Προβληματισμοί

Πείτε μου λοιπόν αγαπητοί μου μπλογκοφίλοι.

Υπάρχει κατάλληλη χρονική στιγμή για το κάθετι που μας συμβαίνει?

Υπάρχουν χρονικά περιθώρια και όρια και καλούπια?

 

Σας ρωτώ γιατί αυτή η σχέση μου φαίνεται διαφορετική.

Νιώθω ότι βρήκα έναν άντρα από αυτούς που λέμε στην Κύπρο ότι δεν υπάρχουν πια.

Πραγματικά, έχοντας κυρίως τα παραδείγματα των φίλων μου και αντρών και γυναικών, μήπως βρήκα τον τελευταίο? (εδώ τραγουδάμε το άσμα της Κούκα "δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέεεωωω, νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίιιοοο")

 

Αυτόν, που ενώ ο "τύπος" του στα εξωτερικά χαρακτηριστικά υπάρχει στην Κύπρο (νέος, ωραίος, ψηλός, μελαχροινός, με μόρφωση, καλή δουλειά κτλ χαρακτηριστικά που θεωρούμε στα συν), ο χαρακτήρας του είναι.......the marrying kind!!!!!! Και πιστέψτε με, δεν έχουν απομείνει πολλοί τέτοιοι.

Είναι ο τύπος που με γνωρίζει στην οικογένεια του. Είναι ο τύπος που ξέρω πως με σκέφτεται πιο σοβαρά ακόμα και μετά από δυο μήνες σχέσης. 

Είναι ο τύπος που προσπαθεί να με γνωρίσει πραγματικά. Να μάθει τον τρόπο που σκέφτομαι σε κάθε θέμα από οικονομική διαχείριση μέχρι πού μ' αρέσει να βγαίνω.

Και τον βλέπω ότι με μελετά. Συνέχεια, κάθε στιγμή. Και θυμάται, καταγράφει στην μνήμη του τα πάντα. Όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω. Γιάτι το κάνει αυτό? Προσπαθεί να δει αν όντως ταιριάζουμε ή αν είναι απλώς μια φούσκα ο έρωτας μας.

Νιώθω πως δεν είναι φούσκα γιατί κι εγώ το ίδιο κάνω ασυνείδητα. Μα εγώ είμαι γυναίκα και ο γυναικείος νους έτσι δουλεύει, παρατηρεί και εξετάζει και αναλύει όλη την ώρα. Τουλάχιστο ο δικός μου νους έτσι δουλεύει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τον βλέπω ότι προσπαθεί συνεχώς να με κερδίζει και να με διεκδικεί. Χωρίς να μου γίνεται καταπιεστικός. Αν με δει να κατσουφιάζω έστω για μια στιγμή θα με ρωτήσει αν έχω κάτι. Τελειομανής κι απαιτητικός (για τον εαυτό του μόνο!) ανησυχεί μήπως κάνει κάτι λάθος που θα με χαλάσει. Κι αν κάνει κάτι που μετά δει ότι ήταν λάθος, μου ζητά συγγνώμη. Κι εγώ όμως το ίδιο. Είπαμε, γίνομαι καθρέφτης.

 

ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙ.

 

Είναι φορές που κοιταζόμαστε σ έναν καθρέφτη μαζί κι αναρωτιόμαστε πώς φανήκαμε τόσο τυχεροί. Και οι δυο.

 

Νομίζω πως τρέχει αυτή η σχέση μόνη της. Το ξέρουμε ότι τρέχει, το βλέπουμε, αλλά δεν το ελέγχουμε. Τις προάλλες έλεγα κάτι για σπίτια και ενοίκια και μιλούσα για τον εαυτό μου μόνο. Δεν μπορώ ακόμα να πω "εμείς" γιατί, όχι μόνο θα φοβίσω αυτόν, θα φοβίσω κι εμένα. Κι όμως, με έμμεσο τρόπο, μου είπε......κάνε λίγη ακόμα υπομονή (αφού θες να μείνεις μόνη σου) και θα μέινουμε μαζί.

Κάποια άλλη στιγμή είπα εγώ κάτι του στυλ μήπως βιαζόμαστε, και η απάντηση του ήταν "και πότε εμείς οι δυο κάναμε κάτι με αργό ρυθμό?".

Είναι αλήθεια. Το μόνο που είχε κάπως αργό ρυθμό ήταν οι πρώτες μας μέρες, η "αναγνώριση εδάφους". Τα υπόλοιπα.....τρέχουν.

 

Μα δεν είναι μόνο μεταξύ μας αυτή η κατάσταση.

Οι έξω, οι φίλοι και οι οικογένειες που γνωρίσαμε.....μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Μας βλέπουν σαν το τέλειο ζευγάρι, σαν δυο ανθρώπους που απλά βρήκαν το άλλο τους μισό και τώρα όλα τα πράγματα θα γίνουν από μόνα τους.

 

Το γελοίο είναι ότι κανείς από τους δυο μας δεν νιώθει πίεση γι αυτή την κατάσταση. Και σχόλια όπως "πρόσεχε την, είναι πολύ καλή,μην την αφήσεις να σου φύγει" ή "κράτα τον, είναι ονειρεμένος" τα ακούμε συνέχεια, τα προσπερνούμε χωρίς να πιεζόμαστε. Απλώς χαμογελούμε.

Τα σκεφτόμαστε και οι δυο γιατί, κακά τα ψέματα, η γνώμη των δικών μας ανθρώπων μετρά και μας επηρεάζει. Ακόμα κι αν δεν είχαμε την "έγκριση" τους βέβαια, πάλι μαζί θα ήμασταν αλλά όλα είναι τόσο πιο όμορφα όταν νιώθεις ότι ο άνθρωπος σου μπορεί να ταιριάξει και να τον αποδεκτεί το περιβάλλον σου. Και όλοι οι δικοί μας, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια προστατευτική αψίδα από πάνω μας, σαν να είμαστε.....the golden couple! Ίσως τα λέω λίγο ακατανόητα, αλλά έτσι το νιώθω.

 

Η Μάνα (που δεν άντεχε να περιμένει) είπε στο προηγούμενο ποστ ότι όσο μεγαλώνουμε, λιγότερο χρόνο χρειαζόμαστε για να κρίνουμε αν κάποιος μας κάνει. Και αυτό είναι αλήθεια, το πιστεύω κι εγώ.

 

Αλλά μήπως πάλι.....πάμε πολύ γρήγορα???