Ο Μαέστρος μου

Με αφορμή το ποστ του Αντίχριστου για δυο ραντεβού που κανόνισε σε δυο φίλες του...θυμήθηκα τα δικά μου!

Εμένα φυσικά δεν ήταν τυφλό ραντεβού, ούτε καν γυαλιά δεν φορούσε. :)

Δεν έμαθα τι αυτοκίνητο έχει και ούτε ενδιαφέρτηκα να μάθω.
Δεν ρώτησα πού δουλεύει και ούτε πόσα βγάζει. Ούτε αυτός εμένα. Έμαθα με τι ασχολείται επειδή μου είπε από μόνος του.
Δεν κοίταξα τι μάρκα ήταν το τζην ή το ρολόι του. Ήμουν πολύ απασχολημένη να κοιτάζω τα χαμογελαστά του μάτια.
Προσφέρθηκα να πληρώσω τον καφέ και δεν με άφησε.
Δεν έμαθα αν έχει ακίνητη περιουσία και αν σκοπεύει κάποτε να παντρευτεί στη ζωή του.
Έμαθα ποια είναι η αγαπημένη γεύση του στο παγωτό. Ανθόγαλα.
Δεν ρώτησα το επίθετο του.
Έμαθα ότι του αρέσει το κολύμπι.
Δεν ρώτησα πότε ήταν η τελευταία του σχέση, πόσο κράτησε και γιατί χώρισαν. Ούτε αυτός εμένα. Καθαρή, νέα αρχή.
Έμαθα ότι τις Κυριακές του αρέσει να ξυπνά πρωί και να κάνει κάτι μέσα στην μέρα του για να μην χάνει το φως του πρωινού της Κυριακής. Ακριβώς όπως κι εγώ.
Δεν με ρώτησε "πού μου αρέσει να βγαίνω". Ρώτησε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας.
Δεν ρώτησα τι ευκαιρίες ανέλιξης έχει το πτυχίο του ούτε πόσα στοίχισαν οι σπουδές στην Αμερική, ούτε με πόσο βαθμό το πήρε. Έμαθα τι του έκανε εντύπωση από τους ανθρώπους που γνώρισε στην χώρα που σπούδασε.
Και έτσι απλά έγιναν όλα. Άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί στην ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Γνώρισα έναν Μαέστρο.


Υ.Γ. Φυσικά οι φίλες μου με ρώτησαν για όλα αυτά που ΔΕΝ έμαθα και δεν είχα απαντήσεις να δώσω. Με ρώτησαν "μα τι στο καλό λέγατε 4 ώρες??" και δεν απάντησα τίποτα. Στον κόσμο μου...