Οι εμπειρίες μιας εγκυμονούσας

Εν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερα δύσκολη εγκυμοσύνη. Ως τώρα τουλάχιστο, που είμαι 5 μηνών και διάνυσα το μισό κομμάτι. Μάλλον εν καλή η εγκυμοσύνη μου, με ένα ήσυχο μωρούι που με κλωτσά χαμηλά στην κοιλιά ανάλαφρα και χαριτωμένα.


Εν πολλά παράξενο αίσθημα να νιώθεις κάτι μέσα στην κοιλιά σου να κινείται. Ενόμιζα θα το ένιωθα όπως νιώθουμε τα έντερα μας αλλά όι, εν κάτι διαφορετικό. Εν σαν να κάτι «πεταλουδίζει» μες την κοιλιά μου! Και συναισθηματικά εν περίεργο για μένα, ώρες ώρες εν το πιστεύκω!

Αναγούλες και εμετούς εν είχα πολλούς ούτε στους τρεις πρώτους μήνες και τωρά εν πολλά σπάνιο. Για να είμαστε δίκαιοι, είχα το να ανακατώνουμαι λλίο εύκολα που πριν να μείνω έγκυος. Η αίσθηση της όσφρησης μου εν αυξημένη τζιαι έσιει χάζι, μπαίνω στην πολυκατοικία και ξέρω τι μαειρεύκουν οι γείτονες κάθε μέρα! Η όρεξη μου που ήταν εξαφανισμένη για 3 μήνες, επανήλθε επιτέλους κι έτσι έβαλα σύνολο ως τωρά 2-3 κιλά.

Το μόνο που με ενοχλεί, αλλά και που επίσης είχα το που πριν, εν ο σπόνδυλος μου. Κάποιο νεύρο πιέζεται τζιαι κτυπά μου στο πόδι τζιαι πάω όπως την πάπια. Ελπίζω να περάσει!

Κατά τα άλλα η ζωή μου σαν έγκυος είναι….υπέροχη!!

Ούλλοι βουρούν με που πίσω, ούλλοι προσέχουν με, ούλλοι αγαπούν με παραπάνω. Παραχαϊδεύκουν με αλλά εν θα έχω και παράπονο! Ναι, είμαι σαν μικρή θεότητα στους γονιούς, στους φίλους, ως τζιαι στη δουλειά. Σαν να είμαι η μόνη που έμεινα έγκυος στην ανθρωπότητα!

Εν είμαι που τες έγκυες που συνέχεια βαρυγκομούν και παραπονιούνται. Ούτε είμαι από αυτές που εν συνέχεια μες την τρελλή χαρά που μεγαλώνει ένα μωρό μες την κοιλιά τους και εν μιλούν για τίποτε άλλο. Είμαι χαρούμενη, πολλά χαρούμενη εσωτερικά και βαθιά μέσα μου και νιώθω ότι ήδη αγαπώ το τούτο το μωρό. Αλλά στην καθημερινότητα μου και στις σχέσεις μου με τους άλλους είμαι όπως ήμουν πριν.

Ο Tn’H που την άλλη, εν ερωτευμένος με την κοιλιά μου! Κοιμούμαστε και γυρεύκει την κοιλιά μου, ξυπνούμε και το πρώτο που κάμνει είναι να βάλει τα χέρια του πάνω στην κοιλιά μου, αποχαιρετά με στην πόρτα και φιλά πρώτα εμένα και μετά την κοιλιά μου, πάω σπίτι και ρωτά με πώς ήταν η μέρα μου και μετά μιλά της κοιλιάς μου και ρωτά το μωρό αν είναι καλό το ξενοδοχείο που μένει. Άσε που βάλλουμε μουσικές να ακούσει το μωρό κι εγώ βάλλω από Ρουβά μέχρι Χαρούλη κι από Σακίρα μέχρι Μάνο Λοΐζο ενώ ο Tn’H βάλλει κλασσικές μουσικές και Andrea Bocelli. Έσιει χάζι κι εγω απολαμβάνω το πλήρως!

Αρχίσαμε να ετοιμάζουμε και το δωμάτιο του μωρού, εβάψαμε το άσπρο με κίτρινο. Ένα υπέροχο φωτεινό κίτρινο! Πήγαμε και σε 2-3 καταστήματα για να δούμε τα αναγκαία και τούτο έκαμε μας να συνειδητοποιήσουμε ότι it’s really happening! Ό,τι συμβουλές θέλετε να μου δώσετε εσείς που τα περάσετε ήδη….ακούω!

Τζείνο που με νευριάζει πολλά, μα πάρα πολλά, είναι που εν μπορώ να πάω κάπου την νύχτα και να μην καπνίζουν! Κάθεσαι έξω που τάχα εν ανοικτά αλλά αφού εν ψόφος, κλείουν τα με μουσιαμμάδες, ξύλινες κατασκευές κτλ και τελικά εν έχουν εξαερισμό. Τωρά θα μου πεις γιατί εν κάθεστε μέσα; Πολλοί τόποι εν τόσο μικροί που εν έχουν μέσα και έξω και ενώνονται έτσι κι αλλιώς, άλλοι τόποι απλά καπνίζουν και μέσα! Εν σπαστικό, υπάρχει η νομοθεσία και κανένας εν την εφαρμόζει. Και εν μιλώ μόνο για μπαράκια και κλαμπ. Έτυχε να πάω και σε εστιατόριο και να είναι τόσο κλειστό με μουσιαμμάδες το «έξω» του που η καπνίλα ήταν απίστευτη. Ενοχλεί με. Ο άντρας μου καπνίζει και που τότε που έμεινα έγκυος φκαίνει έξω (όπως έφκαινε και πριν) και κλείει και την μπαλκονόπορτα. Μες το αυτοκίνητο ούτε λόγος να καπνίσει. Τζιαι να πηαίννω να φάω κάτι ή να πιω ένα «ποτό» τζιαι να πνίουμαι που την καπνίλα;

Κατά τα άλλα είπα σας ότι…

It’s a girl!!! (95%)

Στα σύννεφα. Ούλλοι (μας) τους.