Ρεκόρ

Πείτε μου ποιοι άλλοι κατάφεραν να εξοπλίσουν ολόκληρο σπίτι μέσα σε 10 μέρες. Με 4000 ευρώ.
Και εννοώ τα πάντα! Εκτός κύριες ηλεκτρικές συσκευές που τις είχαμε ήδη. Μας έδωσαν βέβαια και οι δικοί μας πολλά πράγματα ειδικά για την κουζίνα μας. Μα έπρεπε φυσικά να πλυθούν, να κουβαληθούν και να τακτοποιηθούν.

Σε 10 μέρες λοιπόν...
Βρήκαμε καναπέδες. Ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι. Δεν συμφωνούσαμε, δεν μας άρεσαν, είχαν τρελλές τιμές. Κάναμε μεγάλη έρευνα αγοράς. Είδαμε καναπέδες των 300 ευρώ και καναπέδες των 3000. Τους θέλαμε και ετοιμοπαράδοτους. Ήταν δύσκολο. Καταλήξαμε τελικά στο ΙΚΕΑ και πήραμε καναπέδες αρκετά ακριβούς σε σύγκριση με τους υπόλοιπους που είδαμε εκεί, μα ήταν μια μέση τιμή για τα υπόλοιπα καταστήματα. Τους ερωτεύτηκα γιατί είναι υπέροχοι.
Τραπεζάκι βρήκαμε από το At Home. Είναι υπέροχο, γυαλί και συρτάρι μαζί.
Κρεβάτι, κομοδίνα και αυτά από το ΙΚΕΑ. Ευτυχώς έχω έναν άντρα που πιάνουν καλά τα χέρια του.
Γενικά το ΙΚΕΑ μας βόλεψε πάρα πολύ και στα μικροέπιπλα. Μέχρι και τραπεζάκι για το λάπτοπ μου βρήκαμε όπως το ήθελα και φωτιστικά δαπέδου και οροφής και αμπαζούρ.
Πήγα και στο La Maison που πολλοί από εσάς μου προτείνατε. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, με βόλεψε αφάνταστα!! Βρήκα και πιάτα και ποτήρια και ένα σωρό για την κουζίνα μου. Μέχρι και υπέροχα μαξιλάρια για τους καναπέδες μας.
Πήραμε και χαλί. Κόκκινο από τον Κόκκινο. :)
Για quilt, quilt covers, μαξιλάρια πήγαμε στο Marks and Spencer και Victoria's House. Βρήκαμε υπέροχα πράγματα και φτιάξαμε το πιο καταπληκτικό υπνοδωμάτιο κόκκινο με λίγο μαύρο. Σε προκαλεί να ξαπλώσεις το κρεβάτι μας.

Αγοράσαμε τα πάντα. Όλα επιλεγμένα με προσοχή και σε τίποτα δεν είπαμε "οκ είναι καλούτσικο, ας το πάρουμε". Μόνο αυτά που μας ενθουσίαζαν.

Κουράστηκα πάρα πολύ. 10 μέρες να βλέπουμε καταστήματα σε όλη τη Λευκωσία, να διαλέγουμε, να μετρούμε τον χώρο, να κουβαλούμε, να καθαρίζουμε, να τακτοποιούμε, να μην προλαβαίνουμε να φάμε, να οργανώνουμε τη μέρα μέχρι το δευτερόλεπτο. Μα είμαστε κατενθουσιασμένοι.
Μετά από μια Κυριακή που πέρασα να συγυρίζω, να καθαρίζω και να στήνω έπιπλα...
Η αποθέωση ήρθε όταν ξαπλώσαμε παρέα στον ίδιο καναπέ πίνοντας το τζίντζερ τσάι μου, τρώγοντας home made cookies με τα φώτα σβηστά και αναμένο μόνο ένα φωτιστικό αμπαζούρ και είδαμε την λάμψη ο ένας στα μάτια του άλλου. Άξιζε το τρέξιμο και τον κόπο και την κούραση.
Το κουκλίστικο σπιτάκι μας. Που φτιάξαμε μαζί.

Την άλλη βδομάδα μετακόμιζουμε τα ρούχα μας και τα προσωπικά μας αντικείμενα. Μπαίνει και η τηλεόραση και τέλος!!

Μοναδικό μου παράπονο...Ενώ πολλοί δικοί μας ενδιαφέρθηκαν πολύ, ήρθαν να δουν το σπίτι μας, πρόσφεραν τη βοήθειά τους και γενικώς ήταν εκεί....οι δυο πιο κοντινοί μας άνθρωποι (η δική μου και η δική του) δεν ήρθαν. Ούτε ρώτησαν αν χρειαζόμαστε βοήθεια σε τίποτα.

Αλλά δεν θέλω να έχω αυτό σαν τελευταία μου σκέψη.
Είμαι χαρούμενη που (σχεδόν) τελειώσαμε.
Ανυπομονώ για την συνέχεια...