Πόσο πολύ μου αρέσουν τα αυθόρμητα!

Καλημέρα σε όλους!!

Είναι Κυριακή πρωί, έχω να διαβάσω κάτι για τη δουλειά αύριο (τι ευσυνείδητη υπάλληλος, φέρνω και δουλειά στο σπίτι!) αλλά βαριέμαι αφόρητα (πάει περίπατο η ευσυνειδησία!).

Το μυαλό μου είναι αλλού. Το απόγευμα θα πάω ποδόσφαιρο. Ανυπομονώ. Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο, νιώθω τέλεια. Δεν ξέρω, είναι το αίσθημα της αδρεναλίνης, το αίσθημα ότι είμαστε εκεί χιλιάδες άνθρωποι και πανυγηρίζουμε, κλαίμε, νευριάζουμε, τραγουδούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, το αίσθημα της ομαδικότητας. Πάντως νιώθω ελεύθερη.

Πάμε πάρακατω. Ξέρω ότι είπα δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν μπλόγκερ. Θέλω να κατηγορήσω δημόσια τον κύριο Αντίχριστο (και κύριος και αντίχριστος) ότι αυτός ευθύνεται που άλλαξα γνώμη! Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο μάλιστα!! Η παρέα για μένα είχε μια περίεργη γοητεία και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα τόση άνεση λες και πραγματικά γνωριζόμασταν με αυτά τα παιδιά. (παιδιά που παίζουν είμαστε όλοι). Ίσως και στα αλήθεια να γνωριζόμαστε καλύτερα από όσο με γνωρίζουν άλλοι φίλοι από κοντά. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτική, δεν ήθελα να συνδυάζεται ο ένας μου εαυτός με τον άλλον (είμαι διπλή προσωπικότητα μάλλον!). Είναι η άμυνα μου υποθέτω. Να μην ξέρουν οι γύρω μου πώς είμαι από μέσα μου. Κατάλαβα πως αυτό με κάνει να νιώθω κάπως καλύτερα, ξεχνιέμαι. Όμως το μπλογκ λειτουργεί διαφορετικά και αφού άφησα τον εαυτό μου να ανοικτεί και να πει πράγματα που νιώθει στο μπλογκ...γιατί να περιοριστώ;; Ίσως απλώς κερδίσω ορισμένους νέους φίλους που πάντα είναι καλοδεχούμενοι!!

Τέλοσπαντων, τι το αναλύω;; Σημασία έχει ότι περάσαμε πάρα πολύ καλά και θα το επαναλάβουμε ελπίζω! Να είσαι καλά Χρίστο!!

Υ.Γ. Χτες το απόγευμα είπα σ'έναν φίλο "I cant wait for summer, I feel like something good will happen in summer" κι εκείνος μου είπε "Dont wait for summer for something good to happen. It might happen today". Οι γιατροί του δίνουν λίγους μήνες ζωής.