Πάει τζιαι τούτο!!

Μακάρι να είχα τρόπο να σας περιγράψω τα αισθήματα μου τη μέρα του γάμου μου. Έννεν ότι ένιωθα ότι κάτι θα αλλάξει στη ζωή μου ή στην καθημερινότητα μου, αφού μαζί του ζούσα πριν και μαζί του ζω και τωρά, σαν παντρεμένοι εδώ και 2 χρόνια. Όμως η μέρα του γάμου μας, ήταν σαν το όνειρο, κρίμα που επέρασε τόσο γρήγορα, αστραπιαία. Ενόμιζα πως θα ένιωθα ντροπή τόση που να μεν μπορώ να λειτουργήσω διότι εν μου αρέσκει να είμαι στο επίκεντρο της προσοχής, αλλά εν ένιωθα έτσι! Και κακά τα ψέματα, ο παραπάνω κόσμος εν την νύφη που θωρεί!


Σπίτι κάποια στιγμή ένιωθα ότι πρέπει ναν πολλά αστεία τούτη η φάση άμαν την θωρείς με άλλο μάτι. Μια νύφη να κάθεται μες τη μέση του σαλονιού, να της τραγουδούν τζιαι να την θωρούν ούλλοι. Ευτυχώς εν έκλαψε κανένας (απείλησα τους διότι εν έθελα να με παρασύρουν και να τρέχουν τα μάθκια μου διότι άμαν αρκέψουν εν σταματούν!). Εσύραμε και τους χορούς μας με τες φιλενάδες μου, είσιε το χάζι του.

Η αλήθκεια εν ότι την ώρα που περπάτησα προς την εκκλησία κι επεριμέναν με όλοι εκεί, ένιωθα λλίο περίεργα. Εχαμογέλουν βέβαια τζιαι εφαίνουμουν χαρούμενη τζιαι ο μόνος που εκατάλαβε ότι ήμουν λλίο αναστατωμένη ήταν ο άντρας μου που μόλις μου έδωσε την ανθοδέσμη ερώτησε με μες το αφτί αν είμαι καλά. Περιττό να σας πω ότι τζείνη την ώρα μόνο τον άντρα μου θυμούμαι να στέκει τζιαμέ ενώ, απ ότι μου είπαν μετά, είσιε πολλύ κόσμο. Ήμουν σε ένταση τζιαι όταν εμπήκα μέσα στην εκκλησία ήταν σαν να τζιαι εν ήμουν εγώ.

Μετά την εκκλησία εχαλάρωσα πολλά παραπάνω. Το σιειρότερο εν τα χαιρετίσματα, να στέκεις τζιαμέ να έρκεται ο κόσμος να σου εύχεται. Ενόμιζα ότι επιάστηκε το στόμα μου που το χαμόγελο. Εν συζητώ ότι ήρταν πολλοί που με εξέραν, συγγενείς, φίλοι των γονιών μου κι εγώ εν έχω ιδέα ποιοι ήταν. Πολλοί εσυστήνουνταν μας κιόλας! Και εννοείται είχε και διάφορα γελοία περιστατικά του τύπου αντί να μας πουν "να ζήσετε" ελαλούσαν μας "χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα". Εννοείται ότι στα πολλά "ευχαριστώ" που είπα, έφυε μου και καμιά-δυο φορές και είπα πρώτη "να ζήσετε" (!!!) και μετά εφύρτηκα που το γέλιο!

Και μετά ήρτε η στιγμή του πάρτυ! Ε τζιαμέ ήταν τέλεια! Έτσι χορό, είχα χρόνια να τον κάμω. Μα εν έφυα που την πίστα, σχεδόν εν έφα, εν ήπια τίποτε, ούτε καν τουαλέτα εν ήθελα να πάω. Τόση ενέργεια εν ήξερω πού την ήβρα! Ούλλος ο κόσμος όμως εχόρευκε, εν θυμούμαι να ήταν η πίστα όφκερη κάποια στιγμή.

Γενικά επεράσαμε υπέροχα, ήμασταν δυο πολλά χαρούμενα πλάσματα που εδείξαμε ότι το εδιασκεδάσαμε. Αφού τες επόμενες μέρες επιάσαν μας διάφοροι φίλοι και συγγενείς για να μας πουν πόσο ωραία επεράσαν και πόσο εδιασκεδάσαν. Νομίζω ότι εν επειδή πρώτα απ όλα εδιασκεδάσαμεν το εμείς και επαρασύραμε και τον κόσμο μας.

Εν λλίο βαρετό το κείμενο μου αλλά οι λεπτομέρειες που είχαν χάζι και θα έθελα να γράψω, εννα με κάμουν αναγνωρίσιμη και εν το θέλω. Αν και πρόσφατες ανακαλύψεις εδείξαν ότι....έχω κι άλλους "πραγματικούς" γνωστούς στην μπλογκόσφαιρα! :)

Τέλοσπαντων, τζείνο που έχω να πω, που το λαλώ σε όλους όσους με ρωτούν για το αν άλλαξε η ζωή μου μετά το γάμο, εν ότι το μόνο που άλλαξε εν το δακτυλίδι που εμεταφέρθηκε που το αριστερό στο δεξί!

Άτε και στα δικά σας οι ελεύθεροι, όσοι θέλετε βέβαια!!