Περί μάσας ο λόγος

Πεινώ. Γι αυτό αποφάσισα να σας γράψω τι φαγητά μου αρέσουν. Κι αν σας αρέσουν αυτά που μου αρέσουν καλώς. Αν δεν σας αρέσουν...φτου παππούτσι!

Μου αρέσει τρομερά το καλό φαγητό. Μεγαλωμένη σε "μαγειρική" οικογένεια, είμαι εκπαιδευμένη να τρώω καλά!! Επίσης σαν γνήσια Κυπριοπούλα φυσικά θεωρώ ότι το να βγω έξω και να φάω ένα καλομαγειρεμένο πιάτο, διασκέδαση πρώτης τάξεως! Δεν έχω πρόβλημα τι είδους κουζίνα είναι, έχω όμως μια ιδιαίτερη συμπάθεια στα κινέζικα. Μμμμ θέλω κινέζικα ΤΩΡΑ!!! By the way, τα καλύτερα τα έχω φάει στο China Town London. Έφαγα και στο China Town New York (εγώ η πολυταξιδεμένη) αλλά δεν ήταν τόσο καλά όσο στο Λονδίνο. Επειδή όμως πέφτουν λίγο μακριά για να πάω, και το Chopsticks μια χαρά μου κάνει. Ναι ναι ξέρω ότι δεν είναι τα καλύτερα κινέζικα από πλευράς ποιότητας (πήγα σε ΟΛΑ τα κινέζικα στην Λευκωσία και σε κάποια εκτός) αλλά μου αρέσουν τρομερά. Sweet and sour chicken, black-eyed beans beef, πάπια για ορεκτικό και πολλά άλλα...

Είμαι ανοικτή και σε νέες γεύσεις αν έχει κάποιος από εσάς καμιά καλή ιδέα να μου προτείνει. Αν και νομίζω λίγα τα εστιατόρια  που δεν τα έχω τιμήσει στην Κύπρο!

Highlights όπως μου έρχονται στο μυαλό...

Το Ocean Basket στην Πάφο. Έφαγα σε πολλές ψαροταβέρνες στο Ζύγι, στην παραλία του Κυβερνήτη, στην Λάρνακα. Και αυτό εξαιτίας ενός άντρα που ήθελε σώνει και καλά να τρώμε μια φορά τη βδομάδα ψάρι. Και μάλιστα πηγαίναμε καθημερινές που δεν είχε κόσμο γιατί δεν μας άρεσε η μαζικότητα του σαββατοκυρίακου. Όμως το Ocean Basket είναι διαφορετικού είδους ψαροταβέρνα. Μαγειρεμένα με διαφορετικούς από τους συνηθισμένους τρόπους και σερβίρουν πολλά από αυτά που λατρεύω...γαρίδες, μύδια, στρείδια και λοιπά μαλάκια και οστρακοειδή...μιαμ μιαμ...

Πάμε πάρακατω. Σαν γνήσια Κύπρια και πάλι, είναι ουκ ολίγες οι ταβέρνες που συνέφαγα. Μου άρεσε πολύ μια ταβέρνα στο Όμοδος (ξέρω, σας στέλνω πολύ μακριά τώρα) "στου κυρ Γιάννη". Αυτή είναι "high class" ταβέρνα και όλα της τα πιάτα είναι ευφάνταστα και καθόλου συνηθισμένα. Ακόμα και ο τρόπος που τα σερβίρουν είναι ξεχωριστός. Και το περιβάλλον απίθανο αλλά να μην επεκταθώ γιατί υποτίθεται θέλω να κρίνω μόνο το φαγητό αν και σίγουρα ο χώρος παίζει τεράστιο ρόλο...

Η δική μου πρόταση;; Όσοι απο σας θέλετε να δοκιμάσετε κάτι εναλλακτικό, δοκίμαστε το εστιατοριάκι στο πολυεργαστηριακό κέντρο της Χρυσαλινιώτισσας στην εντός των τειχών Λευκωσία. Όλο κι όλο 5-6 τραπέζια σ'ένα μικρό χώρο και η κουζίνα μαζί. Το δουλεύει μια Σουηδή, η Ίνκα και μαγειρεύει χορτοφαγικά και υγειινά αλλά με το δικό της στίγμα. Για παράδειγμα κάνει υπέροχα χορτοφαγικά λαζάνια και ένα "μπιφτέκι" που αποτελείται μόνο από φυστίκια! Κάνει και κάτι υπέροχα γλυκά και παγωτά. Δεν βάζει ούτε ζάχαρη, ούτε γάλα και είναι κα-τα-πλη-κτι-κά!! Σας το λέω εγώ που εκτιμώ πολύ το καλό φαγητό. Σας προτείνω την μους φράουλας και το παγωτό σύκο. Τα κάνει όλα μόνη της και είναι μόνο από φρούτα τα οποία έχουν την δική τους ζάχαρη οπότε δεν βάζει καμιά γλυκαντική ουσία μέσα. Μέχρι και ψωμάκια χωρίς γλουτένη κάνει.
Επίσης είναι μια καλή ευκαιρία να δείτε τον χώρο εκεί, έχει διάφορα εργαστήρια όπως γυαλιού, αγιογραφίας και άλλα...

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω για 1-2 ώρες ακόμα και 6-7 σελίδες παραπάνω όμως...πείνασα πολύ περισσότερο απ'όσο στην αρχή αυτού του ποστ και λέω να πάω να φάω.....λίγα cornflakes με γάλα!! :Ρ

Οικογένειες

Χτες έκανα την εκδρομή μου! Πήγα σε φιλικό σπίτι σε χωριό στα βουνά. Ήταν υπέροχα. Την ζηλεύω αυτή την οικογένεια. Το έχουν κάτι σαν έθιμο να μαζεύονται όλοι την Κυριακή για φαγητό. Κι όταν λέω όλοι εννοώ τα πέντε αδέρφια μετά συζύγων και τέκνων και γιαγιοπαππούδες. Καταλαβαίνετε τον πανζουρλισμό που γίνεται! Αυτό είναι που μου αρέσει εμένα, η φασαρία. Όλοι μαζί (καλά οι γυναίκες κυρίως) στρώνουν τραπέζια, μαγειρεύουν, κάθονται στο τζάκι.

Κι εμείς κάνουμε οικογενειακά τραπέζια κάθε τρεις και λίγο. Και συνήθως στο σπίτι μου. Εγώ έχω θείους, θείες και ξαδέρφια. Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια και ο ένας ανακατεύεται στην ζωή του άλλου. Είμαστε αρκετοί κι εγώ είμαι το μεγαλύτερο εγγόνι κι από τις δυο πλευρές. Οπότε είμαι λίγο...ευνοούμενη από όλους. Από τη μια δηλαδή είναι καλό αλλά από την άλλη....άστα να πάνε! Η πρώτη που πήγε σχολείο (κι όλοι  να ανησυχούν για την πρόοδο μου), η πρώτη που επαναστάτησε στην εφηβεία (και να είναι για όλους περίεργο και πρωτόγνωρο), η πρώτη που πέρασε την διαδικασία των προεισαγωγικών, η πρώτη που διεκδίκησε το δικαίωμα να πάει μόνη της διακοπές, η πρώτη που μπήκε στην αγορά εργασίας. Εγώ κέρδισα μάχες για όλους. Μετά από αυτά που "πέρασαν" από μένα....ποιος νοιάζεται αν η τάδε ξαδέρφη θέλει κινητό, αν δεν πέρασε τις προεισαγωγικές και θέλει να πάει κολλέγιο, αν έχει αγόρι στα 15 και το φέρνει σπίτι, αν πάει διακοπές μόνη της κτλ. Όλοι οι άλλοι μετά από μένα, τα βρήκαν μάλλον εύκολα, έχοντας εμένα ως μέτρο σύγκρισης. Α, ξέχασα να πω ότι η μαλακία του πράγματος είναι ότι όλοι περιμένουν εμένα να παντρευτώ πρώτη. Χαχαχαχα!!! Μεγάλη αδικία αν με ρωτάτε!!

Τέλοσπαντων, αυτά άρχισα να τα λέω επειδή ήθελα να πω ότι είναι κρίμα που στην οικογένεια μου είμαστε μόνο δυο αδέρφια, εγώ και ο ξενιτεμένος-λόγω-σπουδών αδερφός μου. Δηλαδή σε λίγα χρόνια πώς θα κάνουμε οικογενειακά τράπεζια;; Οι τρεις κι ο κούκος;; Τέλοσπαντων, επειδή μάλλον είναι αργά για να βάλω τους γονείς μου να κάνουν τρίτο παιδί....ας μην στενοχωριέμαι άδικα....ΚΑΙ γι'αυτό!!

Υ.Γ. Θέλω να παρατήσω τη δουλειά μου (είμαι καινούρια στη δουλειά και δεν μου αρέσει καθόλου η περίοδος προσαρμογής) και να πάω στην Αϊτή να ταϊσω και να κανακέψω ορφανά, να παρηγορήσω μάνες, να φροντίσω όλο τον κόσμο. Γίνεται;;

Μια φορά κι ένας καιρός...η ροζ εποχή!

Μια φορά κι ένα καιρό γεννήθηκε ένα χαριτωμένο μωρό με ροζ μαγουλάκια και ξανθά μαλλάκια. Τα όνειρα της, όπως και η ζωή της είχαν χρώμα κατάλευκο και ροζ.
Τώρα που μεγάλωσε, έχει ακόμα ροζ μάγουλα και ξανθά μαλλιά. Τα όνειρα της, όπως και η ζωή της, προσπαθούν να κρατηθούν στο ροζ χρώμα τους. Μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν κι αυτά κατάλευκα και ροζ. Κανένας δεν φρόντισε να την πληροφορήσει για ορισμένα μικροπραγματάκια. Πάντα θεωρούσε ότι κάθε άνθρωπος είναι καλός μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Όπως τα δικαστήρια λένε αθώος μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου. Ακόμα κι όταν υπήρχαν κάποια σημάδια κακίας, θα έπρεπε να τα δει κατ' επανάληψη για να αποφασίσει ότι κάποιος άνθρωπος είναι κακός. Κι αυτό διότι πίστευε πως ΟΛΟΙ οι άνθρωποι είναι καλοί καταβάθος και έτσι πάντα έδινε δεύτερη ευκαιρία. Προσπαθούσε να είναι δίκαιη επειδή ήθελε να της δίνουν δεύτερη ευκαιρία όταν κι αυτή έκανε λάθος όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι. 

Δυστυχώς, μετά από αρκετά χρόνια ζωής ανακάλυψε πως τα λευκά και ροζ όνειρα ήταν σκέτη ουτοπία και πως η κακία υπάρχει παντού, γύρω της, δίπλα της. Ακόμα και ανάμεσα στους πιο αγαπημένους της ανθρώπους ανακάλυψε πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι αυτό που δείχνουν. Ακόμα κι όταν το έδειχναν για τόσο πολύ καιρό που έφτανε στο σημείο να τους θεωρεί "άσπιλους". Έτσι έπεσε από τους ροζ και λευκούς ουρανούς. Πετούσε τόσο πολύ καιρό όμως που η πτώση ήταν πολύ απότομη και η απογοήτευση τεράστια.

Κανένας δεν φρόντισε να την πληροφορήσει πως, τους ανθρώπους, πρέπει να τους αντιμετωπίζει από την αρχή με καχυποψία...

It's coffee time!!

Σήμερα είχαμε την φαεινή ιδέα (τι φαεινή---9 στα 10 σάββατα μεσημεροαπόγευμα αυτό κάνουμε) να κατεβούμε για καφέ στην αγαπημένη μας Μακαρίου που εγκαταλείψαμε λόγω κατάστασης "πατείς με-πατώ σε" στις γιορτές. Ε σήμερα ξεχάσαμε δυο άλλους παράγοντες....έπισημη έναρξη εκπτώσεων και απαγόρευση του καπνίσματος. Τι χαμός!!! Οικογένειες, καροτσάκια, μωρά, φοιτητές, μαθητές κι εμείς οι καημένοι να ψάχνουμε για 20 λεπτά πάρκινγκ και να σκέφτομαι ότι καλύτερα να έπαιρνα το λεωφορείο να πάω....δεδομένου βέβαια ότι το λεωφορείο-φάντασμα θα θυμηθεί να περάσει από την στάση έξω από το σπίτι μου...αλλά αυτό είναι μια παλιά πονεμένη ιστορία αυτής της πρωτεύουσας που δεν μπορώ να αναλύσω τώρα...!

Τελοσπάντων, όλοι οι Λευκωσιάτες, όπως τους καραόλους που βγαίνουν στον ήλιο, κατέβηκαν σήμερα στην Μακαρίου. Εμείς, οι συνήθεις ύποπτοι καταλήξαμε σε μια καφέτερια στην Στασικράτους διότι αρνούμαι-αρνούμαι-αρνούμαι να περιμένω σειρά για να κάτσω στις καφετέριες στην Μακαρίου λες και έπρεπε να κάνω κράτηση για να πιω ένα παλιοφραπέ! Μαύρη ώρα και η στιγμή που κάτσαμε στην Στασικράτους για καφέ! Κάτσαμε μέσα, στα σκοτεινά και με την θέρμανση στο φουλ να γδυνόμαστε για να μην πεθάνουμε από την ζέστη. Παραγγείλαμε το απλούστερο των καφέδων, φραπέ που αναγκαστήκαμε να επιστρατεύσουμε την νοηματική για να συνεννοηθούμε με τα αγνώστου προέλευσης γκαρσόνια και πάλι μας τα έκαναν λάθος!! Το προσπεράσαμε κι αυτό αλλά και την φασαρία που μου προκαλούσε ημικρανίες την νικήσαμε όταν μεταφερθήκαμε έξω. Ω τι καλά, τι ωραία!! Απ'όπου βλέπαμε τους "ωραίους της πρωτεύουσας" να κάνουν παρέλαση με τα αυτοκινητάκια τους. Καλά περάσαμε, παράπονο δεν έχω!

Πήγε κι αυτό....
Ουφ δεν έχω έμπνευση...! Λέω να δημοσιεύσω τα παλιά μου ημερολόγια που είναι εμπνευσμένα από τις "τραγωδίες" και τις "κωμωδίες" της πρώην ζωής μου....

Υ.Γ. 'Εχω μια τεράστια απορία. Πώς γίνεται ενώ σπίτι μου πίνω το φραπέ μου σκέτο με λίγο γάλα (και ελαφρύ γάλα μάλιστα) όταν παραγγείλω στις καφετέριες σκέτο με μισό γάλα και μισό νερό να είναι θεόπικρο και ολόμαυρο;;

Blogmaniac....guilty as charged!!

Εγώ, παρόλο που ασχολούμαι γενικά πολύ με τον υπολογιστή μου και τρελαίνομαι να διαβάζω, δεν είχα ασχοληθεί ποτέ με το άθλημα που λέγεται blogging! Μέχρι που κάποιος φίλος μου πρότεινε να διαβάσω το  blog  ενός αξύριστου μπάσταρδου (unshaved bastard). Ε από το πρώτο κειμενάκι που διάβασα κυριολεκτικά πορώθηκα!! Άρχισα να  διαβάζω ένα ένα τα κείμενά του από το πιο πρόσφατο μέχρι και το πιο παλιό. Μου μιλούσε ο φίλος μου στο msn....εγώ δεν απαντούσα! Διάβαζα και διάβαζα και διάβαζα! Μετά διαπίστωσα  με αγωνία ότι τέλειωσαν τα κείμενα του αξύριστου! Φυσικά δεν σταμάτησα εκεί. Ανακάλυψα κι άλλους που προτείνω ανεπιφύλακτα....Urban Tulip, Sike, Leni, Gourounella κτλ κτλ κτλ. Από τον ένα έβρισκα τον άλλον. Αποφάσισα ότι ήθελα να διαβάζω χρονολογικά τα κείμενα τους για να καταλάβω την πορεία της ζωής τους. 'Ετσι άρχιζα από τις πιο παλιές μέχρι τις πιο νέες αναρτήσεις για να έχω λογική σειρά των γεγονότων. Όταν κάποιος γράφει τις σκέψεις και την καθημερινότητα του για 2-3 χρόνια, είναι αποτύπωση της ζωής του πλέον. ΠΟΡΩΘΗΚΑ!!! Ήθελα να μάθω από πού άρχισαν, πώς προχώρησαν, τι έκαναν, τι απέγιναν. Χώριζαν, ξανάσμιγαν με τα ταίρια τους, πήγαιναν διακοπές, άλλαζαν δουλειές, έκαναν παιδιά. Κι εγώ για έναν ολόκληρο μήνα να κοιμάμαι και να ξυπνώ με το dell-aki μου αγκαλιά και άλλη δουλειά να μην κάνω! (Κυριολεκτικά ήμουν σπίτι μέρα νύχτα και διάβαζα). Άλλοι με συγκίνησαν, άλλοι με έκαναν να γελάσω, να αναπολήσω....όμως κυρίως ταυτίστηκα με πολλούς! Πάνω κάτω όλοι τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουμε...

Βάζω στοίχημα ότι αν μπορούσαμε να μετρήσουμε ποιος διάβασε τις περισσότερες αναρτήσεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα έπαιρνα το πρώτο βραβείο!!

Και τώρα, να που έφτιαξα και το δικό μου....online diary! Αυτό είναι για μένα...Στην αρχή σκεφτόμουν ότι θα πορωθώ με το δικό μου, θα γράφω συνέχεια. Μετά σκέφτομουν ότι θα λέω τόσο προσωπικά πράγματα που ίσως εκτεθώ στο τέλος. Μετά σκέφτηκα ότι δεν θα πω σε κανέναν ποια είμαι και δεν θα πω στους φίλους μου τίποτα γι αυτό το...πράγμα. Τελικά, μετά από όλες αυτές τις σκέψεις...το έκανα και να 'μαι κι εγώ!

Τι θα γίνει....ποιος ξέρει; Εύχομαι αυτό να μου φέρει τύχη γιατί έκανα νέα αρχή στην ζωή μου (με ανάγκασαν να την κάνω---δεν το επέλεξα εγώ). Θέλω να πω τόσα πολλά....

Υ.Γ. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι η πρώτη ανάρτηση (κάτι σαν εισαγωγικό/επεξηγηματικό/πρόλογος βιβλίου μου φαίνεται) αλλά ας γίνονται όλα....όπως μου έρθουν!!

Να βρω το άλλο ήμισυ

Νέα χρονιά και νέα δεκαετία! Wow!! Και φυσικά ποια είναι η πρώτη ευχή που παίρνει μια single νεανίδα σαν και του λόγου μου;;; "Ατε rain μου καλή χρονιά και εύχομαι φέτος να βρεις το άλλο σου μισό". ΕΛΕΟΣ ρε θείε-που-σε-βλέπω-μια-φορά-το-χρόνο/θεία-που-το-λες-επειδή-θες-να-είσαι-καλοστεκούμενη-στο-γάμο-μου/γιαγιοπαππούδες/γείτονες-κουτσομπόληδες/συναδέλφοι-που-κερατώνετε-τις-γυναίκες-σας-με-την-πρώτη-ευκαιρία κτλ κτλ...! Τόσα χρόνια στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια τα ίδια μου λέτε! Άστε με πια ήσυχη και όταν έρθει θα έρθει! Τι άλλο να πω;; Να βάλω αγγελία "Ζητείται άντρας να μιλάμε την ίδια γλώσσα;" Γιατί, αν ξέρατε μερικά από τα πράγματα που είδα και έζησα θα καταλαβαίνατε και πολλά για τον τρόπο που σκέφτομαι. Όπως και να έχει με το να μου το σερβίρετε κάθε τρεις και λίγο δεν θα με κάνει να το κάνω πιο γρήγορα! Τουλάχιστο όχι για το χατήρι σας!!

Και τέλοσπαντων έχω και μια απορία και όποιος μπορεί σας παρακαλώ ας μου την λύσει. Τι στο καλό εννοεί αυτός που μας εύχεται να βρούμε το άλλο μας μισό;; Μήπως νομίζει ότι είμαι μισή;; Βρε, εγώ ολόκληρη είμαι, δεν με βλέπετε;;; Δεν είμαι μισός άνθρωπος, είμαι μονάδα, ολόκληρη, απλά έτυχε να γεννηθώ γυναίκα για να ακούω αυτές τις ατυχείς....ευχές!!