My newsletter

Απηύδησα με τις εκλογές!! "Τους είδατε τους ξέρετε" (κι εσάς σας είδαμε, σας ξέρουμε!), "Νέα γυναίκα, με άποψη" (Νέα?! ΝΕΑ?!), "Δύναμη για τον λαό" (Τον ποιον??), "Ανατροπή" (...και πέναλτυ στην γκόμενα απέναντι..!) , "Μαζί κάνουμε τη διαφορά" (μόνος έχεις όμως τα λεφτα!), "Η πολιτική είναι αλλιώς" (ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς!), "Η Θέκλα θέλει σε μαζί της στη βουλή" (εννά μοιραζόμαστε και τον μισθό της?) κτλ κτλ καταλάβατε! Να έρθει η Κυριακή να ησυχάσουμε!


Γέλασα με κοπέλα μέσης ηλικίας - ταμία υπεραγοράς που με έβαλε να της εξηγήσω τι κάνουν οι πατοί από σιλικόνη που αγόρασα για κάτι ψηλά παππούτσια που έχω για να μου πει ότι πήρε κι αυτή ψηλά παππούτσια και μάλιστα κυρίες κύριοι ΜΑΡΚΑΣ!!

Συγκινήθηκα όταν καλή μου φίλη μου είπε ότι μου χρωστά εμένα τη δουλειά που βρήκε και αποκαταστάθηκε πλέον επαγγελματικά επειδή αν δεν της διάβαζα και δεν την έπριζα για τις εξετάσεις δεν θα τα κατάφερνε ποτέ τόσο καλά! Βεβαίως, αν δεν έκοβε το μυαλό της, δεν θα έγραφε τόσο καλά αλλά όπως και να έχει, με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα!

Εκνευρίστηκα όταν κάναμε κράτηση στα Πιατάκια στη Λεμεσό και την επόμενη μέρα μας είπαν ότι έκαναν λάθος και δεν είχαν τραπέζι. Ούτε για την επόμενη βδομάδα! Όμως...

Ενθουσιάστηκα τόσο με το φαΐ όσο και με τον χώρο του μπαρ-εστιατορίου Draught στη Λεμεσό. Το σουφλέ άσπρης σοκολάτας ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ! (όμως δεν μπορείς να το φας ολόκληρο)

Εκπλάγηκα ευχάριστα όταν πήγα σε ένα κατάστημα και αγόρασα ένα 3d puzzle δωράκι για τον άντρα μου (που έχει μανία) και όταν πήγα σπίτι είχε αγοράσει ακριβώς το ίδιο ενώ είχε περίπου 10 διαφορετικά σχέδια. Μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον....

Χαλιέμαι απίστευτα όταν με βάζουν να διοργανώσω κάτι και κανένας δεν είναι σίγουρος αν θα έρθει και όλοι θα μου πούνε "αύριο" ενώ πρέπει να κάνω κράτηση....σήμερα! Μια έκδρομη για φαγητό στα βουνά τους είπα να πάμε, όχι τον γύρο του κόσμου!

Ανυπομονώ για τους Πιρατές της Καραϊβικής 4. Είδα το 1, 2 και 3 τις προηγούμενες μέρες και είναι η πρώτη ταινία που επιτέλους χώνεψα και μισοερωτεύτηκα τον Johny. Yo ho...!

Θέλω οπωσδήποτε να κλείσω τις διακοπές μου το συντομότερο. Ελληνικό νησί, ρομαντζάδες, ωραία τοπία, θάλασσα και καλό φαγητό!

Πρέπει να θυμηθώ να πάρω επιτέλους το παλτό μου από το καθαριστήριο!

Τρελλαίνομαι (και με τρέλλανε ο άντρας μου) με αυτό το τραγούδι...

Όλα του μπλογκ δύσκολα!

Λοιπόν,


Επειδή τόσο χαμό στα σχόλια έχω να δω από τότε που έγραφα τον πόνο μου για τον καταραμένο...
Κι επειδή όλους τα σχόλια τα βρίσκω ουσιαστικά και χρήζουν σχολιασμού...
Είπα να γράψω νέο ποστ.

Πρώτα απ΄ όλα, εγώ κανένα άγχος δεν έχω για το πότε θα παντρευτούμε, πότε θα μου κάνει πρόταση γάμου. Ξέρω ότι το έχει στο μυαλό του, όπως το έχω κι εγώ και ότι θα γίνει κάποια στιγμή. Ξέρω επίσης ότι δεν θέλει να πάει πολύ μακριά αυτή η βαλίτσα. Και αυτό όχι επειδή θέλει αμάν αμάν να βάλει κοστούμι, εγώ νυφικό (που μου αρέσει δηλαδή η ιδέα και θα είμαι μια χαρούμενη νύφη) και να στέκουμε τρεις ώρες να κάνουμε χειραψίες και να λέμε ευχαριστώ. Μάλλον επειδή είναι μια "υποχρέωση" που θέλουμε να την κάνουμε για να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Να κάνουμε παιδάκια. Και μην αρχίσετε ότι παιδιά μπορείς να κάνεις και χωρίς να παντρευτείς γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν με ενοχλεί γενικά η ιδέα του γάμου και δεν είμαι κατά του γάμου. Ούτε πιστεύω ότι όλοι οι παντρεμένοι κακοπερνούν ή ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Έχω το παράδειγμα των γονιών μου εξάλλου! Ο έρωτας μπορεί να πεθάνει και χωρίς το χαρτί του γάμου και την βέρα στο δάκτυλο. Αυτό που ζω τώρα είναι περίπου σαν γάμος χωρίς όμως τα παιδιά. Το θέμα είναι ότι εγώ ανυπομονώ να κάνω παιδί και μακάρι δηλαδή με τόσα που ακούμε σήμερα να μπορέσω να κάνω ένα παιδάκι. Τι να πω, ξύπνησε το μητρικό μου ένστικτο. Κι αφού η ιδέα του γάμου δεν με ενοχλεί γιατί να μην παντρευτώ πρώτα και μετά να κάνω και το παιδάκι μου αφού θέλω να τα κάνω με αυτή τη σειρά?

Ξέρω ότι και ο άντρας ΜΟΥ σκέφτεται το ίδιο. (Δεν έβαζα το ΜΟΥ γιατί ήθελα να μιλήσω για γάμο κι επειδή δυο παντρεμένοι λένε "ο άντρας ΜΟΥ" ήθελα να κάνω κάποιο διαχωρισμό. Είναι ο άντρας ΜΟΥ στην σκέψη μου όπως ήταν και πριν).

Με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να οργανώσω ένα γάμο αλλά περισσότερο με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να βρω/να κτίσω/να σχεδιάσω ένα σπίτι. Και αυτό πρέπει να γίνει όταν θα αποκτήσουμε μωρό γιατί δεν θα μείνω πάντα σε ένα διαμέρισμα. Δεν το θέλω εξάλλου. Με αγχώνει όπως με αγχώνει κάθε φορά ένα νέο πρόγραμμα στη δουλειά, ένα επαγγελματικό ταξίδι σε άγνωστο προορισμό, η παρουσίαση μπροστά από άτομα που δεν γνωρίζω. Με αγχώνει κάτι που είναι άγνωστο και επειδή έχω έναν άντρα που είναι υπερβολικά οργανωμένος αλλά τελειομανής και με αγχώνει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Και δεν θέλω να τα κάνει όλα μόνος του γιατί θέλω να συμμετέχω αλλά χωρίς το άγχος.

Καλώς ή κακώς γνώρισα την οικογένεια του καλά και αυτός τη δική μου γιατί είμαστε πολύ κοντά και κάνουμε παρέα με τους μικρούς της οικογένειας. Σε όλα τα τραπέζια πάμε μαζί, στους γονείς μου πάμε μαζί, στους γάμους πάμε μαζί. Ο γάμος που είχαμε δεν ήταν απλώς ένας γάμος για μένα, είναι τόσο κοντά μου αυτά τα άτομα που τα νιώθω σχεδόν σαν οικογένεια μου. Είμαστε ακριβώς σαν παντρεμένοι.

Ο άντρας μου με αγαπά. Κι εγώ τον αγαπώ. Και θέλω να έχω μια όμορφη ιστορία να σκέφτομαι για το πώς παντρευτήκαμε. Πώς μου έκανε την πρόταση, πώς εκπλάγηκα, πώς το οργανώσε, πώς δέκτηκα. Δεν θέλω να κάνω εγώ την πρόταση, δεν θέλω να γίνει πλάγια. ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Το στερήθηκα πολύ το παράμυθι με τον πρώην καταραμένο, έχασα τον ρομαντισμό και την ροζ μου πλευρά. Και τώρα την θέλω πίσω.

Και δεν θέλω τίποτα να γίνει επειδή μας πιέζουν οι έξω. Εγώ έχω ένα μεγάλο κακό. Δεν αντέχω την πίεση ακόμα κι αν φαινομενικά δεν με επηρεάζει. Και όταν με πιέσουν να κάνω κάτι (έστω κι αν θα το έκανα έτσι κι αλλιώς) με πιάνει η βίδα και δεν θέλω να το κάνω. Δεν θέλω να με ρωτούν, δεν θέλω να ρωτούν τον άντρα μου, δεν θέλω να μας μουρμουρούν. Ξέρω ότι έτσι είναι οι συγγενείς, έτσι είναι οι Κυπραίοι, ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο. Δεν θέλω να απαντώ με αγένεια (διότι άμα θυμώσω δεν συγκρατούμαι) διότι δεν θέλω να χαλάσω τις σχέσεις μας.

Θέλω όμως να γίνει όπως το έχω στο μυαλό μου. Και να είναι για όλους έκπληξη. Δεν θέλω να κάνω καμιά συζήτηση ούτε με τον άντρα μου ούτε με τους συγγενείς. Και ο λόγος που τα ρίχνω πάνω του όταν με ρωτούν είναι επειδή εκείνος είναι πιο ικανός από μένα να τους αντιμετωπίσει. Κι όταν θυμώνει δεν τον πιάνει η βίδα όπως με πιάνει εμένα.

Δεν θέλω να θέσω χρονοδιαγράμματα. Ξέρω τι θέλει χωρίς να το έχουμε συζητήσει το θέμα καθεαυτό.

Αν μου έλεγε σήμερα να παντρευτούμε θα του έλεγα ναι.

(Τα έγραψα λίγο ανακατεμένα αλλά ελπίζω να βγάλετε νόημα όσοι το διαβάσετε!)

Όλα του γάμου δύσκολα

Είπατε ποτέ τον πόνο σας σε αστυνομικό? Εγώ τον είπα την προηγούμενη βδομάδα σε έναν αστυνομικό που με σταμάτησε για έλεγχο για ποτό. Του είπα την ιστορία του τι έγινε εκείνη την νύχτα, έβγαλα τα νεύρα μου και ξεθύμανα. Ομολογώ ότι ο κύριος με άκουσε με προσοχή, σχεδόν συμμετείχε στο δράμα μου και μετά με έστειλε στο καλό χωρίς να μου κάνει έλεγχο. Δεν μπορώ να γράψω την ιστορία γιατί την ξέρει πολλύς κόσμος άσχετος και δεν θέλω να γίνω (κι άλλο) αναγνωρίσιμη. Πάντως είναι τραγικά αστεία ιστορία και δεν έχει σχέση με τον άντρα.
Τέλοσπαντων, πάμε πάρακατω.

Είχαμε γάμο στενό συγγενικό, δικό του. Και ήταν λες και το τιμώμενο ζευγάρι ήμαστε εγώ και ο άντρας αντί ο γαμπρός κι η νύφη. Δεν ήταν απλώς "και στα δικά σας". Ήταν τόση η ένταση του "άτε, εσείς πότε?" που κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην νευριάσω. Γνώρισα ένα σωρό νέους συγγενείς και φίλους που δεν είχα γνωρίσει μέχρι τώρα. Όλοι σχεδόν με αντιμετώπιζαν σαν την "μέλλουσα νύφη" και όλοι με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω. Δεν εννοώ κάτι κακό, αλλά ήταν λες και είμαι στο κέντρο του κόσμου. Και το σιχαίνομαι φρικτά να είμαι στο κέντρο. Όλοι ήθελαν να με γνωρίσουν, όλοι με φιλούσαν, όλοι μου είπαν ότι εμείς είμαστε οι επόμενοι. Οι δικοί του λένε τα καλύτερα για μένα και οι δικοί μου γι αυτόν. Ναι, ναι, ήταν καλεσμένοι και οι δικοί μου στον γάμο. Περιπλέκονται τα πράγματα και προσπαθούμε να μην αγχωνόμαστε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χόρταινα να τον κοιτάζω. Το κοστούμι, η γραβάτα, έλαμπε. Είναι σαν μια μικρή ηλιακτίδα που ξετρύπωσε και έλαμψε όλος ο κόσμος. Ο νονός του μου είπε ότι του έβγαλα έναν εαυτό που δεν ήξεραν ότι υπήρχε. Έναν λαμπερό άνθρωπο. Μα νιώθω κι εγώ πιο όμορφη δίπλα του. Μας βλέπω στις φωτογραφίες και αυτοθαυμάζομαι και για τους δυο μας (!!!). Ψωνίστηκα (!!!)

Όσοι με ρωτούσαν "εσείς πότε?" απαντούσα αμήχανα "εε σιγά σιγά". Στους στενούς όμως που έχω το θάρρος τους τους έλεγα "τι θέλετε, εγώ θα του κάνω πρόταση γάμου?". Το έλεγα για να με αφήσουν ήσυχη, τα έριχνα πάνω του για να γλιτώσω. Ευτυχώς (οι περισσότεροι) σιωπούσαν όταν έλεγα την ατάκα μου. Ο άντρας θυμώνει αλλά δεν το δείχνει, εκτός στους πολύ πολύ στενούς. Δεν θέλει να με πιέζουν, δεν θέλει να μου μουρμουρούν. Για να είμαι ειλικρινής εγώ δεν ξέρω τι θέλω. Αν όλοι μας σπρώχνουν, ίσως το αποφασίσουμε πιο γρήγορα. Αλλά δεν θέλω να αποφασιστεί υπό πίεση. Θέλω να γίνει ρομαντικά, απλά και ήρεμα. Κι ο άντρας αυτό λέει. "Όταν θα νιώσουμε έτοιμοι θα το καταλάβουμε και θα συμβεί". Βέβαια αυτός ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί δεν ισχύει και τόσο. Δεν θα του πω ποτέ "ε άτε, θα παντρευτούμε?" εγώ. Θα μπορούσα να δοκιμάσω με πλάγιους τρόπους αλλά δεν θέλω. Θέλω να έρθει από μόνος του, όπως γίνονταν μέχρι τώρα όλα τα βήματα μας εξάλλου. Με έπιασαν οι ρομαντισμοί....Θέλω να μου το πει στην επέτειο μας, στις διακοπές, σε άσχετη στιγμή. Όπως και όποτε του έρθει μα να είναι ρομαντικό και να με βρει εξ απροόπτου.

Από την άλλη....ακούω κάτι φωνές μέσα μου. Μήπως να περιμένουμε? Μήπως βιαζόμαστε? Είμαι έτοιμη για νέα αλλαγή? Τώρα θα μου πείτε τι αλλαγή θα είναι? Μένουμε ήδη μαζί εδώ και 4 μήνες, τι θα αλλάξει η.....επισημοποίηση? Θα γνωρίσω κι άλλους συγγενείς, θα γνωριστούν μεταξύ τους, θα λένε οι γονείς ότι "αρραβώνιασα την κόρη / το γιο μου". Τι αλλάζει στην ουσία? Τίποτα. Κι όμως νιώθω κάποια μικρή πίεση. Ίσως επειδή δεν θα είχα ιδέα πώς να διοργανώσω ένα γάμο, πώς να κτίσω ένα σπίτι, πώς να γεννήσω παιδιά. Και φοβάμαι ότι θα τσακωνόμαστε για αυτά όπως τότε που διαλέγαμε έπιπλα για το διαμέρισμα. Φανταστείτε! Με αγχώνουν αυτά που δεν έχουν τόση αξία όσο τα άλλα. Είμαι σίγουρη ότι τον αγαπώ, ότι τον θέλω, ότι οι οικογένειες μας είναι καλά και με τους δυο αλλά και μεταξύ τους. Μην μου θυμώσετε....

Και επειδή νιώθω αυτήν την κάποια πίεση, βλέπω και τα ανάλογα όνειρα.

Προψές έβλεπα ότι πήγε ο άντρας και έβαλε ανακοίνωση γάμου μας στην εφημερίδα....χωρίς να μου το πει εμένα, χωρίς να με ρωτήσει! Νευρίασα στον ύπνο μου.

Ψες έβλεπα ότι μου έκανε πρόταση γάμου με ένα δακτυλίδι Α-ΠΑΙ-ΣΙ-Ο. Και ήμουν αναγκασμένη να το φοράω. Και πάλι νευρίασα στον ύπνο μου.

Ακούω...!

Επαντρεύαν ένα γέρο

Ακούσα το ένα πρωί που τους πελλούς του Σούπερ και επέθανα που το γέλιο.
Μετά έκοψε τους το η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης και εν τους άφηκε να το ξαναμεταδόσουν.

Άτε, δοκιμάστε να το τραγουδήσετε!!!
Και καλό μας Σαββατοκυρίακο...!

Χρόνε τρέξε!!

Βλέπω το νησί.
Ποιο νησί??
Τη Σπιναλόγκα!!
Είμαι τυλιγμένη με την κουβέρτα του που μου φαίνεται ότι μυρίζει λίγο κολώνια.
Τρώω την σοκολάτα που μου αγόρασε χτες και του είπα ότι δεν ήταν αυτή που ήθελα.
Μπήκα σπίτι αργά το απόγευμα πια, γιατί φρόντισα να έχω διάφορα να κάνω για να μην έρθω σπίτι νωρίς και με πιάσει η κατάθλιψη. Μα κάποτε έπρεπε να γυρίσω σπίτι.
Και το βρήκα έρημο, σκοτεινό και παγωμένο. Φταίει κι αυτό το ψιλόβροχο όλη μέρα.
Έκανα ένα μπάνιο στα γρήγορα και κάθομαι στον καναπέ με τα μαλλιά ανακατεμένα και αχτένιστα χωρίς να με νοιάζει. Ούτε και την κρέμα σώματος μου που μου έφερε δώρο έβαλα, έτσι δεν μυρίζω καρύδα όπως κάθε βράδυ.
Έφτιαξα φαγητό για έναν. Και τι φαγητό, μακαρόνια. Σκέτα, με τυρί και ριγάνη. Δεν έκανα σάλτσα,βαρέθηκα.
Ούτε δουλειές έκανα. Τα ρούχα στην απλώστρα έχουν στεγνώσει και θέλουν μάζεμα, το κρεβάτι είναι κακοστρωμένο,η ανακύκλωση πρέπει να κατεβεί κάτω στους κάδους.
Ούτε τρεις ώρες δεν πέρασαν από την στιγμή που μπήκα σπίτι.
Όσο σκέφτομαι ότι θα κοιμηθώ σε αυτό το άδειο κρεβάτι ολομόναχη...
Μα ποιος θα με ξυπνήσει όταν αποκοιμηθώ (πράγμα σίγουρο!) για να πάω στο κρεβάτι?
Μήπως να κοιμηθώ στον καναπέ και να μείνω εδώ?
Ποιος θα μου φέρει τα cornflakes μου το πρωί?
Γάλα ευτυχώς θυμήθηκα να αγοράσω. Από το περίπτερο στο τελευταίο στρίψιμο πριν το σπίτι μου. Ασχέτως ότι διέσχισα ολόκληρη την Λευκωσία το απόγευμα.
Την μπουκάλα του νερού μου την άλλαξε χτες το βράδυ. Ευτυχώς.

Δεν το περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο έντονα την απουσία του.

Μου λείπει. Γερμανία πήγε, για ταξίδι επαγγελματικό.
3 τζιαι πόψε...!
Όπως τα αγόρια στον στρατό!!

Η εξήγηση του ονείρου

Προχτές το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι κρατούσα ένα μωρό,βρέφος στα χέρια μου. Ξύπνησα,πήγα δουλειά και πήρα την γιαγιά μου τηλέφωνο. Η....ετυμηγορία ήταν "κορούα μου, θα περάσεις λαχτάρα και θα στενοχωρεθείς". Πριν το μεσημέρι σχεδόν να έρθω σε σύγκρουση με την μαστόρισσα αλλά τελικά τα κατάφερα να μην τσακωθώ. Θεώρησα ότι αυτή ήταν η λαχτάρα...

Έρχομαι σπίτι, βρίσκω τον άντρα μου να ψάχνει τις μαγειρικές του περιβόητου thermomix για να μαγειρέψει αυτός το βράδυ. Είχαμε επέτειο (κάθε μήνα εμείς γιορτάζουμε επέτειο!) και είπαμε να οργανώσουμε ρομαντικό δείπνο.
Πού να ήξερα...

Μετά το μεσημεριανό φαγητό μου είπε ότι θα πήγαινε σε κάτι πελάτες του που τους ξέρω κι εγώ και μου είπε να με πάρει μαζί του για παρέα. Πήγαμε, ήπιαμε και τον καφέ μας, ήταν και ωραία μέρα έξω...Φεύγουμε και ενώ επιστρέφαμε μου λέει πάμε να σε κεράσω ένα φρέσκο χυμό? Πήραμε και τους χυμούς μας, φράουλα-μπανάνα και επιστρέψαμε εγώ στο σπίτι κι αυτός στη δουλειά. Ήταν όλα πολύ ωραία, είχα καλή διάθεση και είπα να πάω γυμναστική. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, σταματώ στο βενζινάδικο, κατεβαίνω, πληρώνω και συνεχίζω το δρόμο μου. Οπότε βλέπω ότι είχα αναπάντητη από τον άντρα μου. Τον παίρνω πίσω...

-Αγάπη με πήρες τηλέφωνο?
-Ναι...πάω στο...Απολλώνειο.
Αυτά τα είπε βήχοντας και ασθμαίνοντας κι εγώ να μην πολυκαταλαβαίνω τι λέει.
-Στο νοσοκομείο??Τι έγινε? Γιατί δεν μπορώ να σε ακούσω καλά?
-Αγάπη δεν αναπνέω...............
Και κλείνει.

Ήμουν κάπου στο κέντρο της Λευκωσίας, με τρομερή κίνηση.
Δεν ξέρω πώς οδήγησα, δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν,δεν ξέρω πόση ώρα έκανα να φτάσω.

Τελικά δεν πήγε στο Απολλώνειο γιατί ήταν πολύ μακριά, μπήκε στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκε ευτυχώς. Τον βρήκα μέσα στους γιατρούς, ιδρωμένο, κατακόκκινο, μη μπορώντας να πάρει ανάσα.
Πρέπει να φαινόμουν τόσο τρομαγμένη που αντί να του κρατώ εγώ το χέρι, κρατούσε αυτός το δικό μου. Με σύστησε και στον γιατρό...."Γιατρέ, από εδώ η......αρραβωνιαστικιά μου." Μέσα στην σύγχυση μου, μου ήρθε γέλιο. Πότε αρραβωνιαστήκαμε και δεν το ξέρω? Μετά μου είπε τι να με ονόμαζε? Η φιλενάδα του?
Μας είπε ο γιατρός ότι ήταν ασθματικό επεισόδιο (ασχέτως αν δεν έχει άσθμα, έχει κάποια αναπνευστική ευαισθησία και το ξανάπαθε παλιότερα όταν εισέπνευσε κάτι που τον πείραξε) και τον κράτησαν μέσα το βράδυ για προληπτικούς λόγους. Του έβαλαν μάσκες και ορούς και τα συναφή.
Ένιωθα σαν να είμαι σε άλλη διάσταση. Μου έδωσαν να συμπληρώσω τα στοιχεία του και δεν ξέρω πώς κατάφερα να θυμηθώ το όνομα του και την ημερομηνία γέννησης. Διαπίστωσα ότι δεν ξέρω το σταθερό τηλέφωνο του πατρικού του, ούτε της δουλειάς, ούτε θυμάμαι τον ταχυδρομικό κώδικα του σπιτιού μας. Πάλι καλά που θυμήθηκα την όδο να λέτε!
Έβαλα και το όνομα μου και όταν τον ρώτησα τι να βάλω στο κουτάκι "συγγένεια με τον ασθενή" , μου είπε με τον πιο φυσικό τρόπο...."αρραβωνιαστικιά". Μην αρχίσετε τα συγχαρητήρια, μέχρι να δούμε δακτυλίδι και κανονική πρόταση, δεν είμαστε τίποτα τέτοιο!
Έκατσα μαζί του ως τα μεσάνυχτα και μετά με ανάγκασε να πάω σπίτι. Δεν ήθελα να φύγω. Έφτασα σε ένα φούρνο, πήρα κάτι να φάω και όταν μπήκα στο αυτοκίνητο αντί να γυρίσω σπίτι, πήγα πίσω στο νοσοκομείο. Γέλασε όταν με είδε να επιστρέφω. Φάγαμε μαζί και μετά με έδιωξε οριστικά. "Πήγαινε να απλώσεις στην κρεβατάρα μας, απόψε είναι όλη δική σου", μου είπε, πρόσθεσε "και χρόνια μας πολλά" και με έδιωξε από το κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ήρθα σπίτι, έρημο, παγωμένο και σκοτεινό. Ξάπλωσα σε μια γωνίτσα του κρεβατιού και υποτίθεται κοιμήθηκα. Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο, ο άντρας μου ήταν μια χαρά. Οι νοσοκόμες μου είπαν ότι πιο ήσυχο και καλοδιάθετο ασθενή δεν είχαν ποτέ! Ήρθαμε σπίτι και εδώ και ώρες, έχω τόση υπερένταση που είναι αδύνατον να κάτσω. Έβαλα τρία πλυντήρια, πήγα το αυτοκίνητο για πλύσιμο, έτριψα την κουζίνα, καθάρισα μπάνιο και τουαλέτα. Τώρα θα πάω να μαγειρέψω. Και απορώ πότε θα τεζάρω.

Και, τόσο απλά, εξηγήθηκε το όνειρο!

Αν το έβρετε

Φακκούν μου οι συγκεντρωτικοί άνθρωποι.
Φακκούν μου τζείνοι που θέλουν να γίνονται τα πάντα με τον δικό τους τρόπο αλλιώς έννεν σωστά.
Φακκούν μου τζείνοι που επιδιώκουν να φαίνονται ότι εν τζείνοι που κάμνουν όλη τη δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που μουρμουρούν συνέχεια ότι οι προϊστάμενοι τους εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν τζιαι μετά οι ίδιοι εν αναγνωρίζουν τη δουλειά που κάμνουν οι υφιστάμενοι τους.
Φακκούν μου τζείνοι που ποτέ έννεν ευχαριστημένοι με τίποτε.
Φακκούν μου τζείνοι που με βάλλουν να γράφω και να ξαναγράφω μιαν γέρημη επιστολή διορθώνοντας κάθε φορά ένα κόμμα, ένα "και" και άλλα μη ουσιώδη πράματα.
Φακκούν μου τζείνοι που επειδή εν έχουν ζωή μετά τη δουλειά εν σεβούνται τη δική μου.
Φακκούν μου τζείνοι που θωρούν σενάρια συνομωσίας συνέχεια και ψουψουρούν στο τηλέφωνο και πίσω που την πλάτη μου.
Φακκούν μου τζείνοι που έννεν ευχαριστημένοι με τον παχουλότατο μισθό τους τζιαι θέλουν πιο πολλά.
Φακκούν μου τζείνοι που ούλλη μέρα τρων μου τη μέρα μου να χουμίζονται για τα τεράστια έργα τους και να παραπονιούνται για "τις αδικίες" που τους κάμνουν ούλλοι (λόγω συμφερόντων) και μετά να απαιτούν να μείνω πιο άργα για να τελειώσω τις δουλειές που δεν με άφηκαν να προλάβω να κάμω.
Φακκούν μου τζείνοι που τα δικά τους καθήκοντα εν δύσκολα, περίπλοκα και απαιτούν σκέψη ενώ τα δικά μου πάντα εν απλά και 5 λεπτά δουλειά.
Φακκούν μου τζείνοι που εν με σέβονται και έρκουνται και μιλούν μου (επανειλημμένα!) ενώ θωρούν ότι μιλώ (για δουλειά) στο τηλέφωνο ή ότι είμαι συγκεντρωμένη σε κάτι ενώ όταν πάω εγώ να τους μιλήσω ΠΟΤΕ δεν ακούν και πρέπει να επαναλαμβάνω σαν μαλάκας την ερώτηση.
Φακκούν μου τζείνοι που δεν δέχονται ποτέ ότι μπορεί κάποιος να έχει μιαν καλύτερη ιδέα ή ότι μπορεί να διαφωνήσεις μαζί τους.
Φακκούν μου τζείνοι που πιάνουν όλα τα μπράβο για τη δουλειά που έκαμες εσύ και εν αννοίουν το στόμα τους να πουν την αλήθεια.

Άτε, αν το έβρετε ποια μου φακκά!!!!