Περίπλοκες σχέσεις

Την ιστορία μου, όσοι με διαβάζατε από την αρχή, την ξέρετε. Ήμουν με κάποιον (πρώην καταραμένος) που λάτρευα και μετά μου έκανε κάτι και χωρίσαμε. Μετά πέρασα την περίοδο «σε μισώ, θέλω να πεθάνεις», μετά την περίοδο «θέλω να μην υπάρχω πια», την υπαρξιακή περίοδο «ποια είμαι και πού πάω» και τέλος…γνώρισα τον Άντρα, τον ψηλό και όμορφο (αυτό θα είναι το όνομα του από δω και πέρα!). Από τότε όλα έγιναν από μόνα τους. Η σχέση μας κύλησε σαν το νεράκι, σ’ αγαπώ – μ’ αγαπάς, συγκατοικήσαμε, παντρευτήκαμε και…πάμε παρακάτω.


Δεν κάνω ανασκόπηση του μπλογκ, θέλω να σταθώ κάπου. Ένα λεπτό και χάθηκα, τι ήθελα να πω?

Α ναι! Η σχέση μας όντως κύλησε πολύ ομαλά. Δεν υπήρχε τίποτε (ή μάλλον δεν αφήσαμε τίποτε) που να περιπλέκει τα πράγματα. Δεν υπήρχαν παιχνίδια του στυλ «γιατί να πάρω εγώ πρώτη τηλέφωνο, ας με πάρει αυτός» , «θα το παίξω και λίγο δύσκολη» , «θα του πω να το πάμε σιγά σιγά», φιλοσοφίες του στυλ «δεν μου δείχνει τι θέλει, δεν μου λέει ότι με θέλει, δεν μου λέει τι σκέφτεται». Ούτε από εμένα, ούτε από εκείνον. Και το πιο σημαντικό? Το παρελθόν, έμεινε στο παρελθόν. Δεν εμφανίστηκε στη σχέση μας, ούτε καν σαν αναφορά ούτε καν από περιέργεια. Μια φορά μου είπε «το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν για κάποιο λόγο» και αυτή την κουβέντα του τη φύλαξα καλά στο μυαλό μου.

Έτσι, κάποτε, πολύ συχνά μάλλον, σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που βρήκα τον ψηλό και όμορφο στη ζωή μου κι έχουμε αυτή την πορεία. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι και με συγκρίνω και με τις φίλες μου που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από εμένα σαν γυναίκα, το αντίθετο μάλλον. Και όμως είναι μόνες τους. Όχι από επιλογή. Και λέω ξανά στον εαυτό μου πόσο τυχερή είμαι.

Προχτές όμως που μιλούσα με δυο πολύ στενές μου φίλες συνειδητοποίησα κάτι άλλο. Δεν είναι μόνο θέμα τύχης μια καλή σχέση σαν τη δική μου. Είναι κυρίως θέμα «χειρισμού». ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ, όχι των άλλων. Ξέρω για παράδειγμα ότι αν εγώ έβγαζα όλες τις ανασφάλειες που μου προκάλεσε η προηγούμενη σχέση πάνω στον ψηλό και όμορφο και του έπαιζα παιχνίδια δύο πράγματα θα συνέβαιναν. Ή δεν θα ήμασταν πια μαζί ή θα ήμασταν αλλά δεν θα ήταν τόσο «καθαρή» η σχέση μας. Θα ήταν περίπλοκη. Μιλώντας λοιπόν μ αυτές τις φίλες και ακούγοντας τις ιστορίες τους με άντρες που δεν είναι σίγουρες ότι τις θέλουν, που δεν ξέρουν ούτε οι ίδιες ακριβώς τι θέλουν, που δεν μπορούν να ανοίξουν το στόμα τους να πουν τι θέλουν, που ο εγωισμός δεν τις αφήνει να αφεθούν μήπως και εκτεθούν, που παίζουν παιχνίδια είτε άθελα είτε επίτηδες, που περνούν «δοκιμαστικούς χωρισμούς» και που γενικώς βασανίζονται…κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κυρίως ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ κάνουμε τις σχέσεις μας περίπλοκες με αποτέλεσμα να μην πετυχαίνουν. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άντρες που σκέφτονται περίπλοκα, που παίζουν παιχνίδια, που συμπεριφέρονται εγωιστικά ή που είναι απλά…μαλάκες. Όμως κυρίως οι άντρες είναι πιο απλά σκεπτόμενοι από τις γυναίκες. Αν θέλουν μια γυναίκα, την θέλουν. Και αν την θέλουν, δεν θα θέλουν παιχνίδια και κρυφτό. Απλά τα πράγματα. Γι αυτό να μην τα περιπλέκουμε τα πράγματα. Όσο πιο απλά τόσο το καλύτερο. Με ρωτούν πολλές φορές πώς «τα κατάφερα» εγώ, πώς έκανα αυτή τη σχέση να κυλήσει και πώς συμπεριφερόμουν στις αρχές. Απάντηση δεν έχω να δώσω διότι δεν συμπεριφερόμουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Απλώς τον ήθελα και δεν είχα πρόβλημα να του το δείξω. Με απλό τρόπο όπως μου το έδειχνε και ο ίδιος. Ούτε είχα πρόβλημα να τον πάρω εγώ πρώτη τηλέφωνο, ούτε να εκφράσω την αγάπη μου. Εντάξει, είχα την ανάλογη ανταπόκριση, όλα ήταν ίσα. Αν δεν ήταν όμως έτσι, δεν θα το ψάχναμε περισσότερο ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Διότι το λέω και το ξαναλέω. Όταν θέλουν απλώς και οι δυο, τότε είναι απλό να πετύχει η σχέση. Και ναι, όλες οι σχέσεις έχουν τους συμβιβασμούς και τις υποχωρήσεις τους. Το μυστικό είναι...να το κάνεις αλλά να μην νιώθεις ότι καταπιέζεσαι που το κάνεις. Έτσι απλά.


Ουφ να είχα ένα μαγικό ραβδάκι! Για να αλλάξω τα μυαλά των γυναικών!

Υ.Γ.1 Χρόνια πολλά είπαμε? Υ.Γ.2 Απόλαυσα τον Σίκρετ Σάντα αν και δεν συμμετείχα ενεργά! Μπράβο σε όλους και ιδιαίτερα στην Πρασινάδα που το οργάνωσε!