Η μοναξιά του δημόσιου υπάλληλου

Έσιει μέρες που ήθελα να γράψω τούτο το κείμενο, πριν το Πάσχα. Φυσικά είμαι σίουρη ότι εν θα μου φκει όπως το εσκέφτουμουν πριν τόσες μέρες διότι πολύ απλά τα αυθόρμητα εν τα θυμούμαστε μετά που θα περάσει τζείνη η στιγμή που μας ήρταν.
Τέλοσπαντων. Εγώ εν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έννεν το ίδιο διότι εν είμαι σε κανένα τεράστιο υπουργείο με 1000 υπαλλήλους αλλά σε ένα μικρό γραφείο τζιαι κάμνω κάτι αρκετά εξειδικευμένο. Έσιει 3 χρόνια που το κάμνω, εν η πιο δύσκολη δουλειά που έκαμα ως τωρά, εδούλεψα και 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε άλλα πράματα όμως διότι τα πτυχία μου δεν ενδιαφέραν κανέναν ιδιώτη. Άρα έχω πιο πολλή πείρα σαν ιδιωτική υπάλληλος παρά στο δημόσιο. Εν τζιαι να πω ψέματα, έσιει φάσεις που η δουλειά εν πιο λλίη τζιαι μέρες που είμαι χαλαρή, έσιει τζιαι περιόδους όμως που η δουλειά εν τελειώνει τζιαι κοινώς "φακκούν τα πόδκια μας στον  κώλο μας". Ακριβώς όπως και όταν ήμουν στον ιδιωτικό τομέα που είχα χαλαρές και εντατικές περιόδους. Ξεφεύγω όμως που το θέμα.
Πριν κάτι μέρες εβρέθηκα τυχαία με κάποια άτομα που τα ξέρει κυρίως ο Tn'H. Εμιλούσαν για τι άλλο, για την κρίση, τζιαι κάποια φάση λαλεί η μια η αντρογεναίκα η άγρια "...που να παν στ ανάθεμα ούλλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι!". Τζιαι φυσικά εγελάσαν συμφωνώντας ούλλοι. Οι υπόλοιποι. Εγώ έμεινα να θωρώ όπως την χαντή. Φυσικά εν εμπήκα στη διαδικασία να εξηγηθώ για τον εαυτό μου για το πώς έπιασα τούτη τη δουλειά και τι απαιτεί η δουλειά μου και πόσο πληρώνομαι διότι εκατάλαβα ότι εν υπάρχει λόγος να δικαιολογούμαι.
Αλλά ενοχλεί με ρε παιδί μου. Ενοχλεί με να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα. Ενοχλεί με να μας βάλλουν ούλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ενοχλεί με να λαλούν ότι ούλλοι οι δημόσιοι επιάσαν την δουλειά τους με το μέσο τζιαι ότι είμαστε ούλλοι κουνόσσιυλλοι. Ενοχλεί με που κάποιοι συντηρούν τον πόλεμο ιδιώτες-δημόσιοι. Ενοχλεί με η γενίκευση.
Για να μεν πέσετε να με φάτε ότι εν κατανοώ την κατάσταση, εν θεωρώ ότι οι μειώσεις που είχαμε εσκοτώσαν μας ούτε ότι εν είμαι τυχερή που έχω τούτη τη δουλειά. Εξάλλου θωρώ τα προβλήματα και τα θέματα των ιδιωτών που πρώτο σιέρι μες το σπίτι μου. Όμως το να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα απλά τζιαι μόνο επειδή είμαι κάπου στο δημόσιο, ενοχλεί με. Ούλλοι μας όταν εγυρεύκαμε δουλειά μας εν εκοιτάζαμε ΚΑΙ με βάση τον μισθό, το ωράριο και τις διευκολύνσεις? Οι ιδιωτικοί επιάσαν μια δουλειά χωρίς να τους κόφτουν τούτα τα πράματα?
Εγνώρισα μια γυναίκα πριν λλίες μέρες και όταν την ερώτησα πού δουλεύκει αντρέπετουν να μου πει ότι εν στην Κεντρική Τράπεζα διότι είπε μου ότι όποιου το πει λαλούν της "εκλέψετε τον κόσμο". Φυσικά εν μια γραμματέας αλλά τούτο εν έσιει σημασία.
Τούτο που αντρεπούμαστε να λαλούμε τι δουλειά κάμνουμε επειδή θα μας πουν σιήλια λόγια ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕ παραπάνω που ούλλα. Τζιαι που μπαίνω στη γωνιά κατά κάποιο τρόπο όταν είμαι σε μια παρέα με μη-δημόσιους υπάλληλους.
Τζιαι όι, εν έχω ορμονικά θέματα σήμερα.

Αυτομμάθκιασμα??

Έσιει κάτι στιγμές που σκέφτουμαι ότι εν μπορεί να μου πηαίννουν ούλλα καλά τζιαι αναπόφευκτα περιμένει με τζιαι κάτι κακό για να διαλυθεί το συννεφούι μου.
Κάποιες στιγμές φοούμαι ότι....αυτομαθκιάζουμαι τζιαι μετά αθθυμούμαι ότι εν πιστεύκω στο αυτομμάθκιασμα!!!
Τζιαι ξέρω ότι στη ζωή μας εν πρέπει να κάμνουμε αυστηρά πλάνα διότι εν ξέρουμε ποττέ τι μας επιφυλάσσει το μέλλον αλλά κάποια πράματα θέλουμεν τα. Τζιαι τζιαμέ που για κάποιους εν δεδομένα τζιαι αυτονόητα, εν σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο τζιαι για εμάς. Ή μπορεί να μεν μας συμβούν καθόλου.

Μεν δώκετε πολλή σημασία, εν οι ορμόνες μου που πελλανίσκουν λόγω των ημερών. Εν εσυνέβηκε τίποτε, εν απλά γενικές σκέψεις.

Η επικίνδυνη ζωή των μπλόγκερς!

Τωρά λοιπόν που εξεμπροστιάστηκα στον Tall n' Handsome τζιαι εν έχω τίποτε να κρύφκουμαι, μπορώ άνετα να γνωρίζω διάφορους μπλόγκερς χωρίς να πρέπει να επινοώ παραμύθκια για το πού τους ξέρω.
Αποφάσισα να ζήσω λλίο επικίνδυνα τζιαι να πάω με την Πρασινάδα στη Λεμεσό να συναντήσουμε την Αχάπαρη και την Γρούτα. Μπαίνουμε λοιπόν στο αυτοκίνητο και ξεκινούμε που τη Λευκωσία για τη Λεμεσό. Μπίρι μπίρι στη διαδρομή, εν εσιωπήσαμε, έχουμε πολλά κοινά με την Πρας (όι όμως το επιστημονιλλίκι δυστυχώς!), είμαστε και οικογενειακοί φίλοι τζιαι εν το εξέραμε, φτάνουμε Λεμεσό τζιαι με τες άψογες οδηγίες της Αχάπαρης εφτάσαμε σπίτι της. Πού να φανταστούμε τι μας επερίμενε? Κτυπούμε το κουδούνι, αννοίει μας η Αχάπαρη ολόχαρη τζιαι πριν καν ρωτήσει ποια είμαι (εν της είπε η Πρας ποιαν ήταν να πάρει μαζί της) τι μας λαλεί??

Ταταραταταρατα

"ΕΚΑΜΑ ΣΑΣ ΓΛΥΚΙΣΜΑ"!!

Αντιλαμβάνεστε τον πανικό που ακολούθησε. Ομολογώ ότι επεράσαν διάφορα που το νου μου που, μεν νευριάσεις αγαπητή Αχάπαρη, εσύ τα έγραψες στο μπλογκ σου, όπως πχ που έψησες τες τρούφες, έκρουσες τα μπισκότα, εκτύπησες στο μίξερ μιαν κρέμα τζιαι έμεινε το γάλα πουπάνω κτλ. Επίσης εσκέφτηκα "παναγία μου εν κάμποση ώρα η διαδρομή για να μας πιάσει κανένα κόψιμο, πού να σταματήσουμε θα είναι τζιαι νύχτα!". Εκοίταξα το κέικ. Ήταν μέσα σε μια στενόμακρη φόρμα τζιαι ήταν λλίο τέλεια καθούμενο. Ομολογώ ότι έπιασεν την λλίος πανικός την Αχάπαρη διότι εν έφκαινε που την φόρμα αλλά όταν ήρτε η Γρούτα ανέλαβε δράση! Άρπαξε το, εποκούππισε το, εφάτζιησε το καλά καλά τζιαι άμαν είδεν ότι εν έφκαινε, έφκαλε το με το μαχαίρι. Που έξω ήταν στερεό, που μέσα ήταν....υγρό! Όι, εν ήταν ωμό, ήταν λάβα κέικ!! Το κέικ που θέλει τέχνη να το κάμεις, που το βάλλουν σε διαγωνισμούς μαγειρικής, που πρέπει να πετύχεις την κατάλληλη θερμοκρασία στο φούρνο και να ψηθεί ακριβώς όσο πρέπει για να μείνει που μέσα υγρό τζιαι πόξω ψημένο. Επέτυχε το καταλάθος είμαι σίουρη η Αχάπαρη! Εντάξει, έμεινε το μισό μες την φόρμα αλλά όσον εκατάφερε η επιδέξεια Γρούτα να ξεκολλήσει ήταν πολλά καλό. Τα μωρά ετιμήσαν το αφού ήταν το μόνο σοκολατένιο ενώ τζείνα που επήραμε εμείς για να δείξουμε τες νοικοκυροσύνες μας μπαίνοντας στο μάτι της Αχάπαρης ήταν άλλου είδους.
Πάντως, ανάμεσα σε γέλια και πειράγματα, ετσακίσαμε τα γλυκίσματα, τωρά εν ξέρω γιατί επροκαλέσαν εφιάλτες της Αχάπαρης, τζιαι επεράσαμε πολλά ωραία αν τζιαι εγώ βασικά επήα ακάλεστη!

Υ.Γ. Παρόλο που ήδη έγινε λόγος σε διάφορα μπλογκς για το γλύκισμα, έθελα να το γράψω όπως το εβίωσα εγώ! Άσε που θεωρώ ότι πλέον εν ντοκουμέντο που θα πρέπει να καταγραφεί στην ιστορία της μπλογκόσφαιρας!

Tall n' handsome

Καλημέρα σας!
Και μετά τον καταιγισμό σχολίων στην προηγούμενη ανάρτηση (πρώτη φορά τόοοσα σχόλια!) και τις απαντήσεις του ψηλού-όμορφου που για να είμαι ειλικρινής εν επερίμενα να ασχοληθεί, νιώθω πολλά απελευθερωμένη ξαφνικά! Και θέλω να σας πω πώς του εκόλλησα το "ψηλός-όμορφος", πέραν που το προφανές, ότι δηλαδή είναι και ψηλός και όμορφος.
Ήθελα να το γράψω και παλιά, όταν επρωτοφκήκε το παρατσούκλι αλλά εσκέφτουμουν ότι κάποιος που τον περίγυρο μου μπορεί να το θυμάται και να αποκαλυφτεί το μπλογκ μου αλλά τωρά που του το εξεφούρνισα εν με κόφτει ποιος άλλος θα το μάθει.
Πριν μερικούς μήνες λοιπόν, μιαν καθημερινή μέρα που ήμαστε και οι δυο δουλειά, εμπήκαν κλέφτες στο σπίτι μας λλίο πριν το μεσημέρι. Σημειώστε ότι η δουλειά του ψηλού-όμορφου (or tall n' handsome) εν πολλά κοντά στο σπίτι. Εμπήκαν λοιπόν οι κλέφτες κι εκάμαν μας το σπίτι άνω κάτω κυριολεκτικά. Ούλλα τα συρτάρια ανοίξαν τα και αναποδογυρίσαν τα στο κρεβάτι ή χαμέ, ως τζιαι που τα ερμάρια πάνω εκατεβάσαν τα δώρα του γάμου, ενεκατώσαν τους ττόρους μας, ανοίξαν τες κατσαρόλες μας, εταράξαν τα έπιπλα κτλ, you get the picture! Φαίνεται εψάχναν ή λεφτά ή κοσμήματα και εν ήβραν τίποτε (διότι λεφτά ξαπόλυτα εν έχουμε σπίτι και τα κοσμήματα μου έτυχε να ξεμείνουν κάπου αλλού ευτυχώς) και εβρίσκαν μόνο κουτιά κοσμηματοπωλείων όφκερα (φαντάζουμαι πόσο τους ετυλίξαν τα νεύρα!). Επιάσαν μας μόνο ενα διακοσμητικό μικρό ασημένιο και κάτι κοσμήματα ψεύτικα και αφήκαν απείρακτα τηλεόραση, λάπτοπ, δώρα του γάμου που είχαν κάποια αξία. Εμπήκαν και στους γείτονες και ευτυχώς εν ήβραν τίποτε, εκλέψαν τους το χρηματοκιβώτιο αλλά έμεινε τους το κουβάλημα διότι εν είσιε τίποτε μέσα!
Εγώ και ο tall n' handsome ήμαστε στη δουλειά αχάπαροι την ώρα που εγίνουνταν τούτα ούλλα. Η γειτόνισσα δίπλα εν μια κοπέλα ξένη που μεινίσκει με τον άντρα της και το μωρό της και εν δουλεύκει και όταν εμπήκαν οι κλέφτες, έλειπε για ψώνια. Εν ήξερει καλά ελληνικά. Επιστρέφει λοιπόν που τα ψώνια της τζιαι θωρεί τες πόρτες των διαμερισμάτων μας παραβιασμένες. Πιάνει την ο πανίκκος πανικός. Τα τηλέφωνα μας εν τα έσιει, θυμάται όμως πού δουλεύκει ο ψηλός-όμορφος. Κατεβαίνει που την πολυκατοικία και βουρά να τον έβρει στη δουλειά. Εν ήταν τζιαμέ όμως. Ε και στην προσπάθεια της να εξηγήσει της υπαλλήλου που ήταν τζιαμέ ποια είναι και τι έγινε, εξίχασε τα ονόματα μας. Απ΄ ότι μου εξιστόρησε μετά η υπάλληλος, ακολούθησε ο εξής διάλογος:

Υ: Υπάλληλος
ΠΓ: Πανικοβλημένη Γειτόνισσα

(Μπαίνει φουριόζα η ΠΓ στη δουλειά)

Υ: Καλημέρα...?
ΠΓ: Hello, where is...emm that man???
Y: Which man?? Mr X? (λαλεί της για άλλον)
ΠΓ: No, the man working here, who lives in the building near here??
Y: .........................
ΠΓ: The young man who lives with his wife...??
Y: ........................
ΠΓ: The tall and handsome!!!!!
Υ: Aaaa he is out of the office

Μετά εξηγηθήκαν.
Όταν επήα εγώ, αντί να ασχοληθούμε με τη ληστεία (αφού εγλιτώσαν τα αγαπημένα μου πολύτιμα) επειράζαν με ότι ο άντρας μου έχει σουξέ στην πολυκατοικία.
Μα εκατάλαβες? Η κυρία δίπλα να λαλεί τον άντρα μου tall and handsome?!?!
Που τότε θωρώ την με το μισό μου στο ανσανσέρ.
Εφκάλαμεν όνομα!

Και για να μεν βουρήσουν ορισμένοι κακεντρεχείς   να πουν ότι τωρά συνέχεια θα γράφω για τον άντρα μου και ότι άλλη ζωή εν έχω (γούστο μου καπέλο μου αλλά εν θέλω να μου χαλάσει τίποτε τη διάθεση) να σας πω και ένα άλλο συγκλονιστικό νέο.
Όπως είπα πριν κανένα μήνα, εκαταθέσαμε σχέδια σπιτιού για την πολεοδομική άδεια, η οποία επληροφορήσαν μας εχτές ότι....ΕΦΚΗΚΕ! Σε ένα μήνα. Χωρίς φυσικά να πληρώσουμε επίσπευση. Ενώ συνήθως κάμνει 6 μήνες. Αλλά πέτε μου, ποιοι άλλοι πελλοί μάχουνται να κτίσουν σπίτι μες τούτην την κρίση?!?!
Οι Πατάτες Αντιναχτές πρέπει να αλλάξουν το σκετσάκι τους για τις καθυστερήσεις της Πολεοδομίας, πριν εβαρκούνταν να δουλέψουν, τωρά εν έχουν δουλειά να κάμουν!

Πώς του είπα ότι είμαι μπλόγκερ!!

Καλημέρα σας!

Μετά και το ποστ που έκαμε η Πρασινάδα για πιθανούς τρόπους να πούμε στον Αγησίλαο / Πάτροκλο / μπέιμπ κτλ ότι έχουμε μπλογκ, που εμπνεύστηκε που την συζήτηση μουρμούρα  ούλλης της μέρας με μένα...ε είπα του το! Άμαν αποφασίσω να πω κάτι, εν τζιαι κραθκιούμαι!

Σκηνικό:
Ο καθένας απλώνει στον καναπέ του. Εγώ να σκέφτουμαι "ου σικκιμέ, εν με κόφτει, θα του το πω!"

Ε=Εγώ, Ψ-Ο=Ψηλός-όμορφος

Ε: Αγάπη μου?
Ψ-Ο: Ναι?
Ε: Θέλω να σου πω κάτι.
Ψ-Ο: Ωχ..Τιιιι?
Ε: Ξέρεις που μου αρέσκει να εκφράζομαι γράφοντας διάφορα πράματα...
(κοιτάζει με με απορία, πού να ξέρει ο άνθρωπος ότι αρέσκει μου να γράφω, εν τζιαιν με γράμματα που επικοινωνούμε!)
Ψ-Ο: Ναι.....
Ε: Ε ξέρεις αγάπη έχω μπλογκ...
Ψ-Ο: Τι θέλεις, να σου κάμω μπλογκ?
Ε: Όι αγάπη, αφού έχω μπλογκ!
Ψ-Ο: Θέλεις ipad για να γράφεις μπλογκ?
Ε: Όι, εν θέλω τίποτε. Απλώς λαλώ σου, ΕΧΩ ΜΠΛΟΓΚ ΤΖΙΑΙ ΓΡΑΦΩ!!!
Μικρή σιωπή........
Ψ-Ο: Μα που πότε?
Ε: Ου που παλιά, πριν σε γνωρίσω.
Ψ-Ο: Τζιαι γιατί μου το λαλείς τωρά?
Ε: Ξέρω? Έτο έτσι μου ήρτε!
Ψ-Ο: Α, καλά.
Βγαίνει έξω να καπνίσει, μιλά στα τηλέφωνα μισή ώρα τζιαι εγώ σκέφτουμαι "μα εν έσιει καν την περιέργεια να το δει?"
Μετά που λλίο...
Ψ-Ο: Άτε άνοιξε μου το μπλογκ
Ε: (μες την τρελλή χαρά) Έτο!
Ψ-Ο: Joy Tears?? Ήντα πον τούτο το όνομα?
Ε: Τι έσιει?
Ψ-Ο: ..................
Αννοίει το μπλογκ δκιαβάζει την τελευταία μου ανάρτηση. Εγώ κάθομαι πάνω στην τζιεφαλή του και περιμένω με αγωνία σχόλιο.
Ε: Εεεεεε?
Ψ-Ο: Έννα φύεις που πάνω μου? Θέλω να συγκεντρωθώ!
Ε: Ε πόσην ώρα να μεν μιλάς??
Ψ-Ο: Μα εγώ είμαι ο ψηλός-όμορφος? Μάνα μου ρε, έγραψες ότι έκαμνα ούλλες τες δουλειές που ήσουν άρρωστη!!   
Ε: (με θεατρικό ύφος) Θεό σε έκαμα στο μπλογκ! Για να δεις τι γυναίκα έσιεις, κορώνα στην τζιεφαλή μου!
Ψ-Ο: Ναι, σιγάααα!

Ενόμισα τζιαι εγώ ότι τούτον ήταν. Αλλά όι! Έκατσε τζιαι εδκιάβαζε ούλλες τες αναρτήσεις μου, νομίζω έφτασε σχεδόν ως το τέλος! Εγώ εννοείται εν εμπορούσα να κάτσω ένα τόπο, έθελα να ξέρω τα σχόλια του. Ερώταν με διάφορα αλλά εν εσχολίαζε. Αμάν ο Παρθένος τζιαι η σιωπή του!
- Ονόμασες με Μαγκάιβερ στην Κέρκυρα?! Εν κάνει που σε επήρα σε τόπους που ούτε καν οι Κερκυραίοι εν επήαν! (ναι, εκατέβασες με off road που ένα βουνό με γκρεμούς τζιαι αγκάθκια!)
- Μα για ποιο πράμα εμαλλώσαμε δαμε? (Πού να θυμούμαι?!?!)
- Ποια εν η Πρασινάδα τζιαι ο Ινβίκτους?? (Εξηγώ του)

Επέρασε η ώρα τζιαι συνέχεια εμουρμούρουν του "Μα τι δκιαβάζεις και χαμογελάς? Γιατί εν σχολιάζεις τίποτε? Άρεσε σου τζείνο που έγραψα? Τόση συγκέντρωση ούτε για τα κείμενα του Steve Jobs εν έσιεις!"
Απάντησε μόνο για τον Steve Jobs "Χα, ε όι τζιαι έτσι!"

Συνεχίζω απτόητη και αφού επέρασε παραπάνω που μια ώρα...
"Εννα μου γράφεις κκόμεντς?"
"Ναι, καλό, ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΠΡΗΧΤΙΣΣΑ!"

Εποτζοιμήθηκα τζιαι ακόμα εδκιάβαζε. Έβαλε με και στα favorites, άμπα τζιαι χάσει!

Ο φόος φέρνει κόλαση

Οι παλιοί ελαλούσαν το. "Ο φόος φέρνει κόλαση". Επέρασα πολλές που τες προηγούμενες μέρες όπως οι παραπάνω Κυπραίοι (άτε ούλλοι κατακρίβειαν) μπροστά που την τηλεόραση. Ώρες πολλές να θωρώ αξιούριστους πολιτικούς με μαύρες σακούλες κάτω που τα μάθκια τους, δημοσιογράφους να χάνουν τες λέξεις που τες πολλές τες ώρες που μιλούν, οικονομολόγους, ειδικούς, διαφωνίες, σενάρια, σχέδια...Τόσες πολλές ώρες επέρασα μπροστά της που κάποια φάση έπιασα τον εαυτό μου να φαντασιώνεται να την πιάνω τζιαι να την σύρνω που το μπαλκόνι τζιαι να ηδονίζουμαι που τον ήχο της την ώρα που γίνεται κομμάθκια στην άσφαλτο. Επέρασα επίσης, όπως ούλλοι μας, πολλές ώρες να το συζητώ, να προσπαθώ να κατανοήσω οικονομικούς όρους που ποττέ εν με ετραβήσαν, να νευριάζω, να ξητιμάζω, ως τζιαι να βάλλω κατάρες (!) της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Δρακουλέσκου τζαι της παρέας τους. Το κυριότερο, επέρασα πολλές ώρες τρομοκρατίας. Θυμούμαι πώς ένιωσα το περασμένο Σάββατο όταν εξύπνησα που το χάραμα, μόνη μου ακόμα, πριν έρτει ο ψηλός-όμορφος που το ταξίδι τζιαι εδκιάβασα για το κούρεμα. Επειδή εν κατέχω οικονομικά (αν και τα δικά μου ξέρω πολλά καλά να τα διαχειρίζουμαι όπως μου λαλούν ούλλοι - τόσο καλά μάλιστα που ο ψηλός-όμορφος όρισε με την ελέγκτρια των λεφτών όοοοταν θα κτίσουμε) ενόμισα ότι εν εκατάλαβα τζιαι έπιασα κάποιον (τζιαι εξύπνησα τον σαν εν είσιε ιδέα) τζιαι εξήγησε μου τι εν τούτο το κούρεμα. Τζιαι άμαν εκατάλαβα τζιαι έμπηκα σε τούτον τον κυκεώνα της τηλεόρασης, το πρώτο μου αίσθημα ήταν η αγανάκτηση. Εν θα πω ψέμα, στην αρκή εσκέφτηκα το εγωιστικά, "γιατί ρε κουμπάρε να μου πιάσουν τα λεφτά μου, που τζείνα που μου εδώκαν στο γάμο, που τζείνα που εμάζεψα με τη δουλειά μου που ήταν να τα χρησιμοποιήσω για το σπίτι μου? Γιατί να μου κόφκουν την ζωή μου? Πώς θα κάμω μωρό αφού τζιαι τούτο ακόμα επρογραμμάτισα το και με οικονομικά δεδομένα? Εγώ εν έχω εκατομμύρια ούτε έκλεψα ποττέ τίποτε!". Έτσι το εσκέφτηκα τζιαι έτσι το εξέφρασα.

Μετά που εκρύανα που τον θυμό ήρτε ένα πιο τρομερό αίσθημα, ο φόβος. Εν όπως το σκουλούτζι, τρώει σε σιγά σιγά ο φόβος. Γεμώνει τον νου σου τζαι φωσφορίζει όπως την λάμπα τζιαι μόνο τζείνο θωρείς, όπως τες ταπέλες στα παρακμιακά μπαράκια της Αγίας Νάπας που άμαν προσηλώσεις τα μάθκια σου πάνω τους εν μπορείς να δεις τίποτε άλλο γύρω σου. Τούτο το αίσθημα κάμνει σε να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου (ασχέτως ότι νομίζεις ότι φοάσαι για την οικογένεια σου, την πατρίδα σου κτλ, εν για την επίδραση που θα έσιει σε εσένα που φοάσαι ουσιαστικά) τζιαι τελικά αφήνει σε μόνο σου, εν έσιεις πλέον κανέναν. Ο φόβος έννεν ανθρώπινο συναίσθημα καθόλου! Κατακρίβειαν κάμνει να σε ξιχάνεις ότι είσαι άνθρωπος, γίνεσαι κάτι άλλο, ένας αριθμός, ένα σύμβολο, βάλλει σου ταπέλλα "καταναλωτής" , "καταθέτης". Κάμνει σε να σκέφτεσαι απάνθρωπα.

Φόβος για το μέλλον μου, για το μέλλον ούλλων μας. Θα υπάρχουμε αύριο?

Να σας πω κάτι όμως? Εσταμάτησα να φοούμαι. Τούτο τωρά για μένα ετέλειωσε οριστικά. Διότι ανάμεσα σε τούτα ούλλα που εγίναν την εβδομάδα που επέρασε, εγώ έζησα και ένα προσωπικό γεγονός. Μιαν αρρώστια πολλά δύσκολη, την πιο δύσκολη που επέρασα ως τωρά. Με αφόρητους πόνους, μέχρι λιποθυμίας πόνους, που με οδήγησε μιαν νύχτα στες πρώτες βοήθειες, με μιαν φάτσα ολόασπρη, αδύναμη, έναν οργανισμό καταπονημένο όσο δεν πάει. Έπεφτα σε λήθαργο ούλλη μέρα. Μπροστά που την τηλεόραση. Που με οδήγησε να θωρώ εφιάλτες. Έγκλειστη σπίτι για μια βδομάδα σχεδόν με το μόνο πλάσμα που είχα κοντά μου τον άντρα μου. Που με επρόσεχε σαν τα μάθκια του, που με ετάιζε με το κουτάλι, που έκαμνε τες δουλειές ούλλες, που μου εχαΐδευκε την πλάτη μου την ώρα που έκαμνα εμετό, που μου εκράταν το σιέρι την ώρα που μου εβάλλαν ένεση, που έκατσε μες το μπάνιο μαζί μου ώσπου να τελειώσω μήπως τζιαι ζαλιστώ τζιαι πέσω, που μου εφίλαν τα μαλλιά να με ανακουφίσει, που μου έκαμνε τον καραγκιόζη για να δει ένα χαμόγελο. Τζιαι τούτα ούλλα "είδα" τα στην πραγματική τους διάσταση, όι την ώρα που εθώρουν την αγωνία του για μένα μες τα μάθκια του αλλά σήμερα το πρωί που εσηκώστηκα τζιαι επίτελους ήμουν καλά τζιαι εγύρισα, είδα τον τζιαι εχαμογέλασα του τζιαι είδα ούλλο του το πρόσωπο να φωτίζεται τζιαι να λαλεί "έτην ρε, εχαμογέλασε!!".

Τζιαι έτσι απλά ο φόος ο δικός μου εγίνηκε αγάπη.

Διότι τι σημασία έσιει οτιδήποτε στη ζωή μου τωρά αν τούτος ο υπέροχος άνθρωπος, τζιαι τόσοι άλλοι στη ζωή μου, εν υπάρχουν? Αν η αγάπη μας εν υπήρχε τι σημασία θα έσιει οτιδήποτε άλλο? Εγώ ό,τι τζιαι να γίνει, πάλε θα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Εν θα υπάρχω όταν θα πεθάνω τζιαι ακόμα τζιαι τότε πάλε πιστεύκω ότι θα υπάρχω! Αν ο παπάς μου τζιαι τόσοι άλλοι εζήσαν μήνες ολόκληρους σε καταυλισμούς μετά τον πόλεμο όταν εχάσαν τα πάντα τζιαι εν εννοώ μόνο υλικά αγαθά τζιαι επεζήσαν, αν αντέξε ο κόσμος να χάσει τα μωρά του, τα μωρά να χάσουν τους γονιούς τους τζιαι επεζήσαν, θα πάψουμε εμείς να υπάρχουμε αν χαθούν τα χρωματιστά χαρτούθκια τζιαι οι τράπεζες?

Εν είμαι πλέον δέσμια του φόβου, αρνούμαι να είμαι. Τζιαι τούτη η άρνηση μου, μόνο θετική είναι τζιαι αισιόδοξη.

Μεν με πείτε πελλή (ή πείτε με, εν πειράζει) αλλά τουλάχιστο προσπαθήστε τζιαι εσείς. Άλλη λύση εσείς τζιαι εγώ, εν έχουμε.

(Κολόνα μου και φίλε Διάσπορε, ευχαριστώ σας για την έμπνευση με τα αισιόδοξα κείμενα σας!)


 

Η Ευρώπη των λαών

Είμαι πολλά νευριασμένη τζιαι απογοητευμένη.


Όταν ο Schuman και ο Monnet εμιλούσαν για μιαν ενωμένη Ευρώπη σίουρα εν ονειρεύκουνταν μιαν ομάδα χωρών στα βόρεια που μάσιεται να σκοτώσει την άλλην ομάδα χωρών που βρίσκεται στα νότια. Τούτο ήταν μάλλον ο πόλεμος για τζείνους. Τζιαι για εμάς εν πόλεμος τωρά. Απλώς αντί για στρατιωτικές στολές φορούν κοστούμια τζιαι νομίζουν θα μας γονατίσουν γιατί κρατούν τες χρωματιστές κολλούες με τους αριθμούς (που λαλεί τζιαι η Πρασινάδα)!

Πού επήε η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών, πού επήαν τα ιδεώδη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας μας? Εβουρήσαν οι κύριοι και οι κυρίες με τα κοστούμια και τα ταγέρ όπως τα όρνια να ρουφήσουν το γαίμα μας.

Μα έκραξεν τους ούλλος ο πλανήτης, εγινήκαμε ξαφνικά ο ομφαλός της γης όπως εγελούσαμε πάντα ότι πολλοί Κυπραίοι ενομίζαν (ή ενομίζαμε) ότι ήμαστε. Τι ειρωνία!

Έννεν το θέμα τα λεφτά, τα αναθεματισμένα τα χρωματιστά χαρτούθκια που ούλλοι εσυνάαμεν, άλλοι λλίο άλλοι πολλά, άλλοι με τους κόπους μας τζιαι άλλοι που τα ήβραν έτοιμα. Στ ανάθεμα τα ριάλλια τους.

Εν το κούρεμα των ονείρων μας που κλαίμε. Τα λεφτά για τους παραπάνω εν ήταν χρωματιστά χαρτούθκια. Εσυμβολίζαν τα όνειρα μας για το μέλλον το δικό μας, των παιδκιών μας.

Εν την καταπάτηση της αξιοπρέπειας μας που κλαίμε. Μα περιμένετε. Γιατί να κλαίμε? Να θυμώσουμε καλλύτερα. Να ξυπνήσουμε που τούτον τον ύπνο τον βαθύ που τζοιμούμαστε χρόνια τωρά, ήσυχοι ότι εν ασφαλισμένες οι καταθέσεις μας στες τράπεζες.

Είμαστε Κυπραίοι. Μπορούμε να αρκέψουμε που την αρκή, να ζήσουμε με λλία τζιαι με πιο λλία. Εμείς εν είμαστε σαν τζείνους. Εμάς έννεν το «σύστημα» που μας διατάσσει. Εμείς θα διατάξουμε το σύστημα.