Χρόνε τρέξε!!

Βλέπω το νησί.
Ποιο νησί??
Τη Σπιναλόγκα!!
Είμαι τυλιγμένη με την κουβέρτα του που μου φαίνεται ότι μυρίζει λίγο κολώνια.
Τρώω την σοκολάτα που μου αγόρασε χτες και του είπα ότι δεν ήταν αυτή που ήθελα.
Μπήκα σπίτι αργά το απόγευμα πια, γιατί φρόντισα να έχω διάφορα να κάνω για να μην έρθω σπίτι νωρίς και με πιάσει η κατάθλιψη. Μα κάποτε έπρεπε να γυρίσω σπίτι.
Και το βρήκα έρημο, σκοτεινό και παγωμένο. Φταίει κι αυτό το ψιλόβροχο όλη μέρα.
Έκανα ένα μπάνιο στα γρήγορα και κάθομαι στον καναπέ με τα μαλλιά ανακατεμένα και αχτένιστα χωρίς να με νοιάζει. Ούτε και την κρέμα σώματος μου που μου έφερε δώρο έβαλα, έτσι δεν μυρίζω καρύδα όπως κάθε βράδυ.
Έφτιαξα φαγητό για έναν. Και τι φαγητό, μακαρόνια. Σκέτα, με τυρί και ριγάνη. Δεν έκανα σάλτσα,βαρέθηκα.
Ούτε δουλειές έκανα. Τα ρούχα στην απλώστρα έχουν στεγνώσει και θέλουν μάζεμα, το κρεβάτι είναι κακοστρωμένο,η ανακύκλωση πρέπει να κατεβεί κάτω στους κάδους.
Ούτε τρεις ώρες δεν πέρασαν από την στιγμή που μπήκα σπίτι.
Όσο σκέφτομαι ότι θα κοιμηθώ σε αυτό το άδειο κρεβάτι ολομόναχη...
Μα ποιος θα με ξυπνήσει όταν αποκοιμηθώ (πράγμα σίγουρο!) για να πάω στο κρεβάτι?
Μήπως να κοιμηθώ στον καναπέ και να μείνω εδώ?
Ποιος θα μου φέρει τα cornflakes μου το πρωί?
Γάλα ευτυχώς θυμήθηκα να αγοράσω. Από το περίπτερο στο τελευταίο στρίψιμο πριν το σπίτι μου. Ασχέτως ότι διέσχισα ολόκληρη την Λευκωσία το απόγευμα.
Την μπουκάλα του νερού μου την άλλαξε χτες το βράδυ. Ευτυχώς.

Δεν το περίμενα ότι θα ένιωθα τόσο έντονα την απουσία του.

Μου λείπει. Γερμανία πήγε, για ταξίδι επαγγελματικό.
3 τζιαι πόψε...!
Όπως τα αγόρια στον στρατό!!