Spring is just around the corner...! (εν μέσω βροχών και καταιγίδων)

Έχω έξω από το παράθυρο του δωματίου μου μια λεμονιά. Μας κάνει ωραία, μεγάλα κίτρινα λεμόνια. Έχει και κάτι αγκάθια τεράστια. Η λεμονιά αυτή, όλο τον προηγούμενο χρόνο και το καλοκαίρι ήταν καταπράσινη και είχε κάτι τεράστια υγιή φύλλα. Ήταν τόσο μεγάλα, πράσινα και τόσο πυκνά που με έκρυβαν πλήρως από την βεράντα του γείτονα. Πράγμα πολύ καλό γιατί το καλοκαίρι κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοικτά και τον χειμώνα με τις κουρτίνες ανοικτές. Μου αρέσει το φως.

Μετά  το καλοκαίρι, η λεμονιά αρρώστησε. Τα φύλλα της έγιναν κίτρινα και έπεφταν συνέχεια. Και όχι εξαιτίας του φθινοπώρου. Μας είπαν ότι είναι άρρωστη και θα πεθάνει. Λυπήθηκα πολύ που θα έχανα την λεμονιά. Η λεμονιά μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια. Όχι αυτή η συγκεκριμένη, γενικά οι λεμονιές. Κι αυτό γιατί το σπίτι της γιαγιάς μου έχει γύρω γύρω λεμονιές. Ήταν η αγαπημένη μου κρυψώνα. Πολλές φορές κρυβόμουν στην πίσω αυλή κάτω από τις λεμονιές και έκλαιγα μόνη μου. Μετά από χρόνια κρυβόμουν εκεί και διάβαζα τα γράμματα αγάπης που μου έγραφε η τότε αγάπη μου. (όχι, δεν έζησα σε άλλη εποχή, απλώς ήμασταν δύο πολύ ρομαντικές και ερωτευμένες ψυχές).

Τέλοσπαντων, από τότε που έχασε όλα της τα φύλλα η λεμονιά, χειμώνιασε κιόλας και όταν γυρίζω στο σπίτι είναι πλέον σκοτεινά, δεν άνοιγω πλέον τις κουρτίνες του συγκεκριμένου παραθύρου και δεν βλέπω πια τι γίνεται η λεμονιά (και η κίνηση στην βεράντα του γείτονα).

Σήμερα γύρισα νωρίς στο σπίτι και έξω είχε ακόμα πολύ φως αν και έβρεχε. Ανοίγω τις κουρτίνες και τι να δω;
Η λεμονιά είναι γεμάτη μπουμπούκια και ένα μάλιστα είναι ολάνθιστο. Ένα τεράστιο, όμορφο άσπρο λουλουδάκι.

Η άνοιξη στην ζωή μου!