Προσπαθώντας να ανακαλύψω κουτσομπολιό για την...Light Blue!

Καλημέρα!
Και...happy Valentines' Day για όσους θέλουν! Ξέρω ότι και καλά τούτο εν αντι-βαλεντινικό ποστ αλλά εν πρέπει να κάμνουμε διακρίσεις για όσους διαλέγουν να "γιορτάζουν" τη μέρα. Μεν ανησυχείτε, εν θα σας γράψω για έρωτες και λουλούδια και καρδούλες, τούτα λαλώ σας τα πολλά συχνά τωρά τελευταία.

Όταν μου έστειλε η αγαπημένη Πρασινάδα το όνομα του μπλόγκερ για να κάμω συνέντευξη, είπα της "μα πάλε άγνωστο άτομο?" Και σε άλλο παιχνίδι που έπαιξα πάλε εν ήξερα την μπλόγκερ. Μετά εσκέφτηκα ότι αφού τούτο το άτομο εν άγνωστο μου και μάλιστα καινούριο στην μπλογκόσφαιρα, ευκαιρία να μάθουμε κουτσομπολιό λλία παραπάνω πράματα! Μα άτε, νομίζω ότι εν θέλει να μας πει πολλά για τα προσωπικά του αυτό το άτομο αλλά πού θα πάει, ούλλοι σιγά σιγά θέλουμε να γράφουμε για τα προσωπικά μας!!

Έκαμα συνέντευξη λοιπόν στην Γαλάζια, στην Light Blue και ιδού η αυτούσια συνέντευξη με σχόλια δικά μου μάλιστα με τα μπλε γράμματα στις παρενθέσεις:

Αγαπητή Γαλάζια
Επειδή είσαι καινούρια στην μπλογκόσφαιρα και δεν ξέρουμε πολλά πράγματα για σένα, θα ήθελα να σου κάνω διευκρινιστικές ερωτήσεις για να γνωριζόμαστε σιγά σιγά!


Πριν να αρχίσω να απαντώ θα ήθελα να πω ότι είναι κατ’ επιλογή που δεν μοιράζομαι πολλές προσωπικές πληροφορίες γιατί νομίζω θέλω να κρατήσω την ανωνυμία μου (όσο γίνεται φυσικά κάτι έτσι στην αγαπημένη μας Κύπρο). (ουυυ άτε τωρά, μια οικογένεια είμαστε δαμέ!)

1. Γιατί άρχισες να γράφεις μπλογκ?
Τελευταίως λόγω σπουδών έχω αρκετό χρόνο όχι ελεύθερο αλλά χρόνο που είμαι μόνη με τον εαυτό μου και έτσι σκέφτομαι διάφορα. Στο αεροπλάνο, στο τρένο, στα μικρά διαλλείματα από το διάβασμα, στο περίπατο για χαλάρωμα κτλ. Αρχικά ήταν μόνο σκέψεις αλλά σιγά-σιγά άρχισα να τα γράφω σε κόλλες, στο κινητό και τελικά αποφάσισα να τα γράφω σε μπλοκ. Είχα παρακολουθήσει και ένα μάθημα για ψηφιακές τεχνολογίες στο πανεπιστήμιο που δημιουργήσαμε μπλοκ και μου είχε αρέσει η ιδέα. Εκείνο όμως είχε διαφορετική θεματολογία και έτσι αποφάσισα να κάνω ένα προσωπικό μπλοκ που θα μπορώ να γράφω χωρίς περιορισμούς σε θέματα ή γλώσσα. (Εεε πούντα προσωπικά?? Ναι ναι αρέσκει μου λλίο το κουτσομπολιό να διαβάζω για τις ιστορίες των άλλων!)

2. Ποιος/ποια εν ο/η αγαπημένος/η σου μπλογκερ?
Χμ… Μου αρέσουν διάφοροι θα έλεγα, δεν έχω ένα συγκεκριμένο αγαπημένο. Από αυτούς που διαβάζω τακτικά είναι η Πρασινάδα, η Dagger, ο Dreamer, η Γρούτα, η Κολόνα μεταξύ άλλων. Όλοι έχουν κάτι ιδιαίτερο. Άλλοι ο τρόπος που γράφουν, το τι μοιράζονται και τι θέματα αγγίζουν, άλλοι ανοίουν μου την όρεξη συνήθως (βλέπε Κολόνα και τις τούρτες της και Πρασινάδα με τις μαγειρικές της).
(Εγώ πού είμαι?!?!?!)

3. Γιατί διάλεξες να λέγεσαι Light Blue, έχει κάποια ιστορία το όνομα σου?
Βασικά δεν ήξερα τι να βάλω και ενώ ξεκίνησα να κάμνω το μπλοκ εκολλούσα στο όνομα και μετά ξανά από την αρχή. Δεν έχει ιστορία αλλά υπάρχει μια ιδέα. Το γαλάζιο είναι χρώμα που μου αρέσει. Ιδίως όταν βλέπω γαλάζιο ουρανό στην Αγγλία κάμνω παναίρι μόνη μου! Επίσης είναι λέξη που δεν έχει ακριβές μετάφραση στα αγγλικά μπλε = blue, γαλάζιο = blue. Δεν έχει ιδιαίτερη λογική ή φαντασία ξέρω το αλλά στην τελευταία προσπάθεια τούτο μου ήρτε!
(Χμμ εν το εσκέφτηκα ποττέ ότι το γαλάζιο εν έχει ακριβή μετάφραση στα αγγλικά!)

4. Τι ακριβώς σπουδάζεις? (Καλά, δεν είναι ανάγκη να μας πεις ακριβώς τον κλάδο αν δεν θέλεις, αλλά τουλάχιστο μια γενική κατεύθυνση να μην ξέρουμε αν είσαι πχ των θετικών επιστημών?)
Σιου και καλά να έχει αποκάλυψη :p Κάνω διδακτορικό και ασχολούμαι σε γενικές γραμμές στον συνδυασμό μουσικής εκπαίδευσης και τεχνολογίας.
(Ε μα άτε, να μεν έχει ούτε μια τοσοδούλα αποκάλυψη? Πάντως πολλά ενδιαφέρον μου ακούεται το διδακτορικό σου, πε μας και τι είναι! :) )

5. Θα ήθελες να επαναπατριστείς στην Κύπρο σαν την αγαπημένη Πρασινάδα και υπό ποίες συνθήκες?
Θα ήθελα ναι να επιστρέψω στην Κύπρο. Τώρα που είμαι στον τελευταίο χρόνο των σπουδών μου άρχισα να το σκέφτομαι και να εξετάζω τις επιλογές. Παλιά έλεγα ότι όταν τελειώσω θα επιστρέψω στην Κύπρο και ας μην έχω την τέλεια δουλειά κάτι θα βρω να κάνω, δεν με πείραζε αφού όρεξη υπάρχει. Τώρα είναι πολύ πιθανό αν επιστρέψω να είμαι άνεργη το οποίο είναι σενάριο που δεν μου αρέσει καθόλου. Έτσι σκέφτομαι να μείνω να δουλέψω λίγα χρόνια, τονίζω το λίγα, και όταν βρω δουλειά στην Κύπρο να επιστρέψω. Είμαι διατεθειμένη να κάνω αρκετούς συμβιβασμούς προκειμένου να επιστρέψω, εκτός από το να επιστρέψω και να είμαι άνεργη. Μου αρέσουν διάφορα πράγματα στην Αγγλία και το σύστημα της αλλά δεν μπορώ να φανταστώ να μένω για πάντα ή να κάνω οικογένεια εδώ. (Συμφωνούμε απόλυτα στον τρόπο σκέψης!)

6. Πε μας 5 πράγματα που σε χαρακτηρίζουν σαν άνθρωπο που τα θεωρείς προτερήματα και 5 που τα θεωρείς ελαττώματα

Αμάν. Εννά έβρω 5;; Ξεκινώ και βλέπουμε.

1) Είμαι πεισματάρα, γινακσίνα, δεν το βάζω εύκολα κάτω. Το οποίο λειτουργεί και θετικά και αρνητικά κάποτε. Στα επαγγελματικά και στις σπουδές συνήθως θετικά γιατί όταν πω ότι θα καταφέρω κάτι θα το κάνω ακόμα και αν σημαίνει να μείνω ξύπνια μπροστά που το λάπτοπ 36 ώρες για να τελειώσω. Και αν έφτασα ως εδώ είναι λόγω του πείσματος μου. Κάτι παρόμοιο κάνω και στις σχέσεις μου με άλλα άτομα. Δεν αφήνω κάποιον να φύγει εύκολα από τη ζωή μου και το παλεύω μέχρι τέλους με αποτέλεσμα συνήθως να πληγώνομαι. Άρα εδώ λειτουργεί αρνητικά.
2) Αγαπώ βαθιά και δίνω τα πάντα το οποίο είναι επίσης δίκοπο μαχαίρι. Για τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπώ μπορώ να κάνω πραγματικά τα πάντα και δεν θα το σκεφτώ στιγμή.
3) Υπομονετική (νομίζω) Έχω αρκετή υπομονή αλλά όχι σε όλα τα θέματα. Όταν φτάσει όμως η υπομονή μου για ένα θέμα στα όρια της δεν υπάρχει επιστροφή.
4) Είμαι καλή στο να κάνω προγραμματισμούς και να οργανώνω πράγματα. Εν τους τηρώ πάντα αλλά είναι καλοί. Μια έξοδο, ένα ταξίδι, το πρόγραμμα διαβάσματος. Έρχεται σε σύγκρουση τούτο ότι είμαι λίο της τελευταίας ώρας αλλά anw!
5) Επειδή εν βρίσκω άλλο δαμέ έβαλα 6 ελαττώματα!


1) Είμαι σχετικά ντροπαλή. Δεν κάνω γνωριμίες εύκολα. Δεν ξέρω τι να πω. Για να το κάνω πιο σαφές. Πριν χρόνια όταν γνώρισα ένα φίλο για πρώτη φορά σε κοινή παρέα εγώ δεν πολλομιλούσα γιατί ντρεπόμουν. Μετά από καιρό όταν εφιλέψαμε πάρα πολλά είπε μου ότι η πρώτη εντύπωση που είχε για μένα δεν ήταν πολύ καλή γιατί νόμιζε ότι ήμουν σνόμπ, ψιλομούττα και ξιπασμένη και γι’ αυτό δεν πολλομιλούσα. Αλλά μετά άλλαξε ιδέα. Θέλω το χρόνο μου για να νιώσω άνετα με κάποιον και να δείξω τον εαυτό μου και να αρχίσω να μιλώ.
2) Βλέπε το πρώτο πανω Είμαι πεισματάρα, γινακσίνα, δεν το βάζω εύκολα κάτω.
3) Είμαι πάρα πολλά καλή στο προκραστινάιτιον (procrastination). Θα θυμηθώ να κάμω τα πάντα άμα βαρκούμαι να κάμω κάτι π.χ. να διαβάσω. ΑΛΛΑ στο τέλος θα το κάμω!
4) Ευαίσθητη – πληγώνομαι εύκολα. Ίσως επειδή δίνω τα πάντα και πιστεύω στο καλό που έχουν οι άνθρωποι μέσα τους. Δίνω τα πάντα και περιμένω ότι δεν θα είναι μονόπλευρο (δεν περιμένω να κάνουν το ίδιο για να εξηγούμαστε)
5) Κρατώ μέσα μου όσα με πληγώνουν.
6) Μπορώ άμα θυμώσω και δεν ελέγξω τον εαυτό μου να πω πολύ βαρετές κουβέντες. Προσπαθώ πολύ όμως τελευταία να το περιορίσω γιατί δεν μπορείς να πάρεις πίσω τα λόγια όταν ειπωθούν και μετά.

Ουαου!! Έγινε. Ήταν πιο εύκολα τα ελαττώματα! Τραγικό…
(Μα είσαι τίποτε ιχθύς??)

7. Και τέλος μια ερώτηση που με αφορά κι εμένα...τι στο καλό σου αρέσκει στην Αγγλία?? :)
Μου αρέσει η οργάνωση και η τάξη που έχουν σε πολλούς τομείς το οποίο δεν συναντούμε συχνά στην Κύπρο.
Υπάρχουν πολλές επιλογές σε μεταφορικά μέσα. Τα λεωφορεία κάποτε είναι ακριβά αλλά υπάρχουν και άλλες επιλογές. Τρένο, underground, λεωφορεία, τραμ, ταξί/αυτοκίνητο, ποδήλατο. Και το να περπατάς ή να ποδηλατάς δεν είναι περίεργο και είναι και ασφαλές σχετικά. Επίσης εύκολα και φτηνά μπορείς να πας σε άλλη χώρα.
Φτηνότερη αγορά σε σχέση με την Κύπρο και refund!! Αγοράζεις κάτι και άμα τελικά δεν σου αρέσει ή δεν σου κάμνει απλά παίρνεις το πίσω και επιστρέφουν σου τα λεφτά αν δεν θέλεις να πιάσεις κάτι άλλο!
Συμπεριφορά του κόσμου (όχι πάντα). Π.χ. ξέρουν να κρατούν σειρά, αν σε κουντήσουν στον δρόμο θα πουν ένα σόρυ ακόμα και αν δεν το εννοούν ενώ στην Κύπρο εν έχει έτσι λέξη το λεξιλόγιο πολλών
Αξιοκρατία
Το ότι όταν μιλήσεις και διεκδικήσεις κάτι είναι πολύ πιθανό να το καταφέρεις. π.χ. λάθος στην παραγγελία στο φαγητό θα σου το αλλάξουν αν παραπονεθείς, κάπου αδικήθηκες και το αναφέρεις πολύ πιθανό να εισακουστείς. Τούτο το συγκεκριμένο αρέσκει μου πολλά γιατί είναι ένα από το πράγματα που θεωρώ ότι έμαθα να κάμνω στην Αγγλία.
Και κάτι που έχει να κάμει με τις σπουδές μου. Αν έκανα την αντίστοιχη σπουδή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ναι μεν μπορεί να πληρωνόμουν ως ερευνητικός συνεργάτης αλλά στο τέλος η δουλειά μου δεν θα ήταν δουλειά μου. Ενώ τώρα το πρότζεκτ μου είναι καθαρά η δική μου ιδέα και όχι του/της καθηγητή/τριας μου και είναι δική μου ιδιοκτησία. Θα είναι το όνομα μου πάνω στις δημοσιεύσεις. Εγώ παίρνω τις αποφάσεις αλλά και την ευθύνη υπό καθοδήγηση της καθηγήτριας μου φυσικά.

Όμως για να το ισοσταθμίσω το θέμα έχει και πάρα πολλά που δεν μου αρέσουν στην Αγγλία. Επιλέγω να βλέπω τα αρνητικά όσο πιο λίγο γίνεται από τη στιγμή που επέλεξα να έρθω εδώ για σπουδές και πρέπει να ‘επιβιώσω’. Θα δω τα θετικά και θα το απολαύσω όσο πιο πολύ γίνεται.
(μάλλον έπρεπε να ρωτήσω και τι ΔΕΝ σου αρέσει:))

Ελπίζω να σου αρέσουν οι απαντήσεις! Ευχαριστώ για τις ερωτήσεις :)

Λοιπόν, αγαπητή Γαλάζια, ήταν χαρά μου που προσπάθησα να μάθω κάτι κουτσομπολιό για σένα! Καλωσόρισες στην μπλογκόσφαιρα!!!

Και κάτι να κεραστείς μέρα που είναι....

Ο δικός μου Σίκρετ Πίκος Απίκος πού είναι?!?

Χωρίς ανάσα

Θέλω να γράψω ένα κείμενο που θα το δκιαβάσετε χωρίς να προλάβετε να αναπνεύσετε, σαν τζείνα της Ουφ χωρίς τελείες αλλά εν ξέρω αν θα τα καταφέρω διότι νομίζω ότι θέλει χάρισμα κι επίσης σκέφτουμαι αν πρέπει να πω αυτό που θέλω να πω και αν αυτό που θέλω να πω θα φκάλει άγχος το οποίο εν υπάρχει ιδιαίτερα στην πραγματικότητα αλλά αν δεν το μοιραστώ με ένα σωρό αγνώστους εν ξέρω σε ποιον θα το πω, άσε που εσείς είσαστε οι παραπάνω γονιοί κι έχετε την εμπειρία για τούτα που θα πω κι ας είπα πολλές φορές παλιότερα σε διάφορα μπλογκς "άμαν θα βάλετε άσχημες εμπειρίες με τα μωρά σας, βάλλετε κανένα disclaimer να ξέρουμε εμείς οι μη-γονιοί να μεν το δκιαβάζουμε να πανικοβαλλούμαστε άδικα" αλλά οι παραπάνω τον χαβά σας και πε πε άρκεψα και σκέφτουμαι ότι ναι, θέλω μωρό μα όταν εννά έρτει, αν έρτει με το καλό - διότι εν τζιαι τούτο ένα πρόσθετο άγχος με τόσα προβλήματα γυναικολογικά που ακούω τωρά τελευταία στον περίγυρο μου - θα βρεθούμε ξαφνικά δυο πλάσματα άσχετα, ένας τελειομανής και μια αγχώδης σε ένα σπίτι μόνοι μας με ένα πλάσμα 50 εκατοστών το πολλύ, δηλαδή ούτε το διπλάσιο της ρίγας που έχω στο γραφείο μου (ναι τωρά κρατώ τη ρίγα και μετρώ) και θα είναι πλήρως εξαρτημένο που εμάς και θα κλαίει μα εν θα ξέρουμε πάντα γιατί, και πώς θα ξυπνώ την νύχτα κάθε λλίες ώρες να το ταΐζω και αν θα πονώ όταν θα θηλάζω και αν δεν θα θέλω να κάμνω σεξ πλέον τι θα απογίνει η σχέση μου με τον ψηλό-όμορφο αλλά μάλλον για τούτο εν θα χρειάζεται να ανησυχώ διότι εγώ θέλω πιο πολλύ σεξ που τον μέσο άντρα νομίζω  και ώσπου να μεγαλώσει το μωρό για να μπορεί να υπάρχει αλληλεπίδραση (μα πού κάθομαι και τα σκέφτομαι) άραγε θα σπάσουν τα νεύρα μας και παναγία μου εξίχασα πόσο αγχώνουμαι για την γέννα διότι είμαι ηλίθια και μια φορά είδα μια πραγματική γέννα στο youtube, έσιει τόσα χρόνια κι ακόμα εν εξίχασα τις εικόνες και ο άντρας μου που νεκατσιά πολλά εν ξέρω αν θα άντεχε ή μάλλον αν θα το άντεχα εγώ να με δει σε έτσι φάση και ναι, ξέρω ότι παραλογίζομαι μάλλον αλλά έννεν ανάγκη να με κρίνετε αυστηρά, έσιει τόσο καιρό να γράψω αλλά τωρά θέλω να γράψω και να λάβω μέρος και στα παιχνίδκια της Πρασινάδας και της Κολώνας αλλά πολλούς μπλόγκερς ξέρω τους προσωπικά οπότε εν θα είναι φανταστικές οι περιγραφές μου, ου έφυα που το θέμα μου που ήταν η πιθανή, ενδεχόμενη, επιθυμούσα (?) τεκνοποίηση και μάλλον σκέφτουμαι να παραιτήσω το θέμα και να σχεδιάσω το road trip στας Αμερικάς που θέλει ο ψηλός-όμορφος για το καλοκαίρι και μεινίσκω έγκυος....του χρόνου!

Εκατάφερα τα!!

Εν γίνεται να είναι το τελευταίο ποστ του χρόνου μου ένα προβληματισμένο άσχετο (με το "εορταστικό πνεύμα") ποστ.
Εγώ εν έχω να κάμω ανασκόπηση του χρόνου που πέρασε. Φαντάζομαι ξέρετε το ήδη βέβαια, ήταν πολλά καλός χρόνος για μένα τουλάχιστο, για τα προσωπικά μου. Ήρεμος, γεμάτος αγάπη και έρωτα. Η υπέροχη μέρα του γάμου μου, τα συναισθήματα μεταξύ μας, η αγάπη που τους κοντινούς μας ανθρώπους, ένα ταξίδι σε μέρη μακρινά κι εξωτικά που θα μου μείνει αξέχαστο και μια γλυκιά ρουτίνα.
Τι ρεσολούσιονς να βάλω? Να είμαστε καλά και κυρίως υγιείς, όλοι μας, οι δικοί μου, η οικογένεια μου κι όλοι εσείς. Η κρίση θα περάσει και πού ξέρετε, μπορεί να μας κάμει λλίο καλύτερους ανθρώπους ακόμα κι αν ζημιώνει η πούγκα μας.

Άτε και κάτι για να κόψω το μελό...μακάρι το 2013 να χάσω τα κιλά που έβαλα μετά το γάμο και ειδικά το τελευταίο διάστημα που τρώμε πελλάρες και ουτε γυμναστική κάμνω!
Εκτός βέβαια αν συμβεί κάτι άλλο στην πορεία και αντί να χάσω κιλά, βάλω κι άλλα...:)

Καλή χρονιά μπλογκόσφαιρα!!!

Περίπλοκες σχέσεις

Την ιστορία μου, όσοι με διαβάζατε από την αρχή, την ξέρετε. Ήμουν με κάποιον (πρώην καταραμένος) που λάτρευα και μετά μου έκανε κάτι και χωρίσαμε. Μετά πέρασα την περίοδο «σε μισώ, θέλω να πεθάνεις», μετά την περίοδο «θέλω να μην υπάρχω πια», την υπαρξιακή περίοδο «ποια είμαι και πού πάω» και τέλος…γνώρισα τον Άντρα, τον ψηλό και όμορφο (αυτό θα είναι το όνομα του από δω και πέρα!). Από τότε όλα έγιναν από μόνα τους. Η σχέση μας κύλησε σαν το νεράκι, σ’ αγαπώ – μ’ αγαπάς, συγκατοικήσαμε, παντρευτήκαμε και…πάμε παρακάτω.


Δεν κάνω ανασκόπηση του μπλογκ, θέλω να σταθώ κάπου. Ένα λεπτό και χάθηκα, τι ήθελα να πω?

Α ναι! Η σχέση μας όντως κύλησε πολύ ομαλά. Δεν υπήρχε τίποτε (ή μάλλον δεν αφήσαμε τίποτε) που να περιπλέκει τα πράγματα. Δεν υπήρχαν παιχνίδια του στυλ «γιατί να πάρω εγώ πρώτη τηλέφωνο, ας με πάρει αυτός» , «θα το παίξω και λίγο δύσκολη» , «θα του πω να το πάμε σιγά σιγά», φιλοσοφίες του στυλ «δεν μου δείχνει τι θέλει, δεν μου λέει ότι με θέλει, δεν μου λέει τι σκέφτεται». Ούτε από εμένα, ούτε από εκείνον. Και το πιο σημαντικό? Το παρελθόν, έμεινε στο παρελθόν. Δεν εμφανίστηκε στη σχέση μας, ούτε καν σαν αναφορά ούτε καν από περιέργεια. Μια φορά μου είπε «το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν για κάποιο λόγο» και αυτή την κουβέντα του τη φύλαξα καλά στο μυαλό μου.

Έτσι, κάποτε, πολύ συχνά μάλλον, σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που βρήκα τον ψηλό και όμορφο στη ζωή μου κι έχουμε αυτή την πορεία. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και με συγκρίνω και με τις φίλες μου που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από εμένα σαν γυναίκα, το αντίθετο μάλλον. Και όμως είναι μόνες τους. Όχι από επιλογή. Και λέω ξανά στον εαυτό μου πόσο τυχερή είμαι.

Προχτές όμως που μιλούσα με δυο πολύ στενές μου φίλες συνειδητοποίησα κάτι άλλο. Δεν είναι μόνο θέμα τύχης μια καλή σχέση σαν τη δική μου. Είναι κυρίως θέμα «χειρισμού». ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ, όχι των άλλων. Ξέρω για παράδειγμα ότι αν εγώ έβγαζα όλες τις ανασφάλειες που μου προκάλεσε η προηγούμενη σχέση πάνω στον ψηλό και όμορφο και του έπαιζα παιχνίδια δύο πράγματα θα συνέβαιναν. Ή δεν θα ήμασταν πια μαζί ή θα ήμασταν αλλά δεν θα ήταν τόσο «καθαρή» η σχέση μας. Θα ήταν περίπλοκη. Μιλώντας λοιπόν μ αυτές τις φίλες και ακούγοντας τις ιστορίες τους με άντρες που δεν είναι σίγουρες ότι τις θέλουν, που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιες ακριβώς τι θέλουν, που δεν μπορούν να ανοίξουν το στόμα τους να πουν τι θέλουν, που ο εγωισμός δεν τις αφήνει να αφεθούν μήπως και εκτεθούν, που παίζουν παιχνίδια είτε άθελα είτε επίτηδες, που περνούν «δοκιμαστικούς χωρισμούς» και που γενικώς βασανίζονται…κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κυρίως ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ κάνουμε τις σχέσεις μας περίπλοκες με αποτέλεσμα να μην πετυχαίνουν. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άντρες που σκέφτονται περίπλοκα, που παίζουν παιχνίδια, που συμπεριφέρονται εγωιστικά ή που είναι απλά…μαλάκες. Όμως κυρίως οι άντρες είναι πιο απλά σκεπτόμενοι από τις γυναίκες. Αν θέλουν μια γυναίκα, την θέλουν. Και αν την θέλουν, δεν θα θέλουν παιχνίδια και κρυφτό. Απλά τα πράγματα. Γι αυτό να μην τα περιπλέκουμε τα πράγματα. Όσο πιο απλά τόσο το καλύτερο. Με ρωτούν πολλές φορές πώς «τα κατάφερα» εγώ, πώς έκανα αυτή τη σχέση να κυλήσει και πώς συμπεριφερόμουν στις αρχές. Απάντηση δεν έχω να δώσω διότι δεν συμπεριφερόμουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Απλώς τον ήθελα και δεν είχα πρόβλημα να του το δείξω. Με απλό τρόπο όπως μου το έδειχνε και ο ίδιος. Ούτε είχα πρόβλημα να τον πάρω εγώ πρώτη τηλέφωνο, ούτε να εκφράσω την αγάπη μου. Εντάξει, είχα την ανάλογη ανταπόκριση, όλα ήταν ίσα. Αν δεν ήταν όμως έτσι, δεν θα το ψάχναμε περισσότερο ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Διότι το λέω και το ξαναλέω. Όταν θέλουν απλώς και οι δυο, τότε είναι απλό να πετύχει η σχέση. Και ναι, όλες οι σχέσεις έχουν τους συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις τους. Το μυστικό είναι...να το κάνεις αλλά να μην νιώθεις ότι καταπιέζεσαι που το κάνεις. Έτσι απλά.


Ουφ να είχα ένα μαγικό ραβδάκι! Για να αλλάξω τα μυαλά των γυναικών!

Υ.Γ.1 Χρόνια πολλά είπαμε? Υ.Γ.2 Απόλαυσα τον Σίκρετ Σάντα αν και δεν συμμετείχα ενεργά! Μπράβο σε όλους και ιδιαίτερα στην Πρασινάδα που το οργάνωσε! 

Πάει τζιαι τούτο!!

Μακάρι να είχα τρόπο να σας περιγράψω τα αισθήματα μου τη μέρα του γάμου μου. Έννεν ότι ένιωθα ότι κάτι θα αλλάξει στη ζωή μου ή στην καθημερινότητα μου, αφού μαζί του ζούσα πριν και μαζί του ζω και τωρά, σαν παντρεμένοι εδώ και 2 χρόνια. Όμως η μέρα του γάμου μας, ήταν σαν το όνειρο, κρίμα που επέρασε τόσο γρήγορα, αστραπιαία. Ενόμιζα πως θα ένιωθα ντροπή τόση που να μεν μπορώ να λειτουργήσω διότι εν μου αρέσκει να είμαι στο επίκεντρο της προσοχής, αλλά εν ένιωθα έτσι! Και κακά τα ψέματα, ο παραπάνω κόσμος εν την νύφη που θωρεί!


Σπίτι κάποια στιγμή ένιωθα ότι πρέπει ναν πολλά αστεία τούτη η φάση άμαν την θωρείς με άλλο μάτι. Μια νύφη να κάθεται μες τη μέση του σαλονιού, να της τραγουδούν τζιαι να την θωρούν ούλλοι. Ευτυχώς εν έκλαψε κανένας (απείλησα τους διότι εν έθελα να με παρασύρουν και να τρέχουν τα μάθκια μου διότι άμαν αρκέψουν εν σταματούν!). Εσύραμε και τους χορούς μας με τες φιλενάδες μου, είσιε το χάζι του.

Η αλήθκεια εν ότι την ώρα που περπάτησα προς την εκκλησία κι επεριμέναν με όλοι εκεί, ένιωθα λλίο περίεργα. Εχαμογέλουν βέβαια τζιαι εφαίνουμουν χαρούμενη τζιαι ο μόνος που εκατάλαβε ότι ήμουν λλίο αναστατωμένη ήταν ο άντρας μου που μόλις μου έδωσε την ανθοδέσμη ερώτησε με μες το αφτί αν είμαι καλά. Περιττό να σας πω ότι τζείνη την ώρα μόνο τον άντρα μου θυμούμαι να στέκει τζιαμέ ενώ, απ ότι μου είπαν μετά, είσιε πολλύ κόσμο. Ήμουν σε ένταση τζιαι όταν εμπήκα μέσα στην εκκλησία ήταν σαν να τζιαι εν ήμουν εγώ.

Μετά την εκκλησία εχαλάρωσα πολλά παραπάνω. Το σιειρότερο εν τα χαιρετίσματα, να στέκεις τζιαμέ να έρκεται ο κόσμος να σου εύχεται. Ενόμιζα ότι επιάστηκε το στόμα μου που το χαμόγελο. Εν συζητώ ότι ήρταν πολλοί που με εξέραν, συγγενείς, φίλοι των γονιών μου κι εγώ εν έχω ιδέα ποιοι ήταν. Πολλοί εσυστήνουνταν μας κιόλας! Και εννοείται είχε και διάφορα γελοία περιστατικά του τύπου αντί να μας πουν "να ζήσετε" ελαλούσαν μας "χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα". Εννοείται ότι στα πολλά "ευχαριστώ" που είπα, έφυε μου και καμιά-δυο φορές και είπα πρώτη "να ζήσετε" (!!!) και μετά εφύρτηκα που το γέλιο!

Και μετά ήρτε η στιγμή του πάρτυ! Ε τζιαμέ ήταν τέλεια! Έτσι χορό, είχα χρόνια να τον κάμω. Μα εν έφυα που την πίστα, σχεδόν εν έφα, εν ήπια τίποτε, ούτε καν τουαλέτα εν ήθελα να πάω. Τόση ενέργεια εν ήξερω πού την ήβρα! Ούλλος ο κόσμος όμως εχόρευκε, εν θυμούμαι να ήταν η πίστα όφκερη κάποια στιγμή.

Γενικά επεράσαμε υπέροχα, ήμασταν δυο πολλά χαρούμενα πλάσματα που εδείξαμε ότι το εδιασκεδάσαμε. Αφού τες επόμενες μέρες επιάσαν μας διάφοροι φίλοι και συγγενείς για να μας πουν πόσο ωραία επεράσαν και πόσο εδιασκεδάσαν. Νομίζω ότι εν επειδή πρώτα απ όλα εδιασκεδάσαμεν το εμείς και επαρασύραμε και τον κόσμο μας.

Εν λλίο βαρετό το κείμενο μου αλλά οι λεπτομέρειες που είχαν χάζι και θα έθελα να γράψω, εννα με κάμουν αναγνωρίσιμη και εν το θέλω. Αν και πρόσφατες ανακαλύψεις εδείξαν ότι....έχω κι άλλους "πραγματικούς" γνωστούς στην μπλογκόσφαιρα! :)

Τέλοσπαντων, τζείνο που έχω να πω, που το λαλώ σε όλους όσους με ρωτούν για το αν άλλαξε η ζωή μου μετά το γάμο, εν ότι το μόνο που άλλαξε εν το δακτυλίδι που εμεταφέρθηκε που το αριστερό στο δεξί!

Άτε και στα δικά σας οι ελεύθεροι, όσοι θέλετε βέβαια!!

Τελική ευθεία

Εγίνηκα θεατής στο μπλογκ μου τζιαι στα δικά σας. Δκιαβάζω σας ούλλους κάθε μέρα, άρκεψα τζιαι δκιαβάζω τζιαι άλλους αλλά εν μου έρκεται να γράψω ούτε ποστ, ούτε σχόλια.


Είμαστε στην τελική ευθεία.
Εφκήκαν τζιαι τα προσκλητήρια, εν πάνω στο τραπέζι τζιαι κάθουνται τζιαι θώρουν με.
Να σας πω την αλήθκεια, ένα μικρό σοκ έπαθα το όταν είδα το όνομα μου γραμμένο πάνω στο χαρτί.

Έννεν ότι πιστεύκω ότι θα αλλάξει κάτι ριζικά στη ζωή μου επειδή θα φορήσω το νυφικό τζιαι θα πάω στην εκκλησία. Τζιαι τωρά εν μαζί του που ζω σαν παντρεμένη. Η διαφορά, λαλούν μου ούλλοι, θα έρτει όταν έρτει το πρώτο μωρό. Το μόνο πράμα που με αγχώνει για τον γάμο εν ότι νιώθω ότι θα είμαι το επίκεντρο τζιαι θα με θωρούν ούλλοι. Νιώθω πολλά άβολα σε έτσι καταστάσεις. Σκέφτουμαι την ώρα που θα είμαι τζιαμέ τζιαι θα είναι ούλλοι γύρω μου, να με φκάλλουν φωτογραφίες, βίντεο, θα με θωρούν ούλλοι. Ευτυχώς θα έχω τζιαι τον άντρα μαζί μου, εν θα είμαι μόνη μου. Ούφου μα γιατί να έχω τόσο άγχος που θα με θωρούν (τζιαι θα με καμαρώνουν) ούλλοι?? Ειλικρινά εν έχω άλλο άγχος που έχουν άλλες νύφες, αν θα παν ούλλα καλά, αν θαν καλός ο καιρός, αν θα αρέσουν τα φαγιά μας, τα στολίσματα μας, τα νυφικά. (άτε καλά ένα μικρό άγχος τζιαι για τούτα έχω το αλλα πολλά μικρό σε σχέση με το άλλο). Που ήμουν μιτσιά του δημοτικού άρεσκε μου να φκαίνω πάνω στην σκηνή τζιαι να είμαι πρωταγωνίστρια. Ώσπου να πάω γυμνάσιο επέρασε μου τζιαι που τότε εν θέλω να είμαι το επίκεντρο πούποτε. Ούτε καν με τους πολλά στενούς μου εν επιδιώκω να είμαι το κέντρο της παρέας, εν νιώθω άνετα.
Άτε κανεί μουρμούρα. Θα προσπαθήσω να περάσω καλά την μέρα του γάμου μου. Εν μπορώ να πω ότι εκουράστηκα με τες διαδικασίες του γάμου, ήρταν ούλλα πολλά εύκολα. Ήταν πολλά ωραία διαδικασία το ψάξιμο, ειδικά άμαν αποφασίζα έτσι εύκολα. Το πιο εύκολο που ούλλα ήταν το νυφικό.

Τωρά "τρέχει" η άλλη η διαδικασία του σπιτιού. Τζιαι το "τρέχει" εν σε εισαγωγικά για ευνόητους (όσοι εκτίσαν καταλάβουν) λόγους. Πάλε είναι κάπως συναρπαστικό να κάμνεις σχέδια, να φαντάζεσαι να σιαίρεσαι. Αλλά έννεν μόνο τούτο. Μετράς τα τετραγωνικά, θωρείς τα υλικά, κάμνεις υποχωρήσεις. Διότι όσο μας βαστά η πούγκα μας θα κάμουμε. Εν έσιει παρακάτω. Εν δύσκολοι οι τζιαιροί πολλά για ούλλους μας. Μα άτε, εν θα τα καταφέρουμε? Εν είμαστε η πρώτη γενιά που έσιει προβλήματα. Άλλοι είχαν σιειρότερα προβλήματα, εκτός του οικονομικού. Θα περάσουμε!

Αυτά!

Άτε καλές διακοπές να έσιετε όσοι εν επίετε τζιαι καλή επιστροφή στην καθημερινότητα!

Έννα έρτετε??

Γεια σας και χαρά σας!
Έσιει μέρες που σκέφτουμαι διάφορα που θέλω να γράψω, έχω έμπνευση πολλή μα εν βρίσκω ώρα. Σήμερα, εμπνεύστηκα παραπάνω που το ποστ της Μάνας για μπλογκερς που χάνονται τζιαι σιγά σιγά σταματούν να γράφουν. Ήθελα να σας γράψω ένα πολλά καταθλιπτικό ποστ, για διάφορες μαύρες σκέψεις που με πιάνουν τωρά τελευταία, για κάτι εφιάλτες κτλ. Επειδή όμως η κυκλοθυμικότητα μου έκαμε....κύκλο σήμερα...θέλω να σας δείξω τούτη την πρόσκληση:

'Οσοι λοιπόν αγαπάτε τη Λευκωσία, ντυθείτε casual και ελάτε με καλή διάθεση για ένα ιδιαίτερο πάρτυ για την υποστήριξη της πόλης μας για Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Απ' ότι εκατάλαβα, θα είναι κάτι διαφορετικό στο οποίο θα συμμετέχει και ο κόσμος. Εν ξέρω να σας πω παραπάνω διότι κρατούν τα για έκπληξη αλλά εγώ που περιέργεια θα ήθελα να πάω! Πείτε το τζιαι εσείς σε άλλους φίλους σας, τζιαι ελάτε. Εξάλλου, εν η πρωτεύουσα μας, ό,τι θετικό γίνεται εν για καλό δικό μας στην τελική.
Ο χάρτης δαμέ:
http://maps.google.com/maps/ms?msid=202506082293545862717.0004be6758f5c6d638b98&msa=0

Άτε ελάααατεεεε!!!!!