Η μικρή μας μαχήτρια

Γεια σας αγαπητοί μπλόγκερς!

Όχι, δεν σας γράφω σπό κάποια παραλία ούτε μόλις ήρθα σπίτι από το τριήμερο. Είμαι σπίτι αλλά είμαι όσο άσπρη ήμουν και όπως  φαίνεται άσπρη θα παράμείνω αυτό το καλοκαίρι. Πριν από δυο εβδομάδες και μια μέρα, Κυριακή των ευρωεκλογών πρωί πρωί αποφάσισε το τρίτο μέλος της μικρής μας οικογένειας που φιλοξενήθηκε στην κοιλιά μου μόνο 8 μήνες και πάνω στην ώρα που εμένα με είχε κτυπήσει το "nesting" να κάνει εντυπωσιακή άφιξη στον κόσμο μας!
Η μικρή μας κουτσουκουτούα όπως την φωνάζει ο παπάς της μας ήρθε λίγο πριν την ώρα της κάνοντας έκπληξη σε όλους μας. Έφτασε ανώδυνα και χαλαρά όμως η βιασύνη της να εμφανιστεί μας ανάγκασε να την στείλουμε στο Μακάριο όπου για μια ολόκληρη εβδομάδα που εμένα μου φάνηκε αιώνας την φρόντισαν πολύ καλά και της έκαναν ένα σωρό εξετάσεις μέχρι να σιγουρευτούν ότι είναι απολύτως καλά για να μας την παραδώσουν. Η μικρή μας μαχήτρια προχώρησε όλα τα στάδια με πολύ γρήγορο ρυθμό και γρήγορα της έβγαλαν όλα τα μηχανήματα, σωληνάκια, θερμοκοιτίδα και άρχισε να αναπνέει κανονικά χωρίς να κουράζεται και να καταπίνει το γάλα της λες και δεν υπάρχει αύριο. Παρόμοια κι εγώ που μετά από την καισαρική και έχοντας δει το μωράκι μου μόνο για 1 λεπτό στο χειρουργείο, τη δεύτερη μέρα σηκώθηκα μόνη μου από το κρεβάτι, έκανα μπάνιο, ντύθηκα κι είπα στη γιατρό μου ότι είμαι έτοιμη να φύγω μια μέρα νωρίτερα για να πάω στο μωρό μου. Έτσι μου έδωσαν εξιτήριο χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Εκεί στο Μακάριο όταν πήγα την πρώτη φορά ήμουν σε κατάσταση λες και όλο αυτό δεν συνέβαινε σε μένα αλλά σε κάποιαν άλλη. Όταν όμως είδα το διπλανό μωρό να γράφει στην καρτέλα του ότι γεννήθηκε 800 γραμμάρια και όταν μου είπαν οι γονείς του ότι ήδη έκλεισαν τρεις μήνες νοσηλείας στο Μακάριο, συνήλθα κάπως. Μετρούσαν κάθε μέρα με αγωνία τα γραμμάρια που έβαλε το μωρό τους και ήταν αυτό το σημαντικότερο γεγονός στον κόσμο τους! Το δικό μου μωρό αν και πρόωρο, γεννήθηκε 2610 γραμμάρια και ήταν θέμα ημερών να βγει. Τη βοήθησε το βάρος της και το φύλο της όπως μας είπαν οι γιατροί. Τα κοριτσάκια είναι πολύ δυνατότερα! Και παρόλα όσα ακούγονται για τα δημόσια νοσηλευτήρια, η εντατική μονάδα νεογνών στο Μακάριο κέρδισε το σεβασμό μας!

Εμένα με βοήθησε ο κόσμος που είχα πλάι μου, οι γιατροί μου, η οικογένεια και οι φίλοι μου,  ο εαυτός μου που μου απέδειξε ότι είμαι πιο δυνατή από ότι πίστευα αλλά κυρίως αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που έχω δίπλα μου. Όλη μέρα να πηγαινόερχεται από την κλινική στο Μακάριο για να μου στέλνει βίντεο και φωτογραφίες της κόρης μας, να μιλά με τους γιατρούς, να κάνει ότι πέρνα από το χέρι του και  κυρίως να με στηρίζει πρακτικά και συναισθηματικά όσες μέρες κράτησε αυτή η περιπέτεια. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν τον άνθρωπο στο πλάι μου.

Και έτσι ξαφνικά αγαπητοί μου μπλόγκερς γίναμε τρεις!