Μοιραστείτε τη χαρά μου

Ένας μπλογκοφίλος μου είπε ότι από τότε που μπήκα σε αυτή την σχέση, σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.

Είναι αλήθεια.

Μα δεν έχω δράματα να γράψω. Στο δράμα μου, μου έβγαινε τρελλή ώθηση για γράψιμο. Όχι μόνο στο μπλογκ, έγραφα γενικά.

Μεγάλα ήμεηλς, ημερολόγια, φιλοσοφίες και συζητήσεις. Μεγάλη έμπνευση.

Για την χαρά μου τι να σας γράψω? Εκτός του ότι δεν προλαβαίνω. Τελειώνω τη δουλειά, πάω σπίτι, μέχρι να φάω, να ξεκουραστώ λίγο, πάω στις γυμναστικές, μετά τρέχοντας για μπάνιο και καλλωπισμό και βουρ σε καφέδες, εστιατόρια, μπαράκια, σπίτια φίλων ή απλά βόλτες με το αυτοκίνητο. Μέχρι να γυρίσω σπίτι, έχουν φτάσει τα μεσάνυχτα και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι μετά βίας να βγάλω ρούχα και να τεζάρω. Αφού να σκεφτείτε τώρα γράφω αυτό το κείμενο στη δουλειά και όταν πάω σπίτι θα το έχω έτοιμο για να το ανεβάσω στο μπλογκ!

 

Να σας γράψω για το πόσο ωραία περνώ? 

Για το πόσο όμορφα νιώθω?

Ότι δεν το πιστεύω ότι βρήκα τέτοιου είδους άντρα?

Ότι είναι τέλειο συναίσθημα να είναι όλα αμοιβαία?

Ότι μπορώ να διασκεδάζω μαζί του, ότι με κάνει να γελώ, ότι κάνουμε χίλια πράγματα μαζί, ότι μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, ότι μου προκαλεί τόσα πολλά αισθήματα?

Ότι μου βγάζει τον καλύτερο μου εαυτό?

Ότι με κάνει να θέλω να του δίνω η συμπεριφορά του?

Ότι του δίνω ένα και μου δίνει πίσω δύο?

Ότι με κάνει να βγαίνω πιο όμορφη στις φωτογραφίες?

 

Θα σας γράψω αυτό που του είπα τις προάλλες όταν μιλούσαμε για φιλίες.

Είπε αυτός ότι ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται.

Εγώ είπα ότι πραγματικός φίλος είναι αυτός που είναι κοντά σου στην χαρά σου. Το να πάθεις κάτι και να τρέξουν φίλοι να σε βοηθήσουν, είναι σχετικά απλό.

Στις στενοχώριες και τις κακοτοπιές πολλοί θα σε λυπηθούν και θα τρέξουν κοντά σου να σου συμπαρασταθούν. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Το δύσκολο είναι να χαρούν με τη χαρά σου. Χωρίς να ζηλέψουν με φθόνο. Αυτοί που πραγματικά θα χαρούν με τη χαρά σου είναι αυτοί που είναι πραγματικοί φίλοι.

Εγώ δεν έχω παράπονο από τους δικούς μου. Είναι απίστευτο πόσοι φίλοι μου είπαν "χαίρομαι πάρα πολύ για σένα". Και το καταλαβαίνω ότι το εννοούν πραγματικά. Θα ήθελα πολύ αν με διάβαζαν αυτή την στιγμή να ξέρουν ότι τους αγαπώ όλους πολύ και ότι καταλαβαίνω ότι η χαρά τους είναι γνήσια για μένα.

 

Μοιραστείτε λοιπόν τη χαρά μου μαζί μου. Μια κουβέντα λέει πως όταν μοιραστείς τη λύπη σου, τη διαιρείς κι όταν μοιραστείς τη χαρά σου την πολλαπλασιάζεις. 

Το είπα αυτό πρόσφατα σε έναν αγαπημένο μου φίλο που πριν από μερικούς μήνες μοιραστήκαμε την λύπη μου, με βοήθησε να σπάσω τον βράχο σε μικρές μικρές πετρούλες και να τον πετώ στην θάλασσα όταν εγώ έβλεπα βουνό μπροστά μου. Και τώρα μοιράζεται την χαρά μου.

 

Είναι λίγο μελό το κείμενο τώρα που το ξαναδιαβάζω!!

Ας είναι, τι πειράζει?? 

 

 

Υ.Γ. Coming up next: Πόσο γρήγορα "πρέπει" να προχωρά μια σχέση? Πολλές απορίες και καινούρια πράγματα που θα ήθελα την γνώμη και ειδικά την εμπειρία σας.