Ο Μαέστρος μου

Με αφορμή το ποστ του Αντίχριστου για δυο ραντεβού που κανόνισε σε δυο φίλες του...θυμήθηκα τα δικά μου!

Εμένα φυσικά δεν ήταν τυφλό ραντεβού, ούτε καν γυαλιά δεν φορούσε. :)

Δεν έμαθα τι αυτοκίνητο έχει και ούτε ενδιαφέρτηκα να μάθω.
Δεν ρώτησα πού δουλεύει και ούτε πόσα βγάζει. Ούτε αυτός εμένα. Έμαθα με τι ασχολείται επειδή μου είπε από μόνος του.
Δεν κοίταξα τι μάρκα ήταν το τζην ή το ρολόι του. Ήμουν πολύ απασχολημένη να κοιτάζω τα χαμογελαστά του μάτια.
Προσφέρθηκα να πληρώσω τον καφέ και δεν με άφησε.
Δεν έμαθα αν έχει ακίνητη περιουσία και αν σκοπεύει κάποτε να παντρευτεί στη ζωή του.
Έμαθα ποια είναι η αγαπημένη γεύση του στο παγωτό. Ανθόγαλα.
Δεν ρώτησα το επίθετο του.
Έμαθα ότι του αρέσει το κολύμπι.
Δεν ρώτησα πότε ήταν η τελευταία του σχέση, πόσο κράτησε και γιατί χώρισαν. Ούτε αυτός εμένα. Καθαρή, νέα αρχή.
Έμαθα ότι τις Κυριακές του αρέσει να ξυπνά πρωί και να κάνει κάτι μέσα στην μέρα του για να μην χάνει το φως του πρωινού της Κυριακής. Ακριβώς όπως κι εγώ.
Δεν με ρώτησε "πού μου αρέσει να βγαίνω". Ρώτησε ποιος είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας.
Δεν ρώτησα τι ευκαιρίες ανέλιξης έχει το πτυχίο του ούτε πόσα στοίχισαν οι σπουδές στην Αμερική, ούτε με πόσο βαθμό το πήρε. Έμαθα τι του έκανε εντύπωση από τους ανθρώπους που γνώρισε στην χώρα που σπούδασε.
Και έτσι απλά έγιναν όλα. Άφησα τον εαυτό μου να βυθιστεί στην ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Γνώρισα έναν Μαέστρο.


Υ.Γ. Φυσικά οι φίλες μου με ρώτησαν για όλα αυτά που ΔΕΝ έμαθα και δεν είχα απαντήσεις να δώσω. Με ρώτησαν "μα τι στο καλό λέγατε 4 ώρες??" και δεν απάντησα τίποτα. Στον κόσμο μου...

This is me

Ηφαιστειακή σοκολατολάβα.
Και βυθίζομαι....

Και τα λόγια είναι περιττά, μα τελείως περιττά...!!

What women want and my Sunday report (late)

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα μόλις άνοιξα τα ματόκλαδα μου ήταν το μπαλόνι Tweety που μου αγόρασε ο φίλος μου ο Αντίχριστος την Κυριακή το απόγευμα να με καλημερίζει από το ταβάνι . Στην ανάμνηση της κυριακάτικης μας βόλτας χαμογέλασα. Μην νομίζετε ότι ήταν κάτι ρομαντικό όπως με παρέσυρε ο κύριος να νομίζω στην αρχή! χεχεχεχεχε

Το σκηνικό:

Περπατούσαμε χαλαροί τουρίστες στην Λήδρας ο δίμετρος κι η ημίμετρη και χαζομιλούσαμε. Μου λέει λοιπόν ο τρελλός: "Θέλεις να σου αγοράσω ένα μπαλόνι?". Ολόχαρη κι ολόπετη εγώ που τρελαίνομαι με τέτοιες χαριτωμενιές του λέω "Αμέεεε!". Μου αγοράζει λοιπόν τον Tweety, τον δένω στο χέρι να μη μου φύγει...οπότε τον ρωτώ εγώ "Γιατί μου διάλεξες τον Tweety καλέ μου φίλε?". Αρχίζει αυτός να χαχανίζει και στο απορημένο μου βλέμμα τι απαντά??

"Επειδή είναι πουλί με μεγάλο κεφάλι!!!"

Αυτό λοιπόν αγαπητοί μου θέλουν οι γυναίκες. Ένα πουλί με μεγάλο κεφάλι!!

(Ποτέ δεν θα ξανακοιτάξω τον Tweety με τον ίδιο τρόπο!)

 

Με το....πουλί στο χέρι αγοράσαμε παγωτό και πήγαμε να κάτσουμε στα σκαλιά του σχολείου της Φανερωμένης να το φάμε (το παγωτό, όχι το πουλί!) και να αναντάλλαξουμε τα "βάσανα" μας. Αποφασίσαμε ότι αν και θέλουμε να ερωτευτούμε σφόδρα (όχι μεταξύ μας) μάλλον πρέπει να δοκιμάσουμε και κάτι άλλο. Με ρώτησε ο Αντίχριστος τι ξέρω από το ερωτικό παρελθόν του κυρίου που με γυροφέρνει. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τίποτε. Όπως δεν ξέρει ούτε αυτός για μένα. Και για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω ούτε να μάθω ούτε να μάθει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν θα κερδίσει η περιέργια.  

Να σας πω ότι σιγοβράζω με αυτή την κατάσταση. Δεν ξέρω αν το κάνει επίτηδες, δεν ξέρω αν απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας του. Με αφήνει λίγο λίγο να βράζω στο ζουμί μου τις τελευταίες μέρες. Που δηλαδή αυτό τραβά ο ανώμαλος οργανισμός μου, το παίδεμα!!!

 

Αμάν!!! Μήπως με διαβάζει?????????

 

Επειδή τα παραπάνω τα έγραψα τη Δευτέρα το πρωί που σκοτωνόμουν στη δουλειά (χιχιχιχιχι)....έχω και συνέχεια, πιο όμορφη, πιο συναρπαστική και πιο.....juicy!!

Αλλά δεν θα τα γράψω με γεγονότα.

Αν με διαβάζει???

Θα το σκεφτώ...!

 

Εδώ θα βρω την λύση μου

 

 

Σας αρέσουν οι φωτογραφίες?

 

Όχι, δεν πήγα ταξίδι σε κάποιο εξωτικό μέρος με δάση και λίμνες.

Πήγα βόλτα στο πάρκο. Της Αθαλάσσας. Στη Λευκωσία.

Είδα κάτι μεγάλες ψαρούκλες που πετάγονταν έξω από το νερό να φάνε τα ψωμάκια που τους έριχναν τα παιδάκια.

Είδα μια ευτυχισμένη χελώνα να κολυμπά και να δροσίζεται.

Είδα μια οικογένεια πάπιες, μικρές και μεγάλες να παίζουν στο νερό.

Είδα πολλά γατάκια, μα πάρα πολλά. Μεγάλα και μωρά.

 

Οι κερασιές είναι από παλιότερη εκδρομή στον Πεδουλά, στα κερασοχώρια.

 

Το lilium είναι από ένα μπουκέτο συμφιλίωσης που μου άφησε ο καταραμένος πάνω στο αυτοκίνητο μου έξω από τη δουλειά μια φορά που ήταν να βγούμε το βράδυ και τελικά αποκοιμήθηκε και με έστησε.

 

Δεν θέλω να γράψω άλλα. Οι φωτογραφίες νομίζω μιλούν από μόνες τους...

Ο Μέσης και ο Μάξης

Για όσους δεν καταλάβατε, αναφέρομαι στον Lionel Messi και στον Rodriguez Maxi, παίχτες της Αργεντινής στο φετινό Μουντιάλ. Ε, μα να μην γράψω κι εγώ ένα μουντιαλικό κείμενο να είμαι στο πνεύμα της εποχής? Απαράδεκτο!

Η αλήθεια είναι ότι γενικά μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Κι έτσι δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα η μουντιαλική περίοδος. Αντιθέτως, όταν δεν μπορώ να βρω τίποτα να δω στην τηλεόραση, βλέπω ποδόσφαιρο, δηλαδή πολύ συχνά. Κάθομαι στην βεράντα με μπαμπά, θείους κι αδερφό, γυρίζουμε την τηλεόραση προς τα έξω, απλώνουμε τις ποδάρες μας στις καρέκλες, βλέπουμε ποδόσφαιρο και τρώμε φρούτα. Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση στις ομάδες (εκτός από την Ελλάδα φυσικά) αλλά γενικά συμφωνήσαμε με τον μπαμπά σε κάθε παιχνίδι που βλέπουμε να υποστηρίζουμε τον αδύνατο. Μόνο προχτές που έπαιζε Πορτογαλλία- Β.Κορέα ήμουν με την Πορτογαλλία αλλά λυπήθηκα πολύ που οι καημένοι οι Κορεάτες έφαγαν 7 ολόκληρα γκολάκια και δεν κατάφεραν να βάλουν έστω ένα για την τιμή των όπλων....! Εντύπωση μου έκανε και το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που επέτρεψε το καθεστώς στην Β. Κορέα να παρακολουθήσει ο κόσμος ολόκληρο ποδοσφαιρικό αγώνα!!! Κρίμα, ξινό τους βγήκε τους καημένους, καλύτερα να μην το έβλεπαν καν.

Βλέπω εγώ ποδόσφαιρο και οι άντρες της παρέας μιλούν για την τεχνική του ενός και το πόσο επιθετικό ήταν το φάουλ του άλλου και εδώ είχε κάρτα και το σύστημα 4-4-2 δεν τους βολεύει σε αυτό το παιχνίδι κτλ κτλ. Καταλαβαίνω διάφορα τεχνικά του ποδοσφαίρου επειδή μ' αρέσει γενικά όταν παρακολουθώ κάτι να κατανοώ ακριβώς τι γίνεται. Τους τα πρήζω φυσικά να μου εξηγήσουν γιατί αυτό ήταν offside και αν στο fair play δικαιούνται να κάνουν αυτό και το άλλο όμως δεν μπορώ να μην βλέπω και αυτά....

.....και να σχολιάζω "Αμάν τι μωρό, ουάο, άααχχχ" με αποτέλεσμα να με αγριοκοιτάζουν οι δίπλα μου!


Υ.Γ. Χτες άκουσα κάτι πολύ έξυπνο. Για όσους άντρες δεν καίγονται ιδιαίτερα για την στρογγυλή θεά, βγείτε έξω, είναι η ευκαιρία σας για καμάκι! Οι περισσότεροι άντρες καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες να μην ξέρουν ούτε τι γίνεται γύρω τους και οι περισσότερες γυναίκες να βγαίνουν μόνες και απηυδισμένες από γκόμενους και συζύγους. Άτε και καλές ψαριές!!!

Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις??

Τελευταία ακούω μια πολύ ωραία διαφήμιση.
Είναι από την Αρχή κατά της διάκρισης και του ρατσισμού και το μήνυμα λέει ότι οι διαφόρες μας κάνουν την διαφορά.
Είναι ραδιοφωνική διαφήμιση, είδα και αρκετές τηλεοπτικές αλλά αυτή μου άρεσε πολύ περισσότερο.
Μια ομάδα ανθρώπων να γελά και να ακούγονται διαφορετικά γέλια. Και να λέει ο εκφωνητής: "Ξεχωρίσατε ποιος είναι ο νέος, ο γέρος, ο μαύρος, ο άσπρος, ο Κύπριος, ο Άγγλος? Όχι, επειδή η χαρά δεν κάνει διακρίσεις! Εσύ ποιος είσαι και κάνεις διακρίσεις?"

Πολύ μου άρεσε.

Προσπαθώ στην ζωή μου να μην κάνω διακρίσεις, να τους βλέπω όλους με τα ίδια μάτια.
Γι αυτό μου αρέσουν οι αντισυμβατικές φιλίες. "Ελκύομαι" από άτομα μεγαλύτερα, κάνω εύκολη παρέα και με ξένους, μου αρέσουν τα "λίγο τρελλά" άτομα, δεν με ενοχλούν οι ομοφυλόφυλοι (το αντίθετο μάλιστα, με ιντριγκάρει τέτοια σχέση) και γενικά μπορώ να έρθω κοντά με κάθε άτομο που είναι ανοικτό. Μου αρέσουν τέτοιες "σχέσεις" γιατί με κάνουν να νιώθω ότι μαθαίνω κάτι από αυτά τα διαφορετικά άτομα. Κερδίζω γνώση, δημιουργώ ιδιαίτερους δεσμούς που με βοηθούν να αναπτυχθώ σαν άνθρωπος. Κερδίζω και από τους "ομοίους" μου, κερδίζω και από τους διαφορετικούς!!

Αυτά τα λέω και τα υποστηρίζω πολύ αν και δεν έχω πολλές τέτοιες φιλίες τώρα τελευταία.

Όμως τώρα που ξαναδιαβάζω την πιο πάνω παράγραφο...
Από την στιγμή που στο μυαλό μου, το ανοικτό μυαλό μου, κάνω διαχωρισμό αυτών των ανθρώπων, τους ομαδοποιώ και τους χαρακτηρίζω, δεν είναι σαν να και ήδη κάνω την διάκριση? Μπορεί να είμαι ανοικτή και να κάνω εύκολα παρέα, να συνδέομαι, να εμπιστεύομαι τον κόσμο σχετικά εύκολα....αλλά το γεγονός ότι τους αντιμετωπίζω σαν "διαφορετικούς" δεν αλλάζει. Αποδέχομαι την διαφορετικότητα αλλά την εντοπίζω και την έχω στο μυαλό μου. "Είναι διαφορετικός αλλά δεν πειράζει".
Και το άλλο. Μήπως το κάνω μόνο για μένα? Είπα πιο πάνω ότι μου αρέσουν αυτές οι σχέσεις επειδή κερδίζω πράγματα. Αυτό δεν είναι καθαρός εγωισμός? Δηλαδή αν κάνω παρέα με κάποιον ομοφυλόφυλο είναι για να μάθω πώς σκέφτονται για να ικανοποιηθεί η περιέργεια μου (?). Ρωτώ τον εαυτό μου.

Άτε τωρά νιώθω άσχημα για μένα.

Υ.Γ. Αυτό είναι παράδειγμα το πώς ένα μαζοχιστικό, υπερ-αναλυτικό μυαλό μπορεί να πάρει μια ευχάριστη σκέψη που το έκανε να νιώσει καλά και να την μετατρέψει σε απαισιόδοξη, άσχημη σκέψη.
Σας χαμογελώ για να μην νομίσει κανένας ότι έχω τίποτε άλλο και δεν είμαι καλά!! Απλώς....αθκιασερή! :)))

Σας λέω είμαι καλά

Μια φορά είπα ότι όταν αρχίσω να μην γράφω πολλά πολλά, σημαίνει ότι είμαι καλά. Διότι, ο λόγος που έγραφα ως επί το πλείστον, ήταν για να εκτονώνω νεύρα, στενοχώριες, πικρίες και τα λοιπά κακά που (νόμιζα ότι) έχω.
Ε λοιπόν, δεν έχω τίποτα.
Βαρέθηκα να έχω συνέχεια κάτι να μαραζώνω. Άρα λοιπόν δεν έχω τίποτε. Όλα στο μυαλό μου ήταν. "Φαντασίωση του πόνου" που λέει κι ένας φίλος. Σκέψου, ανάλυσε, ξαναζήσε, θυμήσου, κλάψε, νευρίασε και φτου κι απ την αρχή! Ε λοιπόν δεν έχω τίποτε. Νιώθω πολύ light, σαν να πετώ. Όχι, ερωτευμένη δεν είμαι. Σίγουρα. Ούτε καν κοντά. Ούτε κέρδισε το τζόκερ μου. Αυτό που νιώθω είναι καθαρό συναίσθημα, που στέκει από μόνο του, χωρίς "βοηθήματα". Καθαρίζω σιγά σιγά. Και νιώθω να λάμπω από μέσα μου. Ανακάλυψα ένα μυστικό. Με βοηθούν οι φίλοι. Πολύ. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τη βοήθεια τους.
Επιτέλους ήρθε το καλοκαίρι. Και ο ΗΛΙΟΣ (μου) λάμπει!!
Μουρμούρα όλο τον χειμώνα "πότε θα έρθει το καλοκαίρι" και να το που ήρθε. Δηλαδή τι ήρθε, πέρασε κι ο μισός Ιούνης κιόλας!

Άσχετο:
Σήμερα άκουσα το εξής: Πρόσεχε να μην ερωτευτείς τον δάσκαλο, τον ψυχολόγο ή το αφεντικό σου.
Εσείς τι λέτε?