Pregnancy stories

Και αισίως φτάνουμε στον 7ο μήνα! Μέχρι τώρα δεν μπορώ να πω ότι είχα δύσκολη εγκυμοσύνη πέραν που κάτι μικρά μικρά του τελευταίου μήνα που με ταλαιπωρούν κάπως. Ούτε να κρεβατωθώ χρειάστηκε ούτε να περιοριστώ σε κάτι. Την περασμένη Παρασκευή να σκεφτείτε πήγα και σε club (!) και εσούστηκα κιόλας! Η κοιλιά μου που επαραπονιούμουν ως τον 5-6 μήνα ότι ήταν πολλά μικρή, ξαφνικά επετάκτηκε! 
Όμως ως τωρά ο τελευταίος μήνας εν πιο συναρπαστικός. Είμαι κυριολεκτικά ερωτευμένη με την κοιλιά μου αλλά σςςςςςςςςςς μεν το πείτε σε κανέναν να με περιπαίζει. Είμαι μυστικά ερωτευμένη με την κοιλιά μου και εν αφήνω κανέναν να το ανακαλύψει φυσικά. Εκτός που τον Tn'H ο οποίος επίσης κάμνει διάφορα τρελλά όπως συνομιλίες με την κοιλιά μου, φιλιά, βάλλει της μουσικές κτλ όμορφα χαζοχαρούμενα πράματα που κάμνουμε σπίτι μόνοι μας. Θώρει με ούλλη μέρα να απλώνω και να έχω τα χέρια μου πάνω στην κοιλιά μου και βλέμμα χαμένο στο κενό και γελά. Αλλά τι να κάμω;; Όταν νιώθω τες κλωτσιές, τα στριφογυρίσματα, όταν γίνεται σκληρή στην μια πλευρά που καταλαβαίνω ότι τζιαμέ μπορεί να είναι ένα ποδαράκι, το κεφαλάκι ή το κωλούι της αντέχω να μεν τζιήζω; Άσε που κάμνει καράτε μες την κοιλιά μου και μόλις τζιήσει κάποιος άλλος για να νιώσει σταματά! χιχιχιχιχι
Μπορώ να πω ότι ξεπέρασα κάπως τη φάση "μεν τζίηζετε την κοιλιά μου" ή ίσως απλά εσυνήθισα την. Βασικά ενοχλεί με ακόμα το "χαΐδεμα", να τζίηζουν δηλαδή σιουμαλίζοντας την κοιλιά μου. Τούτο πειράζει με αλλά σημειώστε ότι και πριν επείραζε με το σιουμάλισμα που πολλοί και πολλές κάμνουν ασυναίσθητα όταν κάθεσαι δίπλα τους. Βάρτε το χεράκι σας όμορφα κι ωραία στην στρογγυλή κοιλιά μου που καταλάβω γιατί εν τόσο προκλητικό για τους παραπάνω να θέλουν αλλά αφήστε το ακίνητο (και μπορεί να νιώσετε και καμιά κλωτσιά για μπόνους!) και έννεν ανάγκη να με σιουμαλίζετε με κυκλικές κινήσεις και μάλιστα γύρω που το αρφάλι μου το οποίο εν απαγορευμένη (διά ροπάλου) περιοχή ακόμα και για τον Tn'H!
Εφτιάξαμε σιγά σιγά και το δωμάτιο της κοράσας μας, με φωτεινούς κίτρινους τοίχους και μικροσκοπικά ρουχαλάκια που λιώνω κάθε φορά που τα θωρώ. Εν επιάσαμε πολλά ρούχα διότι ξέρω ότι θα μας φέρουν πολλά. Επαραγγείλαμε καροτσάκι, κρεβατάκι που εν τα άκρως απαραίτητα και όλα τα υπόλοιπα σιγά σιγά. Μα τι όμορφα που εν όλα τα μικρούλικα!!
Όσο κοντεύκει ο καιρός ανυπομονούμε! Απολαμβάνω μεν τη φάση που περνώ, εν υπέροχο αίσθημα και ήδη νιώθω ότι αναθεώρησα διάφορα πράματα μέσα μου αλλά νομίζω την πλάκα μας θα την πάθουμε όταν θα έχουμε και το μωρό. Και ναι αντιλαμβάνομαι ότι σίουρα θα είναι κουραστικό, περιλαμβάνει ξενύχτια και πολλή δουλειά και άγχος για τα άγνωστα αλλά εν αξίζουν ούλλα τον κόπο; Α, ήβρα το μόνο πράμα που με εκνευρίζει σε αυτή τη φάση. Ότι οι παραπάνω γονιοί μόλις με δουν λαλούν μου "χαρείτε τωρά γιατί μετά εν θα μπορείτε, πηαίννετε τες βόλτες σας τωρά γιατί μετά θα είσαστε συνέχεια σπίτι, κοιμηθείτε τωρά για να αντέξετε μετά κτλ κτλ". ΝΕΥΡΙΑΖΩ. Οκ, ξέρουμε ότι το να γίνεις γονιός έννεν εύκολο πράμα αλλά μεν το παρουσιάζετε σαν να και κάμνετε καταναγκαστικό έργο στα κάτεργα! Και προπάντος μεν μας πανικοβάλλετε αχρειάστα. Όταν θα έρτει η ώρα του χορού θα χορέψουμε. Αν δεν εθέλετε ας μεν εκάμνετε μωρά.
Τέσπα.

Αυτά αγαπητοί μου! Σας εύχομαι να περάσετε όμορφα το Πάσχα, να ξεκουραστείτε και να αλλάξετε παραστάσεις!

Να το κάνουμε ή όχι;

Τσαγκαροδευτέρα! Καλή μας εβδομάδα!

Σήμερα θέλω τη βοήθεια σας όποιοι ξέρετε. Μπορεί να έχετε μωρά και να μην ξέρετε, μπορεί να μην έχετε αλλά να ξέρετε.
Τωρά που προχωρά η εγκυμοσύνη και σκέφτουμαστε πολλά πράγματα όπως τι γονιοί θα είμαστε, αν θα έχουμε άγχος, αν θα κάμουμε πολλά λάθη (που σίουρα θα κάμουμε), πώς θα γεννήσω (τούτο εν θέμα που μόνο του για ολόκληρο ποστ), τι θέμα θα έχουν τα βαφτίσια μας (!!), ποια wall stickers να παραγγείλω που το Amazon και άλλα θέματα μικρής και μεγάλης σημαντικότητας...τζείνο που μας προβληματίζει πιο πολλά τωρά είναι η αποθήκευση ή όχι του αίματος του ομφάλιου λώρου με ιδιωτική εταιρία. Το αίμα τούτο (λαλούν ότι) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών όπως η λευχαιμία.

Για όσους ξέρετε το θέμα ή και όσοι θα θέλετε να μάθετε, εν δύο οι τρόποι φύλαξης του αίματος: στο Καραϊσκάκειο που εν δήμοσια "τράπεζα" και σε διάφορες ιδιωτικές τράπεζες. Η διαφορά εν ότι στο Καραϊσκάκειο έννεν ουσιαστικά δικό σου το αίμα αλλά μπαίνει στο δημόσιο database που σημαίνει αν το χρειαστεί κάποιος άλλος στον κόσμο θα του το δώσουν ενώ στην ιδιωτική εταιρία εν δικό σου. Επίσης στο Καραϊσκάκειο εν δωρεάν ενώ στους ιδιώτες η ταρίφα ξεκινά που 2000 ευρώ.

Έψαξα λλίο το θέμα πρώτα ρωτώντας γνωστούς και φίλους που έχουν μωρά. Τζείνο που εκατάλαβα εν ότι, κυρίως τζείνοι που εφυλάξαν σε ιδιωτική τράπεζα, εν το εψάξαν πραγματικά αλλά εκάμαν το για ψυχολογικούς / συναισθηματικούς λόγους του στυλ "μπορεί να πάθει κάτι το μωρό μου και να το σώσω, τα λεφτά εν έχουν σημασία, τόσα πετάσσουμε τα (επετάσσαμεν τα εννοούν μάλλον), θέλουμε να είμαστε on the safe side" κτλ. Τους οποίους λόγους και καταλαβαίνω απόλυτα, ειδικά τωρά που είμαι έγκυος. Τζείνοι που εν το εφυλάξαν στους ιδιώτες είπαν μου ότι εν επιστεύκαν ότι αξίζει αλλά εν μου εδώσαν κάποιο πειστικό επιχειρήμα.

Όμως....ψάχνοντας το θέμα λλίο στο ίντερνετ στη συνέχεια, είδα ότι οι απόψεις πολλών γιατρών, εν συμφωνούν με τζείνα που γράφει στις σελίδες των ιδιωτικών τραπεζών. Εδκιάβασα επιχειρήματα όπως π.χ. αν ένα μωρό παρουσιάσει λευχαιμία, εν μπορεί να το σώσει το δικό του αίμα αλλά πρέπει να βρεθεί συμβατός δότης από άλλο άτομο, ότι το αίμα τούτο κάμνει μόνο για άτομα με συγκεκριμένη μάζα σώματος (κάτω που 40Kg) οπότε σε ενήλικες εν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ότι σπάνια χρησιμοποείται τούτο το αίμα, εδκιάβασα για αισχροκέρδεια των ιδιωτών, για εκμέταλλευση της ευαίσθητης κατάστασης των μελλοντικών γονιών κτλ. Ακόμα και επιχειρήματα του στυλ "αν το φυλάξετε σε δημόσια τράπεζα κάμνετε και κοινωνικό καλό αφού μπορεί κάποιος άλλος να γιάνει που το αίμα του μωρού σας".

Φυσικά εν είμαι γιατρός ούτε επιστήμονας για να ξέρω τι ισχύει. Γι αυτό ερώτησα έναν γνωστό μας παιδιάτρο ο οποίος είπε μου αυτολεξεί "εν πεταμένα λεφτά" και θα ρωτήσω και τη γυναικολόγο μου όταν πάω σε λλίες μέρες.

Και τωρά φτάνω στην μπλογκόσφαιρα. Που έσιει πολλούς γονιούς (που πιθανόν να το εψάξαν πολλά καλύτερα που τους γνωστούς μας), έσιει γιατρούς, έσιει επιστήμονες. Τι ξέρετε για το θέμα; Τι εκάμετε εσείς και γιατί;

Για να είμαι ειλικρινής τείνω προς το Καραϊσκάκειο παρά προς τους ιδιώτες με βάση τζείνα που διάβασα. Έννεν θέμα μόνο τα λεφτά (που σίουρα εν θα επέτασσα έτσι απλά 2000 ευρώ) αλλά εν θέμα ότι εν επείστηκα για τη χρησιμότητα. Εν ήβρα καμιά έρευνα που να αποδεικνύει με κάποια στατιστική ανάλυση ότι τούτο το αίμα εβοήθησε τόσα παιδιά για τις τάδε ασθένειες. Τα παραπάνω άρθρα που βρίσκω εν εναντίον. Όμως εν είμαι ειδικός.

Γι αυτό, τι νομίζετε;  Να το κάμουμε ή όχι;;

Οι εμπειρίες μιας εγκυμονούσας

Εν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερα δύσκολη εγκυμοσύνη. Ως τώρα τουλάχιστο, που είμαι 5 μηνών και διάνυσα το μισό κομμάτι. Μάλλον εν καλή η εγκυμοσύνη μου, με ένα ήσυχο μωρούι που με κλωτσά χαμηλά στην κοιλιά ανάλαφρα και χαριτωμένα.


Εν πολλά παράξενο αίσθημα να νιώθεις κάτι μέσα στην κοιλιά σου να κινείται. Ενόμιζα θα το ένιωθα όπως νιώθουμε τα έντερα μας αλλά όι, εν κάτι διαφορετικό. Εν σαν να κάτι «πεταλουδίζει» μες την κοιλιά μου! Και συναισθηματικά εν περίεργο για μένα, ώρες ώρες εν το πιστεύκω!

Αναγούλες και εμετούς εν είχα πολλούς ούτε στους τρεις πρώτους μήνες και τωρά εν πολλά σπάνιο. Για να είμαστε δίκαιοι, είχα το να ανακατώνουμαι λλίο εύκολα που πριν να μείνω έγκυος. Η αίσθηση της όσφρησης μου εν αυξημένη τζιαι έσιει χάζι, μπαίνω στην πολυκατοικία και ξέρω τι μαειρεύκουν οι γείτονες κάθε μέρα! Η όρεξη μου που ήταν εξαφανισμένη για 3 μήνες, επανήλθε επιτέλους κι έτσι έβαλα σύνολο ως τωρά 2-3 κιλά.

Το μόνο που με ενοχλεί, αλλά και που επίσης είχα το που πριν, εν ο σπόνδυλος μου. Κάποιο νεύρο πιέζεται τζιαι κτυπά μου στο πόδι τζιαι πάω όπως την πάπια. Ελπίζω να περάσει!

Κατά τα άλλα η ζωή μου σαν έγκυος είναι….υπέροχη!!

Ούλλοι βουρούν με που πίσω, ούλλοι προσέχουν με, ούλλοι αγαπούν με παραπάνω. Παραχαϊδεύκουν με αλλά εν θα έχω και παράπονο! Ναι, είμαι σαν μικρή θεότητα στους γονιούς, στους φίλους, ως τζιαι στη δουλειά. Σαν να είμαι η μόνη που έμεινα έγκυος στην ανθρωπότητα!

Εν είμαι που τες έγκυες που συνέχεια βαρυγκομούν και παραπονιούνται. Ούτε είμαι από αυτές που εν συνέχεια μες την τρελλή χαρά που μεγαλώνει ένα μωρό μες την κοιλιά τους και εν μιλούν για τίποτε άλλο. Είμαι χαρούμενη, πολλά χαρούμενη εσωτερικά και βαθιά μέσα μου και νιώθω ότι ήδη αγαπώ το τούτο το μωρό. Αλλά στην καθημερινότητα μου και στις σχέσεις μου με τους άλλους είμαι όπως ήμουν πριν.

Ο Tn’H που την άλλη, εν ερωτευμένος με την κοιλιά μου! Κοιμούμαστε και γυρεύκει την κοιλιά μου, ξυπνούμε και το πρώτο που κάμνει είναι να βάλει τα χέρια του πάνω στην κοιλιά μου, αποχαιρετά με στην πόρτα και φιλά πρώτα εμένα και μετά την κοιλιά μου, πάω σπίτι και ρωτά με πώς ήταν η μέρα μου και μετά μιλά της κοιλιάς μου και ρωτά το μωρό αν είναι καλό το ξενοδοχείο που μένει. Άσε που βάλλουμε μουσικές να ακούσει το μωρό κι εγώ βάλλω από Ρουβά μέχρι Χαρούλη κι από Σακίρα μέχρι Μάνο Λοΐζο ενώ ο Tn’H βάλλει κλασσικές μουσικές και Andrea Bocelli. Έσιει χάζι κι εγω απολαμβάνω το πλήρως!

Αρχίσαμε να ετοιμάζουμε και το δωμάτιο του μωρού, εβάψαμε το άσπρο με κίτρινο. Ένα υπέροχο φωτεινό κίτρινο! Πήγαμε και σε 2-3 καταστήματα για να δούμε τα αναγκαία και τούτο έκαμε μας να συνειδητοποιήσουμε ότι it’s really happening! Ό,τι συμβουλές θέλετε να μου δώσετε εσείς που τα περάσετε ήδη….ακούω!

Τζείνο που με νευριάζει πολλά, μα πάρα πολλά, είναι που εν μπορώ να πάω κάπου την νύχτα και να μην καπνίζουν! Κάθεσαι έξω που τάχα εν ανοικτά αλλά αφού εν ψόφος, κλείουν τα με μουσιαμμάδες, ξύλινες κατασκευές κτλ και τελικά εν έχουν εξαερισμό. Τωρά θα μου πεις γιατί εν κάθεστε μέσα; Πολλοί τόποι εν τόσο μικροί που εν έχουν μέσα και έξω και ενώνονται έτσι κι αλλιώς, άλλοι τόποι απλά καπνίζουν και μέσα! Εν σπαστικό, υπάρχει η νομοθεσία και κανένας εν την εφαρμόζει. Και εν μιλώ μόνο για μπαράκια και κλαμπ. Έτυχε να πάω και σε εστιατόριο και να είναι τόσο κλειστό με μουσιαμμάδες το «έξω» του που η καπνίλα ήταν απίστευτη. Ενοχλεί με. Ο άντρας μου καπνίζει και που τότε που έμεινα έγκυος φκαίνει έξω (όπως έφκαινε και πριν) και κλείει και την μπαλκονόπορτα. Μες το αυτοκίνητο ούτε λόγος να καπνίσει. Τζιαι να πηαίννω να φάω κάτι ή να πιω ένα «ποτό» τζιαι να πνίουμαι που την καπνίλα;

Κατά τα άλλα είπα σας ότι…

It’s a girl!!! (95%)

Στα σύννεφα. Ούλλοι (μας) τους.

Disclaimer

Προς ΟΛΟΥΣ:

Μην αγγίζετε την κοιλιά μου.

ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ.

Παρακαλώ πολύ όπως.....

ΜΕΝ ΤΖΊΖΕΤΕ ΤΗΝ ΤΖΟΙΛΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Ο μόνος που δικαιούται να αγγίζει την κοιλιά μου εν ο Tn'H (τουλάχιστο μέχρι νεωτέρας). Οι υπόλοιποι συγγενείς και γνωστοί που με είδετε δυο και τρεις φορές ήδη που τότε που σας είπα ότι εγκυμονώ έννεν ανάγκη ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ να χαϊδεύκετε την κοιλιά μου. Τζιαι να σκεφτείτε ότι ακόμα εν εφάνηκε, τι θα γίνει όταν θα έχω πραγματική κοιλιά εγκύου;!;!

Pregnancy glow

Εγκυμοσύνη.
Μια περίοδος μαγική στη ζωή της γυναίκας. Τα μαλλιά γυαλίζουν, το δέρμα λάμπει. Pregnancy glow! Μια υπέροχη φάση στη ζωή του ζευγαριού, γεμάτη αγάπη και ανυπομονησία για το μωράκι που θα γεννηθεί. Μια ανεπανάληπτη.....
*$&@#%^@%@%@$#!@#)

Μα ποιον περιπαίζω;;;

Οι ορμόνες μου είναι άνω κάτω. Κάθουμαι στην τηλεοράση να δω τις συνηθισμένες μου σειρές και κάθε φορά καταλήγω να κλαίω. Με το Criminal Minds και το Say Yes to the Dress!!! Ούλλοι βουρούν με που πίσω να με ταΐσουν σοκολάτες, αγαπημένα φαγητά, λιχουδιές και εν θέλω να τα δω μπροστά μου. Είμαι τριών μηνών, έχασα δυο κιλά από την αρχή και έμεινα στάσιμη. Εν τζιαι ανυπομονώ να βάλω κιλά αλλά τα δυο που έχασα είχα τα περισσεύμα που το καλοκαίρι (όι μόνο τζείνα τα δυο φυσικά) έτσι αντί να φαίνομαι έγκυος, έχω την κοιλιά μιας που φαίνεται ότι πρέπει να κάμει δίαιτα για να επανάλθει στα κιλά της. Ούτε στρογγυλή είναι ούτε τίποτε που να δείχνει εγκυμοσύνη και όχι έξτρα βάρος. Μεν μιλήσω για βυζί και πάθετε την πλάκα σας. Άστε που τους πρώτους δυο μήνες επονούσαν με τόσο που ήταν restricted area. Τζιαι τωρά που είπα restricted area....μεν σας πω για τες υπόλοιπες ορμόνες που επελλάναν κυριολεκτικά τζιαι εν ικανοποιούνται με τίποτε!!

Κατα τ' άλλα μπορώ να πω ότι είμαι καλά. Έχω λλίες αναγούλες και τον έμετο έχω τον στο τσεπάκι μου αλλά νομίζω αρκέψαν και περνούν σιγά σιγά. Ούλλοι προσέχουν με που ήλιο τζιαι που άνεμο (!) και ο Tn'H εν μ αφήνει να ταράξω, να κάμω δουλειές, να κουραστώ. Επίσης....ύπνος!!! Το πόσες ώρες τζοιμούμαι εν απίστευτο. Που η ώρα 8 - 9 ως το πρωί πέφτω σε λήθαργο. Ούλλοι λαλούν μου να τζοιμηθώ τωρά που μπορώ φυσικά! Το μωρό εννοείται εν το νιώθω ακόμα αλλά κάθε φορά που θα πάμε στο γιατρό εν υπέροχο πράμα να το θωρείς να σούζει χεράκια ποδαράκια, 6.5 εκατοστά πλασματούι! Την πρώτη φορά επάθαμε την πλάκα μας, εν απίστευτο ότι τούτο το πλάσμα εν μες την κοιλιά μου!

Όχι, φύλο δεν ξέρουμε ακόμα. Ούλλοι λαλούν θα κάμω κόρη (εν ξέρω που το στηρίζουν), εγώ νομίζω θα κάμω γιο για να τους την σπάσω που κάμνουν προβλέψεις χωρίς λόγο. Αν με ρωτάτε, εν ξέρω τι θέλω, ούτε και ο Tn΄Η νομίζω έχει προτίμηση.

Αυτά αγαπημένοι μπλόγκερς! Φέτος εν εδήλωσα για το σίκρετ σάντα της φιλενάδας μου της Πρας διότι πραγματικά βουρώ τζιαι δεν φτάνω με την παλιοδουλειά. Μόλις που προλαβαίνω να σας δκιαβάσω!

Καλά Χριστούγεννα να έχετε όλοι, να περάσετε όμορφα με τους αγαπημένους σας και να θυμάστε ποια εν τα σημαντικά σε τούτη την ζωή!

Όσο ένα κουμκουάτ

Ξέρετε τι είναι το κουμκουάτ;

Αν δεν ξέρετε, εν τούτο:

Τόσο μου λαλεί το "What to Expect" ότι είναι το μέγεθος του/της αυτή την εβδομάδα. Πιάστε μια ρίγα και μετρήστε 4,5 εκατοστά. Τόσο ακριβώς. Τόσο όμως ώστε να κινεί χέρια πόδια και να κάμνει τούμπες μέσα στην κοιλιά μου.

Επέτειος

Τι γρήγορα που πέρασε ένας χρόνος! Μάνι μάνι εκλείσαμε ένα χρόνο παντρεμένοι. Νιώθω τόση πολλή αγάπη που δυσκολεύκουμαι να εκφραστώ, δεν ξέρω με ποια λόγια να περιγράψω τζείνα που νιώθω. Θυμούμαι πόσο χαρούμενη ήμουν τη μέρα του γάμου μας, ούλλες οι φωτογραφίες μας εν γεμάτες χαμόγελα και γέλια και βλέμματα χαρούμενα. Θυμούμαι την μοναδική στιγμή άγχους την στιγμή που έφτανα στην εκκλησία ως το δευτερόλεπτο που εδιασταυρωθήκαν οι μαθκιές μας τζιαι ξαφνικά εν υπήρχε κανένας άλλος εκτός που εμάς τους δυο. Αν δεν υπήρχαν οι φωτογραφίες και τα βίντεο, θα σας ορκίζουμουν ότι εν είσιε άλλο κόσμο έξω που την εκκλησία. Τι όμορφα που επήε ούλλη τζείνη η μέρα τζιαι πόσο εδιασκεδάσαμε, εγώ κυρίως εν έφυα που την πίστα.
Τι όμορφα που επέρασε όμως τζιαι ολόκληρος ο χρόνος μαζί του, στο σπιτάκι μας (το προσωρινό ελπίζω) , να μαθαίνουμε κάθε μέρα κάτι καινούριο ο ένας για τον άλλον. Τα μικρά πράματα που κάμνει ο ένας για τον άλλον, πόση αξία έχουν!
Πόσο τυχερή εφάνηκα ακόμα εν το πιστεύκω. Ευχαριστώ το σύμπαν, το Θεό, την τύχη μου για τον άνθρωπο τούτο που εβρέθηκε στη ζωή μου.

Σταματώ γιατί εγίνηκε τέλια μελό το μπλογκ μου!

(είπαμε, καταφέρνω τα καλύτερα στα δράματα αλλά χαλάλι!)