Μοναξιά

Εν πολλά παράξενο αίσθημα να μένω ξαφνικά μόνη μου. Μόνο για λίγες μέρες αλλά εντούτοις νιώθω έντονα την απουσία του. Νομίζω μόνο έτσι διαπιστώνει κάποιος την αξία των στιγμών. Ξαφνικά θέλω συνέχεια να έχει φασαρία το σπίτι, σαν να και ξαφνικά λείπει μου ο ήχος ηχορύπανση του playstation! Ακόμα και αν απλώς πέφτει ο καθένας μας στο δικό του καναπέ (εμένα ο μεγάλος κι εκείνου ο μικρός!) και παλαβώνουμε στην τηλεόραση χωρίς να μιλούμε για ώρες, έννεν το ίδιο τωρά που πέφτω στον καναπέ μου και στο δικό του εν έσιει κανέναν! Εν έχω ούτε ιδιαίτερες δουλειές να κάμω μες το σπίτι, το κρεβάτι μου το πρωί που σηκώνομαι εν χρειάζεται καν στρώσιμο αφού όπως πέσω κοιμούμαι και πιάνω τον εαυτό μου σχεδόν να εκνευρίζεται που εν τόσο συγυρισμένα τα παπλώματα!Άσε που ξαφνικά έχω 100 ιδέες για το τι να μαγειρέψω ενώ συνήθως εν μου έρκεται τίποτε αλλά φυσικά εν κάθουμαι να μαγειρέψω για εμένα μόνο.

Ξέρω, θα μου πείτε είμαι υπερβολική, λείπει ο άντρας μου για λλίες μέρες και ξαφνικά νιώθω μοναξιά, ενώ έχω και φίλους και οικογένεια γύρω μου. Αλλά έννεν το ίδιο. Ακόμα κι αν κάποτε εκάμναμε ολόκληρη μέρα να βρεθούμε, ήξερα ότι την νύχτα θα έπεφτε ο καθένας στον καναπέ του και θα επαλαβώναμε στην τηλεόραση. Μαζί.