πιστεύω για όλους αυτό θα έπρεπε να ισχύει!

Σκόρπιες σκέψεις

Σκέφτομαι και κάνω τόσα πολλά ταυτόχρονα που δεν προλαβαίνω να γράψω.


Μόλις που προλαβαίνω να σας διαβάσω.

Κι επειδή δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου συγυρισμένες, σε μια σειρά για να γράψω κάτι που να έχει συνοχή, σας τα γράφω όπως μου έρθουν:
1. Φοβάμαι όταν βλέπω ρατσιστές. Λυπήθηκα πραγματικά με αυτά που είδα που έγιναν στη Λάρνακα. Φοβήθηκα που είδα ότι δεν είναι παιδιά των σχολείων που κάνουν καβγάδες αλλά μεγάλοι, νέοι ανθρώποι που πιθανόν να έχουν και μόρφωση. Περισσότερο βέβαια φοβάμαι με αυτούς που χαίρονται με αυτά τα επεισόδια.
2. Ανησυχώ για τους αγράμματους και αδαείς αυτού του τόπου και συγκεκριμένα δημοσιογράφο μεγάλου καναλιού που είπε "Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν συνεισφέρουν τίποτα στο ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων". Να σας στείλω το φύλλο μισθοδοσίας μου?
3. Προβληματίζομαι όταν με ρωτούν κατάμουτρα αν πήρα τη δουλειά μου με μέσο και πόσα είναι ο μισθός μου. Το θεωρώ τεράστια αγένεια αλλά έχω αρχίσει να συνηθίζω.
4. Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως όταν κάποιος έχει αντίθετη πολιτική/φιλοσοφική/ποδοσφαιρική/μουσική/γευστική απόψη από μένα, δεν πρόκειται ποτέ να πειστεί με τη λογική των επιχειρημάτων μου. Γι αυτό έπαψα να την λέω σε αυτούς που είναι φανατισμένοι. Ειδικά για κάποιες από αυτές τις κατηγορίες.Το μόνο που βγαίνει είναι να νιώσω άσχημα.
5. Διαπιστώνω ότι μετά από 4 μήνες σχέσης, δεν χορταίνω να τον κοιτάζω, θέλω να είμαι συνέχεια κοντά του και η καρδιά μου φτερουγίζει ακόμα όταν μου λέει ότι με αγαπά. Και μου φαίνεται απίστευτο πως 4 μόνο μήνες πήραν την σχέση μας σε αυτό το επίπεδο χωρίς να το πιέσουμε εμείς. Και ότι τα πάντα είναι αμοιβαία.
6. Λατρεύω τη "ρουτίνα" που καθορίσαμε στη σχέση μας, τις μικρές μας συνήθειες. Η πρώτη καλημέρα και η τελευταία καληνύχτα. Κάθε Κυριακή πρωί για καφέ στα Starbucks με εφημερίδες και περιοδικά μόνοι μας, χωρίς να λέμε πολλά πολλά, απλά να καθόμαστε παρέα. Όταν περάσουμε κάποιες μέρες με πολλές κοινωνικές εξόδους και υποχρεώσεις, τραβούμε το όριο μας και αποφασίζουμε να περάσουμε και 1-2 μέρες μόνοι μας, ξαπλωμένοι με τις φόρμες μας στο κρεβάτι βλέποντας ταινίες και χαζολογώντας.
7. Νευριάζω που τα όνειρα-εφιάλτες συνεχίζουν. Προχτές έβλεπα ότι ο άλλος μου έγραψε γράμμα ζητώντας μου συγγνώμη. Δεν θέλω τις συγγνώμες του, δεν θέλω να μαθαίνω νέα του, δεν θέλω ούτε να τον δω μπροστά μου.
8. Στενοχωριέμαι που "έχασα" ένα φίλο που βυθίστηκε στα δικά του, στην καθημερινότητα του, στις σκέψεις, στις πράξεις του. Ήταν καινούριος φίλος και μιλούσε στην ψυχή μου και τον ήθελα πιο πολύ στη ζωή μου. Ήταν εκεί στην αλλαγή της ζωής μου και με βοήθησε και επηρέασε πολύ περισσότερο από όσο πιστεύει. Δεν πιστεύω ότι απομακρύνθηκε επίτηδες ή για κάποιο λόγο που έχει να κάνει μαζί μου. Κι αν μαλλώσαμε μερικές φορές, δεν είναι αυτός ο λόγος. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, μα μου λείπεις.
9. Ανυπομονώ να κάνω απολογισμό της χρονιάς μα είναι νωρίς ακόμα. Για πρώτη χρονιά ο απολογισμός δεν θα είναι "κάθε πέρσι και καλύτερα".
10. Εκπλήσσομαι ευχάριστα που για πρώτη χρονιά στη ζωή μου (μετά το σχολείο που Χριστούγεννα σήμαιναν διακοπές) που ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο άρχιζα την μουρμούρα από νωρίς για το ότι δεν μου αρέσουν τα Χριστούγεννα και δεν τα θέλω και μου προκαλούν κατάθλιψη. Ήταν η πίεση που ένιωθα από τους άλλους ότι πρέπει με το ζόρι να νιώθω ευτυχισμένη επειδή είναι Χριστούγεννα!! Φέτος δεν χρειάζομαι πίεση.
11. Τρέμω πως είναι τόση η ευτυχία μου που φοβάμαι μήπως ματιαστώ. Μα δεν μπορώ να την κρύψω ούτε να την αρνηθώ. Νιώθω απίστευτα τυχερή.

Για τη Μαρία

Η Μαρία είναι μόλις 25 χρονών αλλά αγωνίζεται να ζήσει. Χρειάζεται τη βοήθεια μας. Αντιμέτωπη με ένα τεράστιο τέρας, όπως η ίδια λέει, δίνει καθημερινά αγώνα, αφού παλεύει με μια σπάνια μορφή καρκίνου. Δε χάνει το χαμόγελο της, δε χάνει το κέφι της για ζωή. Όπως κάθε κορίτσι στην ηλικία της ονειρεύεται τη ζωή που έχει μπροστά της. Δεν τα παρατάει, είναι μια μαχητής.

Ο πόνος είναι δυστυχώς η καθημερινή συντροφιά της. Όπως έγραψε στο μπλογκ της, έφτασε στο τελικό στάδιο του πόνου, όπου οι γιατροί της έδωσαν το πράσινο φως για καθημερινή χρήση της
μορφίνης. Δυστυχώς όμως αυτό μειώνει το προσδόκιμο ζωής της, αλλά βελτιώνει σημαντικά την καθημερινότητα της.
Οι επιλογές της αυτή τη στιγμή είναι περιορισμένες. Οι γιατροί λένε ότι για να τα καταφέρει, πρέπει να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα εξιδεικευμένο ιατρικό κέντρο, το Mayo Clinic. Εκεί υπάρχουν ελπίδες να τη βοηθήσουν να έχει μια σταθερότητα και μια ποιότητα στη ζωή της, που τόσο χρειάζεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για τον όγκο που έχει στο κεφάλι, για τον όγκο - αδένωμα στην υπόφυση, ούτε και για τον καρκίνο στην κοιλιά... Σα να μην έφταναν όλα αυτά, την ταλαιπωρεί και μια σπάνια ασθένεια, η Neuro'behcet's disease η οποία επηρεάζει το αμυντικό της σύστημα και καθιστά επικίνδυνη και την πιο απλή λοίμωξη...

Η Μαρία ξέρει πως οι σκέψεις μας είναι μαζί της. Τώρα ας μάθει πως έχει και την έμπρακτη βοήθειά μας. Το κόστος της μετάβασης στην Αμερική είναι τεράστιο και δυσβάστακτο για αυτή και την οικογένεια της. Ας ενισχύσουμε αυτή την οικογένεια οικονομικά, καταθέτοντας χρήματα σε αυτούς τους λογαριασμούς:

1. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς: CY14007042100000000020162227 -
SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 -
SWIFT NUMBER: HEBACY2N
Στο όνομα Μαρία Δημητρίου

Όποιος νιώθει ότι θέλει να επικοινωνήσει με τη Μαρία μπορεί να το κάνει στο email: mariademetriou@ymail.com

Όσοι θέλετε μπορείτε να αντιγράψετε το κείμενο στο μπλογκ σας ή να το κυκλοφορήσετε διαφορετικά, ούτως ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστή η υπόθεση της Μαρίας και να κινητοποιηθεί όσο το δυνατό περισσότερος κόσμος!

Βάλτο κι εσύ στο μπλογκ σου!!

Πρωτοδιάβασα για αυτή την κοπέλα στο μπλογκ της Neerie και πήρα το κείμενο από τον Invictus και σας καλώ να το βάλετε κι εσείς στο μπλογκ σας, έστω για 2-3 μέρες. Όσοι περισσότεροι το διαβάσουν, τόσο το καλύτερο. Αν μας διαβάζει και κανένας δημοσιογράφος ακόμα καλύτερα!
Κι όλοι εμείς, ας πιούμε δυο καφέδες λιγότερους αυτό το Σ/Κ και να βάλουμε το αντίτιμο τους σε κάποιον από τους λογαριασμούς πιο κάτω.

Το Μαράκι παλεύει με τον καρκίνο, την Neurobehcet’s disease (μια σπάνια αυτοάνοση ασθένεια) και ένα σωρό άλλες ασθένειες για χρόνια τώρα. Μια ψυχή 25 μόλις ετών που ζητά λίγη ποιότητα στη ζωή της και που δεν σταματάει να ονειρεύεται. Οι γιατροί εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα και η μόνη ελπίδα για το Μαράκι είναι ένα εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο στις ΗΠΑ. Τα έξοδα είναι αβάσταχτα για την οικογένεια της Μαρίας και το κράτος επιμένει σε δαιδαλώδεις γραφειοκρατίες δυσκολεύοντας -την ήδη δύσκολη- κατάσταση.


Έχουν ανοιχθεί τραπεζικοί λογαριασμοί στους οποίους καλούμαστε όσοι θέλουμε και μπορούμε να βοηθήσουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας το Μαράκι. Σε τέτοιες περιπτώσεις και η πιο μικρή βοήθεια είναι μεγάλη. Ας θυμηθούμε για λίγο ότι πάνω απ' όλα είμαστε Άνθρωποι κι ας βοηθήσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ένα συνάνθρωπο μας που παλεύει για τη ζωή. Αυτή που εμείς παίρνουμε ως δεδομένη. Διαδώστε το, μιλήστε σε φίλους και γνωστούς. Ας βοηθήσουμε ΟΛΟΙ μας. Είναι κρίμα κι άδικο. Είναι μόλις 25 ετών...
Λογαριασμοί:

1]. Νέα ΣΠΕ Αγλαντζιάς : CY14007042100000000020162227 – SWIFT NUMBER: CCBKCY2N

2]. Ελληνική Τράπεζα: CY43005001120001121054591900 – SWIFT NUMBER: HEBACY2N

Όνομα: Μαρία Δημητρίου

Διαβάστε εδώ περισσότερα για την περίπτωση της Μαρίας όπως τα λέει η ίδια:

Η κατάσταση μου εξελίσσεται γρήγορα. Οι όγκοι στη κοιλιά είναι χειρότερα , μεγαλώνουν και πιθανότατα θα κάνουν μετάσταση στις ωοθήκες που ο γιατρός μας είπε πως σίγουρα τη μια ωοθήκη και τη μισή μήτρα θα τη χάσω αν δεν μου κάνουν ολική υστεροκτομή, στο τέλος.. Ο όγκος στην υπόφυση είναι ένα σπάνιο είδος όγκου που επηρεάζει όλα μου τα αισθητήρια όργανα, ήδη μου κατάστρεψε τα περισσότερα όπως και άρχισε να επηρεάζει την μνήμη μου και έτσι κάτι καρκινικά κύτταρα περιτριγυρίζουν το κεφάλι μου με σκοπό την καταστροφή μου. Το υγρό του εγκεφάλου είναι τοξικό από το φούσκωμα του όγκου. Η αυτοάνοση μου σπάνια ασθένεια που λέγεται Neurobehcet’s disease μου χτυπά δυνατά και σαρώνει όλα μου τα όργανα. Τώρα δε ζω τη ζωή μου απλώς υπάρχω γιατί πονάω φρικτά και κάποιες στιγμές παρακαλάω να τελειώνει όλη αυτή η κατάσταση με το τέλος μου για να βρω ξεκούραση και ανακούφισει που τόσο πολύ την χρειάζομαι. Καθημερινά είμαι με τις μορφίνες και άλλα πολλά παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη, κορτιζόνη συχνά και ανοσοκατασταλτικά.

Τελευταία μου ελπίδα είναι στην Αμερική στη Μayo Clinic όπου εκεί θα υποβληθώ σε διάφορες και επώδυνες εξετάσεις, επεμβάσεις, χημειοθεραπείες δυνατές που πρέπει να είμαι δυνατή για να αντέξει το σώμα μου. Αλλά χρειαζόμαστε χρήματα για να μας δεχτούν, εμείς δεν έχουμε, τρεφόμαστε από τις συντάξεις των παππούδων μου και το δικό μου αναπηρικό βοήθημα. Αν κανονιστούν όλα τα χρήματα και όλα αυτά τα απαραίτητα, το λιγότερο σε ένα μήνα πρέπει να είμαι εκεί για νοσηλεία. Οπότε ανοίξαμε λογαριασμούς όπου πολλοί φίλοι εδώ μέσα και γιατροί μας είπαν να το κάνουμε γιατί δεν πάει άλλο η κατάσταση μου να περιμένει. Θα δημοσιευτεί και το πρόβλημα υγείας μου και σε κανάλια χωρίς εμένα παρόν γιατί δεν έχω δύναμη σωματική μα ούτε και ψυχική.

Εκεί στόχος μας θα είναι η ποιότητα στη ζωή μου και μια σταθερότητα αν μπορέσουν τελικά γιατί πέρασαν χρόνια άδικα χωρίς καμία βοήθεια και ήδη βρίσκομαι σε πολύ δύσκολη και άσχημη κατάσταση. Αν ζω ποιοτικά δεν με ενδιαφέρει πότε θα έρθει το τέλος, φτάνει που θα ζω τη ζωή μου και δεν θα υπάρχω απλά. Αν δεν έχω ποιότητα δεν τη θέλω τη ζωή μου.. Αρκετά πέρασα και περνώ μέχρι τώρα, μα η δύναμη μου, είναι η μανούλα μου που με κοιτάζει στα μάτια και μου λέει άντεξε άγγελε μου άντεξε και θα βρούμε λύση, πάνω από όλα ο Θεός και εσείς όλοι που με στηρίζετε και με αγαπάτε αληθινά...

Desperate housewife wannabe

Πόσο άγχος μπορεί να κουβαλά ένα πλάσμα?

Τόσο, όσο να μην μπορεί να κοιμηθεί ήσυχα για νύχτες.
Τόσο, όσο να βλέπει εφιάλτες.
Τόσο, όσο να γεμίσει το στόμα αύθες.
Έχω μπροστά μου ένα πολύ δύσκολο δεκαπενθήμερο.
Επαγγελματικά μιλώντας, μη νομίσετε τίποτε άλλο.
Και άλλο ένα ταξίδι. Άντε, πάλι κοστούμια και φορέματα και παλτά και τακούνια. Νόμιζα θα το απολάμβανα περισσότερο αλλά...!
Άμα θέλω να πάω ταξίδι, πάω και μόνη μου!!!!

Ο άντρας μου λέει να μην αναλώνομαι σε τόσες σκέψεις. Και ότι θα τα καταφέρω μια χαρά!!
Μα εγώ θα αρχίσω να μαλλώνω μόνη μου ενώ περπατώ στο δρόμο.
Να σκεφτείτε, κάνω φανταστικούς καβγάδες την ώρα που κάνω μπάνιο.
Για να τα βγάζω από μέσα μου, όχι για άλλο λόγο!
Τις υπόλοιπες ώρες τις περνώ να αγχώνομαι για αυτές τις μ*λ*κίες.
Το θέμα είναι ότι όταν είμαι σε κατάσταση άγχους, τρελλαίνομαι γενικώς.
Δεν μπορώ να λειτουργήσω. Αρχίζω να κάνω κάτι και δεν μπορώ να το τελειώσω όπως το θέλω.
Μυξοκλαίω.
Στενοχωριέμαι.
Στο τέλος νευριάζω με τον εαυτό μου.


Είναι τέτοιες μέρες που λέω στον εαυτό μου ότι...
Θέλω να γίνω housewife τώρα!! Κι ας είμαι desperate!!!!

Singles Vs Couples

Εδώ και τρεις μήνες, όπως όλοι ξέρετε, έπαψα να είμαι (δυστυχισμένη) single. Δεν ήμουν δυστυχισμένη επειδή ήμουν single, ήμουν δυστυχισμένη για άλλους λόγους που επίσης ξέρετε όσοι με διαβάζατε από την αρχή. Τέλοσπαντων, αυτό όμως δεν είναι της παρούσης.

Όλα τα διαστήματα στη ζωή μου, όποτε ήμουν single, υπήρξαν πολλές φορές που ένιωσα άσχημα επειδή δεν είχα σύντροφο. Ξέρετε, για να με συνοδεύει στα πάρτυ σε σπίτια φίλων, σε γάμους, στα μπαράκια, να περάσουμε μαζί Χριστούγεννα, να πάμε διακοπές το καλοκαίρι. Το θέμα είναι ότι τις περισσότερες φορές με έκαναν να νιώθω άσχημα οι άλλοι, δεν ήταν κάτι που πήγαζε από μέσα μου επειδή πραγματικά υπήρχαν διαστήματα που εγώ η ίδια ήθελα να είμαι single. Νομίζω το έγραψα μια φορά σ΄ ένα ποστ της Τουλίπας ότι πολλοί αντιμετωπίζουν τους singles σαν καημένους λεπρούς. Ειδικά τα ζευγάρια και οι συγγενείς πολλές φορές απομονώνουν τους "poor single friends". Εγώ ουδέποτε δεν είχα πρόβλημα να βγω ή να πάω σε σπίτια φίλων-ζευγαριών. Προφανώς βέβαια, είχαν εκείνοι. Για να δω μια φίλη μου που ήταν σε σχέση, θα έπρεπε συνήθως να βρεθούμε μόνες μας. Ο σύζυγος/γκόμενος δεν ήταν στα σχέδια μας ποτέ.

Τώρα που είμαι couple, οι φίλοι-ζευγάρια ξαφνικά τρελλαίνονται να θέλουν να με καλέσουν από εδώ κι από εκεί. "Θα είμαστε δυο ζευγάρια, θα περάσουμε πολύ ωραία / Θα μιλά ο άντρας μου με το δικό σου / Θα γνωρίσουμε τον φίλο σου". Ξαφνικά απέκτησα υπόσταση!! Και τι υπόσταση! Ζευγάρι με έναν υπέροχο άντρα που προφανώς είμαστε το τέλειο ζευγάρι και όποιος από το περιβάλλον του ενός γνωρίσει τον άλλον, τον λατρεύει. Η αλήθεια είναι ότι παίρνουμε τα καλύτερα σχόλια ο ένας για τον άλλον.
Άρα όλα καλά θα μου πείτε.
Αμ δε!!!

Τώρα αντιμετωπίζω....αντίστροφη διάκριση!!
Ναι ναι, τώρα με αποφεύγουν οι single φίλοι μου!!!!!!!
Να εξηγηθώ αμέσως.
Βασικά η κολλητή μου και η κολλητή του έγιναν κολλητές. Έτσι γνωριστήκαμε κι εμείς έτσι κι αλλιώς. Αυτές οι δυο, έχουν μια παρέα από αγόρια και κορίτσια, μέσα στην οποία (υποτίθεται) ήμαστε είμαστε  κι εμείς. Με λίγα λόγια, η παρέα μας είναι κοινή. Όλοι αυτοί που αποτελούν την παρέα, είναι singles. Το μόνο ζευγάρι είμαστε εμείς.
Όλοι αυτοί λοιπόν....μας αποφεύγουν και μας απομονώνουν τώρα τελευταία.
Εμείς, όπου μας καλέσουν πάμε γιατί δεν θέλουμε να χαλούμε χατήρια. Βρε θέλετε καφετέριες μέσα, μπαράκια μέσα, μπυραρίες μέσα, παραλίες μέσα, συναυλίες μέσα, σπίτια μέσα. Πουθενά δεν λέμε όχι. Ούτε αυτός, ούτε κι εγώ είμαστε το στυλ που θα κανονίσουμε και θα οργανώσουμε την παρέα. Ούτε πριν γίνουμε ζευγάρι ήμασταν, ούτε τώρα είμαστε και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνουμε! Άρα δεν δικαιούνται να παραπονεθούν γι αυτό. Τότε γιατί, ενώ όλοι αυτοί θα βρεθούν σχεδόν κάθε μέρα, σε μας δεν λένε τίποτε? Γιατί μας αποφεύγουν? Κανονίζουν μόνοι τους και μας καλούν ΠΟΛΥ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΠΙΑ. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν η ιδέα μου μα δεν είναι, δεν είμαι βλάκας.
Θα μου πείτε ότι νομίζουν ότι θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Μάλιστα, 2-3 φορές που προσπαθήσαμε εμείς να οργανώσουμε κάτι κανένας δεν ακολούθησε. Λες και είμαστε αόρατοι.

Μα εμείς, δεν θέλουμε να είμαστε συνέχεια μόνοι μας και ΠΟΤΕ δεν δείξαμε ότι δεν θέλουμε να βγούμε με την παρέα. Το αντίθετο μάλιστα, πολλές φορές θα επικοινωνήσουμε εμείς με κάποιον από την παρέα και αν μας πουν "είμαστε στον τάδε τόπο, ελάτε" θα πάμε να τους βρούμε. Έστω κι αν μας το πουν τελευταία στιγμή. Όμως από το πρόγραμμα τους βγήκαμε.

Μα γιατί?? Επειδή όταν πάμε κάπου με την παρέα κρατιόμαστε χέρι χέρι, κοιταζόμαστε και αγκαλιαζόμαστε λίγο? Δεν κάνουμε κάτι υπερβολικό ή κάτι που θα έσπαζε τα νεύρα σε κάποιον, αλήθεια, σας ορκίζομαι. Ούτε και όταν είμαστε σε παρέα μιλούμε μόνο μεταξύ μας και δεν δίνουμε σημασία σε κανέναν άλλον. Βέβαια, τώρα τελευταία που μας απομόνωσαν, όποτε βρεθούμε με την παρέα, αυτοί λένε τα δικά τους "προχτές που πήγαμε στον τάδε τόπο" (που εμείς δεν είχαμε ιδέα), τα μυστικά τους έτσι κι εμείς αναγκαστικά δεν έχουμε κάτι να πούμε.
Μα γιατί μας απομονώνουν? Απλώς....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ!! Και θα παραμείνουμε ερωτευμένοι για πολλύ καιρό ακόμα. Χωνέψτε το.
(Θύμωσα τώρα)

Βασικά με πληγώνει λίγο αυτή η κατάσταση. Τώρα έχω τα couples μα έχασα τους singles. Και δυστυχώς οι δεύτεροι είναι περισσότεροι και πιο κοντινοί μου. Δηλαδή είναι είτε η μια κατάσταση είτε η άλλη? Αν γίνονταν όλοι αυτοί couples σας βάζω και στοίχημα ότι θα μας ήθελαν συνέχεια στην παρέα.

Ξαφνικά ούτε οι κολλητοί μας δεν μας ψάχνουν.... :(

Μια πόλη κοστουμαρισμένη

Γύρισα!!
Ήμουν σε μια πόλη ευρωπαϊκή, γεμάτη ανθρώπους από όλη την Ευρώπη μα και από τον υπόλοιπο κόσμο. Πόλη πολυεθνική, σαν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις εξάλλου.

Ήταν αστείο. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους με κοστούμια, γυναίκες με τακούνια και χαρτοφύλακες να περπατούν στους δρόμους, να μπαινοβγαίνουν στο μετρό, να ανεβαίνουν στα πολυώροφα κτίρια. Χιλιάδες κόσμου.

Τώρα τι μάθαμε και τι θα κάνουμε...θα δείξει ο χρόνος.
Προς το παρόν έχω να διαβάσω μπόλικες αναρτήσεις από όλους εσάς.

Κι έχω να γράψω και μια δική μου για κάτι σκέψεις που πρόλαβα να κάνω στα αεροπλάνα και τα βράδια στο ξενοδοχείο για τους singles and couples. Από βδομάδας!!

Καλό σαββατοκυρίακο να έχουμε!!