The Paphos City Catastrophy

Φυσικά δεν αναφέρομαι σε καμιά καταστροφή της -κατά τ' άλλα αγαπημένης μου- πόλης της Πάφου. Θέλω μόνο να σας πω για τις καταστροφικές μου διακοπές στην Πάφο.

Δυο μέρες ήταν όλες κι όλες. Μετά την Κέρκυρα, κι αφού θα ήμαστε κι οι δυο με άδεια για πολλές μέρες ακόμα, είπαμε να πάμε και δυο μέρες στην Πάφο. Ε μα μετά την Κέρκυρα και διάφορα άλλα έξοδα που μας έτυχαν τους τελευταίους μήνες (στενότατοι γάμοι, εγκυμοσύνες, γιορτές κτλ) και κάποια άλλα προγραμματισμένα (και πάλι γάμοι, γενέθλια και γεννήσεις) είπαμε να το πάμε λίγο οικονομικά στις διήμερες μας διακοπές στην Πάφο. Μπήκαμε λοιπόν στο αξιόπιστο booking.com από το οποίο εγώ έκλεισα πάρα πολλές φορές ξενοδοχεία και στην Κύπρο αλλά και έξω και κλείσαμε σε ένα ξενοδοχείο 65 περίπου ευρώ το βράδυ wanna-be 3 star. Το Agapinor. Έτσι ακριβώς το έγραφε. Οκ, είναι πολύ παλιό, τα χαλιά φθαρμένα, οι κουρτίνες και τα σκεπάσματα αρχαίες. Οκ, ήταν γεμάτο κόσμο από την Ανατολή, όχι της Ευρώπης, την άλλη την Μέση. Τόσο τουρισμό έχουν από αυτές τις χώρες που όλες οι ανακοινώσεις τους ήταν και στα αραβικά. Οκ, ας κυκλοφορώ με το μαγιό και τα κοντοπαντελονάκια ανάμεσα σε μπούρκες και φουστάνια αντρικά (πώς τα λένε δεν ξέρω) και να είμαι μειονότητα με τα ξανθά μου χρώματα. Οκ, ας ανεκτώ τον γερό-Εγγλέζο στην υποδοχή που κάπνιζε μέσα στα μούτρα μας και που μου έταξε διπλό κρεβάτι στο τηλέφωνο και μετά μου είπε δεν έχει. Οκ, είχε κάποια μυρωδιά όλο το ξενοδοχείο, δεν κατάλαβα από πού προερχόταν. Οκ, η πισίνα ήταν μικρή, το μπαλκόνι μας ανύπαρκτο και δεν ήταν και τόσο καθαρά όσο θα έπρεπε. Όλα αυτά να τα αντέξω για την τιμή που πλήρωσα. ΑΛΛΑ ΓΑΜΩΤΟ ΤΟ ΠΡΟΓΕΥΜΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΟΣΟ ΧΑΛΙΑ?? Μας ήρθε να μπήξουμε τα κλάματα στο πρόγευμα. Οκ, ας μην είχε ποικιλία! ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΟΟΣΟ ΜΠΑΓΙΑΤΙΚΑ? Το ψωμί (σλάις) ήταν τόσο παλιό που αναρωτήθηκα μήπως το βάζουν στο ψυγείο και το βγάζουν κάθε μέρα μέχρι να αναγκαστούν να αγοράσουν άλλο. Το τυρί και το ζαμπόν φαίνονταν από αυτά τα εντελώς βιομηχανοποιημένα που ούτε ο σκύλος μου δεν τα τρώει. Τα μισά δοχεία φαγητού ήταν άδεια. Η μαρμέλαδα είχε ένα περίεργο χρώμα και ήταν σε κάτι τεράστια βάζα χωρίς να φαίνεται όχι μόνο η μάρκα της αλλά ούτε και η γεύση της. Εδώ θυμήθηκα ένα σχόλιο που διάβασα στο booking που κάποιος έλεγε ότι η μαρμελάδα είχε περίεργη γεύση---όντως είχε. Α, σημειώστε ότι η βαθμολογία του στο booking ήταν 7.3, δηλαδή αρκετά καλή. Δεν είχε μικρά κουτάκια με βούτυρο. Είχε κομμένους κύβους βουτύρου τοποθετημένους --υποθέτω με το χέρι αυτού που τους έκοψε -- σε μια πιατέλα, ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΥΜΜΑ. Είπα δεν θα το διακινδυνεύσω με όλα αυτά και έβαλα δημητριακά. Τουλάχιστο αυτά ήταν μέσα σε κάτι γυάλινους σωλήνες, κλειστά. Το γάλα --- μάρκας νομίζω αδιευκρίνιστης --- ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΛΙΑΡΟ? Δεν υπήρχε κάποιος τρόπος να διατηρείται παγωμένο?

Τέλοσπαντων, πολυλόγησα. Αποφασίσαμε να μην φύγουμε και να πάμε στο Elysium που το βλέπαμε φάτσα κάρτα από το μπαλκόνι μας και να πούμε σικκιμέ για τα λεφτά και να κρατήσουμε το ξενοδοχείο μόνο για μπάνιο και ύπνο. Πάμε λοιπόν την πρώτη μέρα, μετά από το φοβερό πρόγευμα, σε μια καφέτερια για το φραπέ μας πριν αράξουμε στις θάλασσες. Το Muse. Ήταν 11 το πρωί και είχε όλα κι όλα δυο τραπέζια μαζί με μας. Δηλαδή άλλο ένα τραπέζι. Τεράστια καφετέρια, σε ένα ύψωμα με θέα όλη την πόλη και τη θάλασσα. Κάτσαμε σε κάτι καναπέδες έξω, στην άκρη του γκρεμού. Παραγγέλνουμε το φραπέ μας κι είχαμε τα χαρτιά μαζί μας κι είπαμε να παίξουμε. Πίσω μας το τραπέζι ήταν μια οικογένεια με 3 παιδιά που το καθένα είχε το δικό του iphone και ipad και έπαιζαν. Όπως παίζαμε έρχεται ένας από τα γκαρσόνια, μη Κύπριος (όχι πώς έχει καμιά σημασία για την ιστορία, απλά για να κάνετε την εικόνα) και ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Γ=γκαρσόνι, Ε=Εγώ

Γ: I'm sorry but you are not allowed to play cards in our restaurant

E (με ύφος χαντακωμένο): Why?

Γ: Sorry, this is restaurant policy.

E (αρχίζει αλλάζει σε ύφος αν σηκωστώ θα σε κάμω δυο τόνους ρε σκατορόκωλε): This is a restaurant, not a cafeteria? It's 11 in the morning and we are sitting in the cafeteria area. (Υπήρχαν πιο μέσα κανονικά τραπέζια). I know you are just following orders but why it's not allowed to play cards here?

Γ: Because if it was allowed then everyone would have been playing games here.

Ε: And the problem is....??

Γ: (απλώς με κοιτά και δεν ξέρει τι θα πει)

Ε: I could be sitting here all day playing cards, ordering lots of things from the menu and giving you money.

Γ: (εξακολουθεί απλά να με κοιτά)

Ε: And let me ask you something. We are not allowed to play cards but these people behind us are allowed to play cards on ipad?

Γ: Well....this is...technology!!!!!!!!

Έμεινα εγώ να τον βλέπω και μετά ο άντρας μου που με άφησε να κάνω το παιχνίδι μόνη μου ζήτησε λογαριασμό και φύγαμε.

Σας αφήνω να το σχολιάσετε ελεύθερα. Να πω μόνο ότι το πρόβλημα δεν ήταν η τράπουλα, το χαρτοπαίγνιο δηλαδή (τι να πω ο θανάσης είναι για μεγάλους τζογαδόρους!). Και UNO να ήταν το ίδιο θα τους έκανε. Επίσης να πω, ότι θα καταλάβαινα αν παίζαμε τάβλι και κάναμε φασαρία. Επίσης θα κατανοούσα αν καθόμουν στο εστιατόριο τους και δεν ύπηρχε άλλο τραπέζι ελεύθερο για κάποιους που μπορεί να ήθελαν να φάνε. Αλλά ήταν 11 το πρωί, είχε μόνο άλλο ένα τραπέζι, έκαιγε ρεύμα με τους ανεμιστήρες που ήταν όλοι αναμμένοι και είχε τουλάχιστο 3 υπαλλήλους. Και μας έδιωξε!!!

Και πάμε στο τρίτο κακό που ολοκλήρωσε την καταστροφή μας. Είπαμε να πάμε το βράδυ σε ένα καταπληκτικό Ιαπωνέζικο που είχαμε πάει και το Πάσχα για να φάμε sushi που μας αρέσει πάρα πολύ. Το Sakura. Υπέροχη διακόσμηση, πολυτέλεια, χαμηλός φωτισμός, οι καρέκλες σαν πολυθρόνες, μεγάλη ποικιλία στο μενού, μέχρι και ζεστή πετσετούλα σου φέρνουν. Είναι λίγο πιο ακριβό αλλά είπαμε αφού (τα εξυπνοπούλια) μέναμε σε φτηνό ξενοδοχείο, δεν πειράζει! Ήμαστε σχεδόν νηστικοί όλη τη μέρα διότι πήγαμε για μπάνιο στον Άγιο Γεώργιο στην Πέγεια και φάγαμε μόνο από ένα σάντουιτς από την καντίνα που είχε εκεί. Κοντά δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Ντυθήκαμε με τα ωραία μας, είπα να βαφτώ και λίγο και το κυριότερο φτιάξαμε την όρεξη μας. Μας πήρε περίπου 15 λεπτά να διαλέξουμε τι να πάρουμε. Κι όταν διαλέξαμε και ήρθε η χαριτωμένη σερβιτόρα με την ιαπωνέζικη φορεσιά....μας είπε ότι...ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΟΛΩΜΟΣ!! Ε όχι!!! Αν δεν έχει το ιαπωνέζικο σολωμό, πού πάει αυτός ο κόσμος!?!? Όλα τα πιάτα που διαλέξαμε ήταν με σολωμό, αυτό είναι και το μόνο ψάρι που τρώμε ωμό εξάλλου. Αναγκαστικά αλλάξαμε όλα σχεδόν τα πιάτα. Τους πήρε πάρα πολλή ώρα να τα ετοιμάσουν και μετά τα έφεραν όλα μαζί. Δεν θέλω να το δυσφημίσω, ήταν πραγματικά καλό το φαγητό τους αλλά να μην έχουν σολωμό? Και δεν είχε κόσμο, 3-4 τραπέζια όλα κι όλα!!

Ε και μ' αυτά ολοκληρώθηκε το καταπληκτικό μας παφίτικο διήμερο. Την τελευταία μέρα σηκωθήκαμε από τις 8 πήραμε τα πράγματα μας, πήραμε καφέ και κρουασάν από τα Starbucks και πήγαμε στο Τρόοδος να συναντήσουμε κάτι συγγενοφίλους (=συγγενείς μεν αλλά οι σχέσεις μας είναι πιο φιλικές) οι οποίοι μας έκαναν υπέροχο χωριάτικο πρόγευμα με φρέσκο ψωμί και σπίτισια μαρμελάδα και περάσαμε τη μέρα μας με πολλή δροσιά. Μετά πήγα κι ανέβηκα σε ένα άλογο....αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!!!!! :)))

Υ.Γ. Ξέρει κανείς πού να μείνω τον Σεπτέμβριο που έχω γάμο στο Aphrodite Hills αλλά είναι πολλά τα λεφτά (240 ευρώ) για μισό βράδυ? Έψαξα λίγο στα γύρω χωριά αλλά δεν βρήκα κάτι. Και στο Πισσούρι (το Κολούμπια είναι γεμάτο) έψαξα κι ένας ιδιοκτήτης διαμερισμάτων μου είπε ότι δεν μου το δίνει για μια νύχτα διότι λέει μπορεί να έχει άλλες κρατήσεις για πιο πολλές μέρες. Ασχέτως ότι στην ιστοσελίδα τους δείχνουν διαθέσιμα τα 7 από τα 11 τους διαμερίσματα!!!!