Μήπως έχεις μπλογκ??

"Μήπως έχεις μπλογκ?"

Αυτή την ερώτηση μου έκανε μια κοπέλα γνωστή μου προχτές, που συνάντησα κάπου τυχαία, στο άσχετο.
Από μέσα μου είπα "όχι, δεν είναι δυνατόν!!"
Δεν γράφω πολλά βιογραφικά στοιχεία και δεν κατηγορώ ποτέ κανέναν γιατί έχω στο μυαλό μου ότι ίσως κάποιος γνωστός μου με διαβάζει. Και δεν είναι ότι έχω κατηγορίες και απλώς δεν τις γράφω εδώ! Το σκέφτηκα λίγο πιο αναλυτικά το θέμα και τελικά κατέληξα ότι αν π.χ. σήμερα μου κάνει κάτι μια φίλη και πάω εγώ και το γράψω στο μπλογκ, το μόνο που θα συμβεί, είναι να μεγαλοποιηθεί το πράγμα στον εγκέφαλο μου για κάτι που είναι πολύ πιο ασήμαντο στην πραγματικότητα. Εξάλλου τα γραπτά μένουν και μπορούν να είναι έντονα και καταστροφικά. Δεν θα ήθελα να πληγώσω κανέναν δικό μου για κανέναν λόγο. Όπως συμβαίνει δηλαδή και με τα άλλα που γράφω. Μεγαλοποιούνται. Το ξανάπα αυτό νομίζω. Όταν γράφω, γράφω λίγο έντονα και βγαίνουν όλα λίγο υπερβολικά, το καταλαβαίνω από τα σχόλια. Υπάρχει μικρή παραπλάνηση στα μπλογκς. Η πραγματικότητα μου γενικά δεν είναι ούτρ επώδυνη ούτε τόσο "έντονη". Στον γραπτό λόγο, προσπαθούμε να περιγράψουμε τα αισθήματα μας και χρησιμοποιούμε δυνατές εικόνες....που στην τελική δείχνουν μια λίγο διαφορετική πραγματικότητα. Νομίζω όσοι μπλόγκερ με γνωρίσατε από κοντά το διαπιστώσατε.

Πίσω λοιπόν στην κοπέλα που με ρώτησε. Είναι πολύ παλιά μου φίλη, από τα χρόνια του σχολείου. Έχει κυριολεκτικά, 10 ολόκληρα χρόνια να συσχετιστούμε πραγματικά και μόνο τώρα τελευταία έτυχε να την δω δυο-τρεις φορές τυχαία από εδώ κι από εκεί. Και αυτό μου έκανε την περισσότερη εντύπωση. Από κάποια πολύ μικρά πράγματα και 1-2 συμπτώσεις συνδύασε και σκέφτηκε ότι είμαι εγώ. Απίστευτο ένστικτο! Και το άλλο που μου είπε όταν την ρώτησα "Καλά, πώς με κατάλαβες από το στυλ που γράφω...?" και μου είπε το απίστευτο "Καλά ρε, δεν σε ξέρω????" Με ήξερε. Πριν 10 χρόνια. Έμεινα η ίδια έφηβη. Ίσως έγινα μόνο λίγο πιο ανοικτή, πιο κοινωνική.

Αυτό που διαπίστωσα, για ακόμα μια φορά, είναι ότι οι ανθρώποι που σε ξέρουν από μικρή ηλικία είναι αυτοί που πραγματικά σε γνωρίζουν. Οι παιδικοί φίλοι είναι οι καλύτεροι. Ποτέ δεν σε απογοητεύουν. Κι αν σε απογοητεύσουν καμιά φορά, δεν τους ξεγράφεις όπως κάνεις με τους καινούριους φίλους, γιατί τα όρια μας είναι διαφορετικά με τους παιδικούς μας φίλους, αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί, όσο και να αλλάξουν, όσο και να αλλάξεις, η βάση είναι πάντα η ίδια. Σε αγαπούν και τους αγαπάς για τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτόν που γνώρισαν στα θρανία και στις αυλές των σχολείων, στις αγωνίες των εξετάσεων και στα βάσανα των καθηγητών, στα πρώτα ερωτικά (και γελοία όταν τα σκέφτεσαι μετά από χρόνια) σκιρτήματα, στις κοπάνες, στην πρώτη νυχτερινή έξοδο, στο πρώτο τσιγάρο, στις μικρές εξομολογήσεις, στην διαδικασία της ανεξαρτηκοποίησης μας από τους γονείς.

Γι αυτό, φίλη μου παλιά, αν με διαβάσεις, θέλω να σου πω ότι δεν με πείραξε που με κατάλαβες, δεν με πείραξε που είδες κάποια γραπτά μου εσώψυχα διότι, όπως μου είπες, ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ.

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι!!!

Ναι, πήγα στο γήπεδο πάλι.
Νομίζω δεν θα ξαναπάω ποτέ. Δεν κάνω εγώ για τέτοια. Εγκεφαλικό/καρδιακό με παραμονεύουν!
Με πιάνει τέτοια ταχυπαλμία που νομίζω θα λιποθυμίσω. Τα χέρια μου ιδρώνουν και η 10-6 πίεση μου πιάνει (ακόμα περισσότερο) πάτο. Από το πολύ άγχος ανακατεύεται το στομάχι μου και έχω τάση για εμετό. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Αυτά ακριβώς τα ψυχοσωματικά παθαίνω σε μεγάλες λύπες, σε μεγάλα άγχη και σε τρελλές καταστάσεις. Φυσικά σήμερα αποζημιώθηκα και με το παραπάνω!!
Σήμερα ήμουν μια μουρμούρα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έπαθα ψυχολογικά από τον αγώνα με τον Απόλλωνα που μείναμε αγάλματα στο 92. Μου στείλανε κι ένα ανέκδοτο:
-Γιατί οι πορτοκαλοί έχουν γύψο στο στόμα;;
-Βρέθηκαν λένε στο μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου να κάνουν π...... σε 17.000 αγάλματα!!

Χαχαχαχα γέλασα πάλι και τώρα που το έγραψα. Και την περασμένη βδομάδα γέλασα πολύ με τα ανέκδοτα εις βάρος μας αν και ήμουν κι εγώ ένα από τα αγάλματα. Της Αφροδίτης. Χαχαχαχα γελάω μόνη μου με αυτά που γράφω!!

Φίλοι μπλόγκερς που δεν είστε με την Ομόνοια, μην αρχίσετε να με βρίζετε. Οι καλυτερότεροι μου φίλοι είναι Αποελίστες και δεν έχω τέτοια κολλήματα. Να μην έχετε ούτε εσείς. :)

Υ.Γ. Ξέχασα να πω ότι απόψε, με τα κλειστά μου αφτιά, την φωνή που δεν βγαίνει, την βραχνιασμένη πουρού του αυτοκινήτου (άραγε θα γιάνει ως αυρίο;;) θα κοιμηθώ με την πράσινη μου φανέλα. Την χρειαζόμουν αυτή τη χαρά!!

Ηλέκτρα (one way stream) πού είσαι;;;;;

Αναζητείται η Ηλέκτρα που είχε το μπλογκ "One way stream". Κι επειδή πολλοί αναρωτιόμαστε τι απέγινε είπα να γράψω δυο λόγια σύντομα να το "διαφημίσω" μήπως και ξέρει κανένας τι έγινε!

Και δυο άλλες μικρές σκέψεις:

-Ποιο είναι το άκρο άωτο της ατυχίας;;
-Να τρέχεις γιατί άργησες για το κομμωτήριο, να ρίχνει καρεκλοπόδορα και να σκέφτεσαι ότι τα μαλλιά σου χαλούν με το παραμικρό ίχνος υγρασίας...και να βρεις ΟΛΗ την Πρωτομαγιάτικη πορεία μπροστά σου και να μην υπάρχει τρόπος ούτε να προσπεράσεις ούτε να γυρίσεις πίσω!!
(Ξέρω, πολύ pathetic σκέψη για μένα αντί για τα ιδανικά της Εργατικής Πρωτομαγιάς να ανησυχώ για το μαλλί αντί να κατεβώ να λάβω μέρος στην πορεία...αλλά προς υπεράσπιση μου, συγκινήθηκα κάπως που είδα τόσο κόσμο)

Σήμερα είδα το εξής σκηνικό έξω από εκκλησία όπου (προφανώς) γινόταν γάμος:
Κόσμος, κάμερες, κοπέλες με σανδαλάκια μέσα στις λάσπες (δεν το λέω κοροϊδευτικά---κι εγώ μια από τα ίδια αύριο) και....
Όχι μια, όχι δύο αλλά 5 τεράστιες νταλίκες καλογυαλισμένες, άλλες κόκκινες και άλλες άσπρες στολισμένες με λουλούδια και κόκκινες και άσπρες κορδέλες με τον ίδιο τρόπο που στολίζονται τα (κανονικά) αυτοκίνητα για τους γάμους. Μήπως το άσπρο-κόκκινο χρώμα ήταν εξαιτίας της Πρωτομαγιάς;; Όπως και να έχει ποιος στολίζει νταλίκες στο γάμο του;;; Σόρρυ αλλά ούτε για χιούμορ εν έκαμνε!!

Κοριτσάκια + αγοράκια = ?

Ήμουν στη δουλειά και βαριέμουν και το μυαλό μου βασανίστηκε από διάφορα ερωτήματα.
Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα να είναι μόνο φίλοι;;
Βασικά εγώ πίστευα ότι όντως μπορούν να είναι μόνο φίλοι χωρίς να τρέχει κάτι ερωτικό μεταξύ τους.
Φυσικά εγώ είχα διάφορες έντονες πεποιθήσεις οι οποίες έγιναν σκόνη και θρύψαλα με τα χρόνια!
Τέλοσπαντων. Όσο μεγαλώνω, λιγότερα μαθαίνω. Και αυτό γιατί η προηγούμενη μου γνώση καταργείται και αντικάθισταται με "ναι μεν αλλά / ίσως, ίσως και όχι / υπό κάποιες προϋποθέσεις κτλ". Δηλαδή ό,τι ήξερα για σίγουρο ανατρέπεται.
Ξανά τέλοσπαντων.

Η σημερινή μου "γνώση", και δεν ξέρω τι λέτε εσείς, είναι ότι όσο μεγαλώνουν τα κοριτσάκια και τα αγοράκια, τόσο μικρότερη η πιθανότητα να είναι απλώς φιλαράκια. Και αυτό γιατί μεγαλώνοντας, γινόμαστε πιο έμπειροι και όσο πιο πολλές εμπειρίες έχουμε, τόσο περισσότερο το επιδιώκουμε. Το σεξ εννοώ. Επίσης όσο περισσότερο γνωρίζουμε κάποιον/αν τόσο πιο εύκολο είναι να νιώσουμε ότι ταιριάζουμε, διασκεδάζουμε μαζί, εκμυστηρευόμαστε τα μυστικά μας, ανοίγουμε τις καρδιές μας και δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς. Το οποίο πάλι μάλλον πιο εύκολα μας οδηγεί στο να πάψουμε να είμαστε απλώς φίλοι. Παράδειγμα: Ένα κορίτσι έχει δεσμό με κάποιον μαλάκα. Της κάνει την ζωή ποδήλατο, χωρίζουν και τρέχει σ' ένα φίλο για συμπαράσταση. Αυτή κλαίει και οδύρεται, την παίρνει αγκαλιά ο φίλος να την παρηγορήσει. Η σωματική επαφή δημιουργεί την "κατάσταση". Καλά, ίσως είναι λίγο γενικό το παράδειγμα μου, δεν λέω ότι γίνονται τα πάντα από την μια στιγμή στην άλλη. Πάντως είναι πολύ πολύ πιθανόν να γίνουν κάποια στιγμή.

Για να εξηγούμαστε, δεν λέω ότι όταν ένας άντρας και μια γυναίκα είναι φίλοι σημαίνει ότι κάνουν σεξ ή ότι ο ένας από τους δυο είναι ερωτευμένος με τον άλλον!! Αν ήταν έτσι σημαίνει ότι ο αριθμός εραστών μου θα ήταν....μεγάλος μέχρι τώρα :))
Δεν δημιουργούνται κατ' ανάγκη αισθήματα όταν οι δυο "φίλοι" διατηρούν ένα επίπεδο φιλίας. Μπορεί να μιλούν συχνά, να βγαίνουν, να διασκεδάζουν χωρίς να "χαλούν" τη φιλία τους. Τα "προβλήματα" νομίζω δημιουργούνται όταν "παραγνωρίζονται" (μα πόσα εισαγωγικά έβαλα!?). Όταν δηλαδή είναι όλη την ώρα μαζί και αποκτούν την άνεση που έχουν και δυο κορίτσια-φίλες μεταξύ τους δηλαδή κάνουν τα πάντα, δεν ντρέπονται ο ένας τον άλλον, λένε και τα πιο τρελλά μυστικά. Εκεί χαλά η συνταγή της φιλίας και αρχίζουν να προκύπτουν διάφορα που μπορεί να καταλήξουν σε βατερλό ή σε κάτι χειρότερο. (καλά πάντα υπάρχει η πιθανότητα του happy end αλλά είμαι στην πεσσιμιστική περιόδο αυτό το λεπτό που γράφω----μπορεί σε 5 λεπτά να αλλάξω γνώμη και να το γράψω αλλιώς).

Bottom line: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πραγματική φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το είδα να συμβαίνει σε πολλούς, το είδα να συμβαίνει και σε μένα. Υπάρχει φιλία υπό προϋποθέσεις. Αλλά για μένα αυτή δεν είναι πραγματική φιλία αφού πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να μεταλλακτεί!

Τι λέτε κι εσείς, "φίλοι" μπλόγκερς;;

Λάμπω!!

Παρόλο που είπα ότι όταν γράφω είναι επειδή είμαι down...ε, σήμερα νιώθω το αντίθετο!! Πετώ! Και για όλα φταίει ο καιρός. Ξύπνησα το πρωί, φόρεσα φούστα ανοικτόχρωμη καλοκαιρινή χωρίς καλτσόν, κοντομάνικη μπλούζα και ανοικτά άσπρα παππουτσάκια. Άκουσα διάφορα κοπλιμέντα σήμερα και ξέρω είναι επειδή νιώθω ότι λάμπω από μέσα μου (δεν έκανα αλλαγή φάτσας ή κάτι άλλο, η ίδια είμαι). Λάμπωωωωω, σαν τον ήλιο λάμπωωωω σαν διαμάντι λάμπωωω...!

Καλά δεν είναι μόνο λόγω του καιρού. Πέρασα ένα υπέροχο Σαββατοκυρίακο χαλαρώνοντας στις καφετέριες (αλίμονο) με εναλασσόμενη παρέα (εγώ πάντα σταθερή, ρίζωσα!) χωρίς να έχω ούτε υποχρεώσεις ούτε τίποτε. Είδα διάφορους φίλους και παλιούς και καινούριους και κοριτσάκια και αγοράκια. Μια χαρά!! Ευτυχώς έχω και τους φίλους μου...!

Επίσης συμβαίνει και κάτι άλλο που με κάνει χαρούμενη.

Ανυπομονώ για βουτιές στις πισίνες και στις θάλασσες. Τόσο πολύ που έψαξα για το μαγιό μου.

Λοιπόν θέλω να πάω στην Κούβα! Χτες συζητούσα με μια φίλη που πήγε πριν 2-3 χρόνια στην Κούβα και ήταν ακόμα ενθουσιασμένη! Χαλαρός κόσμος, μπαράκια, ωραία μουσική, νέος πολιτισμός. Και ευκαιρία να ξεσκονίσω τα ισπανικά που τα ξέχασα. Σήμερα όλη μέρα στη δουλειά άκουγα κάτι ισπανικά τραγουδάκια που με ξεσήκωσαν. Διάβασα και την βιογραφία του Τσε (άσχετο, δεν ήταν Κουβανός αλλά ο συνειρμός μου ήταν λογικός) που μου την έδωσαν δώρο στο βιβλιοπωλείο, είδα και κάτι φωτογραφίες και ξεσηκώθηκα εντελώς. Το θέμα είναι τι παρέα θα ήθελα μαζί μου στην Κούβα;; Κορίτσια, αγόρια ή σουβλάκια-σιεφταλιά μιξ;

Κουβέντα να γίνεται, η Κούβα δεν παίζει για φέτος, δύσκολο.
Παρόλα αυτά, συνεχίζω να χαίρομαι και να πετώ.

Και να παίζω πελλό. Σε διάφορα και διάφορους.

Πόσο πολύ μου αρέσουν τα αυθόρμητα!

Καλημέρα σε όλους!!

Είναι Κυριακή πρωί, έχω να διαβάσω κάτι για τη δουλειά αύριο (τι ευσυνείδητη υπάλληλος, φέρνω και δουλειά στο σπίτι!) αλλά βαριέμαι αφόρητα (πάει περίπατο η ευσυνειδησία!).

Το μυαλό μου είναι αλλού. Το απόγευμα θα πάω ποδόσφαιρο. Ανυπομονώ. Κάθε φορά που πάω στο γήπεδο, νιώθω τέλεια. Δεν ξέρω, είναι το αίσθημα της αδρεναλίνης, το αίσθημα ότι είμαστε εκεί χιλιάδες άνθρωποι και πανυγηρίζουμε, κλαίμε, νευριάζουμε, τραγουδούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα, το αίσθημα της ομαδικότητας. Πάντως νιώθω ελεύθερη.

Πάμε πάρακατω. Ξέρω ότι είπα δεν θέλω να γνωρίσω κανέναν μπλόγκερ. Θέλω να κατηγορήσω δημόσια τον κύριο Αντίχριστο (και κύριος και αντίχριστος) ότι αυτός ευθύνεται που άλλαξα γνώμη! Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο μάλιστα!! Η παρέα για μένα είχε μια περίεργη γοητεία και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα τόση άνεση λες και πραγματικά γνωριζόμασταν με αυτά τα παιδιά. (παιδιά που παίζουν είμαστε όλοι). Ίσως και στα αλήθεια να γνωριζόμαστε καλύτερα από όσο με γνωρίζουν άλλοι φίλοι από κοντά. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν διστακτική, δεν ήθελα να συνδυάζεται ο ένας μου εαυτός με τον άλλον (είμαι διπλή προσωπικότητα μάλλον!). Είναι η άμυνα μου υποθέτω. Να μην ξέρουν οι γύρω μου πώς είμαι από μέσα μου. Κατάλαβα πως αυτό με κάνει να νιώθω κάπως καλύτερα, ξεχνιέμαι. Όμως το μπλογκ λειτουργεί διαφορετικά και αφού άφησα τον εαυτό μου να ανοικτεί και να πει πράγματα που νιώθει στο μπλογκ...γιατί να περιοριστώ;; Ίσως απλώς κερδίσω ορισμένους νέους φίλους που πάντα είναι καλοδεχούμενοι!!

Τέλοσπαντων, τι το αναλύω;; Σημασία έχει ότι περάσαμε πάρα πολύ καλά και θα το επαναλάβουμε ελπίζω! Να είσαι καλά Χρίστο!!

Υ.Γ. Χτες το απόγευμα είπα σ'έναν φίλο "I cant wait for summer, I feel like something good will happen in summer" κι εκείνος μου είπε "Dont wait for summer for something good to happen. It might happen today". Οι γιατροί του δίνουν λίγους μήνες ζωής.

An easter story

Φέτος αποφάσισα να νηστέψω την Μεγάλη Βδομάδα. Όχι τόσο για θρησκευτικούς λόγους όσο για αποτοξίνωση και να τηρήσω και το έθιμο. Αποφάσισα να συγκεντρωθώ και να απολαύσω το Πάσχα και να ηρεμήσει η ψυχή μου. Δεν πέτυχε. Για πολλούς και διάφορους λόγους.

Προσπαθούσα όλη τη βδομάδα να μην κάνω κακές σκέψεις και να μην νιώθω κανένα μίσος. Αυτός δεν με άφησε. Τρεις μήνες παλεύω να ξεπεράσω το μίσος. Για μένα, όχι γι αυτόν. Πριν πάλευα να ξεπεράσω την αγάπη και τώρα...! Απλώς δεν θέλω να νιώθω τίποτε.

Μεγάλη Παρασκευή αποφασίσαμε με μια φίλη μου να πάμε στο μοναστήρι του Αγ. Ηρακλειδίου να ακούσουμε την λειτουργία. Οϊμέ!! Εκτός του ότι γινόταν ένας πανικός και δεν είχε χώρο ούτε να σταθείς, μας πέθαναν τα πόδια μας αν και φορούσαμε ίσια, άνετα παππούτσια, πεθάναμε από την ζέστη αν και φορούσα κοντομάνικη μπλούζα (είναι γνωστό ότι ζεσταίνομαι με το παραμικρό) και άρχισαν με δυο σχεδόν ώρες καθυστέρηση από τις άλλες εκκλησίες. Αντέξαμε μιάμιση ώρα. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Δεν καταλαβαίνω τι λένε και ο νους μου πετούσε. Δεν μπορούσα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω τίποτα. Έβλεπα τις καλόγριες, πολλές από αυτές ήταν τόσο νεαρές κι αναρωτιόμουν πώς παίρνει ένα κορίτσι τέτοια απόφαση.

Δεν λέω, είχε μια πολύ...μυστηριακή ατμόσφαιρα μέσα η εκκλησία. Θεοσκότεινα, με τους πολυελαίους με κεριά αντί για λάμπες, όλος ο κόσμος να κρατά αναμένα κεριά, οι φωνές των καλόγριων να ψάλλουν. Όμως να σας πω την αλήθεια, σκιάχτηκα λίγο. Έτσι όπως τις έβλεπα ντυμένες στα ολόμαυρα, να κάνουν μετάνοιες μπροστά από τον επιτάφιο πριν προσκυνήσουν...ανατρίχιαζα. Μου θύμιζε σκηνές από ταινίες με μυστικές τελετές. Με πονούσε η κοιλιά μου, πεινούσα σαν τρελλή και τα πόδια μου με πέθαναν. Νιώθω αμαρτωλή.

Όταν φύγαμε, βρήκαμε σ'ένα χωριό πιο κάτω την πομπή του Επιταφίου να βγαίνει από την εκκλησία. Παρκάραμε και τους ακολουθήσαμε, είχε και μπάντα με μουσική, έκαναν τον γύρο του χωριού. Έτσι ακούσαμε και λίγο την λειτουργία.

Φεύγοντας, σταματήσαμε στα Macdonalds για veggie burger. Εκεί να δείτε πανικό!! Έφυγε ο κόσμος από τις εκκλησίες και κατέληξε στα φαστφουντάδικα. Κοιλιόδουλοι όλοι μας. Χάλασα και την δίαιτα. Πατάτες δεν έφυγα. Μόνο το μπιφτέκι και την σαλάτα αλλά πάλι...Και δεν χόρτασα κιόλας!! Τέλοσπαντων.

Σήμερα πήγα στην εκκλησία το πρωί. Είναι η αγαπημένη μου εκκλησιαστική μέρα από αυτή τη γιορτή. Την ώρα που πέφτουν τα μαύρα, ψάλλουν "Ανάστα ο Θεός", πετούν δάφνες και κτυπούν τους σκάμνους, συγκινούμαι. Τρέχουν τα μάτια μου. Φέτος τίποτα. Έχουν πρόβλημα οι δακρυικοί μου αδένες.

Άτε να περάσει και το αύριο και το μεθαύριο να πάμε πίσω στις δουλειές μας. Και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε το καλοκαίρι!!