Η μοναξιά του δημόσιου υπάλληλου

Έσιει μέρες που ήθελα να γράψω τούτο το κείμενο, πριν το Πάσχα. Φυσικά είμαι σίουρη ότι εν θα μου φκει όπως το εσκέφτουμουν πριν τόσες μέρες διότι πολύ απλά τα αυθόρμητα εν τα θυμούμαστε μετά που θα περάσει τζείνη η στιγμή που μας ήρταν.
Τέλοσπαντων. Εγώ εν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έννεν το ίδιο διότι εν είμαι σε κανένα τεράστιο υπουργείο με 1000 υπαλλήλους αλλά σε ένα μικρό γραφείο τζιαι κάμνω κάτι αρκετά εξειδικευμένο. Έσιει 3 χρόνια που το κάμνω, εν η πιο δύσκολη δουλειά που έκαμα ως τωρά, εδούλεψα και 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε άλλα πράματα όμως διότι τα πτυχία μου δεν ενδιαφέραν κανέναν ιδιώτη. Άρα έχω πιο πολλή πείρα σαν ιδιωτική υπάλληλος παρά στο δημόσιο. Εν τζιαι να πω ψέματα, έσιει φάσεις που η δουλειά εν πιο λλίη τζιαι μέρες που είμαι χαλαρή, έσιει τζιαι περιόδους όμως που η δουλειά εν τελειώνει τζιαι κοινώς "φακκούν τα πόδκια μας στον  κώλο μας". Ακριβώς όπως και όταν ήμουν στον ιδιωτικό τομέα που είχα χαλαρές και εντατικές περιόδους. Ξεφεύγω όμως που το θέμα.
Πριν κάτι μέρες εβρέθηκα τυχαία με κάποια άτομα που τα ξέρει κυρίως ο Tn'H. Εμιλούσαν για τι άλλο, για την κρίση, τζιαι κάποια φάση λαλεί η μια η αντρογεναίκα η άγρια "...που να παν στ ανάθεμα ούλλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι!". Τζιαι φυσικά εγελάσαν συμφωνώντας ούλλοι. Οι υπόλοιποι. Εγώ έμεινα να θωρώ όπως την χαντή. Φυσικά εν εμπήκα στη διαδικασία να εξηγηθώ για τον εαυτό μου για το πώς έπιασα τούτη τη δουλειά και τι απαιτεί η δουλειά μου και πόσο πληρώνομαι διότι εκατάλαβα ότι εν υπάρχει λόγος να δικαιολογούμαι.
Αλλά ενοχλεί με ρε παιδί μου. Ενοχλεί με να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα. Ενοχλεί με να μας βάλλουν ούλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ενοχλεί με να λαλούν ότι ούλλοι οι δημόσιοι επιάσαν την δουλειά τους με το μέσο τζιαι ότι είμαστε ούλλοι κουνόσσιυλλοι. Ενοχλεί με που κάποιοι συντηρούν τον πόλεμο ιδιώτες-δημόσιοι. Ενοχλεί με η γενίκευση.
Για να μεν πέσετε να με φάτε ότι εν κατανοώ την κατάσταση, εν θεωρώ ότι οι μειώσεις που είχαμε εσκοτώσαν μας ούτε ότι εν είμαι τυχερή που έχω τούτη τη δουλειά. Εξάλλου θωρώ τα προβλήματα και τα θέματα των ιδιωτών που πρώτο σιέρι μες το σπίτι μου. Όμως το να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα απλά τζιαι μόνο επειδή είμαι κάπου στο δημόσιο, ενοχλεί με. Ούλλοι μας όταν εγυρεύκαμε δουλειά μας εν εκοιτάζαμε ΚΑΙ με βάση τον μισθό, το ωράριο και τις διευκολύνσεις? Οι ιδιωτικοί επιάσαν μια δουλειά χωρίς να τους κόφτουν τούτα τα πράματα?
Εγνώρισα μια γυναίκα πριν λλίες μέρες και όταν την ερώτησα πού δουλεύκει αντρέπετουν να μου πει ότι εν στην Κεντρική Τράπεζα διότι είπε μου ότι όποιου το πει λαλούν της "εκλέψετε τον κόσμο". Φυσικά εν μια γραμματέας αλλά τούτο εν έσιει σημασία.
Τούτο που αντρεπούμαστε να λαλούμε τι δουλειά κάμνουμε επειδή θα μας πουν σιήλια λόγια ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕ παραπάνω που ούλλα. Τζιαι που μπαίνω στη γωνιά κατά κάποιο τρόπο όταν είμαι σε μια παρέα με μη-δημόσιους υπάλληλους.
Τζιαι όι, εν έχω ορμονικά θέματα σήμερα.