Λοιπόν, πήγαμε τελικά στην ωραία Κέρκυρα. Και εκτός από υπέροχα είχαμε και διάφορα ευτράπελα και κάποια άλλα περιστατικά που δεν ξέρω σε ποια κατηγορία κατατάσσονται. Πρώτα από όλα πρέπει να σας πω, εγώ που δεν ξαναπήγα Ιόνιο, ήταν πανέμορφα! Τόσο πράσινο, τόσο κρυστάλλινα νερά δεν έχω ξαναδεί. Και δεν είναι καθόλου μικρό νησί. Μια βδομάδα μας πήρε να το γυρίσουμε σχεδόν όλο. Όμως το είδαμε αναλυτικά, τόσο αναλυτικά δεν το είδε κανένας άλλος τουρίστας. Από την πόλη μέχρι τα χωριουδάκια στα βουνά, τα δάση, τις κρυμμένες παραλίες, τα κάστρα. Τα πάντα. Εννοείται πήγαμε και στα κλασσικά αξιοθέατα, στο Αχίλλειο, στο παλιό φρούριο, στην περιοχή Λιστόν και στην παλιά πόλη, στην Παλαιοκαστρίτσα. Όμως τα άλλα που είδαμε....
Φανταστείτε ένα δάσος στα βουνά από ελαιόδεντρα. Όχι σαν τα δικά μας, θεόρατα, γίγαντες τα λένε. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στις ελιές, κατάλοιπα του παρελθόντος μου. Τόσο πυκνά δέντρα που το φως δεν έφτανε στο έδαφος. Πήγαμε και στο πιο ψηλό βουνό, στη μονή Παντοκράτορα. Είδαμε και το τελευταίο ψαροχώρι. Μέχρι και σε παραδοσιακό πανηγύρι πήγαμε.
Είχαμε και κάποια μικροατυχήματα. Βασικά το ένα ήταν ατύχημα, το άλλο ήταν τρέλλα και απερισκεψία του....Μαγκάιβερ που είχα μαζί μου. Τον κανονικό μου άντρα τον άφησα στην Κύπρο και πήρα μαζί μου τον άλλο, τον τρελλό τον εξερευνητή. Το πρώτο ήταν ένα μικροατύχημα, κόλλησε το αυτοκίνητο μας σε ένα μικρό χαντάκι με αγκάθια και δεν άρπαζαν οι τροχοί να βγει. Έπρεπε να έρθει κάποιος να μας τραβήξει από πίσω, μικρό αυτοκινητάκι, θα έβγαινε εύκολα. Ήμαστε σε μια παραλία κοντά σε ένα χωριό. Ανθρώποι να μας τραβήξουν υπήρχαν, σχοινί δεν είχαμε. Απέναντι από την παραλία υπήρχε ένας αστυνομικός σταθμός. Πάμε εκεί, κλειστά. Ακούγονταν από μέσα ομιλίες, κτυπούσαμε, κτυπούσαμε, κανένας! Με πιάνουν έμενα τα νεύρα, βάζω τις φωνές ΑΑΑΣΤΥΝΟΜΙΙΙΙΑΑΑΑΑ!!!!, αμέσως εμφανίστηκε ένας φρεσκοξυρισμένος νεαρός αστυνομικός. Του λέμε το πρόβλημα μας και αν μπορεί να έρθει να μας τραβήξει με ένα από τα τέρατα-πατρόλ οχήματα που είχαν στην αυλή και τι μας λέει? "Δεν μπορούμε γιατί μπορεί να κάνουμε ζημιά στο υπηρεσιακό μας αυτοκίνητο!"." Καλά, του λέω εγώ, μήπως να μας δίνατε κάποιο σχοινί να μας τραβήξει κάποιος άλλος?". Φυσικά είπε ότι δεν είχε και να πάρουμε στις πληροφορίες. Φυσικά δεν ήξερε τηλεφωνικό αριθμό για τις πληροφορίες και φυσικότατα δεν είχε ούτε τηλεφωνικό κατάλογο εκεί! Απορώ πώς άντεξα και δεν άρχισα τις βρισιές. Να σας ζήσει η αστυνομία σας Ελλάδα! Πήγαμε πίσω στο αυτοκίνητο και θα παίρναμε αυτόν που μας το νοίκιασε. Ζημιά δεν υπήρχε, σε μια λακούβα έπεσε, ούτε καν γδαρσίματα. Ξαφνικά περνά ένας μεγάλος κύριος με την ωραία του διπλοκαμπινιά! Τον σταματήσαμε, ήταν βαρκάρης ο άνθρωπος. Μέσα σε ένα λεπτό έδεσε το αυτοκίνητο του στο δικό μας και μας έβγαλε. Πήγε ο δικός μου να τον πληρώσει, δεν δεχόταν με τίποτα και με το ζόρι πήγαμε στο καφενεδάκι εκεί για να του κεράσουμε μια λεμονάδα. Μακάρι να είναι καλά ο άνθρωπος, αυτοί είναι οι Έλληνες!
Το δεύτερο ήταν η πιο μεγάλη απερισκεψία. Καταλήξαμε στο πιο ψηλό βουνό του νησιού να κατεβαίνουμε χωματόδρομο----χωματόδρομο τρόπος του λέγειν, πιο λογικό θα ήταν να τον έλεγα βραχόδρομο τέτοιος που ήταν. Χωρίς τρόπο να επιστρέψουμε πίσω, χωρίς να βλέπουμε σπίτια και χωριά γύρω μας, μόνο την θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα, γκρεμός και αγκάθια, με ένα εντελώς ακατάλληλο αυτοκίνητο που χάριν στις οδηγητικές ικανότητες του Ράμπο μου δεν το διαλύσαμε. Φοβηθήκαμε. Και οι δυο. Τόσο πολύ που κατέβαινα και προχωρούσα με τα πόδια. Κι επειδή ήξερα ότι και αυτός φοβήθηκε, αγχώθηκε, δεν έλεγα τίποτε, δεν μουρμουρούσα. Και εκπλάγηκα με τον εαυτό μου. Ο συνήθης εαυτός μου θα φώναζε και θα κατηγορούσε και θα μουρμουρούσε. Όμως, βλέποντας τον, παρόλο που έφταιγε, ένιωθε τόσο άσχημα που τον λυπόμουν να του μουρμουρώ. Και κάπου εκεί, στη μέση της πλαγιάς του βουνού κατεβήκε κι αυτός από το αυτοκίνητο και ήρθε μπροστά που περπατούσα μόνη μου. Με αγκάλιασε σφικτά και μου είπε συγγνώμη και ότι αυτός φταίει που βρεθήκαμε εκεί και έπρεπε να με ακούσει από την αρχή. Και μετά μου είπε....
"Ξέρω τι περιμένεις από μένα, ξέρω τι περιμένουν όλοι ότι θα γίνει σε αυτό το ταξίδι. Ξέρω ότι θα πάμε πίσω και όλοι θα ρωτούν...Μα δεν ΤΟ έχω και...."
Ένιωσα λίγο ότι τρέμουν τα πόδια μου για κάποιο λόγο. Του είπα..."Δεν έχει σημασία αν ΤΟ έχεις ή όχι, είναι μόνο ένα σύμβολο. Η ουσία είναι να το θέλεις".
Και δεν είπαμε τίποτα άλλο. Και κατεβήκαμε μετά από 2 και κάτι ώρες το βουνό και ευχαριστήσαμε τον Παντοκράτορα που μας βοήθησε!
Το βράδυ πήγαμε στην πόλη για βόλτα και φαγητό. Διάλεξε το ρομαντικότερο εστιατόριο που μπορείτε να φανταστείτε. Φάγαμε θαλασσινές μακαρονάδες, ήπιαμε και κρασάκι. Όλο με κοίταζε και με κοίταζε. Κάποια στιγμή μου πιάνει το χέρι και μου λέει...
"Είσαι ο ομορφότερος, ο ωραιότερος άνθρωπος που γνώρισα, είσαι ο άγγελος μου". Έμεινα εγώ να κοιτάζω σαν βλάκας, νομίζω γέμισαν και τα μάτια μου δάκρυα. Συγκινήθηκα γιατί ενώ μου λέει συχνά ότι με αγαπά, άλλες κουβέντες δεν λέει πολλές. Γενικά δεν μπορεί να εκφραστεί με πολλά λόγια για τα συναισθήματά του. Γι αυτό όταν πει κάτι, μου ακούγεται πολύ μεγάλο, επειδή ξέρω πόσο δυσκολεύεται να μιλήσει. Και μετά είπε...."Το θέλω πολύ, πάρα πολύ. Αλλά δεν είμαι τόσο κλισέ για να το κάνω στις διακοπές, στο ταξίδι, εκεί που το περιμένουν όλοι. Εγώ το έχω σχεδιάσει αλλιώς στο μυαλό μου."
Κόκκαλο εγώ. Παρόλο που το ξέρω ότι θα γίνει, βλέπω ότι εκεί πάνε τα πράγματα και από συναισθηματικής και από πρακτικής πλευράς...το να μου το λέει έτσι απλά....δεν ξέρω, με αναστάτωσε.
Κι εγώ, η πάντα ετοιμόλογη, δεν ήξερα τι να πω. Του είπα λοιπόν ότι αυτή είναι η δική του στιγμή και να την κάνει όπως θέλει αυτός. Και όλοι οι άλλοι που το περιμένουν τώρα στο ταξίδι, ας κουρεύονται. Και οι δικοί μου και οι δικοί του!
Φεύγοντας από το εστιατόριο, περπατήσαμε στα πλακόστρωτα της πόλης, ανάμεσα σε διάφορα μαγαζάκια. Με πήγε στην βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου και μου έδωσε το τελειωτικό κτύπημα.
"Σαν τι δακτυλίδι θα σου άρεσε?"
Οι υπόλοιπες μέρες κύλησαν με πολλούς έρωτες αλλά πιο ήρεμα...
Και....
Αναμένουμε!!!
