Επέτειος

Τι γρήγορα που πέρασε ένας χρόνος! Μάνι μάνι εκλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι. Νιώθω τόση πολλή αγάπη που δυσκολεύκουμαι να εκφραστώ, δεν ξέρω με ποια λόγια να περιγράψω τζείνα που νιώθω. Θυμούμαι πόσο χαρούμενη ήμουν τη μέρα του γάμου μας, ούλλες οι φωτογραφίες μας εν γεμάτες χαμόγελα και γέλια και βλέμματα χαρούμενα. Θυμούμαι την μοναδική στιγμή άγχους την στιγμή που έφτανα στην εκκλησία ως το δευτερόλεπτο που εδιασταυρωθήκαν οι μαθκιές μας τζιαι ξαφνικά εν υπήρχε κανένας άλλος εκτός που εμάς τους δυο. Αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες και τα βίντεο, θα σας ορκίζουμουν ότι εν είσιε άλλο κόσμο έξω που την εκκλησία. Τι όμορφα που επήε ούλλη τζείνη η μέρα τζιαι πόσο εδιασκεδάσαμε, εγώ κυρίως εν έφυα που την πίστα.
Τι όμορφα που επέρασε όμως τζιαι ολόκληρος ο χρόνος μαζί του, στο σπιτάκι μας (το προσωρινό ελπίζω) , να μαθαίνουμε κάθε μέρα κάτι καινούριο ο ένας για τον άλλον. Τα μικρά πράματα που κάμνει ο ένας για τον άλλον, πόση αξία έχουν!
Πόσο τυχερή εφάνηκα ακόμα εν το πιστεύκω. Ευχαριστώ το σύμπαν, το Θεό, την τύχη μου για τον άνθρωπο τούτο που εβρέθηκε στη ζωή μου.

Σταματώ γιατί εγίνηκε τέλια μελό το μπλογκ μου!

(είπαμε, καταφέρνω τα καλύτερα στα δράματα αλλά χαλάλι!)