Μια πόλη κοστουμαρισμένη

Γύρισα!!
Ήμουν σε μια πόλη ευρωπαϊκή, γεμάτη ανθρώπους από όλη την Ευρώπη μα και από τον υπόλοιπο κόσμο. Πόλη πολυεθνική, σαν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις εξάλλου.

Ήταν αστείο. Μια πόλη γεμάτη ανθρώπους με κοστούμια, γυναίκες με τακούνια και χαρτοφύλακες να περπατούν στους δρόμους, να μπαινοβγαίνουν στο μετρό, να ανεβαίνουν στα πολυώροφα κτίρια. Χιλιάδες κόσμου.

Τώρα τι μάθαμε και τι θα κάνουμε...θα δείξει ο χρόνος.
Προς το παρόν έχω να διαβάσω μπόλικες αναρτήσεις από όλους εσάς.

Κι έχω να γράψω και μια δική μου για κάτι σκέψεις που πρόλαβα να κάνω στα αεροπλάνα και τα βράδια στο ξενοδοχείο για τους singles and couples. Από βδομάδας!!

Καλό σαββατοκυρίακο να έχουμε!!

Ψυχαναγκασμοί

Έχω μια μανία. Καλά, όχι, έχω πολλές μανίες και διαφόρων ειδών.

Σήμερα θα σας μιλήσω για μια συγκεκριμένη που με ενοχλεί πολύ και μου δυσκολεύει τη ζωή.

Αν όλος ο κόσμος μου δεν εγκρίνει αυτό που κάνω, δεν νιώθω καλά. Όταν λέω "ο κόσμος μου" εννοώ τους ανθρώπους που έχουν σημασία για μένα, αυτούς που μετρά η γνώμη τους. Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση, οι ανθρώποι αυτοί είναι πολλοί.
Αυτό συνεπάγεται ότι είναι απολύτως απαραίτητο να τα πηγαίνω καλά με όλο τον κόσμο μου και να μην νιώθω κανέναν δυσαρεστημένο μαζί μου.

Γίνεται? Ε, όχι, δεν γίνεται.

Αν δεν είναι όλοι χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με την επιλογή μου, τότε αρχίζει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων.
Πρώτα απ΄ όλα θα στενοχωρηθώ.
Μετά θα αρχίσω να ξανασκέφτομαι την επιλογή μου και θα γεμίσω ανασφάλειες.
Υπάρχουν περιπτώσεις που θα αλλάξω την απόφαση μου και περιπτώσεις που δεν θα την αλλάξω, είτε γιατί δεν μπορώ είτε γιατί δεν θέλω. Ακόμα κι όμως όταν μείνω στην απόφαση μου επειδή έτσι θέλω, θα έχω τις αμφιβολίες μέσα μου που στο τέλος θα με κάνουν να μην μπορώ να απολαύσω αυτό που κάνω. Α λα Κυπριακά, "φκαίνει που τα μάθκια μου". Οπότε μπορεί στην τελική να μετανιώσω για τις επιλογές μου.

Κάνοντας μια αυτο-ψυχανάλυση (αν πήγαινα actually σε ψυχολόγο ήταν να τον πελλάνω με τόσες πολύπλοκες σκέψεις) καταλήγω ότι ο λόγος που ζητώ την έγκριση όλων είναι επειδή είμαι πολύ καλό πλάσμα, χρυσή ψυχή και δεν θέλω να στενοχωρώ κανέναν δικό μου.

Χαχαχαχα ποιον κοροϊδεύω? Όχι εσάς πάντως!
Όχι πως δεν είναι καλή η ψυχή μου ή ότι θέλω να στενοχωρώ τους δικούς μου, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι ότι, ακόμα και μετά τα τόσα που πέρασα, τις εμπειρίες που απέκτησα και τις ατέλειωτες συζητήσεις με τον εαυτό μου, είμαι ανασφαλής και δεν είμαι καθόλου σίγουρη για τον εαυτό μου.

Από αυτή την διαπίστωση, προκύπτουν άλλες τόσες.
Πρώτα πρώτα, κάθε φορά που έκανα κάτι που οι δικοί μου δεν έγκριναν όλοι, στο τέλος το κατέστρεφα μόνη μου. Ενώ η λογική μου έλεγε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την επιλογή μου, τελικά η καρδιά μου δηλητηριαζόταν μέχρι να αλλάξω την επιλογή.
Επίσης, ανέπτυξα έναν περίεργο μηχανισμό. Όταν έπαιρνα μια απόφαση ή έκανα μια επιλογή που ήξερα ότι δεν θα άρεσε σε όλους, απλώς την κρατούσα κρυφή και δεν το έλεγα πουθενά. Ή την έλεγα σε αυτούς που ένιωθα ότι θα μου έλεγαν "εντάξει, προχώρα". Όσο καιρό δεν το ήξερε κανένας, ήμουν μια χαρά κι ευτυχισμένη με την επιλογή μου. Όταν γινόταν γνωστή και δεν γινόταν αποδεκτή, με χαλούσε. Είχα ένα φίλο μου κάποτε που του εμπιστεύομουν διάφορα μυστικά μου. Μου έλεγε ότι δεν ξαναγνώρισε κορίτσι (ε μικρή ήμουν πριν 5 χρόνια) με τόσα κότσια. Δεν ήταν κότσια, ήταν πράγματα που έκανα χωρίς να τα ξέρει κανένας.
Ενώ νομίζω ότι το να ακούω τις γνώμες των δικών μου είναι για δική μου ωφέλεια. Ότι είναι για να γίνομαι καλύτερη, πιο αντικειμενική, πιο ανοικτή. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι είναι λάθος.
Κάποιοι από τους δικούς μου με "κατηγορούν" για αυτή την συμπεριφορά. Μου λένε ότι δεν πρέπει να επηρεάζομαι τόσο εύκολα, ότι πρέπει να έχω περισσότερη πίστη στη δική μου λογική και ότι τα αφτιά μου πρέπει να γίνουν λίγο.....Υπουργείο Εσωτερικών - Υπουργείο Εξωτερικών / Μπαινάκης - Βγαινάκης / Α λα κυπριακά να βάλλω που το ένα φτι και να φκάλλω που το άλλο.
Μα δεν μπορώ. Ξέρω ότι καταπιέζομαι από αυτή τη....μανία μα δεν μπορώ να ξεφύγω.
Κάθε φορά λέω θα γίνω αναίσθητη και κουφή μα δεν μπορώ. Σικκιμετζίνα.
Ακόμα και ενδόμυχα, υποσυνείδητα, ασυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνω.....επηρεάζομαι.

Και ξέρω ότι ήταν δύσκολο να το γράψω και να φαίνομαι αδύναμη, ανασφαλής και άβουλη. Ακόμα και σε σας, τους "διαδικτυακούς φίλους".

Η συνομωσία του σύμπαντος

Όταν έψαχνα για καλή δουλειά και πήγαινα για εξετάσεις και συνεντεύξεις από εδώ κι από εκεί, πολλοί μου έλεγαν ότι "αν το πιστέψω θα το καταφέρω".

Ούτε μια στιγμή δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα ποτέ να έρθω πρώτη κάπου. Δεν σας το λέω για να παινευτώ, δεν το λέω επειδή νιώθω περήφανη για μένα.
Το λέω για να θίξω ότι εγώ δεν το πίστευα. Ούτε που μου περνούσε από το μυαλό. Το θεωρώ ακόμα τυχαίο και τυχερό.
Όταν ήμουν single και ειδικά την περίοδο που ήμουν δυστυχισμένη single έλεγα ότι δεν πρόκειται ποτέ να ξαναερωτευτώ.
Έλεγα επίσης ότι αν βρω κάποιον, θα είναι επειδή συμβιβάστηκα για να έχω συντροφικότητα και αγάπη και ο έρωτας θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα.
Πολλοί μου έλεγαν ότι "αν πιστέψω στην αγάπη, θα την βρω". Ότι μόνο όταν ανοίξω τις πόρτες μου και το πιστέψω πραγματικά θα μου συμβεί.
Όχι, δεν το πίστευα. Και όταν έγινε, το θεώρησα πάλι τυχαίο και τυχερό.

Τελικά νιώθω απλώς τυχερή.
Δεν νιώθω ότι έχω κάποια ευθύνη για αυτά τα καλά που μου συνέβηκαν.
Κατακρίβειαν, νιώθω ότι συνέβηκαν από μόνα τους ενώ δεν τα πίστευα.
Για τη δουλειά, όταν έδωσα εκείνες τις εξετάσεις, ήμουν σίγουρη ότι δεν πέρασα καν, τόσο χάλια έγραψα. Πόσο μάλλον ότι θα ερχόμουν πρώτη.
Δεν φανταζόμουν βέβαια ότι και οι άλλοι πήγαν λίγο περισσότερο χάλια από μένα!

Για τον έρωτα, την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, απλώς τον συμπάθησα. Δεν ήξερα ότι μετά οι επόμενες συναντήσεις μας ήταν σκηνοθετημένες από τον ίδιο και καθόλου τυχαίες. Δεν το φανταζόμουν και δεν το πίστευα ότι θα έβρισκα, όχι απλά τον έρωτα, αλλά έναν χρυσό άνθρωπο, όπως τον ονειρεύτηκα. Κατακρίβειαν πίστευα το αντίθετο.

Διάβασα κάποτε εκείνο το βιβλίο, το Secret. Έλεγε πως όταν πιστεύεις κάτι πολύ, τότε θα συμβεί. Όταν ζεις και ενεργείς με την πίστη ότι αυτό που θέλεις θα γίνει πραγματικότητα, τότε θα γίνει. Με κάποιο μαγικό τρόπο, "Το σύμπαν θα συνομωτήσει για να το αποκτήσεις".

Σε ένα μόνο πράγμα πίστεψα ότι θα γίνει. Το πίστεψα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, το ονειρεύτηκα, του έδωσα σάρκα και οστά με την σκέψη μου, ενεργούσα λες και ήδη είχε συμβει. Μα δεν συνέβηκε ποτέ. Και μετά έπρεπε να ξεχάσω. Μα το όχημα της φαντασίας μου είναι πολύ δυνατό. Δυσκολεύτηκα να το ξεπεράσω αν και δεν το ξέχασα. Και όταν κάποτε σκεφτώ τα όσα ονειρεύτηκα τότε, πληγώνομαι.

Τελικά δεν πιστεύω σε αυτά τα πράγματα. Όταν θα συμβεί κάτι, θα συμβεί. Τώρα το πώς θα το αξιοποιήσεις αφότου συμβεί, είναι άλλο θέμα.
Εγώ και στη δουλειά και στον έρωτα, απλώς τα δοκίμασα. Χωρίς πίστη, χωρίς προσδοκίες, χωρίς όνειρα.
Βρήκα την ευκαιρία χωρίς να μου περνά από το μυαλό ότι είναι όντως ευκαιρία.
Άρα κι όλοι εσείς που περιμένετε κάτι να σας συμβεί....Είτε θα συμβεί είτε όχι!
Δεν θα εξαρτηθεί από την πίστη σας σε αυτό για το αν θα σας τύχει.
Δεν εννοώ να μην πιστεύετε σε τίποτα. Για παράδειγμα, αν έχετε μια σχέση και πιστέψετε ότι μπορείτε να την κάνετε να πετύχει, τότε οι πράξεις σας θα την βοηθήσουν να πετύχει. Όμως σε γενικότητες του στυλ "πιστεύω στην αγάπη και επειδή το πιστεύω θα την βρω" και στις συνομωσίες του σύμπαντος δεν πιστεύω.
Τυχερά είναι όλα στη ζωή. Τυχαία και τυχερά.
Αχ να κέρδισα και το τζόκερ!

Ηλίθιος κόσμος στους δρόμους

Σκεφτόμουν (πάλι) αυτό το ποστ της Αουρόρας για την Μελίνα που είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και τελικά έμεινε χωρίς πόδι.


Σκεφτόμουν πόσο ΗΛΙΘΙΑ μπορεί να είμαι εγώ και νευρίασα με τον εαυτό μου.

Να σας εξηγήσω.
Όλοι μπορεί να τρέχουμε στους δρόμους λίγο παραπάνω. Εγώ, όταν δεν είμαι μόνη μου στο αυτοκίνητο, δεν τρέχω ποτέ.

Όταν όμως είμαι μόνη μου.....τρέχω κάποτε. Κι επειδή συνήθως τις πιο σοβαρές αποφάσεις τις πήρα μέσα στο αυτοκίνητο, οδηγώ και σκέφτομαι διάφορα.

Αναλύω, ζυγίζω, μαλλώνω με τον εαυτό μου, κλαίω, γελώ, μιλώ μόνη μου και τέλος παίρνω την απόφαση.

Γι αυτό τελικά συνδέομαι πολύ με τα αυτοκίνητα μου. Άλλοι έχουν "special place" για να σκεφτούν κι εγώ έχω το αυτοκίνητο και τους δρόμους.

Πολλές μέρες κι ακόμα περισσότερες νύχτες τις πέρασα να οδηγώ στους δρόμους της Λευκωσίας, μέσα και έξω από την πόλη και να σκέφτομαι.

Μέσα στο αυτοκίνητο μου έγινα απόλυτα ευτυχισμένη και έγινα απόλυτα δυστυχισμένη. Όλα στο αυτοκίνητο μου έγιναν.

Μια φορά έκανα κάτι και σκέφτηκα μετά πόσο βλάκας μπορεί να είμαι.

Για όσους είναι Λευκωσιάτες θα καταλάβουν το σημείο του δρόμου που θα περιγράψω.

Ερχόμενη από Λευκωσία, προς Αρχάγγελο, εκεί που ανεβαίνετε τη γέφυρα και χωρίζουν οι δυο κατευθύνσεις, προς το roundabout ο δρόμος είναι πολύ στενός (κάγκελα από την μια, τοίχος από την άλλη). Έμπαινα λοιπόν στο δρομάκι που οδηγεί στο roundabout . Και, για αδιευκρίνιστους λόγους, μου ήρθε η παράλογη σκέψη να δω μέχρι ποια ταχύτητα μπορώ να φτάσω πριν το roundabout . Ευτυχώς ήταν Κυριακή μεσημέρι και δεν είχε καθόλου κίνηση. Μπήκα στο δρομάκι ήδη με μεγάλη ταχύτητα και έφτανα κοντά στο τέρμα του δρόμου και πατούσα φρένο αλλά δεν σταματούσε. Δηλαδή σταματούσε αλλά σιγά σιγά. Τέλειωνε ο δρόμος και έβλεπα ότι δεν θα προλάβαινα να σταματήσω. Προς στιγμή σκέφτηκα να τραβήξω χειρόφρενο αλλά ευτυχώς σκέφτηκα ότι έτσι στενός που ήταν ο δρόμος με τοίχο και κάγκελα και από τις δυο πλευρές θα σκοτωνόμουν. Σταμάτησα τελικά. Στη μέση του roundabout. Στη μέση! Αν ερχόταν κάποιος από δεξιά θα του έκοβα τον δρόμο και θα κτυπούσαμε σίγουρα.

Όταν συνέβαιναν όλα αυτά δεν σκεφτόμουν "Παναγία μου θα σκοτωθώ", δεν πέρασε η ζωή μου μπροστά στα μάτια μου. Σκεφτόμουν μόνο πόσο ηλίθια είμαι. Και ότι τώρα που μου πάνε όλα καλά, θα πάω να σκοτωθώ από δική μου βλακεία. Και το χειρότερο, μπορεί να σκότωνα και κάποιον άλλον που δεν θα έφταιγε. Πάντως, αν ποτέ τύχαινε να προκαλέσω εγώ δυστύχημα και να σκοτωθεί κάποιος, από τις τύψεις μου θα πέθαινα σίγουρα μετά.

'Εφτασα στο σπίτι του Μαέστρου και τα αφτιά μου βούιζαν. Μόλις με είδε με ρώτησε τι έχω. Του είπα ότι είμαι το πιο ηλίθιο πλάσμα στον πλανήτη και του εξιστόρησα τα "κατορθώματα" μου. Έβλεπα τα ήρεμα μάτια του που με κοίταζαν με αγάπη και ξανασκέφτηκα ότι είμαι βλάκας. Δεν είπε τίποτα. Είπα από μόνη μου ότι δεν πρόκειται να ξανατρέξω ποτέ στους δρόμους.

Οπότε, σας αφήνω το ελεύθερο να με βρίσετε.
Αλλά υπόσχομαι, δεν θα τρέχω.

Το δικό μου τοπ 10 "Αγαπώ..."

Επειδή μου άρεσε πολύ το παιχνίδι σας λέω να παίξω κι εγώ. Δεν θα συμπεριλάβω ανθρώπους γιατί αυτούς εννοείται ότι έχω πολλούς που αγαπώ. Ευρύτερη οικογένεια, φίλους, τον μαέστρο, τον σκύλο μου. Αυτούς τους λατρεύω!

Σκεφτόμουν βέβαια πόσο δύσκολο είναι να γράψω μόνο 10 πράγματα που αγαπώ.
Για να δούμε...

1. Αγαπώ το καλό φαγητό. Τα θαλασσινά, όλα τα φαγητά της γιαγιάς μου, παγωτό γιαούρτι Pahit Ice με γεύση βατόμουρα, το cheesecake raspberry Starbucks, o χυμός ανάνα της ΚΕΑΝ και όλα τα εξωτικά φρούτα.
2. Αγαπώ τη θάλασσα. Χειμώνα να την βλέπω, καλοκαίρι να κολυμπώ.
3. Αγαπώ τα ταξίδια. Παντού, όπου και να είναι. Βάλτε με σε αεροπλάνα, τρένα και βαπόρια και δεν θέλω τίποτε άλλο! Λάτρεψα ιδιαίτερα την Νέα Υόρκη.
4. Αγαπώ την μουσική. Κάθε είδος, αναλόγως της διάθεσης. Κυρίως τα τραγούδια που μου μιλούν οι στίχοι και οι μελωδίες τους.
5. Αγαπώ τα φιλιά. Ειδικά τα φιλιά που είναι γεμάτα συναίσθημα. (και την συνέχεια τους βέβαια...!)
6. Αγαπώ το/την zumba!!! Τρελλαίνομαι!!!!!
7. Αγαπώ το διάβασμα. Δώσμου βιβλίο και άσε με στον κόσμο μου!
8. Αγαπώ τα έντονα βλέμματα. Αυτά που μιλούν, που δείχνουν την λύπη, την χαρά, την επιθυμία. Χωρίς λόγια.
9. Αγαπώ τις αλλαγές της εποχής. Ξέρετε, εκεί που κουράζεστε από την μια εποχή, αρχίζει να αλλάζει και χαίρεστε την αλλαγή. Πιο πολύ αγαπώ την αλλαγή της άνοιξης.
10. Τι να διαλέξω, τι να διαλέξω για τελευταίο...?
Ααα το βρήκα!!!
Αγαπώ......

Τον Σάκηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!

(Συγγνώμη, έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου!!)

Προβληματισμοί

Πείτε μου λοιπόν αγαπητοί μου μπλογκοφίλοι.

Υπάρχει κατάλληλη χρονική στιγμή για το κάθετι που μας συμβαίνει?

Υπάρχουν χρονικά περιθώρια και όρια και καλούπια?

 

Σας ρωτώ γιατί αυτή η σχέση μου φαίνεται διαφορετική.

Νιώθω ότι βρήκα έναν άντρα από αυτούς που λέμε στην Κύπρο ότι δεν υπάρχουν πια.

Πραγματικά, έχοντας κυρίως τα παραδείγματα των φίλων μου και αντρών και γυναικών, μήπως βρήκα τον τελευταίο? (εδώ τραγουδάμε το άσμα της Κούκα "δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέεεωωω, νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίιιοοο")

 

Αυτόν, που ενώ ο "τύπος" του στα εξωτερικά χαρακτηριστικά υπάρχει στην Κύπρο (νέος, ωραίος, ψηλός, μελαχροινός, με μόρφωση, καλή δουλειά κτλ χαρακτηριστικά που θεωρούμε στα συν), ο χαρακτήρας του είναι.......the marrying kind!!!!!! Και πιστέψτε με, δεν έχουν απομείνει πολλοί τέτοιοι.

Είναι ο τύπος που με γνωρίζει στην οικογένεια του. Είναι ο τύπος που ξέρω πως με σκέφτεται πιο σοβαρά ακόμα και μετά από δυο μήνες σχέσης. 

Είναι ο τύπος που προσπαθεί να με γνωρίσει πραγματικά. Να μάθει τον τρόπο που σκέφτομαι σε κάθε θέμα από οικονομική διαχείριση μέχρι πού μ' αρέσει να βγαίνω.

Και τον βλέπω ότι με μελετά. Συνέχεια, κάθε στιγμή. Και θυμάται, καταγράφει στην μνήμη του τα πάντα. Όλα όσα κάνω, όλα όσα λέω. Γιάτι το κάνει αυτό? Προσπαθεί να δει αν όντως ταιριάζουμε ή αν είναι απλώς μια φούσκα ο έρωτας μας.

Νιώθω πως δεν είναι φούσκα γιατί κι εγώ το ίδιο κάνω ασυνείδητα. Μα εγώ είμαι γυναίκα και ο γυναικείος νους έτσι δουλεύει, παρατηρεί και εξετάζει και αναλύει όλη την ώρα. Τουλάχιστο ο δικός μου νους έτσι δουλεύει.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Τον βλέπω ότι προσπαθεί συνεχώς να με κερδίζει και να με διεκδικεί. Χωρίς να μου γίνεται καταπιεστικός. Αν με δει να κατσουφιάζω έστω για μια στιγμή θα με ρωτήσει αν έχω κάτι. Τελειομανής κι απαιτητικός (για τον εαυτό του μόνο!) ανησυχεί μήπως κάνει κάτι λάθος που θα με χαλάσει. Κι αν κάνει κάτι που μετά δει ότι ήταν λάθος, μου ζητά συγγνώμη. Κι εγώ όμως το ίδιο. Είπαμε, γίνομαι καθρέφτης.

 

ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙ.

 

Είναι φορές που κοιταζόμαστε σ έναν καθρέφτη μαζί κι αναρωτιόμαστε πώς φανήκαμε τόσο τυχεροί. Και οι δυο.

 

Νομίζω πως τρέχει αυτή η σχέση μόνη της. Το ξέρουμε ότι τρέχει, το βλέπουμε, αλλά δεν το ελέγχουμε. Τις προάλλες έλεγα κάτι για σπίτια και ενοίκια και μιλούσα για τον εαυτό μου μόνο. Δεν μπορώ ακόμα να πω "εμείς" γιατί, όχι μόνο θα φοβίσω αυτόν, θα φοβίσω κι εμένα. Κι όμως, με έμμεσο τρόπο, μου είπε......κάνε λίγη ακόμα υπομονή (αφού θες να μείνεις μόνη σου) και θα μέινουμε μαζί.

Κάποια άλλη στιγμή είπα εγώ κάτι του στυλ μήπως βιαζόμαστε, και η απάντηση του ήταν "και πότε εμείς οι δυο κάναμε κάτι με αργό ρυθμό?".

Είναι αλήθεια. Το μόνο που είχε κάπως αργό ρυθμό ήταν οι πρώτες μας μέρες, η "αναγνώριση εδάφους". Τα υπόλοιπα.....τρέχουν.

 

Μα δεν είναι μόνο μεταξύ μας αυτή η κατάσταση.

Οι έξω, οι φίλοι και οι οικογένειες που γνωρίσαμε.....μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Μας βλέπουν σαν το τέλειο ζευγάρι, σαν δυο ανθρώπους που απλά βρήκαν το άλλο τους μισό και τώρα όλα τα πράγματα θα γίνουν από μόνα τους.

 

Το γελοίο είναι ότι κανείς από τους δυο μας δεν νιώθει πίεση γι αυτή την κατάσταση. Και σχόλια όπως "πρόσεχε την, είναι πολύ καλή,μην την αφήσεις να σου φύγει" ή "κράτα τον, είναι ονειρεμένος" τα ακούμε συνέχεια, τα προσπερνούμε χωρίς να πιεζόμαστε. Απλώς χαμογελούμε.

Τα σκεφτόμαστε και οι δυο γιατί, κακά τα ψέματα, η γνώμη των δικών μας ανθρώπων μετρά και μας επηρεάζει. Ακόμα κι αν δεν είχαμε την "έγκριση" τους βέβαια, πάλι μαζί θα ήμασταν αλλά όλα είναι τόσο πιο όμορφα όταν νιώθεις ότι ο άνθρωπος σου μπορεί να ταιριάξει και να τον αποδεκτεί το περιβάλλον σου. Και όλοι οι δικοί μας, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια προστατευτική αψίδα από πάνω μας, σαν να είμαστε.....the golden couple! Ίσως τα λέω λίγο ακατανόητα, αλλά έτσι το νιώθω.

 

Η Μάνα (που δεν άντεχε να περιμένει) είπε στο προηγούμενο ποστ ότι όσο μεγαλώνουμε, λιγότερο χρόνο χρειαζόμαστε για να κρίνουμε αν κάποιος μας κάνει. Και αυτό είναι αλήθεια, το πιστεύω κι εγώ.

 

Αλλά μήπως πάλι.....πάμε πολύ γρήγορα???

Μοιραστείτε τη χαρά μου

Ένας μπλογκοφίλος μου είπε ότι από τότε που μπήκα σε αυτή την σχέση, σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.

Είναι αλήθεια.

Μα δεν έχω δράματα να γράψω. Στο δράμα μου, μου έβγαινε τρελλή ώθηση για γράψιμο. Όχι μόνο στο μπλογκ, έγραφα γενικά.

Μεγάλα ήμεηλς, ημερολόγια, φιλοσοφίες και συζητήσεις. Μεγάλη έμπνευση.

Για την χαρά μου τι να σας γράψω? Εκτός του ότι δεν προλαβαίνω. Τελειώνω τη δουλειά, πάω σπίτι, μέχρι να φάω, να ξεκουραστώ λίγο, πάω στις γυμναστικές, μετά τρέχοντας για μπάνιο και καλλωπισμό και βουρ σε καφέδες, εστιατόρια, μπαράκια, σπίτια φίλων ή απλά βόλτες με το αυτοκίνητο. Μέχρι να γυρίσω σπίτι, έχουν φτάσει τα μεσάνυχτα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι μετά βίας να βγάλω ρούχα και να τεζάρω. Αφού να σκεφτείτε τώρα γράφω αυτό το κείμενο στη δουλειά και όταν πάω σπίτι θα το έχω έτοιμο για να το ανεβάσω στο μπλογκ!

 

Να σας γράψω για το πόσο ωραία περνώ? 

Για το πόσο όμορφα νιώθω?

Ότι δεν το πιστεύω ότι βρήκα τέτοιου είδους άντρα?

Ότι είναι τέλειο συναίσθημα να είναι όλα αμοιβαία?

Ότι μπορώ να διασκεδάζω μαζί του, ότι με κάνει να γελώ, ότι κάνουμε χίλια πράγματα μαζί, ότι μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, ότι μου προκαλεί τόσα πολλά αισθήματα?

Ότι μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό?

Ότι με κάνει να θέλω να του δίνω η συμπεριφορά του?

Ότι του δίνω ένα και μου δίνει πίσω δύο?

Ότι με κάνει να βγαίνω πιο όμορφη στις φωτογραφίες?

 

Θα σας γράψω αυτό που του είπα τις προάλλες όταν μιλούσαμε για φιλίες.

Είπε αυτός ότι ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται.

Εγώ είπα ότι πραγματικός φίλος είναι αυτός που είναι κοντά σου στην χαρά σου. Το να πάθεις κάτι και να τρέξουν φίλοι να σε βοηθήσουν, είναι σχετικά απλό.

Στις στενοχώριες και τις κακοτοπιές πολλοί θα σε λυπηθούν και θα τρέξουν κοντά σου να σου συμπαρασταθούν. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Το δύσκολο είναι να χαρούν με τη χαρά σου. Χωρίς να ζηλέψουν με φθόνο. Αυτοί που πραγματικά θα χαρούν με τη χαρά σου είναι αυτοί που είναι πραγματικοί φίλοι.

Εγώ δεν έχω παράπονο από τους δικούς μου. Είναι απίστευτο πόσοι φίλοι μου είπαν "χαίρομαι πάρα πολύ για σένα". Και το καταλαβαίνω ότι το εννοούν πραγματικά. Θα ήθελα πολύ αν με διάβαζαν αυτή την στιγμή να ξέρουν ότι τους αγαπώ όλους πολύ και ότι καταλαβαίνω ότι η χαρά τους είναι γνήσια για μένα.

 

Μοιραστείτε λοιπόν τη χαρά μου μαζί μου. Μια κουβέντα λέει πως όταν μοιραστείς τη λύπη σου, τη διαιρείς κι όταν μοιραστείς τη χαρά σου την πολλαπλασιάζεις. 

Το είπα αυτό πρόσφατα σε έναν αγαπημένο μου φίλο που πριν από μερικούς μήνες μοιραστήκαμε την λύπη μου, με βοήθησε να σπάσω τον βράχο σε μικρές μικρές πετρούλες και να τον πετώ στην θάλασσα όταν εγώ έβλεπα βουνό μπροστά μου. Και τώρα μοιράζεται την χαρά μου.

 

Είναι λίγο μελό το κείμενο τώρα που το ξαναδιαβάζω!!

Ας είναι, τι πειράζει?? 

 

 

Υ.Γ. Coming up next: Πόσο γρήγορα "πρέπει" να προχωρά μια σχέση? Πολλές απορίες και καινούρια πράγματα που θα ήθελα την γνώμη και ειδικά την εμπειρία σας.