"Expecting..."

Αγαπητοί συγγενείς / φίλοι / συναδέλφοι,

ΔΕ ΒΟΗΘΑ την ψυχική μου κατάσταση, ψυχολογία, γενικότερη διάθεση το να με ρωτάτε κάθε μήνα και με την πρώτη ευκαιρία που θα βρείτε αν είμαι έγκυος επειδή και μόνο είμαι 9 μήνες παντρεμένη. Όταν με το καλό θα είμαι, θα το γράψω στην εφημερίδα/facebook να το μάθετε όλοι!

Το μόνο που πετυχαίνετε είναι να με αγχώνετε.

Με αγάπη
περιοδεύουσα γυνή με νεύρα.                                                                

Βαρκούμαι και τα "5" μου!

Καλημέεεεερααα

Βαρκούμαιιιιιι. Ναι, είμαι δουλειά. Που τη Δευτέρα. Μόνη μου σ ένα άδειο γραφείο. Ούλλη μέρα μπορεί να μεν δω πλάσμα. Ούλλοι οι δικοί μου λείπουν. Οι γονείς, οι θείες (που εμιλούσαμε λλίο στα τηλέφωνα με κουτσομπολίστικη διάθεση), ως τζιαι οι παππούδες εν διακοπές. Τζιαι τα πεθερικά (εχάσαμε τζιαι το φαΐ της πεθεράς γμτ). Ο Tn'H εν σπίτι. Τζιαι εγώ δουλειά. Εννά πάθουν αγκύλωση τα δάκτυλα του που το πολλύ playstation. Φεύκω το πρωί τζιαι κάθεται στον καναπέ με το φραπέ τζιαι το playstation. Επιστρέφω απόγευμα τζιαι βρίσκω τον στην ίδια θέση (στο τρίτο φραπέ)! Το πρωί παρολίγο να φορήσω τη βερμούδα μου τζιαι τες παντοφλούες μου της θάλασσας να έρτω δουλειά. Αλλά είπα να μεν το ρισκάρω, όσες φορές ήρτα όπως τον γύφτο αθθυμήθηκε να με θέλει ο ανώτερος ή ο ανώτατος ή να πρέπει να πάω σε κανένα έκτακτο μήτινγκ. Τωρά θα μου πεις τι θα τύχει 14 Αυγούστου?!?! Αλλά άτε, να μεν το ρισκάρω, ο μ****** ο Μέρφυ συχνά αθθυμάται με τζιαι θέλει να εφαρμόσει τον νόμο του πάνω στην ράσιη μου.

Το λοιπόν, θα παίξω τα "5" μου να ποσκολιστώ.

Αρκεύκω με το φαΐ που εν το φόρτε μου τωρά τελευταία (ούφου).

5 Αγαπημένα φαγιά (με τυχαία σειρά διότι εν μπορώ να αποφασίσω):

1. Λουβί φρέσκο περιποιημένο με την τοματούα του, το ψαρούι του και λλίη φέτα
2. Μακαρόνια όπως μου τα κάμεις - με κιμά (του παπά μου μόνο), με πιπεριές, μανιτάρια, καρμπονάρα, με θαλασσινά, με τρίμα (you get the point).
3. Σούβλα-σουβλί-σουβλάκι αλλά μόνο που του παπά μου διότι το κάρβουνο εν το δυνατό του σημείο. Τζιαι ο ξυλόφουρνος...μιαμ μιαμ το οφτό του τζιαι οι πατάτες του!!
4. Σούσι που τα τελευταία χρόνια επειδή αρέσκει του Tn'H τρώμε τόσο πολλύ που θα φκάλουμε λέπια. Δώσμου σολωμό φρέσκο ωμό (ο ψημένος εν μου πολλοαρέσκει).
5. Οι κεφτέδες της μάνας μου. Ίσως επειδή εν ένα φαΐ που έχω συνδεδεμένο με όμορφες παιδικές αναμνήσεις αλλά σοβαρά κάμνει τους πολλά ωραίους - να θυμηθώ να της πω να μου κάμει σύντομα
6. Μπόνους! Έσιει τζι άλλα φαγιά που εν μπορώ να μεν τα βάλω, άτε ακόμα δκυο μόνο. Τα γεμιστά της γιαγιάς μου, ειδικά τα "κρεμμυδένα" τζιαι τα κουπέπια (σοβαρά νομίζω βάλλει ζάχαρη μες τα φαγιά της) τζιαι....surprise surprise τα κανελλόνια της πεθεράς μου τα οποία καταναλώνει όλο το εξ' αγχιστείας σόι μου μετά μανίας διότι εν τέλεια!!!

Τζιαι τωρά που ετέλειωσα με το αγαπημένο μου σπορ, πάμε πάρακατω τζιαι θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε 5 μόνο.

Τα 5 ωραιότερα μέρη που επήα:
1. Μαλδίβες. Αχ και βαχ, ο επίγειος παράδεισος, έκλαια την μέρα που έφευκα.
2. Νέα Υόρκη. Τις 5 μέρες που επέρασα τζιαμέ επιάστηκε ο λαιμός μου να θωρώ πάνω. Ήμουν με πλάσματα που εζούσαν τζιαμέ τζιαι επήραν με σε τοπούθκια τέλεια.
3. Η Λισαβόνα. Όταν σκέφτουμαι τούτη την πόλη, έρκεται μου μες τον νου ένα άπλετο φως
4. Η Πράγα. Η τέλεια παραμυθούπολη, ήταν τζιαι Χριστούγεννα, ήταν τζιαι το πρώτο μας ταξίδι με τον Tn'H - no need to say more!
5. Ο τόπος μας! Που την Πάφο τζιαι πιο πέρα, προς την Πόλη Χρυσοχούς, τον Ακάμα, η Λάρα, ο Πύργος (τζιαι η διαδρομή προς εκεί) αλλά τζιαι τα υπόλοιπα, τα κρασοχώρκα της Λεμεσού (αν δεν επήετε στο Όμοδος χάνετε), ο Πρωταράς μας για τες παραλίες του που εν η φαντασιώση του κάθε τουρίστα που είμαι σίουρη ότι νιώθει όπως ένιωθα εγώ στες Μαλδίβες.

(Επήα και σε άλλους τόπους - μεν με πείτε χουμισιάρα - αλλά ο μόνος τόπος που παρολίγο να μπει στη λίστα εν η Ελλάδα που την νιώθω οικεία όπως την Κύπρο και την οποία επισκέφτηκα πολλές φορές και εύκολα λαλώ ότι εν μια χώρα που τα συμπεριλαμβάνει ούλλα - τζιαι τοποθεσίες, τζιαι βουνά τζιαι θάλασσες, τζιαι πολιτισμό τζιαι διασκέδαση τζιαι καλό φαΐ)

5 γεύσεις που μου φακκούν:
1. Ζαχαρούχο γάλα, φαρίν λακτέ, παιδικές τροφές και γενικά οτιδήποτε εν σε μορφή χυλού όπως το porridge. Γιαξ και δεαξ κτλ. Ειδικά οι φίλοι μου που έχουν μωρά λαλούν ότι τρώει μια κουταλιά το μωρό τζιαι μια τζείνοι - dont get it!
2. Το σπάναχι. Έκαμα πολλά χρόνια να το φάω και μετά άρκεψα δειλά δειλά να το τρώω υπό μορφή σπανακόπιτας ή σπανακόρυζου για να είναι λλίο undercover....ε μια φορά ήμουν κρυολογημένη τζιαι έφα σπανακόρυζο το οποίο εκατέληξε ούλλο εμετός στην τουαλέτα τζιαι που τότε ούτε να το μυριστώ θέλω! (Εκτός αν το έβρω τηγανιτό με τα αυκά αλλά να είναι λλίο, μιτσί μιτσί και τραγανό).
3. Ο κόλιαντρος και το σέλινο μες την σαλάτα. Εν καταλάβω το λόγο που κάποιος βάλλει κόλιαντρο ή σέλινο μες την σαλάτα!
4. Τα πεζουνούθκια ειδικά βραστά. Οκ, εν έτυχε τζιαι πολλές φορές να τα έβρω μπροστά μου αλλά ειδικά τα πεζούνια νεκατσιώ τα. Τα άλλα πουλλούθκια στα κάρβουνα χλαπακιάζω τα με ευκολία.
5. Τα φρούτα που είναι μαλακτά τζιαι ακκάνεις τα τζιαι τρέχουν τα ζουμιά. Αν δεν έννεν το νεκταρίνι μου σφικτό πέτρα να το ακκάνω τζιαι να τσακρά (αλλά ναν γλυτζί, όι ξινό), εν το απολαμβάνω!

5 αγαπημένα βιβλία:
1. Ο Καπετάν-Μιχάλης του Καζαντζάκη. Εδκιάβασα το στο σχολείο τζιαι μετά εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το τζιαι εξαναδκιάβασα το.
2. Κοντά στις ράγες της Άλκη Ζέη. Υποτίθεται εν παιδικό βιβλίο αλλά λατρεύω το, εν που τζείνα που εδκιάβασα 10 φορές.
3. Η Γκέισα (εν θυμούμαι συγγραφέα). Συγκλονιστικό βιβλίο αλλά και η ταινία εν επήαιννε πίσω. Έμαθα για μια κουλτούρα που εν είχα ιδέα.
4. Μια τριλογία που νομίζω οι τίτλοι ήταν "Ο μπρούντζινος καβαλάρης", "Τατιάνα και Αλεξάντερ" και "Οι κήποι της Τατιάνας". Μπορεί κατά βάση να είναι love story αλλά επειδή διαδραματίζεται στην πρώην ΕΣΣΔ τον καιρό των πολέμων, είσιε πολλά ιστορικά στοιχεία που μου αρέσκει να διαβάζω.
5. Ποιο να βάλω πέμπτο? Εδκιάβασα πολλά βιβλία στη ζωή μου, που μιτσιά ήμουν με ένα βιβλίο στο χέρι. Θα βάλω τις "Γενιές της Σιωπής", ένα κυπριακό βιβλίο που έγινε σειρά μετά και εσυγκλόνισε με με τες περιγραφές. (Κλάααμααα).
Μπόνους πληροφορία: Φακκά μου ο Κοέλιο. Έδωσα του πολλές ευκαιρίες αλλά εν καταλάβω γιατί έγινε τόσο επιτυχία.

Ππεεε έγραψα μυθιστόρημα! Είδετε, άμαν βαρκούμαι στη δουλειά?? Άτε μια τελευταία λιστούδα με λλίο πειρακτική διάθεση για να γελάσουμε τζιαι λλίο.

5 άντρες που έχω στην αχαλίνωτη φαντασία μου θα ήθελα να έχω ιστορίες μαζί τους: (Tn'H I love you!!!)
1. Σάκης Ρουβάς. Μεν γελάτε, ήμουν πάντα μια αθεράπευτα ερωτοκτυπημένη ρουβίτσα τζιαι εθώρουν τον στα όνειρα μου!
2. Enrique Iglesias (εν με κόφτει αν λαλούν ότι εν γκέι, εν fantasy stories που κάμνω με τον νου μου)
3. Jhonny Depp. Αλλά μόνο αν είναι ντυμένος πιρατής - χαχαχαχα
4.Vin Diesel. Μεν ρωτάτε γιατί, εν καταλάβω το λόγο, ποττέ εν με ετραβήσε τούτο το στυλ στην πραγματική μου ζωή αλλά στη φαντασία μου όποτε τον θωρώ ανάφκουν τα λαμπούθκια μου.
5. Εν μπορώ να έβρω πέμπτο!!
Μπόνους πληροφορία: Ποττέ εν μου αρέσαν οι κλασσικά ωραίοι άντρες του Hollywood όπως τον Μπραντ Πιτ, τον Ντι Κάπριο κτλ)

Άτε, εξεβαρέθηκα λλίο! Πάω να κάμω καμιά δουλειά πέρκει περάσουν γλίορα οι επόμενες 6 ώρες που θα είμαι δαμέ!

Τρία χρόνια

Τρία χρόνια είμαστε μαζί.

«Μα μόνο?» θα πουν κάποιοι σίουρα.

Ε ναι, τρία χρόνια. Αλλά τρία χρόνια γεμάτα όχι μόνο ευτυχισμένες στιγμές αλλά και ένα συνεχές αίσθημα ευτυχίας. Μπορεί να υπάρχουν τα πάνω και τα κάτω αλλά νιώθω γενικά ευτυχισμένη. Ακόμα και μέσα σε τούτον ούλλον τον χαμό που βιώνουμε σαν κοινωνία αλλά και προσωπικά, ο καθένας με τα δικά του. Προβληματίζουμαι, σκέφτουμαι, νευριάζω, προσπαθώ να έβρω λύσεις. Αλλά η εσωτερική μου ευτυχία εν πραγματικότητα που εν μπορεί να της τζίσει τίποτε. Ίσως επειδή κάποιες παλιότερες συνθήκες εκπαιδεύσαν με τζιαι εκάμαν με να έχω συνειδητοποίηση του τι σημαίνει εσωτερική ευτυχία.   

Για μένα εν τούτη η πραγματική μας επέτειος, όχι η ημερομηνία του γάμου μας. Ο γάμος μας, η υπέροχη τζείνη ημέρα ήταν προκαθορισμένο ότι θα ενιώθαμε χαρά και ευτυχία. Τζιαι όσοι με εδκιαβάζετε που παλιά μπορεί να θυμάστε ένα ποστ που έγραψα για το πρώτο μας ραντεβού. Ένας καφές διάρκειας 4 ωρών. Ήταν τζείνη η απειροελάχιστη στιγμή που ένιωσα αυθόρμητα ότι βυθίζομαι σε μιαν υπέροχη αίσθηση. Ήταν μόνο το preview βέβαια αλλά ήταν η αρκή μας.

Τζιαι τρία χρόνια μετά, δεν παύει να με εκπλήσσει. Εγώ, με τον αυθόρμητο μου χαρακτήρα, που εξωτερικεύω ούλλα μου τα αισθήματα άμαν νιώθω άνετα τζιαι τζείνος, μυστήριος, σιωπηλός, ήρεμος να σιγοτραγουδά

«Λύσ’ τα μαλλιά σου κι άφησέ με

να `ρθω λίγο και να δω

πώς περιγράφει τη μορφή σου

τ’ άσπρο σου το νυχτικό»

Τζιαι εγώ να σταυροκοπιούμαι. Διότι μόνο σύγχρονη, ποπ, ηλεκτρονική μουσική ακούει. Ή έτσι ενόμιζα τζιαι ποττέ εν μου έδειξε κάτι άλλο.

Τζιαι πουμέσα μου να σιαίρουμαι με την τεράστια έκπληξη που μου επροκάλεσε ένα τόσο μικρό γεγονός.

Παρασκευάτικες απορίες

Έσιει μέρες να γράψω οτιδήποτε αν τζιαι δκιαβάζω μπλογκς κάθε μέρα σχεδόν. Επέρασα διάφορα μικρά και μεγαλύτερα προβλήματα και αγωνίες τες τελευταίες βδομάδες αλλά ελπίζω ότι σιγά σιγά διορθώνονται τα πράματα. Απλώς νιώθω πολλά κουρασμένη ψυχολογικά αλλά και λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας (λείπουν και συνάδελφοι με αποτέλεσμα να πολλυνίσκει η δουλειά ακόμα παραπάνω) και χρειάζομαι διακοπές. Γι αυτό τελικά θα πάμε προς τα παραθαλάσσια το τριήμερο παρόλο που τα λεφτά προσέχουμε τα. Ευτυχώς που έχω έναν άντρα δίπλα μου που καταλαβαίνει (αν και σπάνια δείχνει τι σκέφτεται) πολλά παραπάνω και σκέφτεται με πραγματικά.

Έχω όμως διάφορες απορίες!!!

- Γιατί πάντα όταν θα έρτω γύφτισσα στη δουλειά (μα τα γέρημα εν Παρασκευή - casual Friday έκαμα την μόνη μου) να πετάσσεται κάτι επείγον και να πρέπει να συναντήσω ανώτερους και ανώτατους?
- Γιατί πάντα τα λάθη να γίνονται σε τζείνους που εν οι πιο ιδιότροποι?
- Οι κοπέλες στο ζούμπα που έχουν μαλλιά ως την μέση τους κι αφήνουν τα κάτω εν πεθανίσκουν ώσπου να τελειώσει το μάθημα? Κι εμένα εν μακριά, πιάνω τα κότσο τζιαι ως τζιαι τζιαμέ που ακουμπούν οι άκρες του κότσου προκαλούν μου έξτρα πυρά!
- Ο μιτσής με την τρομπέττα πουκάτω που το σπίτι μου που για κάθε απόγευμα παίζει την (την τρομπέττα ρεεεε) για μισή ώρα εδώ και δυο μήνες πόσο καιρό ακόμα θα του πάρει να μάθει το ντο ρε μι φα σολ λα σι ντο και το ντο σι λα σολ φα μι ρε ντο?
- Πόση ατυχία να ενοικιάσαμε ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα για το τριήμερο κι εγώ να απαγορεύεται να μπω στο νερό ως την Τρίτη??
- Ούλλα τζείνα που θωρώ στο TLC Body Bizzare (the tree man, the bubble man, the monkey girl, the 7 limbs boy, ο άντρας με 35cm μόριο!) πόσο σπάνια είναι και πόσο πιθανό είναι το μελλοντικό μου μωρό να έσιει κάτι που τούτα ούλλα? Επίσης γιατί τα παραπάνω συμβαίνουν κυρίως σε χώρες της Άπω Ανατολής?
- Γιατί εξίχασα ούλλες τες άλλες απορίες μου?

Αναπάντητα ερωτήματα τα παραπάνω!

Καλό τριήμερο να έχετε και μακάρι τούτο το τριήμερο εν μας το χαλάσει καμιά τρόικα, κάνενας πολιτικός και καμιά τράπεζα όπως τα προηγούμενα!

Η μοναξιά του δημόσιου υπάλληλου

Έσιει μέρες που ήθελα να γράψω τούτο το κείμενο, πριν το Πάσχα. Φυσικά είμαι σίουρη ότι εν θα μου φκει όπως το εσκέφτουμουν πριν τόσες μέρες διότι πολύ απλά τα αυθόρμητα εν τα θυμούμαστε μετά που θα περάσει τζείνη η στιγμή που μας ήρταν.
Τέλοσπαντων. Εγώ εν είμαι δημόσιος υπάλληλος, είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έννεν το ίδιο διότι εν είμαι σε κανένα τεράστιο υπουργείο με 1000 υπαλλήλους αλλά σε ένα μικρό γραφείο τζιαι κάμνω κάτι αρκετά εξειδικευμένο. Έσιει 3 χρόνια που το κάμνω, εν η πιο δύσκολη δουλειά που έκαμα ως τωρά, εδούλεψα και 5 χρόνια στον ιδιωτικό τομέα σε άλλα πράματα όμως διότι τα πτυχία μου δεν ενδιαφέραν κανέναν ιδιώτη. Άρα έχω πιο πολλή πείρα σαν ιδιωτική υπάλληλος παρά στο δημόσιο. Εν τζιαι να πω ψέματα, έσιει φάσεις που η δουλειά εν πιο λλίη τζιαι μέρες που είμαι χαλαρή, έσιει τζιαι περιόδους όμως που η δουλειά εν τελειώνει τζιαι κοινώς "φακκούν τα πόδκια μας στον  κώλο μας". Ακριβώς όπως και όταν ήμουν στον ιδιωτικό τομέα που είχα χαλαρές και εντατικές περιόδους. Ξεφεύγω όμως που το θέμα.
Πριν κάτι μέρες εβρέθηκα τυχαία με κάποια άτομα που τα ξέρει κυρίως ο Tn'H. Εμιλούσαν για τι άλλο, για την κρίση, τζιαι κάποια φάση λαλεί η μια η αντρογεναίκα η άγρια "...που να παν στ ανάθεμα ούλλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι!". Τζιαι φυσικά εγελάσαν συμφωνώντας ούλλοι. Οι υπόλοιποι. Εγώ έμεινα να θωρώ όπως την χαντή. Φυσικά εν εμπήκα στη διαδικασία να εξηγηθώ για τον εαυτό μου για το πώς έπιασα τούτη τη δουλειά και τι απαιτεί η δουλειά μου και πόσο πληρώνομαι διότι εκατάλαβα ότι εν υπάρχει λόγος να δικαιολογούμαι.
Αλλά ενοχλεί με ρε παιδί μου. Ενοχλεί με να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα. Ενοχλεί με να μας βάλλουν ούλλους στο ίδιο τσουβάλι. Ενοχλεί με να λαλούν ότι ούλλοι οι δημόσιοι επιάσαν την δουλειά τους με το μέσο τζιαι ότι είμαστε ούλλοι κουνόσσιυλλοι. Ενοχλεί με που κάποιοι συντηρούν τον πόλεμο ιδιώτες-δημόσιοι. Ενοχλεί με η γενίκευση.
Για να μεν πέσετε να με φάτε ότι εν κατανοώ την κατάσταση, εν θεωρώ ότι οι μειώσεις που είχαμε εσκοτώσαν μας ούτε ότι εν είμαι τυχερή που έχω τούτη τη δουλειά. Εξάλλου θωρώ τα προβλήματα και τα θέματα των ιδιωτών που πρώτο σιέρι μες το σπίτι μου. Όμως το να με ξητιμάζουν μες τα μούτρα απλά τζιαι μόνο επειδή είμαι κάπου στο δημόσιο, ενοχλεί με. Ούλλοι μας όταν εγυρεύκαμε δουλειά μας εν εκοιτάζαμε ΚΑΙ με βάση τον μισθό, το ωράριο και τις διευκολύνσεις? Οι ιδιωτικοί επιάσαν μια δουλειά χωρίς να τους κόφτουν τούτα τα πράματα?
Εγνώρισα μια γυναίκα πριν λλίες μέρες και όταν την ερώτησα πού δουλεύκει αντρέπετουν να μου πει ότι εν στην Κεντρική Τράπεζα διότι είπε μου ότι όποιου το πει λαλούν της "εκλέψετε τον κόσμο". Φυσικά εν μια γραμματέας αλλά τούτο εν έσιει σημασία.
Τούτο που αντρεπούμαστε να λαλούμε τι δουλειά κάμνουμε επειδή θα μας πουν σιήλια λόγια ΕΝΟΧΛΕΙ ΜΕ παραπάνω που ούλλα. Τζιαι που μπαίνω στη γωνιά κατά κάποιο τρόπο όταν είμαι σε μια παρέα με μη-δημόσιους υπάλληλους.
Τζιαι όι, εν έχω ορμονικά θέματα σήμερα.

Αυτομμάθκιασμα??

Έσιει κάτι στιγμές που σκέφτουμαι ότι εν μπορεί να μου πηαίννουν ούλλα καλά τζιαι αναπόφευκτα περιμένει με τζιαι κάτι κακό για να διαλυθεί το συννεφούι μου.
Κάποιες στιγμές φοούμαι ότι....αυτομαθκιάζουμαι τζιαι μετά αθθυμούμαι ότι εν πιστεύκω στο αυτομμάθκιασμα!!!
Τζιαι ξέρω ότι στη ζωή μας εν πρέπει να κάμνουμε αυστηρά πλάνα διότι εν ξέρουμε ποττέ τι μας επιφυλάσσει το μέλλον αλλά κάποια πράματα θέλουμεν τα. Τζιαι τζιαμέ που για κάποιους εν δεδομένα τζιαι αυτονόητα, εν σημαίνει ότι θα είναι το ίδιο τζιαι για εμάς. Ή μπορεί να μεν μας συμβούν καθόλου.

Μεν δώκετε πολλή σημασία, εν οι ορμόνες μου που πελλανίσκουν λόγω των ημερών. Εν εσυνέβηκε τίποτε, εν απλά γενικές σκέψεις.

Η επικίνδυνη ζωή των μπλόγκερς!

Τωρά λοιπόν που εξεμπροστιάστηκα στον Tall n' Handsome τζιαι εν έχω τίποτε να κρύφκουμαι, μπορώ άνετα να γνωρίζω διάφορους μπλόγκερς χωρίς να πρέπει να επινοώ παραμύθκια για το πού τους ξέρω.
Αποφάσισα να ζήσω λλίο επικίνδυνα τζιαι να πάω με την Πρασινάδα στη Λεμεσό να συναντήσουμε την Αχάπαρη και την Γρούτα. Μπαίνουμε λοιπόν στο αυτοκίνητο και ξεκινούμε που τη Λευκωσία για τη Λεμεσό. Μπίρι μπίρι στη διαδρομή, εν εσιωπήσαμε, έχουμε πολλά κοινά με την Πρας (όι όμως το επιστημονιλλίκι δυστυχώς!), είμαστε και οικογενειακοί φίλοι τζιαι εν το εξέραμε, φτάνουμε Λεμεσό τζιαι με τες άψογες οδηγίες της Αχάπαρης εφτάσαμε σπίτι της. Πού να φανταστούμε τι μας επερίμενε? Κτυπούμε το κουδούνι, αννοίει μας η Αχάπαρη ολόχαρη τζιαι πριν καν ρωτήσει ποια είμαι (εν της είπε η Πρας ποιαν ήταν να πάρει μαζί της) τι μας λαλεί??

Ταταραταταρατα

"ΕΚΑΜΑ ΣΑΣ ΓΛΥΚΙΣΜΑ"!!

Αντιλαμβάνεστε τον πανικό που ακολούθησε. Ομολογώ ότι επεράσαν διάφορα που το νου μου που, μεν νευριάσεις αγαπητή Αχάπαρη, εσύ τα έγραψες στο μπλογκ σου, όπως πχ που έψησες τες τρούφες, έκρουσες τα μπισκότα, εκτύπησες στο μίξερ μιαν κρέμα τζιαι έμεινε το γάλα πουπάνω κτλ. Επίσης εσκέφτηκα "παναγία μου εν κάμποση ώρα η διαδρομή για να μας πιάσει κανένα κόψιμο, πού να σταματήσουμε θα είναι τζιαι νύχτα!". Εκοίταξα το κέικ. Ήταν μέσα σε μια στενόμακρη φόρμα τζιαι ήταν λλίο τέλεια καθούμενο. Ομολογώ ότι έπιασεν την λλίος πανικός την Αχάπαρη διότι εν έφκαινε που την φόρμα αλλά όταν ήρτε η Γρούτα ανέλαβε δράση! Άρπαξε το, εποκούππισε το, εφάτζιησε το καλά καλά τζιαι άμαν είδεν ότι εν έφκαινε, έφκαλε το με το μαχαίρι. Που έξω ήταν στερεό, που μέσα ήταν....υγρό! Όι, εν ήταν ωμό, ήταν λάβα κέικ!! Το κέικ που θέλει τέχνη να το κάμεις, που το βάλλουν σε διαγωνισμούς μαγειρικής, που πρέπει να πετύχεις την κατάλληλη θερμοκρασία στο φούρνο και να ψηθεί ακριβώς όσο πρέπει για να μείνει που μέσα υγρό τζιαι πόξω ψημένο. Επέτυχε το καταλάθος είμαι σίουρη η Αχάπαρη! Εντάξει, έμεινε το μισό μες την φόρμα αλλά όσον εκατάφερε η επιδέξεια Γρούτα να ξεκολλήσει ήταν πολλά καλό. Τα μωρά ετιμήσαν το αφού ήταν το μόνο σοκολατένιο ενώ τζείνα που επήραμε εμείς για να δείξουμε τες νοικοκυροσύνες μας μπαίνοντας στο μάτι της Αχάπαρης ήταν άλλου είδους.
Πάντως, ανάμεσα σε γέλια και πειράγματα, ετσακίσαμε τα γλυκίσματα, τωρά εν ξέρω γιατί επροκαλέσαν εφιάλτες της Αχάπαρης, τζιαι επεράσαμε πολλά ωραία αν τζιαι εγώ βασικά επήα ακάλεστη!

Υ.Γ. Παρόλο που ήδη έγινε λόγος σε διάφορα μπλογκς για το γλύκισμα, έθελα να το γράψω όπως το εβίωσα εγώ! Άσε που θεωρώ ότι πλέον εν ντοκουμέντο που θα πρέπει να καταγραφεί στην ιστορία της μπλογκόσφαιρας!