....I'M A BIG BIG GIRL IN A BIG BIG WORLD....

Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011

Υπομονηηηηηηή

Καλημέρα σας!
Είναι σχεδόν 11 το πρωί και είμαι ολομόναχη. Απλώνω στον καναπέ πίνοντας τον καφέ μου, με την αιώνια θέα τα πεύκα και βλέπω μαγειρική στην τηλεόραση. Είναι η πρώτη φορά στο νέο μας σπίτι που κοιμηθήκα μέχρι τις 10 το πρωί. Το χρειαζόμουν. Πέρα από την τηλεόραση, είναι απόλυτη ησυχία. Σε αντίθεση με χτες το βράδυ.
Έγραψα λοιπόν στην προηγούμενη ανάρτηση ότι γίναμε γονείς. Θα σας πω σήμερα πως ήταν η εμπειρία μου με ένα παιδάκι στο σπίτι μας.
Ήρθαν χτες το βράδυ ένα ζευγάρι φίλων μας με το τρίχρονο αγοράκι τους. Μα τι παιδί!! Τρεις ώρες ήταν εδώ, ούτε δευτερόλεπτο δεν έκατσε!!!! Έτρεχε τόσο πολύ πάνω κάτω που ίδρωσε. Και εννοείται τα έπιπλα μας δεν είναι καθόλου childproof. Γυάλινο τραπεζάκι με αιχμηρές γωνιές, χαλί που γλυστρά, αναμένα κεριά, μεγάλα ποτήρια γυάλινα κτλ. Δεν σιώπησε λεπτό, δεν άκουγε τι του λέγαμε, δεν έκατσε ούτε ένα δευτερόλεπτο. Οι γονείς του μου είπαν ότι είναι "σχετικά φρόνιμος απόψε" και ότι στο δικό του περιβάλλον είναι πολύ πιο ζωηρός. Αυτό το παιδί ήταν υπερκινητικό από βρέφος.
Εγώ πάντως κουράστηκα και μόνο που τον έβλεπα. Ο άντρας μου, φύσει πιο υπομονετικός, θεώρησε ότι "έτσι εν τα μωρά ρε αγάπη". Η φίλη μου είπε όταν μείνω έγκυος να μην τρώω σοκολάτες.

Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι μια στείρωση δεν είναι τελικά και τόσο κακή ιδέα!! 

6 σχόλια:

  1. LOL @ "Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι μια στείρωση δεν είναι τελικά και τόσο κακή ιδέα!!"

    :-))) και φαντάσου *αυτό* 24/7

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έσιει τζι έτσι τρίχρονα κόρη! Εμέναν τα δικά μου εν αγγελάκια, φρόνιμα την ώρα που πρέπει τζιαι ξιχάννω πως εν τριών χρονών κάποτε.

    Έν τζιαι καταπιέζω τα, απλά εξηγώ τους πως έσιει ώρα για να αππωννούμαστε, τζι έσιει ώρα να καθούμαστε φρόνιμοι.

    Εν ότι τους μάθεις.

    Σήμερα πχ επήαμε σ' ένα εστιατόριο οι τρείς μας να φάμε (η Αγάπη λείπει) τζι εξήγησα τους πρίν πάμε ότι στα εστιατόρια έν φωνάζουμε τζιαι καθούμαστε στες καρέκλες να φάμε το φαϊ μας ήσυχα. Τζι έτσι εκάμαν.

    Θέλει δουλειά τζιαι σκέψη να είσαι γονιός που κουμαντάρει κοπελλούθκια χωρίς να τους κόφκει τον ενθουσιασμό, αλλά γίνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τζαι η κόρη μου δουλεύκει με duracell. Εν κάθεται δευτερόλεπτο, μουρμουρά, ανακατώννεται παντού. Έshει φορές που εξουθενώννουμαι βούρα ποτζί, βούρα ποδά...μόλις έρτει βουρητή όμως τζαι αγκαλιάσει με τζαι πει μου το "αγαπώ σε πολλά παπά" τζαι δώκει μου τζι ένα φιλί, ξηάννω τα ούλλα

    Ήρτεν μια μέρα στο άσχετο τζαι λαλεί μου:

    - Είμαι πολύ γλυκιά;
    - Είσαι πόμελη αγάπη μου! λαλώ της εγώ

    τζαι πάει βουρητή στη μάνα της τζαι φωνάζει της:

    - Μάμμααααααααα είμαι πόμεληηηηηηηηηη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. oh so sweet i kori tou invictus!
    bt still en kati teties stigmes pu skeftome oti malon 8a ginomouna midia!!!!Ipame ta 3ena kopelou8kia ama t kamoun en diavolakia ala ama en dika mas en okie:Pepd en mora:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. συμφωνω με τον διασπορο. εν ό,τι τους μάθεις. που τι στιγμή που κάποιος δεν αναγνωρίζει την ουσία του να είναι γονιός (άσχετο με το πόσο καλός άνθρωπος είναι) ούτε τα παιδιά θα τον αντιμετωπίσουν ως γονιό με respect και φρονιμάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Από ότι βλέπω οι γονιοί αντιμετωπίζετε το θέμα διαφορετικά από εμας τους μη γονιούς (και την Ουφ και την νεκατωμένη).

    Διάσπορε,Ινβίκτους
    Θα είσαστε δαμέ ελπίζω όταν θα κάμω μωρό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή