Επέτειος

Τι γρήγορα που πέρασε ένας χρόνος! Μάνι μάνι εκλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι. Νιώθω τόση πολλή αγάπη που δυσκολεύκουμαι να εκφραστώ, δεν ξέρω με ποια λόγια να περιγράψω τζείνα που νιώθω. Θυμούμαι πόσο χαρούμενη ήμουν τη μέρα του γάμου μας, ούλλες οι φωτογραφίες μας εν γεμάτες χαμόγελα και γέλια και βλέμματα χαρούμενα. Θυμούμαι την μοναδική στιγμή άγχους την στιγμή που έφτανα στην εκκλησία ως το δευτερόλεπτο που εδιασταυρωθήκαν οι μαθκιές μας τζιαι ξαφνικά εν υπήρχε κανένας άλλος εκτός που εμάς τους δυο. Αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες και τα βίντεο, θα σας ορκίζουμουν ότι εν είσιε άλλο κόσμο έξω που την εκκλησία. Τι όμορφα που επήε ούλλη τζείνη η μέρα τζιαι πόσο εδιασκεδάσαμε, εγώ κυρίως εν έφυα που την πίστα.
Τι όμορφα που επέρασε όμως τζιαι ολόκληρος ο χρόνος μαζί του, στο σπιτάκι μας (το προσωρινό ελπίζω) , να μαθαίνουμε κάθε μέρα κάτι καινούριο ο ένας για τον άλλον. Τα μικρά πράματα που κάμνει ο ένας για τον άλλον, πόση αξία έχουν!
Πόσο τυχερή εφάνηκα ακόμα εν το πιστεύκω. Ευχαριστώ το σύμπαν, το Θεό, την τύχη μου για τον άνθρωπο τούτο που εβρέθηκε στη ζωή μου.

Σταματώ γιατί εγίνηκε τέλια μελό το μπλογκ μου!

(είπαμε, καταφέρνω τα καλύτερα στα δράματα αλλά χαλάλι!)

Ανακρίνοντας....τη Λου!!

Μου έλαχε λοιπόν να "ανακρίνω" την Λου!! Την Λουκρεζία ντε! Η οποία με εξέπληξε όταν διάβασα το ποστ της για τους...δονητές!
Απολαύστε την!!

(στις παρενθέσεις τα σχόλια μου!)

1. Επειδή έψαξα στο λινκ που έβαλες στους δονητές για τον "Ρίτσιαρντ" αλλά έσιει πολλούς, ποιος εν ο δικός σου; Επίσης έσιεις τζι άλλα sex toys??


Well….O Richard εν ο δονητήτης μου!!! Ο ροζ (the pinky and the brain – if you know what I mean) =P
Τώρα να σου βάλω λινκ για να δεις...Εν τον εθκιάλεξα. Όπως είπα, μου τον χαρίσαν ΤΖΙΑΙ μου τον ονομάσαν σόου απλά τωρά παιρνώ τη πρώτη μου δονητική σχέση. =P

http://www.superdrug.com/content/ebiz/superdrug/invt/657865/657865_l.jpg


(άλλα sex toys?? Έκαμες ότι εν είδες την ερώτηση;; :Ρ )
2. Ζητάς φιλμ μπάντι...έπιασες καμιά προσφορά που κάποιον/α; Προτιμάς άντρα ή γυναίκα και γιατί;

Για να είμαι ειλικρινής...όι ακόμα. Τίποτε. Κρίμας πάντως. Γουέλ...θα προτιμούσα άντρα για τον λόγο ότι φιλμ μπάντι γυναίκα έχω ήδη 2-3, σόου απλά τωρά λείπει μου μια αντρική κινηματογραφική γνώμη. Όσοι πιστοί προσέλθετε!!!!

Αλλά τζιαι καμιά κοπέλα αν θέλει να κάμουμε cinema-friendship εις βάθους εν θα πω όι! =D

(Άτε με το καλό, εύχομαι σου να έβρεις φιλμ μπάντι και ό,τι ήθελε προκύψει)


3.Πε μας τις τοπ-3 ταινίες που είδες και γιατί σου άρεσαν τόσο ώστε να μπουν στο τοπ 3;

Κάποτε παλιά όταν απαντούσα κάτι friendship-questionnaires είχα γράψει ότι ΤΟΥΝΤΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΕΝ ΤΙΣ ΚΑΜΝΕΙΣ ΣΕ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ!....

Όκεϊ, θα το δω πιο χαλαρά το πράμα. Προσωπικά εθκιάλεξα τις «ταινίες της ζωής μου» από την ηλικία των 16, τζιαι ακόμα τις υποστηρίζω. Τοπ 3....Χμμμ δύκολο. Θα σου βάλω Τοπ 5 γιατί εν μπορώ....πλίιιιιιιιιιιιιζζζζζζζζζζζζ....

1) Ο Νονός / The Godfather – την είδα για 1η φορά όταν ήμουν 16, πρώτα άρχισε ο έρωτας με τον Al Pacino, μετά εγοητεύτηκα με τη σκηνοθεσία του Coppola τζιαι στο τέλος είπα φακ δατ – τούτη η ταινία εκφράζει με απόλυτα. Εκ τότε μπορώ να δω ΚΑΙ τις 3 ταινίες σαν το νερούδι (ειδικά οι πρώτες 2 – το κάτι άλλο). Παίζει τζιαι να τις είδα καμιά 50 (τουλάχιστον) τη μια.

2) Επικύνδυνη Ομορφία / Dangerous Beauty – Πάλε ο έρωτας άρχισε κάπου μεταξύ της ηλικίας των 15-16. Τούτη η ταινία με εκφράζει από την άποψη ότι μιλά για μια εποχή που λατρεύω – την Αναγέννηση. Μιλά για τις εταίρες (πόρνες πολυτελείας της εποχής), την ποίηση, την θρησκευτική διαφθορά...την Βενετία. Είναι ότι λατρεύω. Μπορεί κάπως μέτρια στην απόδοση της, αλλά έχει πολλά καλό υποκριτικό επιτελείο.

3) Η Λίστα του Σίντλερ / Schidler’s List - Για μένα προσωπικά, ταινία σταθμός. Ακόμα θυμούμαι την πρώτη φορά που είδα τούντη ταινία, η μασέλλα μου εν έκλειε για 1 εφτομάδα, εσηκωθήκαν ούλες οι τρίσhες μου πάνω – Κινγηματογραφικό αριστούργημα, κατά τη γνώμη μου. Ο Σπίλμπεργκ εκτός του ότι ήταν ο 1ος σκηνοθέτης που εγκαθίδρυσε το σημερινό μας ‘μπλόγκμπάστερ’, σε τούντη ταινία απλά έκαμε θραύση. Φυσικά η δυναμική του είναι τζιαι οι εξαιρετικοί ηθοποιοί του τζιαι η κινηματογράφηση του, αλλά επίσης τζιαι ο ωμός αλλά συνάμα συναισθηματικός τρόπος προσέγγισης του Ολοκαυτόματος σε τούντη ταινία που πάντα με συγκινεί.

4) Αμερικάνικη Ομορφιά / American Beauty – Σχετικά σύγχρονη ταινία. Θα μπορούσα κάλλιστα να διαλέξω με την ίδια άνεση να βάλω σε τούντη θέση ταινίες που τον Κιούμπρικ, τον Χίτσκοκ ή τον Μπέργκμαν, αλλά θκιαλέω την ταινία του Sam Mendes γιατί παρουσιάζει με τόση καυσικότητα τζιαι θεατρικότητα στην οθόνη τον χλευασμό προς το «αμερικάνικο όνειρο» που απλά it’s too good to pass off. Επίσης πλας είναι τζιαι ο εξαιρετικότατος Kevin Spacey που έδωκε ρεσιτάλ ερμηνείας.

5) Η Μεγάλη Απόδραση / The Great Escape – Γενικά είμαι φαν των πολεμικών/αντι-πολεμικών ταινίων. Τούτη by far εν η αγαπημένη μου. Παίζει τζιαι να την είδα 100 φορές – έλυσα ήδη 2 ορίτζιναλ DVDs τούντης ταινίας. Ένα θα σου πω: Steve McQueen – The Cooler King. Ας πούμε beat that!!!! Εν μπορείς, απλά εν μπορείς. Με ένα επίσης τεράστιο μεν καταπληκτικό δε υποκριτικό επιτελείο όπως Richard Attenborough, James Garner, Charles Bronson, Donald Pleasence, James Coburn – ας πούμε για μένα προσωπικά εν κάποιες ταινίες – σαν τούτη – που εν θρύλοι, εν απλά αξεπέραστες. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα (όπως τζιαι η ‘Λίστα του Σίντλερ’), εν απλά μια ταινία που μες το δράμα τζιαι την άθλια ατμόσφαιρα του Δεύτερου Παγκοσμιού Πολέμου, καταφέρνει να σε κάμει να γελάσεις τζιαι να την απολαύσεις.

Αν με άφηνες θα μπορούσα να σου γράφω ακόμα ταινίες για μέρες – εν πολλά δύσκολο ούφου....!!! =(

Άκαρδη ερώτηση....

(Μα εν εκατάλαβα, τζείνοι που καταλάβουν που κινηματογράφο απαγορεύεται να έχουν αγαπημένες ταινίες; Πάντως, σημειώνω τες όσες εν είδα να τες δω το συντομότερο!)

4.Επειδή καταλαβαίνω ότι είσαι πολλά..αρτίστικ άτομο, ποια θα ήταν η ονειρεμένη δουλειά για σένα;

Ονειρεμένη δουλειά......χχχχμμμ....κάποτε έλαλουν της μάδερ μου – πριν 5-6 χρόνια δατ ις – ότι το όνειρο μου θα ήταν να ήμουν Film and Theatre Critic – να θωρώ ή να διαβάζω σενάρια τζιαι θεατρικά έργα τζιαι απλά να κάμνω κριτική. I just love it. Φυσικά για να γίνεις τούτο, πρέπει είτε να δουλέφκεις σε εφημερίδα στο πολιτιστικό κομμάτι της είτε να γίνεις Film or Theatre Historian Professor. Συγκλίνω τζιαι στα θκιο. Εν θα με εχάλαν πάντως να με έκλειες σε μια κινηματογραφική αίθουσα επί μέρες ολόκληρες τζιαι να βλέπω ταινίες τζιαι απλά να σου γράφω reviews. Ήταν να με έβαλες στο natural habitant μου. =p

(Εγώ θα ήθελα να είμαι κριτικός φαγητού...ξέρω, κανένας εν με ερώτησε αλλά γιατί να μεν το πω;)
5.Ποιοι εν οι αγαπημένοι σου μπλόγκερς και γιατί; (2-3 πε μας, όι ούλλους!)

Χχχχμμμμ – Αγαπημένοι μπλόγκερς....
Καταρχάς εν η Πρασινάδα, όι γιατί εν η διοργανώτρια μας σε ούλα, ή επειδή εν εξαιρετικό πλάσμα (προσωπική μου άποψη) τζιαι γενικά κουμαντάρει νάκκο τη μπλογκόσφαιρα. Εν επειδή, η Πρασινάδα ήταν ίσως μπορεί το 2ο μπλογκ που ανακάλυψα πριν 2,5 περίπου χρόνια όταν άρχισα να γράφω εντατικά. Το 1ο της ποστ που εθκιάβασα ήταν όταν ήσhε πάει ένα Σάββατο στο λαπ στο Σικάγο τζιαι έγραφε για το σhιήλο του Άρχοντα.....αααααχχχ δε ολντ ντέις. Γενικά ήταν η 1η μπλόγκερ που ήβρα πραγματικό κονέξιον με το μπλόγκ της γι’ αυτό την βάλω 1η.

Tinkerbell – Running in Heels – Με την Tinkerbell πάλε νιώθω ένα παράξενο κονέξιον. Εν μπορώ να το εξηγήσω. Νιώθω πολλές φορές ότι όσα γράφει εν σάννα τα έγρψα εγώ. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα τζίνα που νιώθει τζιαι περνά. Εν σάννα τζιαι έχουμε καρμική/διαδυκτιακή σχέση. =)

Για 3ο εν ξέρω....Κανονικά θα έβαλα τη Ράνια αλλά έφυε η Ράνια....εξαπόλησε μας.....Ράαααααααανιαααααααααααααααα, γύρισσσεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!! – Fine, be that way…. =P

Οπότε θα βάλω την Ούφ! Τζιαι την Ina. Αρέσκει μου πολλά να τις θκιαβάζω, είτε με τις ιστορίες τους, τα τραγούδια τους, τα συναισθήματα τους, τις ταινίες τους. Γενικά νιώθω ότι ταυτίζουν με πολλά τα 2 τούτα μπλογκς.

Έσσιει τζιαι μπλογκς που θκιαβάζω επί συχνής βάσεως – Μάνα, Μαύρη Γάτα, ο Dreamer, ο TwistedTool, o Invictus ( ΑΚΑΤΑΓΝΟΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!), η συχωρκανή Αχάπαρη, η Κολόνα τζιαι η Γρούτα, τζιαι last (but not the very least) την Βεατρίκη (γιάξ – πάμε πάλι) την Beatrix Kiddo. Τούντα εν τα τοπ μου. Αλλά ξέρεις κάθε τόσο πετάσσετε τζιαι κανένας τζιαινούρκος μπλόγκερ τζιαι ίσως να μπει μες το blogger news feed. =)

(Εγώ πού είμαι;;;;; Αστειεύκουμαι, αφού σπάνια γράφω πλέον έτσι κι αλλιώς. Δκιαβάζω βέβαια πολλούς, πάω που το μπλογκ της Πρας και πιάνω τους ούλλους με τη σειρά!)

6.Συμπλήρωσε :
Αγαπώ να....ταξιδεύω (σωματικά και πνευματικά)
Ονειρο ζωής είναι...γυρίσω 1 ταινία και να σκηνοθετήσω 1 θεατρικό στο Shakespeare’s Globe.
Φακκά μου όταν...μου λαλούν ψέμματα τζιαι ανακαλύφκω το τζιαι ακόμα συνεχίζουν το ίδιο τροπάριο...τζιαμέ αηδιάζω.
Αρέσκει μου η Λεμεσός επειδή...εν η θάλασσα. Μπορεί να μεν έσσhιει τις πιο ωραίες θάλασσες αλλά έσhιει τζίντο κάτι ο αέρας της Λεμεσού.
Εν μπορώ να αντίσταθώ σε...μια περιπέτεια (πνευματική, σωματική, ερωτική, συναισθηματική)
Το καλύτερο δώρο που μου εκάμαν έιναι...Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (Immersion Box Set) – ΑΠΛΑ ΘΕΪΚΟ!!!!
Ο έρωτας της ζωής μου είναι...Η Σύσσι τζιαι η Άριελ (τα 2 σκυλάκια μου)

(Εκτός που τα σκυλάκια;; Άλλοι έρωτες;; Εν δικαιούμαι άλλες ερωτήσεις;;)
7.Εχω την αίσθηση ότι είσαι λίγο μυστηριώδης, γνώρισες ποτέ κάποιον/α μπλόγκερ; Αν ναι ποιους και πώς ήταν η εμπειρία; Αν όχι γιατί; Ποιους θα ήθελες να γνωρίσεις;

Καταρχάς....Μυστηριώδης;;;;;;;;;;;;;;;; Χαχαχαχα....ΜΑ ΕΓΩ;;;;;;;;;;;;;; I’m an open book εγώ!!! =p

Ναι, έτυχε να γνωρίσω μπλόγκερς. Δυο φορές. Εγνώρισα τη Ψηλή και μιαν άλλη μπλόγκερ που δεν μπορώ να αποκαλύψω γιατί μου εζήτησε να μεν το πω. Τζιαι οι θκιο πολλά καλά πλάσματα, τόσο γλυκά όσο φαίνουνται τζιαι στο μπλογκ τους.

Θα ήθελα να γνωρίσω τη Πρασινάδα, τη Μάνα, τη Γρούτα τζιαι τη Κολόνα, τον Dreamer τζιαι τον Twisted Tool. Εν θα με εχάλαν να εγνώριζα τζιαι μπλόγκερς σαν την Beatrix Kiddo or Tinkerbell or Panikos/iLampionis.

Βασικά νομίζω θα ήθελα να συναντήσω κάποιους μπλόγκερς για να απομυθοποιήσω τζίνο που νομίζω μου διεγείρε η φαντασία μου...εν ούλα μες τον νου μας τελικά, τζιαι τα πράματα εν πιο απλά απ’ όσο φαίνουνται. Ακόμα τζιαι οι μπλόγκερς.....εεε Μάνα...τελικά ήντα που φορείς στη δουλειά;;; Ταγιέρ;;;; Γιατί σε ένα ποστ σου ελάλες ότι περπατάς ξυπόλητη μες το γραφείο τζιαι τωρά φαντάζουμαι σε ξυπόλητη με ταγιέρ!!!!! Πόννα έρτεις καμιά Λεμεσό πε μου να κανονίσουμε κανένα μίτινγκ πέρκει σε απομυθοποιήσω επιτέλους!!!! =P   (Η Μάνα παρακαλώ να απαντήσει! Μα μόνο δυο μπλόγκερς εγνώρισες τόσα χρόνια που είσαι στην μπλογκόσφαιρα; Νομίζω την επόμενη φορά να βάλουμε την Πρας να οργανώσει Νοτ-σίκρετ συνάντηση!)   Αγαπημένη Λου, είσιε χάζι η συνέντευξη μας! Αν και είχα μιαν ελπίδα για τίποτε πιο προσωπικό (εκτός που τους δονητές) π.χ. για τον έρωτα της ζωής σου..., ευχαριστήθηκα το!!     

"Expecting..."

Αγαπητοί συγγενείς / φίλοι / συναδέλφοι,

ΔΕ ΒΟΗΘΑ την ψυχική μου κατάσταση, ψυχολογία, γενικότερη διάθεση το να με ρωτάτε κάθε μήνα και με την πρώτη ευκαιρία που θα βρείτε αν είμαι έγκυος επειδή και μόνο είμαι 9 μήνες παντρεμένη. Όταν με το καλό θα είμαι, θα το γράψω στην εφημερίδα/facebook να το μάθετε όλοι!

Το μόνο που πετυχαίνετε είναι να με αγχώνετε.

Με αγάπη
περιοδεύουσα γυνή με νεύρα.                                                                

Βαρκούμαι και τα "5" μου!

Καλημέεεεερααα

Βαρκούμαιιιιιι. Ναι, είμαι δουλειά. Που τη Δευτέρα. Μόνη μου σ ένα άδειο γραφείο. Ούλλη μέρα μπορεί να μεν δω πλάσμα. Ούλλοι οι δικοί μου λείπουν. Οι γονείς, οι θείες (που εμιλούσαμε λλίο στα τηλέφωνα με κουτσομπολίστικη διάθεση), ως τζιαι οι παππούδες εν διακοπές. Τζιαι τα πεθερικά (εχάσαμε τζιαι το φαΐ της πεθεράς γμτ). Ο Tn'H εν σπίτι. Τζιαι εγώ δουλειά. Εννά πάθουν αγκύλωση τα δάκτυλα του που το πολλύ playstation. Φεύκω το πρωί τζιαι κάθεται στον καναπέ με το φραπέ τζιαι το playstation. Επιστρέφω απόγευμα τζιαι βρίσκω τον στην ίδια θέση (στο τρίτο φραπέ)! Το πρωί παρολίγο να φορήσω τη βερμούδα μου τζιαι τες παντοφλούες μου της θάλασσας να έρτω δουλειά. Αλλά είπα να μεν το ρισκάρω, όσες φορές ήρτα όπως τον γύφτο αθθυμήθηκε να με θέλει ο ανώτερος ή ο ανώτατος ή να πρέπει να πάω σε κανένα έκτακτο μήτινγκ. Τωρά θα μου πεις τι θα τύχει 14 Αυγούστου?!?! Αλλά άτε, να μεν το ρισκάρω, ο μ****** ο Μέρφυ συχνά αθθυμάται με τζιαι θέλει να εφαρμόσει τον νόμο του πάνω στην ράσιη μου.

Το λοιπόν, θα παίξω τα "5" μου να ποσκολιστώ.

Αρκεύκω με το φαΐ που εν το φόρτε μου τωρά τελευταία (ούφου).

5 Αγαπημένα φαγιά (με τυχαία σειρά διότι εν μπορώ να αποφασίσω):

1. Λουβί φρέσκο περιποιημένο με την τοματούα του, το ψαρούι του και λλίη φέτα
2. Μακαρόνια όπως μου τα κάμεις - με κιμά (του παπά μου μόνο), με πιπεριές, μανιτάρια, καρμπονάρα, με θαλασσινά, με τρίμα (you get the point).
3. Σούβλα-σουβλί-σουβλάκι αλλά μόνο που του παπά μου διότι το κάρβουνο εν το δυνατό του σημείο. Τζιαι ο ξυλόφουρνος...μιαμ μιαμ το οφτό του τζιαι οι πατάτες του!!
4. Σούσι που τα τελευταία χρόνια επειδή αρέσκει του Tn'H τρώμε τόσο πολλύ που θα φκάλουμε λέπια. Δώσμου σολωμό φρέσκο ωμό (ο ψημένος εν μου πολλοαρέσκει).
5. Οι κεφτέδες της μάνας μου. Ίσως επειδή εν ένα φαΐ που έχω συνδεδεμένο με όμορφες παιδικές αναμνήσεις αλλά σοβαρά κάμνει τους πολλά ωραίους - να θυμηθώ να της πω να μου κάμει σύντομα
6. Μπόνους! Έσιει τζι άλλα φαγιά που εν μπορώ να μεν τα βάλω, άτε ακόμα δκυο μόνο. Τα γεμιστά της γιαγιάς μου, ειδικά τα "κρεμμυδένα" τζιαι τα κουπέπια (σοβαρά νομίζω βάλλει ζάχαρη μες τα φαγιά της) τζιαι....surprise surprise τα κανελλόνια της πεθεράς μου τα οποία καταναλώνει όλο το εξ' αγχιστείας σόι μου μετά μανίας διότι εν τέλεια!!!

Τζιαι τωρά που ετέλειωσα με το αγαπημένο μου σπορ, πάμε πάρακατω τζιαι θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε 5 μόνο.

Τα 5 ωραιότερα μέρη που επήα:
1. Μαλδίβες. Αχ και βαχ, ο επίγειος παράδεισος, έκλαια την μέρα που έφευκα.
2. Νέα Υόρκη. Τις 5 μέρες που επέρασα τζιαμέ επιάστηκε ο λαιμός μου να θωρώ πάνω. Ήμουν με πλάσματα που εζούσαν τζιαμέ τζιαι επήραν με σε τοπούθκια τέλεια.
3. Η Λισαβόνα. Όταν σκέφτουμαι τούτη την πόλη, έρκεται μου μες τον νου ένα άπλετο φως
4. Η Πράγα. Η τέλεια παραμυθούπολη, ήταν τζιαι Χριστούγεννα, ήταν τζιαι το πρώτο μας ταξίδι με τον Tn'H - no need to say more!
5. Ο τόπος μας! Που την Πάφο τζιαι πιο πέρα, προς την Πόλη Χρυσοχούς, τον Ακάμα, η Λάρα, ο Πύργος (τζιαι η διαδρομή προς εκεί) αλλά τζιαι τα υπόλοιπα, τα κρασοχώρκα της Λεμεσού (αν δεν επήετε στο Όμοδος χάνετε), ο Πρωταράς μας για τες παραλίες του που εν η φαντασιώση του κάθε τουρίστα που είμαι σίουρη ότι νιώθει όπως ένιωθα εγώ στες Μαλδίβες.

(Επήα και σε άλλους τόπους - μεν με πείτε χουμισιάρα - αλλά ο μόνος τόπος που παρολίγο να μπει στη λίστα εν η Ελλάδα που την νιώθω οικεία όπως την Κύπρο και την οποία επισκέφτηκα πολλές φορές και εύκολα λαλώ ότι εν μια χώρα που τα συμπεριλαμβάνει ούλλα - τζιαι τοποθεσίες, τζιαι βουνά τζιαι θάλασσες, τζιαι πολιτισμό τζιαι διασκέδαση τζιαι καλό φαΐ)

5 γεύσεις που μου φακκούν:
1. Ζαχαρούχο γάλα, φαρίν λακτέ, παιδικές τροφές και γενικά οτιδήποτε εν σε μορφή χυλού όπως το porridge. Γιαξ και δεαξ κτλ. Ειδικά οι φίλοι μου που έχουν μωρά λαλούν ότι τρώει μια κουταλιά το μωρό τζιαι μια τζείνοι - dont get it!
2. Το σπάναχι. Έκαμα πολλά χρόνια να το φάω και μετά άρκεψα δειλά δειλά να το τρώω υπό μορφή σπανακόπιτας ή σπανακόρυζου για να είναι λλίο undercover....ε μια φορά ήμουν κρυολογημένη τζιαι έφα σπανακόρυζο το οποίο εκατέληξε ούλλο εμετός στην τουαλέτα τζιαι που τότε ούτε να το μυριστώ θέλω! (Εκτός αν το έβρω τηγανιτό με τα αυκά αλλά να είναι λλίο, μιτσί μιτσί και τραγανό).
3. Ο κόλιαντρος και το σέλινο μες την σαλάτα. Εν καταλάβω το λόγο που κάποιος βάλλει κόλιαντρο ή σέλινο μες την σαλάτα!
4. Τα πεζουνούθκια ειδικά βραστά. Οκ, εν έτυχε τζιαι πολλές φορές να τα έβρω μπροστά μου αλλά ειδικά τα πεζούνια νεκατσιώ τα. Τα άλλα πουλλούθκια στα κάρβουνα χλαπακιάζω τα με ευκολία.
5. Τα φρούτα που είναι μαλακτά τζιαι ακκάνεις τα τζιαι τρέχουν τα ζουμιά. Αν δεν έννεν το νεκταρίνι μου σφικτό πέτρα να το ακκάνω τζιαι να τσακρά (αλλά ναν γλυτζί, όι ξινό), εν το απολαμβάνω!

5 αγαπημένα βιβλία:
1. Ο Καπετάν-Μιχάλης του Καζαντζάκη. Εδκιάβασα το στο σχολείο τζιαι μετά εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το.
2. Κοντά στις ράγες της Άλκη Ζέη. Υποτίθεται εν παιδικό βιβλίο αλλά λατρεύω το, εν που τζείνα που εδκιάβασα 10 φορές.
3. Η Γκέισα (εν θυμούμαι συγγραφέα). Συγκλονιστικό βιβλίο αλλά και η ταινία εν επήαιννε πίσω. Έμαθα για μια κουλτούρα που εν είχα ιδέα.
4. Μια τριλογία που νομίζω οι τίτλοι ήταν "Ο μπρούντζινος καβαλάρης", "Τατιάνα και Αλεξάντερ" και "Οι κήποι της Τατιάνας". Μπορεί κατά βάση να είναι love story αλλά επειδή διαδραματίζεται στην πρώην ΕΣΣΔ τον καιρό των πολέμων, είσιε πολλά ιστορικά στοιχεία που μου αρέσκει να διαβάζω.
5. Ποιο να βάλω πέμπτο? Εδκιάβασα πολλά βιβλία στη ζωή μου, που μιτσιά ήμουν με ένα βιβλίο στο χέρι. Θα βάλω τις "Γενιές της Σιωπής", ένα κυπριακό βιβλίο που έγινε σειρά μετά και εσυγκλόνισε με με τες περιγραφές. (Κλάααμααα).
Μπόνους πληροφορία: Φακκά μου ο Κοέλιο. Έδωσα του πολλές ευκαιρίες αλλά εν καταλάβω γιατί έγινε τόσο επιτυχία.

Ππεεε έγραψα μυθιστόρημα! Είδετε, άμαν βαρκούμαι στη δουλειά?? Άτε μια τελευταία λιστούδα με λλίο πειρακτική διάθεση για να γελάσουμε τζιαι λλίο.

5 άντρες που έχω στην αχαλίνωτη φαντασία μου θα ήθελα να έχω ιστορίες μαζί τους: (Tn'H I love you!!!)
1. Σάκης Ρουβάς. Μεν γελάτε, ήμουν πάντα μια αθεράπευτα ερωτοκτυπημένη ρουβίτσα τζιαι εθώρουν τον στα όνειρα μου!
2. Enrique Iglesias (εν με κόφτει αν λαλούν ότι εν γκέι, εν fantasy stories που κάμνω με τον νου μου)
3. Jhonny Depp. Αλλά μόνο αν είναι ντυμένος πιρατής - χαχαχαχα
4.Vin Diesel. Μεν ρωτάτε γιατί, εν καταλάβω το λόγο, ποττέ εν με ετραβήσε τούτο το στυλ στην πραγματική μου ζωή αλλά στη φαντασία μου όποτε τον θωρώ ανάφκουν τα λαμπούθκια μου.
5. Εν μπορώ να έβρω πέμπτο!!
Μπόνους πληροφορία: Ποττέ εν μου αρέσαν οι κλασσικά ωραίοι άντρες του Hollywood όπως τον Μπραντ Πιτ, τον Ντι Κάπριο κτλ)

Άτε, εξεβαρέθηκα λλίο! Πάω να κάμω καμιά δουλειά πέρκει περάσουν γλίορα οι επόμενες 6 ώρες που θα είμαι δαμέ!

Τρία χρόνια

Τρία χρόνια είμαστε μαζί.

«Μα μόνο?» θα πουν κάποιοι σίουρα.

Ε ναι, τρία χρόνια. Αλλά τρία χρόνια γεμάτα όχι μόνο ευτυχισμένες στιγμές αλλά και ένα συνεχές αίσθημα ευτυχίας. Μπορεί να υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω αλλά νιώθω γενικά ευτυχισμένη. Ακόμα και μέσα σε τούτον ούλλον τον χαμό που βιώνουμε σαν κοινωνία αλλά και προσωπικά, ο καθένας με τα δικά του. Προβληματίζουμαι, σκέφτουμαι, νευριάζω, προσπαθώ να έβρω λύσεις. Αλλά η εσωτερική μου ευτυχία εν πραγματικότητα που εν μπορεί να της τζίσει τίποτε. Ίσως επειδή κάποιες παλιότερες συνθήκες εκπαιδεύσαν με τζιαι εκάμαν με να έχω συνειδητοποίηση του τι σημαίνει εσωτερική ευτυχία.   

Για μένα εν τούτη η πραγματική μας επέτειος, όχι η ημερομηνία του γάμου μας. Ο γάμος μας, η υπέροχη τζείνη ημέρα ήταν προκαθορισμένο ότι θα ενιώθαμε χαρά και ευτυχία. Τζιαι όσοι με εδκιαβάζετε που παλιά μπορεί να θυμάστε ένα ποστ που έγραψα για το πρώτο μας ραντεβού. Ένας καφές διάρκειας 4 ωρών. Ήταν τζείνη η απειροελάχιστη στιγμή που ένιωσα αυθόρμητα ότι βυθίζομαι σε μιαν υπέροχη αίσθηση. Ήταν μόνο το preview βέβαια αλλά ήταν η αρκή μας.

Τζιαι τρία χρόνια μετά, δεν παύει να με εκπλήσσει. Εγώ, με τον αυθόρμητο μου χαρακτήρα, που εξωτερικεύω ούλλα μου τα αισθήματα άμαν νιώθω άνετα τζιαι τζείνος, μυστήριος, σιωπηλός, ήρεμος να σιγοτραγουδά

«Λύσ’ τα μαλλιά σου κι άφησέ με

να `ρθω λίγο και να δω

πώς περιγράφει τη μορφή σου

τ’ άσπρο σου το νυχτικό»

Τζιαι εγώ να σταυροκοπιούμαι. Διότι μόνο σύγχρονη, ποπ, ηλεκτρονική μουσική ακούει. Ή έτσι ενόμιζα τζιαι ποττέ εν μου έδειξε κάτι άλλο.

Τζιαι πουμέσα μου να σιαίρουμαι με την τεράστια έκπληξη που μου επροκάλεσε ένα τόσο μικρό γεγονός.

Παρασκευάτικες απορίες

Έσιει μέρες να γράψω οτιδήποτε αν τζιαι δκιαβάζω μπλογκς κάθε μέρα σχεδόν. Επέρασα διάφορα μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα και αγωνίες τες τελευταίες βδομάδες αλλά ελπίζω ότι σιγά σιγά διορθώνονται τα πράματα. Απλώς νιώθω πολλά κουρασμένη ψυχολογικά αλλά και λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας (λείπουν και συνάδελφοι με αποτέλεσμα να πολλυνίσκει η δουλειά ακόμα παραπάνω) και χρειάζομαι διακοπές. Γι αυτό τελικά θα πάμε προς τα παραθαλάσσια το τριήμερο παρόλο που τα λεφτά προσέχουμε τα. Ευτυχώς που έχω έναν άντρα δίπλα μου που καταλαβαίνει (αν και σπάνια δείχνει τι σκέφτεται) πολλά παραπάνω και σκέφτεται με πραγματικά.

Έχω όμως διάφορες απορίες!!!

- Γιατί πάντα όταν θα έρτω γύφτισσα στη δουλειά (μα τα γέρημα εν Παρασκευή - casual Friday έκαμα την μόνη μου) να πετάσσεται κάτι επείγον και να πρέπει να συναντήσω ανώτερους και ανώτατους?
- Γιατί πάντα τα λάθη να γίνονται σε τζείνους που εν οι πιο ιδιότροποι?
- Οι κοπέλες στο ζούμπα που έχουν μαλλιά ως την μέση τους κι αφήνουν τα κάτω εν πεθανίσκουν ώσπου να τελειώσει το μάθημα? Κι εμένα εν μακριά, πιάνω τα κότσο τζιαι ως τζιαι τζιαμέ που ακουμπούν οι άκρες του κότσου προκαλούν μου έξτρα πυρά!
- Ο μιτσής με την τρομπέττα πουκάτω που το σπίτι μου που για κάθε απόγευμα παίζει την (την τρομπέττα ρεεεε) για μισή ώρα εδώ και δυο μήνες πόσο καιρό ακόμα θα του πάρει να μάθει το ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο και το ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο?
- Πόση ατυχία να ενοικιάσαμε ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα για το τριήμερο κι εγώ να απαγορεύεται να μπω στο νερό ως την Τρίτη??
- Ούλλα τζείνα που θωρώ στο TLC Body Bizzare (the tree man, the bubble man, the monkey girl, the 7 limbs boy, ο άντρας με 35cm μόριο!) πόσο σπάνια είναι και πόσο πιθανό είναι το μελλοντικό μου μωρό να έσιει κάτι που τούτα ούλλα? Επίσης γιατί τα παραπάνω συμβαίνουν κυρίως σε χώρες της Άπω Ανατολής?
- Γιατί εξίχασα ούλλες τες άλλες απορίες μου?

Αναπάντητα ερωτήματα τα παραπάνω!

Καλό τριήμερο να έχετε και μακάρι τούτο το τριήμερο εν μας το χαλάσει καμιά τρόικα, κάνενας πολιτικός και καμιά τράπεζα όπως τα προηγούμενα!

Η μοναξιά του δημόσιου υπάλληλου

Έσιει μέρες που ήθελα να γράψω τούτο το κείμενο, πριν το Πάσχα. Φυσικά είμαι σίουρη ότι εν θα μου φκει όπως το εσκέφτουμουν πριν τόσες μέρες διότι πολύ απλά τα αυθόρμητα εν τα θυμούμαστε μετά που θα περάσει τζείνη η στιγμή που μας ήρταν.
Τέλοσπαντων. Εγώ εν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έννεν το ίδιο διότι εν είμαι σε κανένα τεράστιο υπουργείο με 1000 υπαλλήλους αλλά σε ένα μικρό γραφείο τζιαι κάμνω κάτι αρκετά εξειδικευμένο. Έσιει 3 χρόνια που το κάμνω, εν η πιο δύσκολη δουλειά που έκαμα ως τωρά, εδούλεψα και 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε άλλα πράματα όμως διότι τα πτυχία μου δεν ενδιαφέραν κανέναν ιδιώτη. Άρα έχω πιο πολλή πείρα σαν ιδιωτική υπάλληλος παρά στο δημόσιο. Εν τζιαι να πω ψέματα, έσιει φάσεις που η δουλειά εν πιο λλίη τζιαι μέρες που είμαι χαλαρή, έσιει τζιαι περιόδους όμως που η δουλειά εν τελειώνει τζιαι κοινώς "φακκούν τα πόδκια μας στον  κώλο μας". Ακριβώς όπως και όταν ήμουν στον ιδιωτικό τομέα που είχα χαλαρές και εντατικές περιόδους. Ξεφεύγω όμως που το θέμα.
Πριν κάτι μέρες εβρέθηκα τυχαία με κάποια άτομα που τα ξέρει κυρίως ο Tn'H. Εμιλούσαν για τι άλλο, για την κρίση, τζιαι κάποια φάση λαλεί η μια η αντρογεναίκα η άγρια "...που να παν στ ανάθεμα ούλλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι!". Τζιαι φυσικά εγελάσαν συμφωνώντας ούλλοι. Οι υπόλοιποι. Εγώ έμεινα να θωρώ όπως την χαντή. Φυσικά εν εμπήκα στη διαδικασία να εξηγηθώ για τον εαυτό μου για το πώς έπιασα τούτη τη δουλειά και τι απαιτεί η δουλειά μου και πόσο πληρώνομαι διότι εκατάλαβα ότι εν υπάρχει λόγος να δικαιολογούμαι.
Αλλά ενοχλεί με ρε παιδί μου. Ενοχλεί με να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα. Ενοχλεί με να μας βάλλουν ούλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ενοχλεί με να λαλούν ότι ούλλοι οι δημόσιοι επιάσαν την δουλειά τους με το μέσο τζιαι ότι είμαστε ούλλοι κουνόσσιυλλοι. Ενοχλεί με που κάποιοι συντηρούν τον πόλεμο ιδιώτες-δημόσιοι. Ενοχλεί με η γενίκευση.
Για να μεν πέσετε να με φάτε ότι εν κατανοώ την κατάσταση, εν θεωρώ ότι οι μειώσεις που είχαμε εσκοτώσαν μας ούτε ότι εν είμαι τυχερή που έχω τούτη τη δουλειά. Εξάλλου θωρώ τα προβλήματα και τα θέματα των ιδιωτών που πρώτο σιέρι μες το σπίτι μου. Όμως το να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα απλά τζιαι μόνο επειδή είμαι κάπου στο δημόσιο, ενοχλεί με. Ούλλοι μας όταν εγυρεύκαμε δουλειά μας εν εκοιτάζαμε ΚΑΙ με βάση τον μισθό, το ωράριο και τις διευκολύνσεις? Οι ιδιωτικοί επιάσαν μια δουλειά χωρίς να τους κόφτουν τούτα τα πράματα?
Εγνώρισα μια γυναίκα πριν λλίες μέρες και όταν την ερώτησα πού δουλεύκει αντρέπετουν να μου πει ότι εν στην Κεντρική Τράπεζα διότι είπε μου ότι όποιου το πει λαλούν της "εκλέψετε τον κόσμο". Φυσικά εν μια γραμματέας αλλά τούτο εν έσιει σημασία.
Τούτο που αντρεπούμαστε να λαλούμε τι δουλειά κάμνουμε επειδή θα μας πουν σιήλια λόγια ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕ παραπάνω που ούλλα. Τζιαι που μπαίνω στη γωνιά κατά κάποιο τρόπο όταν είμαι σε μια παρέα με μη-δημόσιους υπάλληλους.
Τζιαι όι, εν έχω ορμονικά θέματα σήμερα.