Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι!!!

Ναι, πήγα στο γήπεδο πάλι.
Νομίζω δεν θα ξαναπάω ποτέ. Δεν κάνω εγώ για τέτοια. Εγκεφαλικό/καρδιακό με παραμονεύουν!
Με πιάνει τέτοια ταχυπαλμία που νομίζω θα λιποθυμίσω. Τα χέρια μου ιδρώνουν και η 10-6 πίεση μου πιάνει (ακόμα περισσότερο) πάτο. Από το πολύ άγχος ανακατεύεται το στομάχι μου και έχω τάση για εμετό. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.
Αυτά ακριβώς τα ψυχοσωματικά παθαίνω σε μεγάλες λύπες, σε μεγάλα άγχη και σε τρελλές καταστάσεις. Φυσικά σήμερα αποζημιώθηκα και με το παραπάνω!!
Σήμερα ήμουν μια μουρμούρα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έπαθα ψυχολογικά από τον αγώνα με τον Απόλλωνα που μείναμε αγάλματα στο 92. Μου στείλανε κι ένα ανέκδοτο:
-Γιατί οι πορτοκαλοί έχουν γύψο στο στόμα;;
-Βρέθηκαν λένε στο μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου να κάνουν π...... σε 17.000 αγάλματα!!

Χαχαχαχα γέλασα πάλι και τώρα που το έγραψα. Και την περασμένη βδομάδα γέλασα πολύ με τα ανέκδοτα εις βάρος μας αν και ήμουν κι εγώ ένα από τα αγάλματα. Της Αφροδίτης. Χαχαχαχα γελάω μόνη μου με αυτά που γράφω!!

Φίλοι μπλόγκερς που δεν είστε με την Ομόνοια, μην αρχίσετε να με βρίζετε. Οι καλυτερότεροι μου φίλοι είναι Αποελίστες και δεν έχω τέτοια κολλήματα. Να μην έχετε ούτε εσείς. :)

Υ.Γ. Ξέχασα να πω ότι απόψε, με τα κλειστά μου αφτιά, την φωνή που δεν βγαίνει, την βραχνιασμένη πουρού του αυτοκινήτου (άραγε θα γιάνει ως αυρίο;;) θα κοιμηθώ με την πράσινη μου φανέλα. Την χρειαζόμουν αυτή τη χαρά!!