Η εξήγηση του ονείρου

Προχτές το βράδυ έβλεπα στον ύπνο μου ότι κρατούσα ένα μωρό,βρέφος στα χέρια μου. Ξύπνησα,πήγα δουλειά και πήρα την γιαγιά μου τηλέφωνο. Η....ετυμηγορία ήταν "κορούα μου, θα περάσεις λαχτάρα και θα στενοχωρεθείς". Πριν το μεσημέρι σχεδόν να έρθω σε σύγκρουση με την μαστόρισσα αλλά τελικά τα κατάφερα να μην τσακωθώ. Θεώρησα ότι αυτή ήταν η λαχτάρα...

Έρχομαι σπίτι, βρίσκω τον άντρα μου να ψάχνει τις μαγειρικές του περιβόητου thermomix για να μαγειρέψει αυτός το βράδυ. Είχαμε επέτειο (κάθε μήνα εμείς γιορτάζουμε επέτειο!) και είπαμε να οργανώσουμε ρομαντικό δείπνο.
Πού να ήξερα...

Μετά το μεσημεριανό φαγητό μου είπε ότι θα πήγαινε σε κάτι πελάτες του που τους ξέρω κι εγώ και μου είπε να με πάρει μαζί του για παρέα. Πήγαμε, ήπιαμε και τον καφέ μας, ήταν και ωραία μέρα έξω...Φεύγουμε και ενώ επιστρέφαμε μου λέει πάμε να σε κεράσω ένα φρέσκο χυμό? Πήραμε και τους χυμούς μας, φράουλα-μπανάνα και επιστρέψαμε εγώ στο σπίτι κι αυτός στη δουλειά. Ήταν όλα πολύ ωραία, είχα καλή διάθεση και είπα να πάω γυμναστική. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, σταματώ στο βενζινάδικο, κατεβαίνω, πληρώνω και συνεχίζω το δρόμο μου. Οπότε βλέπω ότι είχα αναπάντητη από τον άντρα μου. Τον παίρνω πίσω...

-Αγάπη με πήρες τηλέφωνο?
-Ναι...πάω στο...Απολλώνειο.
Αυτά τα είπε βήχοντας και ασθμαίνοντας κι εγώ να μην πολυκαταλαβαίνω τι λέει.
-Στο νοσοκομείο??Τι έγινε? Γιατί δεν μπορώ να σε ακούσω καλά?
-Αγάπη δεν αναπνέω...............
Και κλείνει.

Ήμουν κάπου στο κέντρο της Λευκωσίας, με τρομερή κίνηση.
Δεν ξέρω πώς οδήγησα, δεν θυμάμαι τι σκεφτόμουν,δεν ξέρω πόση ώρα έκανα να φτάσω.

Τελικά δεν πήγε στο Απολλώνειο γιατί ήταν πολύ μακριά, μπήκε στο πρώτο νοσοκομείο που βρήκε ευτυχώς. Τον βρήκα μέσα στους γιατρούς, ιδρωμένο, κατακόκκινο, μη μπορώντας να πάρει ανάσα.
Πρέπει να φαινόμουν τόσο τρομαγμένη που αντί να του κρατώ εγώ το χέρι, κρατούσε αυτός το δικό μου. Με σύστησε και στον γιατρό...."Γιατρέ, από εδώ η......αρραβωνιαστικιά μου." Μέσα στην σύγχυση μου, μου ήρθε γέλιο. Πότε αρραβωνιαστήκαμε και δεν το ξέρω? Μετά μου είπε τι να με ονόμαζε? Η φιλενάδα του?
Μας είπε ο γιατρός ότι ήταν ασθματικό επεισόδιο (ασχέτως αν δεν έχει άσθμα, έχει κάποια αναπνευστική ευαισθησία και το ξανάπαθε παλιότερα όταν εισέπνευσε κάτι που τον πείραξε) και τον κράτησαν μέσα το βράδυ για προληπτικούς λόγους. Του έβαλαν μάσκες και ορούς και τα συναφή.
Ένιωθα σαν να είμαι σε άλλη διάσταση. Μου έδωσαν να συμπληρώσω τα στοιχεία του και δεν ξέρω πώς κατάφερα να θυμηθώ το όνομα του και την ημερομηνία γέννησης. Διαπίστωσα ότι δεν ξέρω το σταθερό τηλέφωνο του πατρικού του, ούτε της δουλειάς, ούτε θυμάμαι τον ταχυδρομικό κώδικα του σπιτιού μας. Πάλι καλά που θυμήθηκα την όδο να λέτε!
Έβαλα και το όνομα μου και όταν τον ρώτησα τι να βάλω στο κουτάκι "συγγένεια με τον ασθενή" , μου είπε με τον πιο φυσικό τρόπο...."αρραβωνιαστικιά". Μην αρχίσετε τα συγχαρητήρια, μέχρι να δούμε δακτυλίδι και κανονική πρόταση, δεν είμαστε τίποτα τέτοιο!
Έκατσα μαζί του ως τα μεσάνυχτα και μετά με ανάγκασε να πάω σπίτι. Δεν ήθελα να φύγω. Έφτασα σε ένα φούρνο, πήρα κάτι να φάω και όταν μπήκα στο αυτοκίνητο αντί να γυρίσω σπίτι, πήγα πίσω στο νοσοκομείο. Γέλασε όταν με είδε να επιστρέφω. Φάγαμε μαζί και μετά με έδιωξε οριστικά. "Πήγαινε να απλώσεις στην κρεβατάρα μας, απόψε είναι όλη δική σου", μου είπε, πρόσθεσε "και χρόνια μας πολλά" και με έδιωξε από το κρεβάτι του νοσοκομείου.
Ήρθα σπίτι, έρημο, παγωμένο και σκοτεινό. Ξάπλωσα σε μια γωνίτσα του κρεβατιού και υποτίθεται κοιμήθηκα. Το πρωί πήγα στο νοσοκομείο, ο άντρας μου ήταν μια χαρά. Οι νοσοκόμες μου είπαν ότι πιο ήσυχο και καλοδιάθετο ασθενή δεν είχαν ποτέ! Ήρθαμε σπίτι και εδώ και ώρες, έχω τόση υπερένταση που είναι αδύνατον να κάτσω. Έβαλα τρία πλυντήρια, πήγα το αυτοκίνητο για πλύσιμο, έτριψα την κουζίνα, καθάρισα μπάνιο και τουαλέτα. Τώρα θα πάω να μαγειρέψω. Και απορώ πότε θα τεζάρω.

Και, τόσο απλά, εξηγήθηκε το όνειρο!