Όλα του μπλογκ δύσκολα!

Λοιπόν,


Επειδή τόσο χαμό στα σχόλια έχω να δω από τότε που έγραφα τον πόνο μου για τον καταραμένο...
Κι επειδή όλους τα σχόλια τα βρίσκω ουσιαστικά και χρήζουν σχολιασμού...
Είπα να γράψω νέο ποστ.

Πρώτα απ΄ όλα, εγώ κανένα άγχος δεν έχω για το πότε θα παντρευτούμε, πότε θα μου κάνει πρόταση γάμου. Ξέρω ότι το έχει στο μυαλό του, όπως το έχω κι εγώ και ότι θα γίνει κάποια στιγμή. Ξέρω επίσης ότι δεν θέλει να πάει πολύ μακριά αυτή η βαλίτσα. Και αυτό όχι επειδή θέλει αμάν αμάν να βάλει κοστούμι, εγώ νυφικό (που μου αρέσει δηλαδή η ιδέα και θα είμαι μια χαρούμενη νύφη) και να στέκουμε τρεις ώρες να κάνουμε χειραψίες και να λέμε ευχαριστώ. Μάλλον επειδή είναι μια "υποχρέωση" που θέλουμε να την κάνουμε για να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Να κάνουμε παιδάκια. Και μην αρχίσετε ότι παιδιά μπορείς να κάνεις και χωρίς να παντρευτείς γιατί δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν με ενοχλεί γενικά η ιδέα του γάμου και δεν είμαι κατά του γάμου. Ούτε πιστεύω ότι όλοι οι παντρεμένοι κακοπερνούν ή ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Έχω το παράδειγμα των γονιών μου εξάλλου! Ο έρωτας μπορεί να πεθάνει και χωρίς το χαρτί του γάμου και την βέρα στο δάκτυλο. Αυτό που ζω τώρα είναι περίπου σαν γάμος χωρίς όμως τα παιδιά. Το θέμα είναι ότι εγώ ανυπομονώ να κάνω παιδί και μακάρι δηλαδή με τόσα που ακούμε σήμερα να μπορέσω να κάνω ένα παιδάκι. Τι να πω, ξύπνησε το μητρικό μου ένστικτο. Κι αφού η ιδέα του γάμου δεν με ενοχλεί γιατί να μην παντρευτώ πρώτα και μετά να κάνω και το παιδάκι μου αφού θέλω να τα κάνω με αυτή τη σειρά?

Ξέρω ότι και ο άντρας ΜΟΥ σκέφτεται το ίδιο. (Δεν έβαζα το ΜΟΥ γιατί ήθελα να μιλήσω για γάμο κι επειδή δυο παντρεμένοι λένε "ο άντρας ΜΟΥ" ήθελα να κάνω κάποιο διαχωρισμό. Είναι ο άντρας ΜΟΥ στην σκέψη μου όπως ήταν και πριν).

Με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να οργανώσω ένα γάμο αλλά περισσότερο με αγχώνει η διαδικασία ότι θα πρέπει να βρω/να κτίσω/να σχεδιάσω ένα σπίτι. Και αυτό πρέπει να γίνει όταν θα αποκτήσουμε μωρό γιατί δεν θα μείνω πάντα σε ένα διαμέρισμα. Δεν το θέλω εξάλλου. Με αγχώνει όπως με αγχώνει κάθε φορά ένα νέο πρόγραμμα στη δουλειά, ένα επαγγελματικό ταξίδι σε άγνωστο προορισμό, η παρουσίαση μπροστά από άτομα που δεν γνωρίζω. Με αγχώνει κάτι που είναι άγνωστο και επειδή έχω έναν άντρα που είναι υπερβολικά οργανωμένος αλλά τελειομανής και με αγχώνει ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Και δεν θέλω να τα κάνει όλα μόνος του γιατί θέλω να συμμετέχω αλλά χωρίς το άγχος.

Καλώς ή κακώς γνώρισα την οικογένεια του καλά και αυτός τη δική μου γιατί είμαστε πολύ κοντά και κάνουμε παρέα με τους μικρούς της οικογένειας. Σε όλα τα τραπέζια πάμε μαζί, στους γονείς μου πάμε μαζί, στους γάμους πάμε μαζί. Ο γάμος που είχαμε δεν ήταν απλώς ένας γάμος για μένα, είναι τόσο κοντά μου αυτά τα άτομα που τα νιώθω σχεδόν σαν οικογένεια μου. Είμαστε ακριβώς σαν παντρεμένοι.

Ο άντρας μου με αγαπά. Κι εγώ τον αγαπώ. Και θέλω να έχω μια όμορφη ιστορία να σκέφτομαι για το πώς παντρευτήκαμε. Πώς μου έκανε την πρόταση, πώς εκπλάγηκα, πώς το οργανώσε, πώς δέκτηκα. Δεν θέλω να κάνω εγώ την πρόταση, δεν θέλω να γίνει πλάγια. ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Το στερήθηκα πολύ το παράμυθι με τον πρώην καταραμένο, έχασα τον ρομαντισμό και την ροζ μου πλευρά. Και τώρα την θέλω πίσω.

Και δεν θέλω τίποτα να γίνει επειδή μας πιέζουν οι έξω. Εγώ έχω ένα μεγάλο κακό. Δεν αντέχω την πίεση ακόμα κι αν φαινομενικά δεν με επηρεάζει. Και όταν με πιέσουν να κάνω κάτι (έστω κι αν θα το έκανα έτσι κι αλλιώς) με πιάνει η βίδα και δεν θέλω να το κάνω. Δεν θέλω να με ρωτούν, δεν θέλω να ρωτούν τον άντρα μου, δεν θέλω να μας μουρμουρούν. Ξέρω ότι έτσι είναι οι συγγενείς, έτσι είναι οι Κυπραίοι, ξέρω ότι είναι αναπόφευκτο. Δεν θέλω να απαντώ με αγένεια (διότι άμα θυμώσω δεν συγκρατούμαι) διότι δεν θέλω να χαλάσω τις σχέσεις μας.

Θέλω όμως να γίνει όπως το έχω στο μυαλό μου. Και να είναι για όλους έκπληξη. Δεν θέλω να κάνω καμιά συζήτηση ούτε με τον άντρα μου ούτε με τους συγγενείς. Και ο λόγος που τα ρίχνω πάνω του όταν με ρωτούν είναι επειδή εκείνος είναι πιο ικανός από μένα να τους αντιμετωπίσει. Κι όταν θυμώνει δεν τον πιάνει η βίδα όπως με πιάνει εμένα.

Δεν θέλω να θέσω χρονοδιαγράμματα. Ξέρω τι θέλει χωρίς να το έχουμε συζητήσει το θέμα καθεαυτό.

Αν μου έλεγε σήμερα να παντρευτούμε θα του έλεγα ναι.

(Τα έγραψα λίγο ανακατεμένα αλλά ελπίζω να βγάλετε νόημα όσοι το διαβάσετε!)