Αχ γιαγιά (εμπνευσμένο από την ανάρτηση της Μάνας!)

Εγώ νιώθω ότι ήμουν από τα τυχερά παιδιά όσον αφορά το συγγενικό μου περιβάλλον γιατί είχα δυο γιαγιάδες υπέροχες (και ένα σωρό άλλους πολύτιμους συγγενείς που μου έδωσαν και μου δίνουν απέραντη αγάπη). Έχασα την μια πριν από λίγα χρόνια δυστυχώς. Και οι παππούδες καλοί είναι αλλά οι γιαγιάδες...κτυπούν ρέστα!!

Θέλω πρώτα να σας πω γι αυτήν που έχασα. Γυναίκα αρχόντισσα, περήφανη, με ανατροφή. Μεγαλωμένη σε χωριό της Μεσαορίας σε οικογένεια από τζάκι. Όμως τότε και οι γυναίκες δούλευαν σαν τους άντρες. Στα χωράφια, στα σπίτια, στις φάρμες. Τα τσακισμένα της γόνατα που τόσο την ταλαιπώρησαν στα γεράματα ήταν εξαιτίας των σκληρών δουλειών που έκανε για να βοηθήσει την οικογένεια της. Ποτέ δεν την άκουσα να παραπονεθεί παρόλο που για χρόνια ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι. Στωική και δυνατή μέχρι την τελευταία της πνοή. Κυριολεκτικά. Ποτέ μου δεν άκουσα μια κακή κουβέντα να πει για κανέναν. Δεν μπορώ να σας περιγράψω...ό,τι και να πω είναι λίγο! Ήξερε τις πιο απίστευτες ιστορίες και θυμόταν και την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι και τι ώρα ήταν ακριβώς όταν γέννησε το κάθε της παιδί. Είχε απέραντη αγάπη για όλο τον κόσμο. Δεν ξανάδα πιο πεντακάθαρο σπίτι και δεν ξαναέφαγα νοστιμότερα κουπέπια και "τσιππόπιττα" (για όσους ξέρουν τι είναι). Ούτε και από σεφ!!

Είχε ένα καημό, ήθελε να πάει να δει το χωριό της στα κατεχόμενα. Την πήγαμε όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα. Η γιαγιά μου δεν καταλάβαινε από πολιτική και σκοπιμότητες. Όταν πήγαμε εκεί και είδε το χωράφι που πριν την εισβολή ήταν το σπίτι της, ούτε τις φωνές έβαλε ούτε υστερία την έπιασε. Είπαμε, στωική και περήφανη και κυρίως με τρόπους κυρίας που μεγάλωσε σε σαλόνια και όχι στα χωράφια. Δίπλα από το χωράφι ζούσαν σε μια παράγκα μια οικογένεια Τούρκων έποικων οι οποίοι βγήκαν έξω να μας περιεργαστούν. Η γιαγιά μου μίλησε τούρκικα μαζί τους με τον συνηθισμένο ευγενικό της τρόπο. Μια γυναίκα 80 χρονών που δεν θυμόταν τι έφαγε χτες, θυμόταν τα τούρκικα που μιλούσε όταν ζούσε στο χωριό της! Ζούσαν αρμονικά και αγαπημένοι κάποτε, έλεγε. Ήταν δίκαιη γυναίκα.

Όταν με έβλεπε μου έλεγε "καλώστην πρώτη μου χαρά, την ρούσα μου, την πρώτη μου αγάπη". Ήμουν βλέπετε το πρώτο της εγγόνι και το ήξερα ότι μου είχε αδυναμία. Πέθανε ανήμερα της γιορτής της. Ήταν ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι και σήμερα) κοντινός μου θάνατος. Όλοι το πήραμε κατάκαρδα. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα, ένιωθα λες και καίγονταν τα σωθικά μου και ότι αλλοιώθηκαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μου. Δεν ξέρω κάποτε πώς θα αντιμετωπίσω άλλον θάνατο... Για μήνες την έβλεπα στα όνειρα μου. Την έβλεπα πάντα πιο νέα, με τα μαλλιά πλεξούδες μακριές μέχρι την μέση στερεωμένες γύρω από το κεφάλι της, με αεράτα χρωματιστά φορέματα. Μια φορά στεκόταν έξω από το παράθυρο μου και μου μιλούσε και πίσω της είχε τόσο πολύ φως που δεν μπορούσα να δω τι υπήρχε πίσω. Μου είπε "να πας και να τους πεις φτάνει να κλαίνε και να βγάλουν τα μαύρα!". (Ξέρω πολύ σουρεαλιστικό..!)

Αχ γιαγιά μου, αν με βλέπεις από κάπου θα ήθελα να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ και πόσο πολύ θα ήθελα να δεις όλα τα βήματα που έκανα στην ζωή μου. Και ντρέπομαι πολύ για πολλά από αυτά που έκανα και δεν θα σου άρεσαν. Συγγνώμη.

Επίλογος:
Μια φορά είπα να γράψω ποστ που να μην αφορά κανέναν άντρα και πάλι μελό έγινε. Πρέπει να ανησυχώ που είναι θλιμμένα ή θυμωμένα τα περισσότερα κείμενα μου;; Ένας γιατρός (ψυχίατρος) δεν με διαβάζει να μου πει;;
Εγώ πάντως "βροχή τα δάκρυα" (έτσι για αλλαγή!) Φίλη μου, τώρα σου δικαιλόγησα και αυτό που με ρώτησες για το Rain Tears και πρακτικά!
Για την άλλη την γιαγιά μου θα γράψω σε επόμενο ποστ γιατί όπως πάω θα γράψω κεφάλαιο βιβλίου!!