Sleep log

Γράφω τα για να θυμούμαι…


Μόλις την φέραμε σπίτι κοιμόταν στο ρηλάξ και μετά την μεταφέραμε στο κρεβατάκι της. Ή κοιμόταν πάνω μας, δίπλα μας στον καναπέ και μετά την μεταφέραμε στο κρεβάτι της. Να την βάζαμε απευθείας ξύπνια στο κρεβάτι της δεν υπήρχε θέμα διότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί εκεί μόνη της κι εγώ είμαι κάθετα, οριζόντια και διαγώνια αντίθετη σε cry-it-out methods. Μόλις την βάζαμε στο «τεράστιο» κρεβατάκι της ξυπνούσε. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Ήταν και καλοκαίρι, αργούσαμε να ξαπλώσουμε, την αφήναμε λοιπόν με τις ώρες στο ρηλάξ και κοιμόταν μια χαρά. Προσθέσαμε και κάποιου είδους στρωματάκι για να είναι πιο άνετα. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι μάλλον δεν πρέπει να είναι εκεί μέσα τόσες ώρες. Επίσης τι θα γινόταν την νύχτα; Έτυχε και νύχτα να ξυπνήσει για τάισμα και να την τραβήξω με το ρηλάξ δίπλα στο κρεβάτι μας αφού δε άντεχα να κοιμάμαι άλλο στον καναπέ. Πόσες φορές να ξυπνήσω αφού ο καημένος ο Tn’H σπάνια να νιώσει τι γίνεται στον ύπνο του. Άστε που επειδή αλλάξαμε πλευρά στο κρεβάτι για να βολεύει με το κρεβατάκι του μωρού ξεχνιόταν και μου έριχνε κλωτσιές στον ύπνο του.

Μια μέρα λοιπόν που ήμουν μόνη μου στο σπίτι μου ήρθε μια ιδέα. Να την αφήσω να κοιμηθεί στο ρηλάξ και μόλις κοιμηθεί βαριά να την μεταφέρω με το στρωματάκι στο κρεβάτι της. Δούλεψε….για λίγο. Συνέχιζε να κοιμάται αφού ήταν στο ίδιο στρώμα αλλά επειδή είχε μεγάλο χώρο να κινηθεί άπλωνε χέρια, κλωτσούσε πόδια και ξυπνούσε. Την βρίσκαμε πλάγια, με τα πόδια ανάμεσα στα κάγκελα.

Τότε μου ήρθε μια άλλη ιδέα. Αφού αυτής της μικρής κυρίας - όπως την λέει η γιαγιά μου - της αρέσει να νιώθει «περιορισμένη» και καλάθα δεν είχαμε τόπο να βάλουμε και το κρεβάτι της για να βγει από το δωμάτιο μας έπρεπε να ξεβιδωθεί κτλ…τότε θα δημιουργήσω ένα «περιοριστικό περιβάλλον». Πήρα λοιπόν διάφορα τύπου μαξιλάρια και δημιούργησα ένα «βαθούλωμα» που δεν θα μπορούσε να κινηθεί δεξιά – αριστερά και να ξυπνήσει. Πέτυχε!! Θυμάμαι έστειλα φωτογραφία στον Tn’H με περιγραφή «κοιμάται εδώ και δυο ώρες συνεχόμενες!!!» και τον εντυπωσίασα.

Μετά από αυτό το στάδιο ακολούθησαν διάφορα. Βαρέθηκε το ρηλάξ, ήθελε να κοιμάται δίπλα μας στον καναπέ. Μετά ανακαλύψαμε ότι προτιμά να κοιμάται στο πλάι. Μετά αποφάσισε ότι δεν θέλει να κοιμάται στην αγκαλιά μας. Την έβαζα στο κρεβάτι μου και ξάπλωνα δίπλα της χωρίς να την αγγίζω μέχρι να της «γελάσω» και να την κουνήσω λίγο να κοιμηθεί. Και μετά την μετέφερνα στο κρεβάτι της. Μετά κατάργησε και αυτό τον τρόπο και επέστρεψε στην αγκαλιά μας (εμένα κυρίως). Πάνω μου να κοιμάται με τις ώρες. Την μετέφερνα και πάλι στο κρεβάτι της. Κάποτε ξυπνούσε κάποτε όχι. Μετά αποφάσισε ότι θέλει να κοιμάται μπρούμυτα. Την βάζαμε πλάι, γυρνούσε μόνη της μπρούμυτα. Την αφήσαμε αφού έτσι την έβρισκε.

Και μετά κοιμόταν μόνο όταν ήταν μαζί μας στο κρεβάτι μας αλλά πάνω στο χέρι μου! Όταν ήταν στο κρεβάτι της ξυπνούσε 27348274 φορές ώσπου τελικά την έβαζα μαζί μου. Τα χέρια μου, η ωμοπλάτη μου πιασμένα μονίμως. Γι αυτό ο Tn’H με στέλνει για τον Βαλεντίνο για κανένα τρίωρο να με τρίψουν και να με χαλαρώσουν. Με βαρέθηκε να τον βάζω να μου κάνει μασσάζ.

Τώρα είμαστε στη φάση που ένα βράδυ κοιμάται μια χαρά 10 ώρες συνεχόμενες στο κρεβάτι της και άλλο βράδυ θέλει να κοιμάται μαζί μας. Αλλά να μην την αγγίζουμε. Να κοιμάται ανάσκελα, με τα χέρια ανοικτά και τα πόδια της να κλωτσούν σε κάθε κατεύθυνση. Στα πλευρά μας, στα μούτρα μας κτλ. Ψες κοιμηθήκαμε με το καράτε κιντ! Τα μάτια της κλειστά και το χέρι της να αρπάζει τα μαλλιά μου, την μύτη του παπά της, τα μάτια μου…Κι εγώ σχεδόν να κρέμομαι η μισή κάτω από το κρεβάτι ενώ ο Tn’H κολλημένος στον τοίχο. Κι η μικρή κυρία…κυρία στην μέση μας!

Σχεδόν 9 μηνών και μας κάνει ό,τι θέλει! Αχ τι μας περιμένει!

Mama Mia

Ελπίζω να μην αφορούν μόνο τη μητρότητα όλες μου οι αναρτήσεις από εδώ και πέρα!
Επέστρεψα στην εργασία και χαρά  και αναπολώ τις στιγμές που ήμουν σπίτι. Ναι, έμαθα να είμαι στο σπίτι. Όχι μόνο απλά με το μωρό αλλά γενικώς στο σπίτι. Να κάνω τη χαρούμενη νοικοκυρά, να μαγειρεύω και κανένα φαγάκι, να κατεβαίνω για καφέ στη δουλειά του Tn'H (οικογενειακή επιχείρηση και είναι όλοι εκεί και περνώ καλύτερα μαζί τους απ ότι με τους δικούς μου!), να συγυρίζω με την ησυχία μου, να αφήνω το μωρό όταν θα έχω καμιά "δουλειά" (σουπέρμαρκετ, καταστήματα κτλ) να παίζω με το μωρό μου κτλ. Τώρα είμαι στη δουλειά και έχω και όλα τα παραπάνω (πλην το μαγείρεμα) και την μαλακοδουλειά. Η ισότητα μας κατέστρεψε! Και να σκεφτείτε ο Tn'H με βοηθά απίστευτα σε όλα!

Και σκέφτομαι τώρα, θα μπορούσα άραγε να το κάνω αυτό για πάντα; Να είμαι χωρίς δουλειά για πάντα; Όσο είναι μικρό το μωρό σίγουρα. Όταν θα πάει σχολείο; Δεν θα βαριέμαι; Νομίζω πως θα έβρισκα τις ισορροπίες μου, θα έκανα full time job το σπίτι και το μαγείρεμα και θα πήγαινα πρωινή στο γυμναστήριο και θα είχα το απόγευμα μου ελεύθερο για καφέδες με φιλενάδες και....και δεν ωφελεί αυτή η συζήτηση εκτός αν κερδίσω το joker! Διότι το να κάτσω σπίτι αλλά να μην είμαι οικονομικά ανεξάρτητη, είναι εκτός συζήτησης!! Ίσως να μην το σκεφτόμουν καθόλου αν είχα μια δουλειά που να μην με άγχωνε και να μου έσπαζε τα νεύρα, όμως κι αυτό άδικα το λέω αφού αλλαγή δουλειάς δεν παίζει!

Τέλοσπαντων.

Αυτό το διάστημα που ήμουν σπίτι που λέτε και μόνη μου έγνοια ήταν η κουτσουκουτούα μας ανακάλυψα μερικά άλλα πράγματα που μόνο οι μαμάδες νεογέννητων τα ένιωσαν.
- Η πρώτη φορά που πήγα μόνη μου στο σούπερμαρκετ ήταν μέγα γεγονός και το...γιόρτασα δεόντως, περνώντας ένα δίωρο να διαλέγω τα ψώνια μου και ξοδεύοντας πολλά ευρώ!
- Για ένα τρίμηνο τα μόνα καταστήματα που επισκέφθηκα και αγόρασα πράγματα ήταν παιδικά. Και λέω τρίμηνο διότι τον τελευταίο μήνα αγόρασα και δυο τρια δικά μου αφού συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να έρχομαι στη δουλειά με τις φόρμες!
- Αυτούς τους 5 μήνες της ζωής του μωρού μας έχουμε αλλάξει 800 φορές περίπου πάνες, έχουμε ταίσει περίπου 800 φορές και την έχουμε κάνει μπάνιο 150 φορές. Μην το κάνουμε επί χρόνια για να δούμε πόσες φορές θα είναι ακόμα μέχρι να αυτοεξυπηρετείται!
- Αστεία αστεία όμως μεγαλώνει τόσο γρήγορα, όταν βλέπω τις πρώτες τις φωτογραφίες με τα μικρούλια λεπτοκαμωμένα ποδαράκια με πιάνει ενθουσιασμός με τη διαφορά.
- Το να έχω έστω και ένα δίωρο μόνη μου στο σπίτι, σε απόλυτη μοναξιά και ησυχία, έγινε η ένεση της εβδομάδας
- Τα τσακριστά γελάκια και τα φωτεινά ματάκια μας ανταμοίβουν εκατό φορές κάποιες μικρές ιδιοτροπίες. Το ίδιο και η εξέλιξη που βλέπουμε σαν χαζογονείς και ενθουσιαζόμαστε: βάζει και βγάζει μόνη της την πιπίλα, πιάνει τα παιχνίδια της και δείχνει προτιμήσεις σε κάποια από αυτά, αντιδρά στα παιχνίδα που της κάνουμε, βγάζει μικρές αστείες φωνούλες
- Το πιο απελευθερωτικό πράγμα που έκανα (μετά το σούπερμαρκετ) ήταν μια βόλτα με το αυτοκίνητο με το ραδιόφωνο διαπασών και το πόδι μου να πατά λίγο παραπάνω τη βενζίνη!
- Και για να κλείσω λίγο μελό γλυκά...δεν υπάρχει τέτοια αγάπη. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!

Βαρετή κατάντησα κι ας με λένε χαλαρή μάμα που γυρίζω και στις καφετέριες και στις βόλτες και παντού με το βρέφος!

Η χαρά της μητρότητας

16 Αυγούστου κι εμείς καθόμαστε στο σπιτάκι μας με τον κλιματισμό. Και το κουτσουκουτάκι μας κοιμάται στο ρηλάξ δίπλα μας και χαμογελά στον ύπνο της. Είναι απίστευτο πόση εξέλιξη έχει ένα μωρό τους πρώτους τρεις μήνες της ζωής του! Ένα πρωί ξυπνήσαμε και την βρήκαμε να κοιτάζει με ορθάνοιχτα μάτια τα παιχνιδάκια που κουνιούνται πάνω από το κρεβάτι της. Μετά άρχισε να εστιάζει το βλέμμα της και πάνω μας  και τα ακούσια χαμόγελα έγιναν χαμόγελα όταν της μιλούμε και της κάνουμε χαρούλες.
Τι μου έμαθε η μητρότητα μέχρι τώρα...
...Απέκτησα υπομονή που ούτε φανταζόμουν ότι είχα. Υπομονή να μην με πιάνει η απελπισία, να μην χάνω την ψυχραιμία μου, να μην νευριάζω όταν κλαίει και δεν ξέρω τι έχει.
...Απέκτησα αντοχή που σίγουρα δεν είχα. Ποιος να μου έλεγε ότι θα κοιμόμουν με διαλείμματα την νύχτα και θα εξακολουθούσα να λειτουργώ και (τις περισσότερες τουλάχιστον) ημέρες!
...Απέκτησα δεξιότητες που δεν πίστευα ότι είχα. Την ικανότητα να ξεχωρίζω το κλάμα της, να μαντεύω τι έχει (τις περισσότερες φορές), να ταίζω, να αλλάζω, να κοιμίζω, να περιποιούμαι αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι με ευκολία, κάνοντας πολλά πράγματα ταυτόχρονα και χωρίς να έχω ξανά αυτή την εμπειρία.
...Δεν υπάρχουν προγράμματα όταν έχεις μωρό. Πάμε και στους καφέδες μας και στις επισκέψεις μας και στις εκδρομές μας. Δεδομένου ότι δεν θα ξεβολέψουμε το μωρό μας και δεν θα το ταλαιπωρήσουμε. Σπανίως το αφήσαμε με γιαγιουδοπαππούδες, αν δεν μπορούμε να πάμε κάπου μαζί της, απλά δεν θα πάμε. Και δεν μας πειράζει καθόλου!
...Και τέλος, τέτοια αγάπη δεν υπάρχει και δεν συγκρίνεται. Λατρεύουμε αυτό το μωράκι όσο τίποτε στον κόσμο με μια διαφορετική αγάπη από ότι βιώσαμε μέχρι τώρα, μια αγάπη που δεν μπορώ να περιγράψω, χωρίς όρια. Όταν κουρνιάζει πάνω μου και κοιμάται, όταν μου χαμογελά, όταν με κοιτάζει στα μάτια όταν την ταίζω...δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία!

Μητρότητα..ο πιο δύσκολος μα ο πιο υπέροχος ρόλος της ζωής μου!

Υ.Γ. Και όπως πάντα, δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο δίπλα μου. Να μοιραζόμαστε την ευθύνη, τη "δουλειά", το άγχος αλλά και τις χαρές και την αγάπη μας ο ένας για τον άλλον και το κουτσουκουτάκι μας!

Η μικρή μας μαχήτρια

Γεια σας αγαπητοί μπλόγκερς!

Όχι, δεν σας γράφω σπό κάποια παραλία ούτε μόλις ήρθα σπίτι από το τριήμερο. Είμαι σπίτι αλλά είμαι όσο άσπρη ήμουν και όπως  φαίνεται άσπρη θα παράμείνω αυτό το καλοκαίρι. Πριν από δυο εβδομάδες και μια μέρα, Κυριακή των ευρωεκλογών πρωί πρωί αποφάσισε το τρίτο μέλος της μικρής μας οικογένειας που φιλοξενήθηκε στην κοιλιά μου μόνο 8 μήνες και πάνω στην ώρα που εμένα με είχε κτυπήσει το "nesting" να κάνει εντυπωσιακή άφιξη στον κόσμο μας!
Η μικρή μας κουτσουκουτούα όπως την φωνάζει ο παπάς της μας ήρθε λίγο πριν την ώρα της κάνοντας έκπληξη σε όλους μας. Έφτασε ανώδυνα και χαλαρά όμως η βιασύνη της να εμφανιστεί μας ανάγκασε να την στείλουμε στο Μακάριο όπου για μια ολόκληρη εβδομάδα που εμένα μου φάνηκε αιώνας την φρόντισαν πολύ καλά και της έκαναν ένα σωρό εξετάσεις μέχρι να σιγουρευτούν ότι είναι απολύτως καλά για να μας την παραδώσουν. Η μικρή μας μαχήτρια προχώρησε όλα τα στάδια με πολύ γρήγορο ρυθμό και γρήγορα της έβγαλαν όλα τα μηχανήματα, σωληνάκια, θερμοκοιτίδα και άρχισε να αναπνέει κανονικά χωρίς να κουράζεται και να καταπίνει το γάλα της λες και δεν υπάρχει αύριο. Παρόμοια κι εγώ που μετά από την καισαρική και έχοντας δει το μωράκι μου μόνο για 1 λεπτό στο χειρουργείο, τη δεύτερη μέρα σηκώθηκα μόνη μου από το κρεβάτι, έκανα μπάνιο, ντύθηκα κι είπα στη γιατρό μου ότι είμαι έτοιμη να φύγω μια μέρα νωρίτερα για να πάω στο μωρό μου. Έτσι μου έδωσαν εξιτήριο χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Εκεί στο Μακάριο όταν πήγα την πρώτη φορά ήμουν σε κατάσταση λες και όλο αυτό δεν συνέβαινε σε μένα αλλά σε κάποιαν άλλη. Όταν όμως είδα το διπλανό μωρό να γράφει στην καρτέλα του ότι γεννήθηκε 800 γραμμάρια και όταν μου είπαν οι γονείς του ότι ήδη έκλεισαν τρεις μήνες νοσηλείας στο Μακάριο, συνήλθα κάπως. Μετρούσαν κάθε μέρα με αγωνία τα γραμμάρια που έβαλε το μωρό τους και ήταν αυτό το σημαντικότερο γεγονός στον κόσμο τους! Το δικό μου μωρό αν και πρόωρο, γεννήθηκε 2610 γραμμάρια και ήταν θέμα ημερών να βγει. Τη βοήθησε το βάρος της και το φύλο της όπως μας είπαν οι γιατροί. Τα κοριτσάκια είναι πολύ δυνατότερα! Και παρόλα όσα ακούγονται για τα δημόσια νοσηλευτήρια, η εντατική μονάδα νεογνών στο Μακάριο κέρδισε το σεβασμό μας!

Εμένα με βοήθησε ο κόσμος που είχα πλάι μου, οι γιατροί μου, η οικογένεια και οι φίλοι μου,  ο εαυτός μου που μου απέδειξε ότι είμαι πιο δυνατή από ότι πίστευα αλλά κυρίως αυτός ο υπέροχος άνθρωπος που έχω δίπλα μου. Όλη μέρα να πηγαινόερχεται από την κλινική στο Μακάριο για να μου στέλνει βίντεο και φωτογραφίες της κόρης μας, να μιλά με τους γιατρούς, να κάνει ότι πέρνα από το χέρι του και  κυρίως να με στηρίζει πρακτικά και συναισθηματικά όσες μέρες κράτησε αυτή η περιπέτεια. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν τον άνθρωπο στο πλάι μου.

Και έτσι ξαφνικά αγαπητοί μου μπλόγκερς γίναμε τρεις!

Pregnancy stories

Και αισίως φτάνουμε στον 7ο μήνα! Μέχρι τώρα δεν μπορώ να πω ότι είχα δύσκολη εγκυμοσύνη πέραν που κάτι μικρά μικρά του τελευταίου μήνα που με ταλαιπωρούν κάπως. Ούτε να κρεβατωθώ χρειάστηκε ούτε να περιοριστώ σε κάτι. Την περασμένη Παρασκευή να σκεφτείτε πήγα και σε club (!) και εσούστηκα κιόλας! Η κοιλιά μου που επαραπονιούμουν ως τον 5-6 μήνα ότι ήταν πολλά μικρή, ξαφνικά επετάκτηκε! 
Όμως ως τωρά ο τελευταίος μήνας εν πιο συναρπαστικός. Είμαι κυριολεκτικά ερωτευμένη με την κοιλιά μου αλλά σςςςςςςςςςς μεν το πείτε σε κανέναν να με περιπαίζει. Είμαι μυστικά ερωτευμένη με την κοιλιά μου και εν αφήνω κανέναν να το ανακαλύψει φυσικά. Εκτός που τον Tn'H ο οποίος επίσης κάμνει διάφορα τρελλά όπως συνομιλίες με την κοιλιά μου, φιλιά, βάλλει της μουσικές κτλ όμορφα χαζοχαρούμενα πράματα που κάμνουμε σπίτι μόνοι μας. Θώρει με ούλλη μέρα να απλώνω και να έχω τα χέρια μου πάνω στην κοιλιά μου και βλέμμα χαμένο στο κενό και γελά. Αλλά τι να κάμω;; Όταν νιώθω τες κλωτσιές, τα στριφογυρίσματα, όταν γίνεται σκληρή στην μια πλευρά που καταλαβαίνω ότι τζιαμέ μπορεί να είναι ένα ποδαράκι, το κεφαλάκι ή το κωλούι της αντέχω να μεν τζιήζω; Άσε που κάμνει καράτε μες την κοιλιά μου και μόλις τζιήσει κάποιος άλλος για να νιώσει σταματά! χιχιχιχιχι
Μπορώ να πω ότι ξεπέρασα κάπως τη φάση "μεν τζίηζετε την κοιλιά μου" ή ίσως απλά εσυνήθισα την. Βασικά ενοχλεί με ακόμα το "χαΐδεμα", να τζίηζουν δηλαδή σιουμαλίζοντας την κοιλιά μου. Τούτο πειράζει με αλλά σημειώστε ότι και πριν επείραζε με το σιουμάλισμα που πολλοί και πολλές κάμνουν ασυναίσθητα όταν κάθεσαι δίπλα τους. Βάρτε το χεράκι σας όμορφα κι ωραία στην στρογγυλή κοιλιά μου που καταλάβω γιατί εν τόσο προκλητικό για τους παραπάνω να θέλουν αλλά αφήστε το ακίνητο (και μπορεί να νιώσετε και καμιά κλωτσιά για μπόνους!) και έννεν ανάγκη να με σιουμαλίζετε με κυκλικές κινήσεις και μάλιστα γύρω που το αρφάλι μου το οποίο εν απαγορευμένη (διά ροπάλου) περιοχή ακόμα και για τον Tn'H!
Εφτιάξαμε σιγά σιγά και το δωμάτιο της κοράσας μας, με φωτεινούς κίτρινους τοίχους και μικροσκοπικά ρουχαλάκια που λιώνω κάθε φορά που τα θωρώ. Εν επιάσαμε πολλά ρούχα διότι ξέρω ότι θα μας φέρουν πολλά. Επαραγγείλαμε καροτσάκι, κρεβατάκι που εν τα άκρως απαραίτητα και όλα τα υπόλοιπα σιγά σιγά. Μα τι όμορφα που εν όλα τα μικρούλικα!!
Όσο κοντεύκει ο καιρός ανυπομονούμε! Απολαμβάνω μεν τη φάση που περνώ, εν υπέροχο αίσθημα και ήδη νιώθω ότι αναθεώρησα διάφορα πράματα μέσα μου αλλά νομίζω την πλάκα μας θα την πάθουμε όταν θα έχουμε και το μωρό. Και ναι αντιλαμβάνομαι ότι σίουρα θα είναι κουραστικό, περιλαμβάνει ξενύχτια και πολλή δουλειά και άγχος για τα άγνωστα αλλά εν αξίζουν ούλλα τον κόπο; Α, ήβρα το μόνο πράμα που με εκνευρίζει σε αυτή τη φάση. Ότι οι παραπάνω γονιοί μόλις με δουν λαλούν μου "χαρείτε τωρά γιατί μετά εν θα μπορείτε, πηαίννετε τες βόλτες σας τωρά γιατί μετά θα είσαστε συνέχεια σπίτι, κοιμηθείτε τωρά για να αντέξετε μετά κτλ κτλ". ΝΕΥΡΙΑΖΩ. Οκ, ξέρουμε ότι το να γίνεις γονιός έννεν εύκολο πράμα αλλά μεν το παρουσιάζετε σαν να και κάμνετε καταναγκαστικό έργο στα κάτεργα! Και προπάντος μεν μας πανικοβάλλετε αχρειάστα. Όταν θα έρτει η ώρα του χορού θα χορέψουμε. Αν δεν εθέλετε ας μεν εκάμνετε μωρά.
Τέσπα.

Αυτά αγαπητοί μου! Σας εύχομαι να περάσετε όμορφα το Πάσχα, να ξεκουραστείτε και να αλλάξετε παραστάσεις!

Να το κάνουμε ή όχι;

Τσαγκαροδευτέρα! Καλή μας εβδομάδα!

Σήμερα θέλω τη βοήθεια σας όποιοι ξέρετε. Μπορεί να έχετε μωρά και να μην ξέρετε, μπορεί να μην έχετε αλλά να ξέρετε.
Τωρά που προχωρά η εγκυμοσύνη και σκέφτουμαστε πολλά πράγματα όπως τι γονιοί θα είμαστε, αν θα έχουμε άγχος, αν θα κάμουμε πολλά λάθη (που σίουρα θα κάμουμε), πώς θα γεννήσω (τούτο εν θέμα που μόνο του για ολόκληρο ποστ), τι θέμα θα έχουν τα βαφτίσια μας (!!), ποια wall stickers να παραγγείλω που το Amazon και άλλα θέματα μικρής και μεγάλης σημαντικότητας...τζείνο που μας προβληματίζει πιο πολλά τωρά είναι η αποθήκευση ή όχι του αίματος του ομφάλιου λώρου με ιδιωτική εταιρία. Το αίμα τούτο (λαλούν ότι) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών όπως η λευχαιμία.

Για όσους ξέρετε το θέμα ή και όσοι θα θέλετε να μάθετε, εν δύο οι τρόποι φύλαξης του αίματος: στο Καραϊσκάκειο που εν δήμοσια "τράπεζα" και σε διάφορες ιδιωτικές τράπεζες. Η διαφορά εν ότι στο Καραϊσκάκειο έννεν ουσιαστικά δικό σου το αίμα αλλά μπαίνει στο δημόσιο database που σημαίνει αν το χρειαστεί κάποιος άλλος στον κόσμο θα του το δώσουν ενώ στην ιδιωτική εταιρία εν δικό σου. Επίσης στο Καραϊσκάκειο εν δωρεάν ενώ στους ιδιώτες η ταρίφα ξεκινά που 2000 ευρώ.

Έψαξα λλίο το θέμα πρώτα ρωτώντας γνωστούς και φίλους που έχουν μωρά. Τζείνο που εκατάλαβα εν ότι, κυρίως τζείνοι που εφυλάξαν σε ιδιωτική τράπεζα, εν το εψάξαν πραγματικά αλλά εκάμαν το για ψυχολογικούς / συναισθηματικούς λόγους του στυλ "μπορεί να πάθει κάτι το μωρό μου και να το σώσω, τα λεφτά εν έχουν σημασία, τόσα πετάσσουμε τα (επετάσσαμεν τα εννοούν μάλλον), θέλουμε να είμαστε on the safe side" κτλ. Τους οποίους λόγους και καταλαβαίνω απόλυτα, ειδικά τωρά που είμαι έγκυος. Τζείνοι που εν το εφυλάξαν στους ιδιώτες είπαν μου ότι εν επιστεύκαν ότι αξίζει αλλά εν μου εδώσαν κάποιο πειστικό επιχειρήμα.

Όμως....ψάχνοντας το θέμα λλίο στο ίντερνετ στη συνέχεια, είδα ότι οι απόψεις πολλών γιατρών, εν συμφωνούν με τζείνα που γράφει στις σελίδες των ιδιωτικών τραπεζών. Εδκιάβασα επιχειρήματα όπως π.χ. αν ένα μωρό παρουσιάσει λευχαιμία, εν μπορεί να το σώσει το δικό του αίμα αλλά πρέπει να βρεθεί συμβατός δότης από άλλο άτομο, ότι το αίμα τούτο κάμνει μόνο για άτομα με συγκεκριμένη μάζα σώματος (κάτω που 40Kg) οπότε σε ενήλικες εν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ότι σπάνια χρησιμοποείται τούτο το αίμα, εδκιάβασα για αισχροκέρδεια των ιδιωτών, για εκμέταλλευση της ευαίσθητης κατάστασης των μελλοντικών γονιών κτλ. Ακόμα και επιχειρήματα του στυλ "αν το φυλάξετε σε δημόσια τράπεζα κάμνετε και κοινωνικό καλό αφού μπορεί κάποιος άλλος να γιάνει που το αίμα του μωρού σας".

Φυσικά εν είμαι γιατρός ούτε επιστήμονας για να ξέρω τι ισχύει. Γι αυτό ερώτησα έναν γνωστό μας παιδιάτρο ο οποίος είπε μου αυτολεξεί "εν πεταμένα λεφτά" και θα ρωτήσω και τη γυναικολόγο μου όταν πάω σε λλίες μέρες.

Και τωρά φτάνω στην μπλογκόσφαιρα. Που έσιει πολλούς γονιούς (που πιθανόν να το εψάξαν πολλά καλύτερα που τους γνωστούς μας), έσιει γιατρούς, έσιει επιστήμονες. Τι ξέρετε για το θέμα; Τι εκάμετε εσείς και γιατί;

Για να είμαι ειλικρινής τείνω προς το Καραϊσκάκειο παρά προς τους ιδιώτες με βάση τζείνα που διάβασα. Έννεν θέμα μόνο τα λεφτά (που σίουρα εν θα επέτασσα έτσι απλά 2000 ευρώ) αλλά εν θέμα ότι εν επείστηκα για τη χρησιμότητα. Εν ήβρα καμιά έρευνα που να αποδεικνύει με κάποια στατιστική ανάλυση ότι τούτο το αίμα εβοήθησε τόσα παιδιά για τις τάδε ασθένειες. Τα παραπάνω άρθρα που βρίσκω εν εναντίον. Όμως εν είμαι ειδικός.

Γι αυτό, τι νομίζετε;  Να το κάμουμε ή όχι;;

Οι εμπειρίες μιας εγκυμονούσας

Εν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερα δύσκολη εγκυμοσύνη. Ως τώρα τουλάχιστο, που είμαι 5 μηνών και διάνυσα το μισό κομμάτι. Μάλλον εν καλή η εγκυμοσύνη μου, με ένα ήσυχο μωρούι που με κλωτσά χαμηλά στην κοιλιά ανάλαφρα και χαριτωμένα.


Εν πολλά παράξενο αίσθημα να νιώθεις κάτι μέσα στην κοιλιά σου να κινείται. Ενόμιζα θα το ένιωθα όπως νιώθουμε τα έντερα μας αλλά όι, εν κάτι διαφορετικό. Εν σαν να κάτι «πεταλουδίζει» μες την κοιλιά μου! Και συναισθηματικά εν περίεργο για μένα, ώρες ώρες εν το πιστεύκω!

Αναγούλες και εμετούς εν είχα πολλούς ούτε στους τρεις πρώτους μήνες και τωρά εν πολλά σπάνιο. Για να είμαστε δίκαιοι, είχα το να ανακατώνουμαι λλίο εύκολα που πριν να μείνω έγκυος. Η αίσθηση της όσφρησης μου εν αυξημένη τζιαι έσιει χάζι, μπαίνω στην πολυκατοικία και ξέρω τι μαειρεύκουν οι γείτονες κάθε μέρα! Η όρεξη μου που ήταν εξαφανισμένη για 3 μήνες, επανήλθε επιτέλους κι έτσι έβαλα σύνολο ως τωρά 2-3 κιλά.

Το μόνο που με ενοχλεί, αλλά και που επίσης είχα το που πριν, εν ο σπόνδυλος μου. Κάποιο νεύρο πιέζεται τζιαι κτυπά μου στο πόδι τζιαι πάω όπως την πάπια. Ελπίζω να περάσει!

Κατά τα άλλα η ζωή μου σαν έγκυος είναι….υπέροχη!!

Ούλλοι βουρούν με που πίσω, ούλλοι προσέχουν με, ούλλοι αγαπούν με παραπάνω. Παραχαϊδεύκουν με αλλά εν θα έχω και παράπονο! Ναι, είμαι σαν μικρή θεότητα στους γονιούς, στους φίλους, ως τζιαι στη δουλειά. Σαν να είμαι η μόνη που έμεινα έγκυος στην ανθρωπότητα!

Εν είμαι που τες έγκυες που συνέχεια βαρυγκομούν και παραπονιούνται. Ούτε είμαι από αυτές που εν συνέχεια μες την τρελλή χαρά που μεγαλώνει ένα μωρό μες την κοιλιά τους και εν μιλούν για τίποτε άλλο. Είμαι χαρούμενη, πολλά χαρούμενη εσωτερικά και βαθιά μέσα μου και νιώθω ότι ήδη αγαπώ το τούτο το μωρό. Αλλά στην καθημερινότητα μου και στις σχέσεις μου με τους άλλους είμαι όπως ήμουν πριν.

Ο Tn’H που την άλλη, εν ερωτευμένος με την κοιλιά μου! Κοιμούμαστε και γυρεύκει την κοιλιά μου, ξυπνούμε και το πρώτο που κάμνει είναι να βάλει τα χέρια του πάνω στην κοιλιά μου, αποχαιρετά με στην πόρτα και φιλά πρώτα εμένα και μετά την κοιλιά μου, πάω σπίτι και ρωτά με πώς ήταν η μέρα μου και μετά μιλά της κοιλιάς μου και ρωτά το μωρό αν είναι καλό το ξενοδοχείο που μένει. Άσε που βάλλουμε μουσικές να ακούσει το μωρό κι εγώ βάλλω από Ρουβά μέχρι Χαρούλη κι από Σακίρα μέχρι Μάνο Λοΐζο ενώ ο Tn’H βάλλει κλασσικές μουσικές και Andrea Bocelli. Έσιει χάζι κι εγω απολαμβάνω το πλήρως!

Αρχίσαμε να ετοιμάζουμε και το δωμάτιο του μωρού, εβάψαμε το άσπρο με κίτρινο. Ένα υπέροχο φωτεινό κίτρινο! Πήγαμε και σε 2-3 καταστήματα για να δούμε τα αναγκαία και τούτο έκαμε μας να συνειδητοποιήσουμε ότι it’s really happening! Ό,τι συμβουλές θέλετε να μου δώσετε εσείς που τα περάσετε ήδη….ακούω!

Τζείνο που με νευριάζει πολλά, μα πάρα πολλά, είναι που εν μπορώ να πάω κάπου την νύχτα και να μην καπνίζουν! Κάθεσαι έξω που τάχα εν ανοικτά αλλά αφού εν ψόφος, κλείουν τα με μουσιαμμάδες, ξύλινες κατασκευές κτλ και τελικά εν έχουν εξαερισμό. Τωρά θα μου πεις γιατί εν κάθεστε μέσα; Πολλοί τόποι εν τόσο μικροί που εν έχουν μέσα και έξω και ενώνονται έτσι κι αλλιώς, άλλοι τόποι απλά καπνίζουν και μέσα! Εν σπαστικό, υπάρχει η νομοθεσία και κανένας εν την εφαρμόζει. Και εν μιλώ μόνο για μπαράκια και κλαμπ. Έτυχε να πάω και σε εστιατόριο και να είναι τόσο κλειστό με μουσιαμμάδες το «έξω» του που η καπνίλα ήταν απίστευτη. Ενοχλεί με. Ο άντρας μου καπνίζει και που τότε που έμεινα έγκυος φκαίνει έξω (όπως έφκαινε και πριν) και κλείει και την μπαλκονόπορτα. Μες το αυτοκίνητο ούτε λόγος να καπνίσει. Τζιαι να πηαίννω να φάω κάτι ή να πιω ένα «ποτό» τζιαι να πνίουμαι που την καπνίλα;

Κατά τα άλλα είπα σας ότι…

It’s a girl!!! (95%)

Στα σύννεφα. Ούλλοι (μας) τους.