Μήπως έχεις μπλογκ??

"Μήπως έχεις μπλογκ?"

Αυτή την ερώτηση μου έκανε μια κοπέλα γνωστή μου προχτές, που συνάντησα κάπου τυχαία, στο άσχετο.
Από μέσα μου είπα "όχι, δεν είναι δυνατόν!!"
Δεν γράφω πολλά βιογραφικά στοιχεία και δεν κατηγορώ ποτέ κανέναν γιατί έχω στο μυαλό μου ότι ίσως κάποιος γνωστός μου με διαβάζει. Και δεν είναι ότι έχω κατηγορίες και απλώς δεν τις γράφω εδώ! Το σκέφτηκα λίγο πιο αναλυτικά το θέμα και τελικά κατέληξα ότι αν π.χ. σήμερα μου κάνει κάτι μια φίλη και πάω εγώ και το γράψω στο μπλογκ, το μόνο που θα συμβεί, είναι να μεγαλοποιηθεί το πράγμα στον εγκέφαλο μου για κάτι που είναι πολύ πιο ασήμαντο στην πραγματικότητα. Εξάλλου τα γραπτά μένουν και μπορούν να είναι έντονα και καταστροφικά. Δεν θα ήθελα να πληγώσω κανέναν δικό μου για κανέναν λόγο. Όπως συμβαίνει δηλαδή και με τα άλλα που γράφω. Μεγαλοποιούνται. Το ξανάπα αυτό νομίζω. Όταν γράφω, γράφω λίγο έντονα και βγαίνουν όλα λίγο υπερβολικά, το καταλαβαίνω από τα σχόλια. Υπάρχει μικρή παραπλάνηση στα μπλογκς. Η πραγματικότητα μου γενικά δεν είναι ούτρ επώδυνη ούτε τόσο "έντονη". Στον γραπτό λόγο, προσπαθούμε να περιγράψουμε τα αισθήματα μας και χρησιμοποιούμε δυνατές εικόνες....που στην τελική δείχνουν μια λίγο διαφορετική πραγματικότητα. Νομίζω όσοι μπλόγκερ με γνωρίσατε από κοντά το διαπιστώσατε.

Πίσω λοιπόν στην κοπέλα που με ρώτησε. Είναι πολύ παλιά μου φίλη, από τα χρόνια του σχολείου. Έχει κυριολεκτικά, 10 ολόκληρα χρόνια να συσχετιστούμε πραγματικά και μόνο τώρα τελευταία έτυχε να την δω δυο-τρεις φορές τυχαία από εδώ κι από εκεί. Και αυτό μου έκανε την περισσότερη εντύπωση. Από κάποια πολύ μικρά πράγματα και 1-2 συμπτώσεις συνδύασε και σκέφτηκε ότι είμαι εγώ. Απίστευτο ένστικτο! Και το άλλο που μου είπε όταν την ρώτησα "Καλά, πώς με κατάλαβες από το στυλ που γράφω...?" και μου είπε το απίστευτο "Καλά ρε, δεν σε ξέρω????" Με ήξερε. Πριν 10 χρόνια. Έμεινα η ίδια έφηβη. Ίσως έγινα μόνο λίγο πιο ανοικτή, πιο κοινωνική.

Αυτό που διαπίστωσα, για ακόμα μια φορά, είναι ότι οι ανθρώποι που σε ξέρουν από μικρή ηλικία είναι αυτοί που πραγματικά σε γνωρίζουν. Οι παιδικοί φίλοι είναι οι καλύτεροι. Ποτέ δεν σε απογοητεύουν. Κι αν σε απογοητεύσουν καμιά φορά, δεν τους ξεγράφεις όπως κάνεις με τους καινούριους φίλους, γιατί τα όρια μας είναι διαφορετικά με τους παιδικούς μας φίλους, αυτούς που μεγαλώσαμε μαζί. Γιατί, όσο και να αλλάξουν, όσο και να αλλάξεις, η βάση είναι πάντα η ίδια. Σε αγαπούν και τους αγαπάς για τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτόν που γνώρισαν στα θρανία και στις αυλές των σχολείων, στις αγωνίες των εξετάσεων και στα βάσανα των καθηγητών, στα πρώτα ερωτικά (και γελοία όταν τα σκέφτεσαι μετά από χρόνια) σκιρτήματα, στις κοπάνες, στην πρώτη νυχτερινή έξοδο, στο πρώτο τσιγάρο, στις μικρές εξομολογήσεις, στην διαδικασία της ανεξαρτηκοποίησης μας από τους γονείς.

Γι αυτό, φίλη μου παλιά, αν με διαβάσεις, θέλω να σου πω ότι δεν με πείραξε που με κατάλαβες, δεν με πείραξε που είδες κάποια γραπτά μου εσώψυχα διότι, όπως μου είπες, ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ.