Τα δικά μου συν και πλην

Λοιπόν, ποιος είχε πρώτος αυτή την ιδέα και πού το πρωτοδιάβασα? Δεν θυμάμαι αλλά όπως και να έχει, να η λίστα μου με τα συν και πλην του...."μπλογκάρειν"!


Λοιπόν....

Στα δικά μου θετικά πρώτο κατατάσσεται η ψυχοθεραπεία που μου προσφέρει το γράψιμο. Το είπα 100 φορές και όσοι με διάβαζαν από την αρχή, ξέρουν ότι άρχισα να γράφω για να λυτρωθώ από τις σκέψεις που με βασάνιζαν τότε. Έστω κι αν δεν είχα πάντα τις απαντήσεις που ήθελα, και μόνο που έγραφα τις μαύρες σκέψεις μου, έβγαζα την πικρία και τα νεύρα μου, ήταν σαν να ξαλάφρωνα. Και κυρίως διότι έγραφα ανώνυμα με βοηθούσε πολύ.


Σε συνέχεια αυτού, θα έλεγα ότι θετικότατο ήταν ότι διαπίστωσα πως όλοι λίγο πολύ έχουμε τα ίδια προβλήματα, περάσαμε από παρόμοιες καταστάσεις. Και μόνη της αυτή η διαπίστωση αλλά και σε συνδυασμό με τα λόγια παρηγοριάς που ουκ ολίγες φορές μου γράψατε....ήταν σαν να είχα την συμπόνια που χρειαζόμουν! Ακόμη και το να μοιραστώ την χαρά μου με έκανε να νιώθω υπέροχα!


Επίσης στα θετικά βάζω και τις διάφορες γνώσεις που απέκτησα διαβάζοντας διάφορα από τα μπλογκς σας. Λίγο οι έρευνες της Μάνας, λίγο όλα αυτά τα "Όϊ λαομόν" που γράφει ο Ινβίκτους, λίγο τα περί ψυχής του Διάσπορου (να μην σας απαριθμίσω όλους-από όλους κάτι κέρδισα σε γνώσεις)....διευρύνθηκαν οι γνώσεις μου και έκαναν το μυαλό μου να σκεφτεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους! Και αυτό έγινε με διασκεδαστικότατο τρόπο και χωρίς καμιά πίεση. Ακόμα κι όταν θέλω να ενημερωθώ για κάτι, μπορώ να βρω τις απαντήσεις στα μπλογκς.


Δεν θα μπορούσα να μην κατατάξω στα θετικά τους 2-3 ανθρώπους που γνώρισα από κοντά και έγιναν φίλοι. Φίλοι πολύτιμοι που θα τους έχω στην καρδιά μου. Όλοι εσείς που γνώρισα προσωπικά αλλά και εσείς που σας νιώθω φίλους χωρίς να σας γνωρίσω από κοντά ξέρετε σκέψεις και βιώματα μου που πολλοί άλλοι στη ζωή μου δεν ξέρουν.


Στα συν αυτής της ιστορίας οπωσδήποτε μπαίνει και η χαρά που μου προσφέρει γενικά το γράψιμο, η δημιουργία. Δεν μπορώ ούτε να ζωγραφίσω, ούτε να τραγουδήσω, ούτε να σκαλίσω αγάλματα. Να γράφω όμως το απολαμβάνω!!


10 συν θα βάλω στην απόλαυση που νιώθω όταν διαβάζω πολλούς από εσάς. Είναι μια μικρή καθημερινή ασχολία να διαβάσω τα μπλογκς σας που με κάνει να ξεκουράζομαι, να γελώ, να συγκινούμαι, να παίρνω ιδέες.



Και τώρα τα αρνητικά....

Δυστυχώς στα μπλογκς δεν είναι αλήθεια ότι μπορείς να πεις τις σκέψεις και την γνώμη σου "ελεύθερα". Οκ, δεν σε κρατά κανένας από το τι να γράψεις αλλά πρέπει να είσαι προετοιμασμένος/η για το τι θα ακούσεις μετά. Το να γράψεις την γνώμη σου και να σε βρίσουν για μένα είναι κάτι που πολλές φορές με αποτρέπει στο να πω διάφορα ή να θίξω θέματα που έχουν έντονες διαφωνίες. Έχω γνώμη και μάλιστα ισχυρή και με επιχειρήματα. Δεν την λέω όμως στα μπλογκς γιατί δεν αντέχω να με βρίζουν. Και μόνο που διάβαζα αυτά που γράφονταν στης Μάνας την άλλη φορά συγχιζόμουν. Πολλές φορές τρομάξα με τον φανατισμό ορισμένων.


Αρνητικό είναι τελικά το γεγονός ότι άρχισα τελικά να σκέφτομαι τι να γράψω και πώς να το γράψω γιατί με τον καιρό δημιουργήθηκε η εικόνα στο μυαλό μου ότι με ξέρετε και θα με κρίνετε.


Σε συνέχεια του πιο πάνω θα έλεγα ότι στα πλην πρέπει να βάλω την σύγχιση που νιώθω κάθε φορά που θα γράψω κάτι και θα καταλάβω από τα σχόλια ότι αλλιώς ερμηνεύτηκε. Χωρίς να φταίω εγώ (που τα γράφω όπως μου έρχονται τις περισσότερες φορές) και χωρίς να φταίτε εσείς (που δεν είναι δυνατόν να είσαστε στο κεφάλι μου να ξέρετε ακριβώς τι εννοώ) δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις. Πολλές φορές θα γράψω έναν προβληματισμό μου αυθόρμητα, έντονα, όπως τον νιώθω την στιγμή εκείνη και στο τέλος μπορεί να μεγαλοποιηθεί και να γίνει χειρότερος!!


Αρνητικότατο θεωρώ τον φόβο που έχω (ειδικά τώρα τελευταία) ότι θα ανακαλύψουν αυτό το μπλογκ οι δικοί μου. Δεν θέλω κανένας να πληγωθεί, ειδικά αχρείαστα και αυτός ο φόβος με καλουπώνει αφάνταστα!!


Επίσης....στα πλην βάζω ότι δεν προλάβαινω πολλές φορές να διαβάσω όλα όσα θέλω! Ειδικά τον Ινβίκτους δεν τον προλαβαίνω με ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!!

Τέλος θα σας πω ότι αυτό που γίνεται τον τελευταίο περίπου χρόνο με μένα είναι ότι, ναι μεν ελάττωσα την τηλεόραση που το θεωρώ θετικό αλλά επίσης σταμάτησα να διαβάζω βιβλία! Αυτό είναι θετικό ή αρνητικό? Ή ουδέτερο?

Η ζυγαριά μου γέρνει προς τα θετικά και αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Όταν θα γέρνει προς τα αρνητικά, απλά θα βάλω μια μεγάλη τελεία και δεν θα ασχολούμαι. Και πιστεύω για όλους αυτό θα έπρεπε να ισχύει!